Χειρόγραφα

Ιδιογράφως

είμαι

Ένας άνδρας, ντυμένος στα μαύρα, με ψηλό πλατύγυρο καπέλο, γενειάδα και μακριά σγουρή φαβορίτα, περνάει σκυφτός με γρήγορο βήμα έξω από το παράθυρό μου. Σκυφτός για να προφυλαχτεί από το ψιλόβροχο. Κρατάει στα χέρια μια ανθοδέσμη. Είναι Παρασκευή βράδυ και εκείνος είναι Ορθόδοξος Εβραίος. Αύριο είναι Σάββατο και αυτός θα είναι πάλι Εβραίος. Κι εγώ θα είμαι, όπως και χθες, βαφτισμένη Ορθόδοξη Χριστιανή. Αλλά δε θα' μαι. Και το σπίτι του θα είναι ήσυχο και τα λουλούδια στο βάζο. Το βράδυ η γυναίκα του θα ζυμώσει χαλλάλ, το δικό τους ψωμί, και θα πλημμυρίσει θαλπωρή από τη μυρωδιά του φούρνου η δική μας γειτονιά. Αλλά ίσως και νά' μαι εκεί.

Μια συμμαθήτρια στα χρόνια του σχολικού στρατοπεδισμού είχε πει "όσο πιο χοντρό κουμμούνι, τόσο πιο πολύ σαπούνι". Ο νονός της ήταν πολιτευτής του συντηρητικού κόμματος και ο πατέρας βαμμένος γαλάζιος. Ήταν όμως πολύ πολύ χοντρός ο νονός της, τώρα που το σκέφτομαι, και έσκασε η καρδιά του. Που πρέπει να υπήρξε κομμουνίστρια. Γιατί ο ίδιος αναπαρήγαγε την ατάκα που λέει "αν δεν ήσουν κομμουνιστής στα νιάτα σου δεν έχεις καρδιά, κι αν συνεχίσεις να είσαι μετά τα νιάτα σου δεν έχεις μυαλό". Θα είχε απομνημονεύσει κι άλλες ρήσεις, λαϊκές και μη, για κάθε περίσταση. Θα είχε βαφτίσει χριστιανούς κι άλλα παιδάκια. Και ήταν πολιτευτής της ελληνικής επαρχίας. Τι άλλο θα ήταν;

Έχω βγει περίπατο στην όμορφη εβραϊκή γειτονιά του Λονδίνου. Και βρίσκομαι έξω από ένα εβραϊκό νεκροταφείο με χαμηλά τείχη. Τόσο ώστε να απλώνεται όλη η θέα μπροστά μου. Θέα στο μηδέν οριζοντίως. Και είναι ένας παχουλός σκίουρος σε ένα δέντρο, κυπαρρίσι δηλαδή, που κρατάει στα μπροστινά του πόδια μια μεγάλη στρογγυλή τυρόπιτα και την καταβροχθίζει κοιτώντας με ατάραχος. Τρώει ο χοντρούλης μεγάλες μπουκιές γιατί δεν είναι κάστανο να την κρύψει στο χώμα. Τρώει λαίμαργα τώρα που μπορεί. Ίδιος με την αδηφάγα μου ματιά που καταπίνει τον κόσμο σχεδόν αμάσητο. Τώρα που μπορώ και δε με έχω κρύψει στο χώμα, γέλασα το πιο μυστήριο γέλιο μου μπροστά στο θέαμα. Εγώ θα κοιμάμαι μια μέρα αλλά όλο και κάποια ψίχουλα γέλιου θα με βρίσκουν εκεί που είμαι. Γιατί αφού τώρα είμαι, για πάντα είμαι. Χαχα.

Το αίνιγμα της σφήκας

Δεύτερη φορά που μάθαινε πως μια γνωστή της σκοτώθηκε σε τροχαίο προσπαθώντας να σκοτώσει μια σφήκα που είχε μπει στο αυτοκίνητο. Οι σφήκες εμφανίζονται το καλοκαίρι και οι δύο άτυχες οδηγοί ήταν γυναίκες. Αυτές ήταν περίπου οι παρατηρήσεις που έκανε σιωπηλά ο μικρός Μίμης ακούγοντας τη μητέρα του να συνομιλεί στη συσκευή της πάλαι ποτέ κρατικής τηλεφωνίας. Και συνέχισε τις μανούβρες στην κονσόλα του Νιντέντο. Η ακόμα πιο μικρή Ρόπη ονειροβατώντας ορκίστηκε ποτέ να μην επιχειρήσει να σκοτώσει σφήκα ενώ οδηγεί. Και συνέχισε τον περίπατο στους αιθέρες.
Το κακό δεν τρίτωσε για την κυρία Λίτσα ευτυχώς. Όταν η κόρη της η Ρόπη σκοτώθηκε σε τροχαίο μετά την εισβολή μιας σφήκας στο αυτοκίνητο που οδηγούσε, η μητέρα ήταν αυτή που είχε μετακομίσει για τα καλά στους ουρανούς.
Ο Μίμης ήξερε πως η αδελφή του δεν υπήρξε καλή οδηγός ποτέ μες στην τόση αφηρημάδα της. Αλλά καμια δικαιολογία δεν θα τον έσωζε από την βαριά και μαύρη θλίψη κάτω από τον ήλιο του καλοκαιριού.
Ο πατέρας δεν ήξερε πολλά. Ούτε για την τηλεφωνική συνδιάλεξη που τυχαία κατέγραψε το παιδικό αυτί. Ούτε για την αδέξια οδήγηση της κόρης. Τότε έλειπε από το σπίτι. Μετά ήταν πολύ ηλικιωμένος για συνοδηγός.
Και η Ρόπη δεν ήξερε πως ήταν αλλεργική στο δάγκωμα της σφήκας. Και πως υπομένοντας στωικά το δήγμα του εντόμου, προκειμένου να αποφύγει μια μοιραία μάχη, θα κατέληγε σύντομα από αναφυλαξία στις εξοχές.
Κι εμείς ξέρουμε πως κάποια Ρόπη, ούτε καν Μερόπη, κατέληξε με οίδημα, και οιδίπους ασφαλώς. Αλλά δε ξέρουμε αν πρόφτασε να λύσει το μέγα αίνιγμα του δικού της τέλους.
Ξέρουμε ακόμη πως πρέπει να οδηγούμε προσεκτικά. Αλλά ποιος είναι οδηγός αλήθεια, ποιος ξέρει...

Mr Vgenopoulos, why don't you ask for a higher compensation?

Απογοητεύομαι οικτρά όταν διαπιστώνω πως ακόμα και οι κεφαλαιούχοι της Ελλάδας είναι τσίπηδες και οι ταρίφες τους είναι εξευτελιστικά χαμηλές!

1 εκ. ευρώ δε φτάνει ούτε για να αλλάξεις λάστιχα και ταπετσαρίες στην Λαμποργκίνι μεσιέ Βγενόπουλος. Why don't you ask for more?

Στις χώρες που ξέρουν από καλό καπιταλισμό και δεν ασχολούνται με πενταροδεκάρες, ζητούν αξιοπρεπή ποσά όταν πρόκειται για ηθική βλάβη, συκοφαντική δυσφήμιση και άλλα εμπριμέ.

Πολύ πρόσφατα για παράδειγμα, οι δικεόροι των Tesco, μιας γιγαντιαίας βρετανικής αλυσίδας σούπερ μάρκετ που επέκτεινε την επιχειρηματική της δραστηριότητα στην Ταϋλάνδη, μάλλον όχι και με τον πλέον κομψό τρόπο, ζητούν αποζημίωση 16.4 εκ. βρετανικές λίρες παρακαλώ για συκοφαντική δυσφήμηση!

Εκτός από τη χρονική συγκυρία, η βρετανική εταιρεία σούπερ μάρκετ Tesco κατέθεσε αγωγή ενάντια στον Jit Siratranont, που είναι πρώην πολιτικός και στον Kamol Kamoltrakul που είναι αρθρογράφος/οικονομικός αναλυτής, ενώ κατά διαβολική σύμπτωση οι δικεόροι της Marfin καταθέτουν αγωγή ενάντια στον Τσίπρα που είναι πολιτικός (με την ελπίδα να γίνει κι αυτός πρώην ίσως) και στο Star Channel που είναι μμε.

H βασική διαφορά είναι τα ποσά που όπως επισημαίνω θα έπρεπε να είναι πιο δυσβάσταχτα στην ελληνική περίπτωση.

Προφανώς μια καλή κίνηση στη νομική/επιχειρηματική σκακιέρα είναι η κίνηση pol-media όπου χτυπάς ταυτόχρονα ένα πολιτικό και ένα μμε/δημοσιογράφο ζητώντας υπέρογκα ποσά και βουλώνοντας ταυτόχρονα κάποια στόματα.

Προφανώς η επάρατος κριτική ικανότητα δεν έχει εξαλειφθεί στις μέρες μας όπως πχ η διφθερίτιδα, ο κοκκύτης και η πολιομυελίτιδα. Ίσως θα ήταν καλή ιδέα να επενδύσει το κεφάλαιο μερικά εκατομμύρια από το περίσσευμα στην επιστημονική έρευνα προς την ανακάλυψη του αντικριτικού εμβολίου. Γιατί αν δε χτυπηθεί το πρόβλημα στη ρίζα του, αύριο πάλι κάποιος πολιτικός/δημοσιογράφος ακόμα και blogger, θα βρεθεί να ρίχνει λάσπες και να εμποδίζει το κεφάλαιο να κάνει τη δουλειά του απρόσκοπτα προς όφελος όλων μας.

αιμομίξερ

Παίρνουμε μια μεγάλη απόφαση.
(Κατά προτίμηση ανοξείδωτη στις τύψεις).
Βάζουμε 1 κουκούλα και 1 ζευγάρι γάντια.
Παίρνουμε 2 γεμάτα 45άρια.
Καβαλάμε 1 μηχανή μεγάλου κυβισμού.
Χτυπάμε 1 τράπεζα ώσπου να γίνει του αλατιού.
Προσοχή στο ζήλο του υπαλλήλου να μη ζεματιστούμε.
Αποφεύγουμε να τα κάνουμε σαλάτα.
Αν τα κάνουμε όμως παραδινόμαστε στους γεμιστούς μπάτσους.
(Κατά προτίμηση αναίμακτα).

Τόσο απλή συνταγή. Αλλά ο Τζων ο Αυστραλός με την παρέα του τα σκάτωσαν. Πήγαν για ένοπλη ληστεία και ούτε ψιλό δεν ξήλωσαν από το λεφτομάγαζο. Τους μπουντρουμιάσαν ώσπου να πεις κίμινο.

Πώς να τα βγάλεις πέρα με γυναίκα και μωρό παιδί; Να του ζήσει η κόρη. Πριν λίγο καιρό γέννησε η γυναίκα του. Συγχαρητήρια Τζώννυ! Στην υγειά σας! Κέρασε στη παμπ τα τελευταία δολάρια. Χαλάλι. Την άλλη μέρα θα πήγαινε για την μεγάλη μπάζα. Γαμημένες τράπεζες, χοντροκώλες αγελάδες γεμάτες παρά. Θα σας αρμέξουν αύριο ο Τζων και η παρέα του.

Αλλά κλώτσησε η ρουφιάνα η τύχη. Ιου-ιου-ιου-ιου. Και στη στενή.

Δεν ήξερε και η γυναίκα του κουβέντα. Της έκανε την πάπια τόσο καιρό ο άχρηστος. Κάποια βρωμοδουλειά θα ετοίμαζε. Το είχε μυριστεί. Σκασίλα της που τον χώσαν φυλακή. Λίγο μετά την καταδίκη έβγαλε διαζύγιο. Νέα κοπέλα ήταν. Τι; Ας είχε και το μωρό. Θα ξανάφτιαχνε τη ζωή της. Κι αυτός νέος ήταν δηλαδή. 21 χρονών. Δε πάει να χαθεί καλύτερα; Σκασίλα μας.

Πέρασαν 30 χρόνια ώσπου να ξαναδεί ο Τζων την κόρη του. Ούτε φωτογραφία δε του έστελνε η κάργια η γυναίκα του. Εντάξει, ξαναπαντρεύτηκε κι αυτός. Σιγά μην έσκαγε. Αλλά τι διάολο; Πώς να' ταν η κόρη; Πώς τα πέρναγε; Ήξερε τίποτα γι' αυτόν;

Την ξετρύπωσε. Στις μέρες μας ουδέν κρυπτόν υπό του διαδικτύου. Σιγά τα αυγά. Παίρνει μια ανθοδέσμη, γλυκά. Δεν ήξερε τι να κρατάει. Μη φανεί και αγενής. Καλά, ναι. Μπορεί να του τα έφερνε στο κεφάλι. Πού ήσουν τόσα χρόνια; Έξω από το σπίτι μου! Και τέτοια. Ποιος ξέρει;
Στο τηλέφωνο του είχε φανεί ήρεμη δηλαδή. Αλλά πώς να ξέρεις ποτέ με τις γυναίκες. Σε ποιον να έμοιαζε; Θα' ταν πια 30 και, ε;

Χτυπάει το κουδούνι με κομμένα γόνατα. Ανοίγει μια θεόρατη γυναίκα, με κόκκινα μάγουλα, γελαστή σαν παιδούλα παραφουσκωμένη δηλαδή. Αυτή ήταν; Αυτή. Κάθησε στον καναπέ. Του πρόσφερε καφέ. Έφερε και cookies. Από τα χεράκια της.

Η καρδιά του κόντευε να σπάσει. Ούτε στο πρώτο ραντεβού στα 14 δεν ένιωθε έτσι. Η Τζέννυ, ωστόσο, όσο ετοίμαζε και ένα κομμάτι κέικ, αφού τα cookies έδρεψαν τόσους επαίνους, έπαιρνε βαθιές ανάσες. Το κουζινικό γιόγκα. Έπρεπε να χαλαρώσει. Τον πατέρα της έφερε στο σπίτι, όχι κανένα γκόμενο!

Σε λίγο καιρό χώρισαν και οι δύο. Η Τζέννυ είχε και δυο κόρες. Ο Τζων δεν είχε άλλη κόρη από την Τζέννυ. Σύντομα έκαναν άλλη μια κόρη. Μαζί. Χτύπησαν ταμπού, σχέσεις, νόμους, DNA, αγάπη, ηθική, χρόνια και ένστικτα στο αιμομίξερ.

Έι, Mίστερ Ντέιβις να σου ζήσει η εγγονοκόρη και κοίτα να μη σε μπουντρουμιάσουν πάλι!

Λισαβόνα

Padrão dos Descobrimentos (Μνημείο των Ανακαλύψεων) στην περιοχή Belem (Βηθλεέμ)
Κι αφού η μικρή Πορτογαλία βάλθηκε να ανακαλύψει τον κόσμο τον 15ο με 17ο αιώνα, έχτισε το 1940 ένα επιβλητικότατο μνημείο για να τιμήσει τους μεγάλους εξερευνητές που απέπλευσαν από τις όχθες του Τάγου, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το Μνημείο των Ανακαλύψεων.

Πορτογάλοι συνταξιούχοι σε πορεία στο κέντρο της Λισαβόνας

Κι αφού ανακαλύφθηκε η Αμερική και βρέθηκε έδαφος να ανθίσει ο καπιταλισμός, κάτι όρθια μνημεία των χαμένων εργασιακών δικαιωμάτων, πορεύονται με μαύρες, λευκές και κόκκινες σημαίες στη βέβαιη αβεβαιότητα.

Ό,τι φαίνεται

Και πάντα θα φυτρώνουν ελπίδες στα τσιμέντα, στα ερείπια, στα μνημεία και στα μνήματα, οι να ξεριζωθούν αδύνατο.

drink a toast

Πώς θα γεμίσει κι αυτό το ποστ;
Φτιάξε μου πάλι ένα τοστ.
Είμαι αγνή, δεν είδα Lost.

Έχει γεμίσει κρέας το τζην.
Και το κουμπί φτάνει στο αμήν.
Σαμάνθα Φόξ χωρίς το PIN.

Πες μου τι θέλεις Φιλέα Φόγκ;
Θα σε βαρέσω με 'κανα γκόγκ.
Απ' τη ναυτία σε βλέπω Ζόγκ.

Let's drink a toast to this post
let's cook a frog with some hog
let's plant some green in your chic chin.

πλαστικά

Μια σφίγγα, ή μπορεί και μέλισσα, μπαίνει στην τουαλέτα του νοικιασμένου παλιού μας σπιτιού στο κεντρικό Λονδίνο. Τα παράθυρα κλειστά. Μπαίνει από την πόρτα. Η πόρτα ανοιχτή γιατί καθαρίζω. Πηγαίνει ζαλισμένη σε μια μικροσκοπική γλάστρα με πλαστικές κίτρινες τουλίπες και χορταράκι πλαστικό. Το γλαστράκι το έχω κλεμμένο από ένα εστιατόριο βραζιλιάνικο στο Άμστερνταμ. Κλέβω μικροπράγματα, στιγμές και καμιά φορά συναισθήματα. Ντροπή μου. Όχι που τα κλέβω αλλά που τα βαριέμαι και τα πετάω. Η σφίγγα πέταξε και ήρθε να πεθάνει στο κλεμμένο πλαστικό γλαστράκι με τις κίτρινες τουλίπες. Την παρατηρώ. Δε πετάει, σέρνει τα ποδάρια της. Άδικο. Με τα κίτρινα πλαστικά γάντια, παίρνω τη γλάστρα στα χέρια μου, χειρουργώ την κάθαρση. Η σφίγγα θα ζήσει για καινούργια αινίγματα, όπως την μέλιτταν ορώμεν εφ' έκαστα μεν τα βλαστήματα καθιζόμενη και αφ' εκάστου τα βέλτιστα λαμβάνουσα. Καλά τα λέω; Εννοώ, θα ζήσει; Τι με νοιάζει αν ζήσει. Να πεθάνει σε πλαστική γλάστρα δεν ήθελα. Την γκρέμισα από το ανοιχτό παράθυρο του κάτω δωματίου. Και πέταξε! Addio θα πει στο Θεό. Στον Πλάστη σου. Και πες του πνιγήκαμε στα πλαστικά.

Σατανική ομοιότης

Johnny, tu n'es pas un ange.
Ne crois pas que ça m'dérange.
Jour et nuit, je pense à toi.
Toi, te souviens-tu de moi
Qu'au moment où ça t'arrange ?
Et quand revient le matin,
Tu t'endors sur mon chagrin.
Johnny, tu n'es pas un ange !

Update: Είναι ο Τσίπρας εβραϊκής καταγωγής;

Βρέχει στο Λονδίνο

Είναι πολύ όμορφα που βρέχει. Ακούω κάποια αγαπημένα instrumental χαμηλά για να μη χάνω τον ήχο της σταγόνας που φτάνει στη γη.




Θολώνει η βροχή το παράθυρο. Μόνο στο σκίουρο δεν αρέσει να γίνεται παπί.



Την αγαπάω τη βροχή ακόμα. Οι μεγάλοι δεν μουσκεύουν το στρώμα τους. Ούτε στον άστεγο αρέσει να γίνεται μούσκεμα το στρώμα του.



Είναι μαγευτική η βροχή. Είναι φθηνά τα καλλυντικά. Ο χρόνος όμως είναι χρήμα. Η μετανάστρια στέκει βαμμένη και περιμένει το λεωφορείο. Η βροχή χρωματίζεται από το πρόσωπό της και ο χρόνος της κλέβει το πορτοφόλι.



Η βροχή μου φέρνει το ουράνιο τόξο. Όπως τη σημαία του ομοφυλόφιλου που κρύβει το παράθυρό του. Και δε βλέπει τη βροχή, έξω.



Και θα το δούμε. Δε γίνεται αλλιώς.

Ανοργασμικιά

Σκύλα,
δε θα σου τηλεφωνήσω
κι αν με πάρεις θα στο κλείσω
θα σου δείξω εγώ.
Κάργια,
έσκισα τα γράμματα σου
μάζεψα τα πράγματα σου
τέρμα ως εδώ.

Ρφρέν
Γιατί είσαι άχαρη
είσαι αχάριστη
είσαι μονόχνωτη,
κομπλεξικιά.
Γιατί είσαι άγαρμπη
είσαι αναίσθητη
είσαι κρυόκωλη
και ανοργασμικιά.

Κτήνος,
δε μου φτάνει ένα μπουκάλι
με κατάντησες ρεμάλι
κι αλκοολικό
Βούρλο,
πρώτα θες να με φυτέψεις
κι ύστερα θα με πιστέψεις
πόσο σ' αγαπώ.

Στίχοι- Μουσική- Φωνή: Γιάννης Μηλιώκας

GIANNI GYRNA PISO!

The kite runner

Συνήθως αποφεύγω να γράφω για ταινίες και βιβλία γιατί μου φαίνεται σαν να κάνω επίδειξη. Και φροντίζω επίσης όταν γράφω να μην κάνω name-dropping, δηλαδή να μην πετάω ονόματα, τίτλους και τσιτάτα γιατί κι αυτό είναι δείγμα ότι θέλω να κομπάσω για όσα έτυχε να δω, να διαβάσω να ακούσω. Και τις εγγλέζικες εκφράσεις, τις αποφεύγω κι αυτές (πριν ταίριαζε πιο πολύ να γράψω show off αλλά συγκρατήθηκα). Κι ούτε για τα ταξίδια μου θέλω να μιλάω. Δε θέλω να γίνομαι ανυπόφορη. Αν και τώρα μόλις έγινα, κομπάζοντας για τους αυτοπεριορισμούς μου και τη δήθεν ταπεινότητα που καλλιεργώ.
Επίσης αποφεύγω να γράφω με αφορμή την επικαιρότητα. Η βαβούρα των μμε και η ρηχότητα των ειδήσεων με αρρωσταίνει. Ενημερώνομαι αλλά θέλω να αφήνω τα γεγονότα να περάσουν από μέσα μου, να δω αν θα αφήσουν τίποτα και έπειτα να μιλήσω. Θα ήθελα να ζω στην εποχή πριν την εποχή της πληροφορίας. Όπου αντί να γράφω σε ένα blog θα φρόντιζα το εγγονάκι μου, 30 χρονών γυναίκα. Και τότε, αν είχα μια στάλα κριτική ικανότητα, θα έκλαιγα καθαρίζοντας κρεμμύδια για την ανελευθερία μου. Αλλά θα έκλαιγα κρυφά για να μην είμαι ανυπόφορη.



Ας κάνω μια εξαίρεση τώρα, μετά τη μίνι εξομολόγηση. Παίρνοντας αφορμή από την Καθαρή Δευτέρα και το πέταγμα του χαρταετού, θα γράψω δυο λόγια για μια ταινία που είδα και ακόμα δε μπορώ να αποφασίσω αν μου άρεσε, το "The kite runner", που για καλή μου τύχη βρήκα ήδη ολόκληρο review από πιο ειδικό blog από το δικό μου, το ελληνόφωνο Cinema.

Αυτό που δεν μου άρεσε καθόλου στην ταινία ήταν ότι κατέληξε να παρουσιάσει τις ΗΠΑ σαν τη γη της ελευθερίας σε κραυγαλέα αντίθεση με το Αφγανιστάν. Όπως επίσης δε μου άρεσε και το ότι ο σεναριογράφος αναγκάστηκε να στύψει το βιβλίο -πάνω στο οποίο βασίζεται- για να βγει το κινηματογραφικό σενάριο, με αποτέλεσμα να αφαιρεθεί ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της ιστορίας (η απόπειρα αυτοκτονίας του μικρού αγοριού στο τέλος). Δε μου άρεσε που κάθησε δίπλα μου ένας ηλικιωμένος κύριος που μύριζε έντονα λεβάντα και ταλκ.

Αυτό που μου άρεσε ήταν η φωτογραφία, οι ερμηνείες, η πλοκή, κάποια πλάνα με όμορφους, διακριτικούς συμβολισμούς. Μου άρεσε τέλος που σκουπίσαμε το δάκρυ μας την ίδια στιγμή με τον ηλικιωμένο κύριο και ήθελα να του χαϊδέψω το χέρι, που έλαμπε μες στο σκοτάδι πάνω στα αεροπορικά καθίσματα του σινεμά. Λες και ήμαστε έτοιμοι για προσγείωση στη γη του Αφγανιστάν. Μόνοι σαν αετοί, στο δάκρυ, χάρτινοι στη συγκίνηση.

είμαι πίθηκος

Δεν σκέφτομαι τίποτα.
Δεν φοβάμαι τίποτα.
Δεν ελπίζω τίποτα.
Είμαι πίθηκος.

Angel

Κάπου στο Angel, μια περιοχή στο κεντροανατολικό Λονδίνο, βρίσκεται ένα καφέ. Αλλά ας αφήσουμε τα καφέ. Το Angel έχει μια ατμόσφαιρα κοσμοπολίτικη- ολτέρνατιβ- κουλτουρέ. Έχει μεξικάνικο μπριζολο-μπουφέ που σερβίρεσαι όσο κρέας θέλεις από τις περιφερόμενες σερβιτόρες, τούρκικα εστιατόρια με ναργιλέδες, μαξιλάρες, κεριά και αρκετή δηθενιά, έχει κεμπαμπτζίδικα, κουβανέζικο μπαρ με καϊπιρίνιες και καλή σανγκρία σε πλαστικά εμπριμέ τραπεζομάντηλα, έχει γιαπωνέζικο σούσι μπαρ, έχει και πολλές βρετανικές παμπ με οθόνες για ποδόσφαιρο και κουλοχέρηδες και άλλα πολλά.

Μια βραδιά, στο Angel είχε και μια ταμπέλα στο πεζοδρόμιο ζωσμένη μέχρι πάνω με λουλούδια, ανθοδέσμες και αναμνηστικά αρκουδάκια. Αν δεν ήταν μωβ οι κορδέλες θα νόμιζα πως κάποιος ερωτευμένος εκδήλωσε την τρέλα του. Όμως τα σφηνωμένα σημειώματα ανάμεσα στα άνθη έλεγαν κάτι διαφορετικό. Αποχαιρετούσαν για πάντα ένα φίλο που μαχαιρώθηκε και ξεψύχησε σε αυτό εδώ τον δρόμο. Τον κεντρικό δρόμο του πολύβοου Angel. Ψηλά στον στύλο είχε μια αγγελία της βρετανικής αστυνομίας με τη φωτογραφία του θύματος. Λευκός γύρω στα 30. Χαμογελαστός. Τον μαχαίρωσαν δύο άντρες με κουκούλες έξω από ένα κλαμπ χωρίς προφανή λόγο. For no obvious reason, μάγκα μου. Έτσι, για το τίποτα.

Το Angel όμως έχει και ένα όμορφο κανάλι με τρυφερές γέφυρες, ποταμόπλοια, και δέντρα που χαϊδεύουν με τις φυλλωσιές τους τα νερά του ποταμού. Και το κανάλι έχει παγκάκια. Και η άνοιξη έχει κέφια. Και άμα η άνοιξη έχει κέφια, εμείς ερωτευόμαστε. Κι εγώ τότε σε ερωτευόμουν και περνούσαμε όλη τη μέρα μαζί, παρέα και με τους φίλους μας. Ώσπου το βράδυ βρεθήκαμε να τραγουδάμε σιγανά στα σκοτεινά, δίπλα στο κανάλι που καθρέφτιζε την φεγγαροβραδιά.

Μετά, βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο και περπατούσαμε όλοι μαυλισμένοι κατά τη στάση του λεωφορείου. Θα με καλέσεις να μείνω μαζί σου απόψε; Μακάρι να με καλέσεις γιατί φοβάμαι και να γυρίσω με night bus μόνη μου στο σπίτι. Και με κάλεσες χωρίς να ακούσεις μια λέξη από τις ερωτήσεις μου! Και τότε είδαμε μια λίμνη αίματος στο πεζοδρόμιο. Στη μέση του μεγάλου πεζοδρομίου με τα εκατοντάδες άτομα να πηγαινοέρχονται μέσα σε ένα βράδυ. Ακριβώς δίπλα από ένα δέντρο μια λίμνη κόκκινο ανθρώπινο αίμα. Κοκαλώσαμε όλοι οι φίλοι. Αίμα που θα ήταν ζεστό ακόμα. Ούτε αστυνομία δεν είχε προλάβει να έρθει, ούτε η κορδέλα του crime scene, ούτε μια κάμερα. Άλλο ένα συνηθισμένο έγκλημα στο Angel. Αίμα ζωντανού ή ήδη νεκρού. Ποτέ δε μάθαμε. Μόνο πως είσαι πια ο φύλακας άγγελός μου. Αυτό το ξέρουν όλοι. Κι εγώ.

Ψωμί και Τριαντάφυλλα με τη Βούλα

Με τη Βούλα ήμαστε μαζί σε όλες τις τάξεις του δημοτικού, αν και τις ταξικές μας διαφορές τις είχαμε. Εκείνη ανήκε στα κατώτερα στρώματα. Στην καδραρισμένη φωτογραφία των πλανόδιων φωτογράφων, στα πίσω θρανία, καθόταν άλλοτε ζαρωμένη, άλλοτε μουτρωμένη, άλλοτε απαθής και κάποτε με γελαστές πονηρόφατσες όλη η αφρόκρεμα της πρώιμης κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Κάθε λογής φρούτο μη κατάλληλο για το σχολικό κλίμα τοποθετούνταν αυτοβούλως στο περιθώριο. Κακοί μαθητές, κουμπούρια, αρρωστιάρικα, κακομούτσουνα, υπερμετρωπικά με πρεσβυωπικές γυαλαμπούκες, με μόνιμη ρινόρροια, ψείρες, πολύ ψηλά ή πολύ παχιά ή πολύ λεπτά ή πολύ καμπούρικα για τον μέσο όρο, παιδιά σαν σίγμα τελικό από τη σκολίωση, υπερκινητικά, με προβλήματα άρθρωσης, κεκεδάκια, ασθματικά με τα εισπνεόμενα ανά χείρας, ταραξίες, κακοντυμένα, λεκιασμένα, με απλανές βλέμμα, νοικοκυρούλες από κούνιας, άνεργοι από κούνιας, αποκομμένοι και αυτοεξόριστοι...στα πίσω θρανία.

Εμείς εκεί μπροστά ήμαστε οι δέκτες: οι καπάτσοι, ξύπνιοι, μελετηροί, ήσυχοι, δραστήριοι, συχνά ευείδεις, από τα καλά σπίτια ή έστω σπίτια που πίστευαν στη μόρφωση. Εμείς, οι ταλαντούχοι, οι καλοί μαθητές, οι ικανοί για το καλύτερο ήμαστε η ελπίδα του σχολείου. Οι άλλοι;.... «άστους μωρέ αυτούς»... Και η Βούλα ήταν στους «άστους μωρέ». Κι ας χώριζαν τα σπίτια μας λίγα τετράγωνα. Μας χώριζαν όμως πολλά άλφα με τόνο. Αγεφύρωτες διαφορές για πιτσιρίκια, ιδίως κατά τη διάρκεια της σχολική σεζόν.

Το καλοκαίρι πάλι, κάπως τα πράγματα χαλάρωναν και οι ταξικές διαφορές υποχωρούσαν. Λίγο το περίπτερο με τα παγωτά που γινόταν κοινό σημείο αναφοράς, λίγο τα ποδήλατα, λίγο κανένα πινγκ-πονγκ με μπάλα molten του βόλλεϋ, λίγο κανένας κεραυνοβόλος έρωτας που έπρεπε επειγόντως να κοινοποιηθεί, λίγο οι συλλογές από αφίσες και κόλλες αλληλογραφίας. Πολύ θέλει ένα 10χρονο να ξεχάσει τη θέση του στην κοινωνία; Έτσι, μια φορά που είχα μαλώσει με την Ελένη την κολλητή μου, που ανήκε στο ίδιο άππερ κλας με μένα - γιατί είχαμε και τις διαφορές μας εκεί στις ανώτερες τάξεις- αποφάσισα να στραφώ στη Βούλα, τη γειτόνισσα και συμμαθήτρια, να σκάσει η κολλητή από τη ζήλια της και εγώ να έχω παρέα για το καλοκαίρι που αλλιώτικα προβλεπόταν μοναχικό έννοια συνώνυμη του βαρετού εκείνα τα χρόνια.

Και τελικά κάναμε καλή παρέα με την γνωστή-άγνωστη Βούλα. Καλό κορίτσι, λαϊκό και έτοιμο να δώσει περιμένοντάς όμως με ανοιχτή τη χούφτα την ανταμοιβή του. Αν και μαζί μου η ανταμοιβή ήταν να κάνει παρέα με την μπουρζουζία της μίζερης σχολικής πραγματικότητας και να ανεβαίνει το πρεστίζ της εξ αντανακλάσεως. Ωραία περάσαμε εκείνο το καλοκαίρι της γεφύρωσης των ταξικών διαφορών! Τα είπαμε όλα. Αναλύσαμε σε βάθος όλους τους χαρακτήρες της κοινωνίας μινιατούρας που ζούσαμε, πήραμε γενναίες αποφάσεις για φλέγοντα ερωτικά ζητήματα, ανοιχτήκαμε σε καινούργιες αγοροπαρέες που είχε πρόσβαση η Bούλα λόγω του ξαδέλφου της του Γιώργου. Τούτο το τελευταίο είχε αποτέλεσμα να περάσω ζάχαρη γιατί και τα φλέρτ μου είχα εξασφαλισμένα και παίζαμε και κανένα μπασκετάκι.

Όταν η αυξητική μου ορμόνη τα έφτυσε, δεν είχα ξεπεράσει σε πόντους το πάλαι ποτέ ψηλότερο παιδί κείνο το καλοκαίρι του ’88. Είχα ξεπεράσει όμως ανεπιστρεπτί τις μυρωδιές, τα απογεύματα, τις συγκινήσεις και τα χρώματα της εποχής που συνοδεύτηκε από τη Βούλα. Την μικρομέγαλη, καχεκτική Βούλα με τα σμιχτά φρύδια και την κυρτή μύτη. Που μετά το καλοκαίρι, ξαναζάρωσε εκεί στα πίσω θρανία μαζί με τους άλλους, κάνοντας χώρο σε μας τους προνομιούχους να απαλλοτριώνουμε με λύσσα όποιο σύμβολο ανήκε στη σχολική κοινότητα: βραβεία, σκυταλοδρομίες, βαθμούς, απαγγελίες, επαίνους, προσευχές, ευχαριστίες, προεδρίες, χορωδίες, χαμόγελα, εγκώμια και γκόμενους.

Μετά πέρασαν τα χρόνια και χαθήκαμε οριστικά. Δε χρειαζόταν καμιά δικαιολογία. Αλλάξαμε σχολείο και τάξη. Μονάχα όταν πέθανε ο ξάδερφός της, ο Γιώργος, 17 χρονών αυτός κι εμείς 15, μου χτύπησε την πόρτα και μου είπε: «Πέθανε ο Γιώργος. Η κηδεία θα γίνει αύριο το μεσημέρι. Ειδοποίησε όποιον μπορείς». Και ειδοποίησα μέσα μου πολλά κι όποιον μπορούσα, όπως μου παράγγειλε η Βούλα που ήρθε δέκα χρόνια πιο μεγάλη στο σπίτι μου εκείνο το βράδυ.

Πολλά καλοκαίρια μετά, late twenties, βρίσκομαι να πλήττω και πάλι στην αδηφάγα μου γενέτειρα. Ας είν’ καλά η μόδα-λύση DVD που μας γλιτώνει από την ανία της συντροφιάς εαυτών και αλλήλων. Νοίκιασα το «bread and roses» («ψωμί και τριαντάφυλλα» για τους λάτρεις του υποτιτλισμού) του Ken Loach και πήγα στης Ελένης να το δούμε παρέα. Έφτιαξε κατάσταση με κρασί για τις γυναίκες και ουίσκι για το σύζυγο, ξηροκάρπια, κεριά, πουράκια. Προς μεγάλη μου έκπληξη το φιλοθεάμον κοινό δεν απαρτιζόταν από μας τους τρεις αλλά και δυο ακόμα κορασίδες την Μάτα και την Χάρυ, ας πούμε.

"Η Μάτα είναι κόρη του μπατζανάκη του αδερφού του κουμπάρου του πατέρα μου", μου φάνηκε πως είπε η Ελένη.

"Και η Χάρυ είναι φίλη της", συμπλήρωσε η φιλενάδα μου.

"Χάρηκα για τη γνωριμία με τις νεαρές αλλά άντε να παίξουμε και τον Λόουτς που καραγουστάρω και θα με πάρει ο ύπνος με τα κρασιά, κόρες!" , σκέφτηκα αλλά αποσιώπησα.

Η Ελένη έσπευσε να κάνει τα πράγματα ακόμα πιο ξεκάθαρα. Η Μάτα και Χάρυ –που μόνο στο ψευδώνυμο είναι τέτοιες- είχαν στρογγυλοκαθήσει στη σινεφίλ συντροφιά μας και δεν την έκαναν διακριτικά, μια που η Ελένη είχε χτυπήσει φλέβα, πριν την άφιξή μου στο χόμ σίνεμα. Τόσο η Μάτα όσο και η Χάρυ ήταν συνομήλικες, που σιγά το γεγονός θα μου πείτε. Εκτός αυτού ήταν και γειτόνισσες! Σπουδαία πράγματα. Μάλιστα ήταν και συναδέλφισσες- κοσμογονικές καταστάσεις- ως ταμίες στην ίδια πολυεθνική εταιρεία Ftiaksto Monos Sou. So fucking what? Θα έλεγα αν το διηγητικό κρεσέντο της Ελενίτσας μου, δε χτύπαγε κάτι ενδιαφέρον.

"Ρε συ, ξέρεις ποια έχουν προϊσταμένη τα κορίτσια; Τη Βούλα!"
"Ποια Βούλα ρε;" ρωτάω.
"Tη Βούλα, τη συμμαθήτριά μας στο δημοτικό!"
"Τι λες τώρα! Έγινε και προϊσταμένη η Βουλίτσα; "
"Προσωπάρχης!" έσπευσε να με διορθώσει η Χάρυ.

Το δίδυμο Μάτα Χάρι δεν ήταν ένα απλό δίδυμο. Ήταν οι identical twins. Έτσι θα βγω από τον κόπο να κάνω δυο περιγραφές και θα αρκεστώ στην παρακάτω: Θήλυ, ετών ένα χρόνο μετά το λύκειο, πανελλήνιες Βατερλό, μάσκαρα, σκιές ροζ, κραγιόν ροζ, σταυρουδάκι τρέντυ ανυπολόγιστα φθηνό στο λαιμό, κομποσκοίνι με χαντρούλα μπλε στο χεράκι, παντελόνι λίκρα, κολλητό μπλουζάκι συνθετικό, μαλλί κακοποιημένο στην προσπάθεια να υποταχτεί στην τάξη που επιθυμεί η κάτοχος. Δεν ήμουν τόσο αδιάκριτη να κοζάρω και τα παπούτσια των νεανίδων.

Επάγγελμα πωλήτριες/αποθηκάριες/ταμίες/καθαρίστριες/γραμματείς/και ψήστες καφέδων στο στολίδι της εθνικής οδού, το μέγα «Ftiaxto Monos Sou», που με τον υπο-βασικό μισθό σου προσφέρει μια τόσο ενδιαφέρουσα πολυθεσιτική δουλειά. Όλα καλά! Μόνο αυτή η Βούλα ήταν το πρόβλημα.

"Πριν έρθεις μου λέγανε τα κορίτσια πως τις έχει πηδήξει στη δουλειά! Τις χώνει πολύ άσχημα" συνέχισε η Ελένη που είναι δικηγόρος ακόμα και όταν δε χρειάζεται.
"Ποιος ρε; Η Βούλα, η Παρασκευή;" ρώτησα εγώ με έμφαση στο υποκοριστικό και στο βαφτιστικό της συμμαθήτριας για να βεβαιωθώ πως μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο.
"Ναι, ναι! Η Παρασκευούλα!" με βεβαίωσε με επικριτικό στόμφο η Μάτα για να μου διαλύσει κάθε υποψία.
"Για πες..." της απάντησα, γιατί το πράγμα είχε αρχίσει να έχει ζουμί. Δε μπορούσα να φανταστώ τη Βούλα να τρέχει κανέναν. Ούτε τον εαυτό της. Αλλά άμα σε κάνει προσωπάρχη το Ftiaksto...
"Μας βάζει να κάνουμε όλες τις δικές της δουλειές όταν δεν είναι κανείς μπροστά και μας φωνάζει «γρήγορα! Ακόμα δε τελειώσατε, ανίκανες;» και μόλις μπαίνει κανείς μέσα, κάνει την καλή και μας μιλάει με «το σεις και με το σας». Και μια μέρα που είχα κάνει ένα λάθος στο ταμείο και έφταιγε όμως αυτή, έκανε στους άλλους την άνετη και μετά μου λέει εμένα σιγανά «θα τα πούμε μετά οι δυο μας!», με κατατόπισε με μια ανάσα η μια από το δίδυμο.
"Τι να πω δεν ξέρω...", απάντησα στη φωνή της εργατιάς που μου καταμαρτυρούσε το άδικο με την μορφή κουτσομπολιού.

Το εργατικό κίνημα φοράει βαριές ροζ σκιές και απλώνει ρούχα στην ταράτσα πάνω από τους δρόμους, τους άδειους από πλακάτ και συνθήματα.

-Παιδιά, δε βάζουμε να δούμε την ταινία; πρότεινα, αίφνης με φοβερή αμφιθυμία για ό,τι είχαν ακούσει τα αυτιά μου και δε μπορούσε να επεξεργαστεί το μυαλό μου.
-Θα καθίσετε να δείτε την ταινία μαζί μας; Ρώτησε η οικοδέσποινα τις αδικημένες υπαλλήλους.
-Τι υπόθεση έχει; Με ρώτησε μια από αυτές.Έτσι τους διάβασα τι έγραφε το οπισθόφυλλο του DVD.

«Η Μάγια Μοντενέγκρο, μια νεαρή Μεξικανή, περνάει τα σύνορα προκειμένου να εργαστεί μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της, τη Ρόζα, καθαρίστρια σε ένα κεντρικό κτίριο γραφείων του Λος Άντζελες, όπου βρίσκονται εγκατεστημένοι μερικοί από τους ισχυρότερους κεφαλαιοκράτες της πόλης. Η σχέση ανάμεσα στις δύο αδελφές είναι βαθιά αλλά και γεμάτη ένταση, την οποία επιτείνει ο Σαμ Σαπίρο, ένας διορατικός αναρχικός που συμμετέχει σε μια πρωτότυπη εκστρατεία των καθαριστών κατά των παλιών συνδικαλιστικών μεθόδων. Το σύνθημά τους, απλό: «Χωρίς Δικαιοσύνη, Δεν Υπάρχει Ειρήνη» (Νο Justice, No Peace). Ο Σαμ εισβάλλει δυναμικά στη ζωή της Μάγια και της Ρόζα και τις προκαλεί να αγωνιστούν για την επαγγελματική τους αξιοπρέπεια, θέτοντας βέβαια σε κίνδυνο την ασφαλή παραμονή τους στη χώρα. Ο Αμερικανός ακτιβιστής έλκεται από το ελεύθερο πνεύμα και τον ευάλωτο χαρακτήρα της μικρότερης αδελφής. Εκείνη παρασύρεται από τους επαναστατικούς στόχους του, παρόλο που συχνά την εξαγριώνει η απερισκεψία του...»

Αντάλλαξαν ένα-δυο βλεμματα –από κείνα που ενώνουν τις προλετάριες όλων των πολυεθνικών- και αποφάνθηκαν, πως ναι, θα δουν μαζί με μας την ταινία.

«Ωραίος ο Loach!Τι μαλακίες μου λέει ο άλλος, ότι είναι λαϊκισμός ο ρεαλισμός στην τέχνη; Καλά, άντε να κάνει καμιά ακόμα διαφήμιση για τα ΜακΝτόναλντς και μετά να έρθει να κάνει και κριτική στον Loach και τον Mike Leigh!» σκεφτόμουν σιωπηλά ενώ έβλεπα την ταινία και καταφερόμουν ενάντια στον φίλο μου το διαφημιστή και υπέρ μιας ουσιαστικής, ρεαλιστικής και στρέιτ ταινίας που θα μπορούσε να γίνει εύληπτη και από ανθρώπους που τους αφορά αλλά δεν είναι σινεφίλ και άρρωστοι με τη σημειολογία. Και αναφερόμουν στις Ματα και Χάρυ εν προκειμένω. Για καλή τους τύχη επιχειρηματολογούσα σιωπηλά και έτσι δεν τις ξύπνησα.

Όταν τέλειωσε το φιλμ, η αφελής οικοδέσποινα ρώτησε το ζευγάρι των υφισταμένων της Παρασκευούλας:

-Σας άρεσε κορίτσια η ταινία;
-Εγώ κοιμήθηκα... απάντησε ναζιάρικα η Μάτα.

Και η Χάρυ από δίπλα έγνεψε καταφατικά δίνοντας πόντους στην παρατήρηση-ωμή αλήθεια της συντρόφισσας Μάτας.

Εγώ με την παιδική μου φίλη, που είμαστε ακόμα άππερ κλας-όπως στο σχολείο- η καθεμιά για άλλους λόγους, ανταλλάξαμε κάποια βλέμματα. Μόνο που αντίθετα με τις σιαμαίες βασανισμένες προλετάριες τώρα και με τη Βούλα, εγώ και η Ελένη δε συνεννοηθήκαμε καθόλου.

Ερωτικό

Ερωτικό- Τζίμης Πανούσης

Λες μ' αγαπάς, θες να παντρευτούμε
λες μ' αγαπάς, και μου δίνεις συμβουλές

Πρώτα να τελειώσω το πανεπιστήμιό μου
μετά να κάνω τη θητεία στο στρατό
να πιάσω δουλειά σε κανένα γραφείο
να παντρευτούμε να κάνουμε παιδιά

Κι εγώ σ' αγαπώ, γαμώ το Χριστό μου
Κι εγώ σ' αγαπώ γαμώ το Χριστό

Λες μ' αγαπάς, θες να παντρευτούμε
λες μ' αγαπάς, και μου δίνεις συμβουλές

Πρώτα να πάω σε κανένα κουρείο
να κόψω τα γένια, να κοντύνω τα μαλλιά
να έρθω στο σπίτι να γνωρίσω το μπαμπά σου
να σταματήσω και τα ναρκωτικά

Κι εγώ σ' αγαπώ, γαμώ το Χριστό μου
Κι εγώ σ' αγαπώ γαμώ το Χριστό

της πόρνης

Ωραία μέρα. Ο γιατρός είχε βγει στην αυλή να ποτίσει τα γεράνια και τα σκυλάκια. Τα σκυλάκια δεν ήταν στη γλάστρα αλλά στο χώμα και κατούραγαν.

Την ίδια ώρα στο WC του ιατρείου μια 19χρονη Πολωνέζα σκουπίζει τις τελευταίες σταγόνες ούρων από το πολύτιμο εργαλείο της δουλειάς της. Το χαρτί υγείας μπορεί να είχε τελειώσει αλλά η εκπαίδευση των εποπτών υγείας μόλις είχε αρχίσει.

Πέμπτη σήμερα και ένα τσούρμο από δέκα ΤΕΙτζόνια έχουν έρθει για εκπαίδευση στο Ιατρείο Ιερόδουλων στην Ιερά Οδό. Την ίδια μέρα οι επαγγελματίες πόρνες έχουν στηθεί στην ουρά για την καθιερωμένη γυναικολογική εξέταση και την πολυπόθητη σφραγίδα ότι είναι καθαρές, δηλαδή ότι οι ιέρειες της Αφροδίτης δεν πάσχουν από αφροδίσια. Στους διαδρόμους του Ιατρείου γίνεται της πουτάνας.

Στο εσωτερικό του ιατρείου μία νεαρή συνεσταλμένη δερματολόγος κάνει την ειδίκευσή της. Έξω από το παράθυρο γαβγίζουν δυο σκυλάκια. Πίσω από την κλειστή πόρτα διαπληκτίζεται μία πελάτης με την υπάλληλο στο λεγόμενο γκισέ. Δύο ΤΕΙτζόνια καθήμενα εκ δεξιών της νεαρής γιατρίνας αγωνιούν να πνίξουν τα γέλια τους. Τα γεράνια έχουν πνιγεί από το πότισμα αλλά αδυνατούν να ειδοποιήσουν τον ιατρό-κηπουρό που συνομιλεί στο κινητό με τον φίλο του, τον "έλαρεμαλάκα".

Σκηνή Α'

Στο κέντρο της σκηνής μια ψηλή μελαχρινή γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας γδύνεται με κινήσεις αστραπή. Ρίχνει ένα διερευνητικό βλέμμα στον χώρο. "Ο γιατρός;" ρωτά με σχετική αγωνία τους τρεις ασπροντυμένους εκπαιδευόμενους. Η γιατρίνα, συμπληρώνοντας το πιστοποιητικό υγείας, την καθησυχάζει χαμηλόφωνα "απουσιάζει" με εκείνο το ζήτα το αθηναϊκό. Στην Αθήνα τα συριστικά σύμφωνα προφέρονται απαλά για να μη σπάσουν τα αυγά. Apoushiazhei. Τα υπόλοιπα οχτώ ΤΕΙτζόνια κακαρίζουν σαν κότες στην αυλή με τα σόκιν ανέκδοτα του γιατρού. Η μελαχρινή έχει ξαπλώσει στην γυναικολογική καρέκλα που έχει τα λουμπάγκα της. Η καρέκλα. Είναι μοντελάκι του '40 και όσο να' ναι δε σήκωσε και λίγες εκδιδόμενες στις πλάτες της. Τρίζει επικινδύνως. Testare pericolosamente. H μελαχρινή με τα ανασηκωμένα πόδια ανασηκώνει το ζωγραφιστό φρύδι προειδοποιώντας με βραχνή φωνή "προσοχή μόνο γιατί έχω βλεννογόνο".

Η δερματολόγος-υπό-συστολή προσπαθεί με κινήσεις μπαλαρίνας να διαστείλει τον κόλπο με το ανάλογο μαραφέτι. Η μελαχρινή κοιτάει το ταβάνι. Της ανταποδίδει το κοίταγμα ένας γερό -σοβάς με πολλαπλές ρωγμές. Είναι τίγκα στην υγρασία, τόσο που θα έλεγε κανείς πως εκσπερμάτιζε στη θέα κάθε γυμνού αιδοίου στα 50 χρόνια της ζωής του. Μάλιστα η επικίνδυνη κλίση του προς το πάτωμα θα πρόδιδε έναν πορνόγερο που αγωνιά να αγγίξει τα γυμνά κάλλη. Με τη συμβολή του Εγκέλαδου ίσως και να τα καταφέρει μια μέρα.

Αφού έχει τελειώσει η εξέταση και η μελαχρινή έχει φορέσει το στενό τζην και τη τσοπεράδικη ζώνη και αφού έχει σκύψει επικινδύνως επιδεικνύοντας το λεκανοπέδιό της για να φορέσει τις ψηλοτάκουνες γόβες της, εισβάλλει στο χώρο ο Ιατρός. Χαιρετιούνται σαν παλιοί γνώριμοι και του κλείνει το μάτι, όπως συνηθίζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις, δηλαδή μεταξύ του εγώ και του ΕΣΥ. Γνωρίζει ονομαστικά και τις 500 νόμιμες ιερόδουλες του λεκανοπεδίου Αττικής. Είσαι μεγάλος ρε ΕΣΥ.

Μόλις αποχωρεί η πελάτης ο Ιατρός υποβάλλει σε Ιερά Εξέταση επί της Ιεράς Οδού την ειδικευόμενη Ιατρίνα με θέμα την Ιερόδουλο: "Προσέξατε κάτι το ιδιαίτερο στη συγκεκριμένη κυρία;" Η ιατρός, once apousiologos for ever apousiologos, απαντά με τη σύνεση της καλοδιαβασμένης κόρης "Υποψία κονδυλωμάτων υποθέτω;" Μια έκφραση απογοήτευσης σχηματίζεται στο πρόσωπο του εξεταστή διευκρινίζοντας πως "δεν υπάρχει τέτοιο ιστορικό". Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, στρέφεται στα ΤΕΙτζόνια για τη λύση του κουίζ. "Εσείς; Παρατηρήσατε κάτι;" Τα ΤΕΙτζόνια που έχουν διαβάσει πέντε πράγματα για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα αλλά κυρίως έχουν δει όλες τις εκπομπές του Μυλώνα με τη Χειλουδάκη, απαντούν με πνιχτό γέλιο "Παρατηρήσαμε πως είναι τραβεστί". Ο εξεταστής επικροτεί τα ήσσονα πρόσωπα για τη λύση του δράματος. Πριν αποχωρήσει υπενθυμίζει στην εξετασμένη να ρωτάει κάθε ιερόδουλο αν εργάζεται πριν συμπληρώσει την καρτέλα της. Αυτό, όπως εξηγεί, θα τη βγάλει από τον κόπο να εξετάζει τις συνταξιοδοτημένες ιερόδουλες που όμως πρέπει να προσέρχονται 1 χρόνο μετά την απόσυρσή τους από το επάγγελμα για να παίρνουν τα απαραίτητα πιστοποιητικά υγείας. Έτσι εξηγείται η παρουσία της τσατσάς στο διάδρομο, γράφει το αόρατο συννεφάκι της σκέψης των δύο ΤΕΙτζονίων που κλείνουν το μάτι συνωμοτικά. Πίσω του κλείνει και ο γιατρός την πόρτα.

Σκηνή Β'

Στη σκηνή εισέρχεται μια 19χρονη Πολωνέζα. Γδύνεται με εξίσου ταχύτατες κινήσεις όπως η προηγούμενη αλλά παραδόξως όχι μόνο δε γδύνεται πίσω από το παραβάν αλλά αφαιρεί όλα της τα ρούχα, πράγμα καθόλου απαραίτητο. Μάλιστα για να κορυφώσει την παραδοξότητα κρίνει χρήσιμο να κρύψει πίσω από το παραβάν τη τσάντα της. Ξαπλώνει στην καρέκλα-μπάμπω, κοιτάει τον ετοιμόρροπο σοβά και μασάει πιο νευρικά την τσίχλα της. Η εξέταση έγινε από απόσταση ασφαλείας και μέσα σε δευτερόλεπτα. Εξάλλου το αιδοίο έλαμπε από καθαριότητα. Η Πολωνεζούλα ντύνεται το ίδιο ταχύτητα όπως γδύθηκε. Η ιατρός, προκειμένου να συμπληρώσει το πιστοποιητικό υγείας ενεργοποιεί τον αυτόματο πιλότο. Ρωτάει την Πολωνέζα με όλα τα αθηναϊκά συριστικά σύμφωνα εν πομπή και παρατάξει "Εργάζεσθε;" Η κοπέλα κολλάει. Κοιτάει τη δερματολόγο σαν ούφο και της απαντάει μάλλον σε τόνο επίπληξης "Όκι ντεν εργκάζομαι! Βίζιτα κάνω!". Πράγματι τα επόμενα λεπτά προσγειώθηκε ένας ιπτάμενος δίσκος και την πήρε και τη σήκωσε την ειδικευόμενη. Για βίζιτα είχε κατέβει κι αυτή στη Γη. Στον πλανήτη μπουρδέλο.

Τρία κλικ στο Bethnal Green, δύο βήματα από το City

εδώ το καλό 69

-Ου να μου χαθείς μωρή ξετσίπωτη!
-Ου να μου χαθείς ρε πορνοδιαστροφικέ!
-Άντε ρε κρύα!
-Ουστ ρε χοτ λάβερ!
-Ουστ εσύ!
-Εσύ σουτ!
-Τι σουτ;
-Τι σουτ;
-Ααα
-Αααα...