26/11/07

Το δέντρο που έδινε

Το δέντρο που έδινε- Shel Silverstein



Μια φορά ήταν ένα δέντρο που αγαπούσε ένα μικρό αγόρι.
Και κάθε μέρα το αγόρι θα ερχόταν και θα μάζευε τα φύλλα του και θα έφτιαχνε στέμματα παίζοντας τον βασιλιά του δάσους.
Σκαρφάλωνε στον κορμό του και τραμπαλιζόταν στα κλαδιά του και έτρωγε τα μήλα του.
Και έπαιζαν κρυφτό.
Κι όταν κουραζόταν το αγόρι πλάγιαζε στη σκιά του δέντρου.
Και το αγόρι αγαπούσε το δέντρο πάρα πολύ.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.
Μα ο χρόνος περνούσε.
Και το αγόρι μεγάλωσε.
Και το δέντρο έμενε συχνά μόνο του.
Τότε μια μέρα το αγόρι ήρθε στο δέντρο και το δέντρο είπε "έλα, Αγόρι, έλα και σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κάνε κούνια στα κλαδιά μου και φάε τα μήλα μου και παίξε στον ίσκιο μου και γίνε ευτυχισμένο."
"Είμαι πολύ μεγάλο για να σκαρφαλώνω και να παίζω", απάντησε το αγόρι.
"Θέλω να αγοράζω πράγματα και να περνάω καλά. Θα ήθελα κάποια χρήματα. Μπορείς να μου δώσεις μερικά;"
"Λυπάμαι", είπε το δέντρο, "αλλά δεν έχω χρήματα. Μόνο φύλλα και μήλα έχω. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα κερδίσεις χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένο."
Και το αγόρι σκαρφάλωσε στο δέντρο και αφού μάζεψε τα μήλα του τα πήρε μαζί του.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο. Αλλά το αγόρι έμεινε μακριά από το δέντρο για πολύ καιρό...και το δέντρο ήταν δυστυχισμένο.
Και τότε, μια μέρα, το αγόρι ήρθε πάλι πίσω και το δέντρο τραντάχτηκε από τη χαρά του και είπε "έλα, Αγόρι, σκαρφάλωσε στον κορμό μου και τραμπαλίσου στα κλαδιά μου και γίνε ευτυχισμένο."
"Έχω πολλές δουλειές για να σκαρφαλώνω σε δέντρα", είπε το αγόρι.
"Θέλω ένα σπίτι για να με ζεσταίνει", είπε.
"Θέλω μια γυναίκα και θέλω και παιδιά, γι' αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς εσύ να μου δώσεις ένα σπίτι;"
"Δεν έχω σπίτι να σου δώσω", απάντησε το δέντρο.
"Το δάσος είναι το σπίτι μου, αλλά μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα είσαι ευτυχισμένος."
Και έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά του δέντρου και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.
Αλλά το αγόρι έλειψε για πολύ καιρό. Και όταν επέστρεψε,
το δέντρο ήταν τόσο ευτυχισμένο που μόλις που μπορούσε να μιλήσει.
"Έλα, Αγόρι, έλα και παίξε."
"Είμαι πολύ γέρος και θλιμμένος για να παίξω", είπε το αγόρι. "Θέλω μια βάρκα που να με πάει κάπου πολύ μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;"
"Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα" είπε το δέντρο. "Τότε θα μπορέσεις να ταξιδέψεις και να είσαι ευτυχισμένο."
Τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό του δέντρου και έφτιαξε μια βάρκα και ταξίδεψε μακριά.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο....αλλά όχι αληθινά.
Μετά από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.
"Λυπάμαι, Αγόρι, αλλά δεν έχω πια τίποτα να σου δώσω. Τα μήλα μου τέλειωσαν."
"Τα δόντια μου είναι πολύ αδύναμα πια για μήλα", απάντησε το αγόρι.
"Τα κλαδιά μου κόπηκαν. Δε μπορείς να κάνεις κούνια σ' αυτά", είπε το δέντρο.
"Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια", είπε το αγόρι.
"Ο κορμός μου κόπηκε", είπε το δέντρο, "δε μπορείς να σκαρφαλώσεις"
"Είμαι πολύ κουρασμένος για να σκαρφαλώνω" , είπε το αγόρι.
"Λυπάμαι", απάντησε το δέντρο, "μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι. Αλλά δε μου έχει μείνει πια τίποτα. Είμαι μόνο ένα γερασμένο κούτσουρο. Λυπάμαι..."
"Δε χρειάζομαι πολλά πια", είπε το αγόρι, "μόνο ένα ήσυχο μέρος να καθήσω και να ξεκουραστώ. Είμαι πολύ κουρασμένος."
"Τότε" είπε το δέντρο ισιώνοντας όσο μπορούσε τον κορμό του, "ένα παλιό κούτσουρο είναι ένα καλό μέρος να καθήσεις και να ξεκουραστείς. Έλα, Αγόρι, κάθισε. Κάθισε και ξεκουράσου."
Και το αγόρι κάθησε και ξεκουράστηκε.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

Μα όχι πραγματικά.

(μετάφραση Niemandsrose)

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ

13 σχόλια:

athanasia είπε...

Ωραία ιστορία!

Μακάρι να είμαστε κι εμείς σαν το δέντρο για όσους αγαπάμε...

raslowbap είπε...

Μακάρι να μπορούσαμε όλοι δίνουμε χωρίς να περιμένουμε κάτι σαν αντάλλαγμα και να μην νοιώθαμε χρησιμοποιημένοι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο... Αν και μου φαίνεται ότι το αγόρι μια χαρά ψιλό εκμεταλλεύτηκε το δέντρο... Τώρα σοβαρά πάντως πολύ ωραία η ιστορία

padrazo είπε...

Τι όμορφο παραμύθι. Τι όμορφη καλημέρα.

Καλημέρα :)

geokalp είπε...

αυτά είναι από τα ωραία πράγματα!
μας ζέστανες!

freedom island είπε...

το είχα αγοράσει πριν καιρό... καταπληκτική ιστορία...


του ιδίου.. το "κομμάτι που λείπει"

Ανώνυμος είπε...

πολύ όμορφο

kyriaz

tzonakos είπε...

Εγω γιατι σκέφτηκα αμέσως τους γονείς μου ;
Κάνουν τρελλή χαρά να πάω να τους δω, να μου κάνουν το τραπέζι, να μιλήσουμε, να πούμε για τη ζωή.
Ολο και πιο αραιά πηγαίνω.
Στο τέλος, στο μνήμα θα μπορώ μόνο να κάθομαι, να παίρνουν σταγόνες χαράς.

......

vrakas kostas είπε...

Βρε φιλε tzonakos ;!!!
Τι πεσιμισμος ειναι κι αυτος;!!
Αφου ξερεις!Οπου ναναι τελειωνω με τα μεταπτυχιακα!Μετα θα διαθεσω πιο πολυ χρονο στις...ριζες μας!!!
Υγ..Οσο σκεφτομαι, ποσο απλα και ουσιαστικα μπορει να γραψει κανεις,το 2002,στην εποχη δηλαδη της πολυπλοκης δηθενιας...τοσο περισσοτερο νοιωθω την αναγκη..της ποιησης!
Καλησπερα αγαπητη NIEMANDSROSE!

παράλληλος είπε...

Κοελιάζει λίγο το κείμενο, παρ'όλ'αυτά όμορφο.

NIEMANDSROSE είπε...

@athanasia, αν αγαπήσουμε έτσι θα μας πουν μαλάκες και κορόιδα. Και μ'αυτό σε επαναφέρω βίαια στη βίαιη πραγματικότητα.

@raslowbap, ακόμα και το δέντρο όμως κάποια στιγμή ένιωσε χρησιμοποιημένο. Εκεί που λέει "Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο....αλλά όχι αληθινά." Καταλαβαίνω πως ενώ είχε συνείδηση (η συνείδηση των δέντρων :) ) της ανισορροπίας του δούναι και λαβείν στη σχέση, συνέχισε να δίνει γιατί αυτό ήταν που το έκανε ευτυχισμένο.

@padrazo,χαίρομαι που σου άρεσε. Την καλημέρα μου.

@geokalp, και σκέψου πως για να ζεσταθεί κανείς κάποια κούτσουρα θα γίνουν στάχτη... ;)

@freedom island, το έχω και αυτό όπως και το όταν το "Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο" που είναι συνέχεια αυτού που αναφέρεις.

@kyriaz, :)

@tzonakos, πολύ συγκινητικό αυτό που έγραψες. Μη περιμένεις να έρθει εκείνη η στιγμή όμως... :(

@vrakas kostas, what's the matter with 2002, φίλτατε;

@παράλληλος, κι όμως είναι κατά πολύ προγενέστερο το "δέντρο που έδινε" από τις ξεχειλωμένες ηθοπλαστικές ιστορίες του Κοέλιο (φάνηκε πως δεν τον εκτιμώ ή να συνεχίσω; :) )
Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1964.
http://www.shelsilverstein.com/html/booklist.html

athanasia είπε...

@Νiemandsrose,

Ποσώς μας ενδιαφέρει τί θα μας πουν οι άλλοι... Όσο εμείς αισθανόμαστε καλά, τί μας νοιάζει?

:))

Grandman είπε...

Έψαξα να τον βρω τον συγγραφέα του παραμυθιού στη διεύθυνση που αναφέρεις και δεν «βγαίνει» η σελίδα. Κάποιο λάθος θα υπάρχει. Για δες το επειδή και άλλοι θα ενδιαφερθούν για την εξαιρετική ιστορία του. Η οποία φυσικά θυμίζει τον αγύρτη Κοέλιο σε όσους έχουν διαβάσει περισσότερο Κοέλιο και λιγότερο αυθεντική λογοτεχνία. Είναι ένα ζήτημα κι αυτό σήμερα... Η μετάφρασή σου από πότε έχει εκδοθεί?
Να είσαι καλά Ρόδο!

NIEMANDSROSE είπε...

@athanasia, είμαστε; μας αφήνουν να είμαστε; τους αφήνουμε να μας αφήνουν να είμαστε; :)

@grandman, ο συγγραφέας του παραμυθιού λέγεται Shel Silverstein και μπορείς να βρεις πληροφορίες στα παρακάτω links, αφού δε σου ανοίγει η επίσημη ιστοσελίδα του:
http://en.wikipedia.org/wiki/Shel_Silverstein
και
http://famouspoetsandpoems.com/poets/shel_silverstein
Η μετάφραση των εκδόσεων Δωρικός ανήκει στην Χάιδω Σκεπετζή.
Η εδώ μετάφραση ανήκει σε μένα και μπήκα στη διαδικασία επειδή ήθελα να σας κάνω ένα δωράκι και βέβαια για να μην καταχρώμαι την πνευματική ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων.