13/12/18

Ο Στελής δεν παίζει με αμαξάκια

Προπαραμονή Χριστουγέννων 1997

Η τηλεόραση έπαιζε στα τυφλά, σα ραδιόφωνο. Οι γκόμενες τσίριζαν χαρωπά, πόδια, κοιλιές, μπράτσα, μπούστα, όλα στη φόρα χειμώνα καιρό, ουδείς τις κοίταζε εντούτοις. Η μεν γριά προσηλωμένη στο νεροχύτη, σαπούνιζε τα κατρουλερικά, ήτοι λαγίνια, τασάκι, κουτάλα, παγουρίνο, κουζινομάχαιρο με σκαλιστή μαντινάδα “Η λεβεντιά δεν είν’ κρασί να πιεις να κάνεις κέφι/ Μα είναι ψωμί που από μικρό τον άντρα τονε θρέφει.” Ο δε μικρός αφοσιωμένος στην κανούργια του μπουλντόζα, εκκενώσεις- μεταφορές- κατεδαφίσεις “Το Μανωλιό”. Έξω μια λιακάδα άλλο πράμα, σύσσωμο το χωριό είχε ξεχυθεί στα λιόφυτα ν’ απομαξώξει πριν πιάσει ο χιονιάς, τό’ πανε στον “καιρό”, έρχεται κακοκαιρία. Τσάμπα κρύωναν στο στούντιο σχεδόν τσίτσιδες, αθέατες οι κοπελιές.

Η γριά απόπλυνε κι άπλωσε στο σοφρά αλεύρι, νερό, αλάτι, ξυλίκι, άπαντα τα σύνεργα ν’ ανοίξει φύλλο για βρουβόπιτες, αυριανό προσφάγι. Παραμονή Χριστουγέννων, ο γιος, η νύφη κι ο άντρας της θα φορούσαν τα κακόρουχα (μακό φανέλες, παλιά μάλλινα, φθαρμένα τζιν, τρύπιες φόρμες κι από πάνω φούστες για τις γυναίκες), θα ζαλώνονταν τις γαλότσες, θα στίβαζαν στο τρακτέρ ραβδιστικό, δίχτυα, πανιά, σακιά, όλα νάυλον, ντεμπλάκια ξύλινα, χτένια πλαστικά, κόσκινο, μπετόνι βενζίνας, θερμός νερού, καφάσι, μέσα καρό πετσέτα τυλιγμένο τάπερ όπου πατάτες βραστές, αυγά σφιχτά, αγγουροντομάτα, παξιμάδι εφτάζυμο, λάδι, αλάτι, ρίγανη, παραδίπλα πηρούνια, τσαπράζι, τσιγάρα, τσακμάκι. Μάλασσε τη ζύμη, άκουγε πισώπλατα τον εορταστικό βόμβο της τηλεόρασης, έριχνε κλεφτές ματιές στον εγγονό στα νώτα της, τσουλούσε τα αυτοκινητάκια του σε μια κουρελού, τον έκανε μια στάλα χάζι, απέστρεψε το βλέμμα κατόπιν, μακάρι να γίνει φορτηγατζής, χίλιες φορές καλύτερα απ’ τη βοσκική συλλογίστηκε και αφαιρέθηκε ολάκερη σ’ ένα βουνό ζυμάρι.

Ένας δυνατός, απόκοσμος γδούπος, η στριγγλιά των φρένων και ένα βραχνό μαρσάρισμα την επανέφεραν. Κοίταξε πίσω της, “το κοπέλι, πού είναι το κοπέλι;” Τινάχτηκε στο παράθυρο που έβλεπε στην αυλή, παραμερίζοντας το κοφτό κέντημα. Η κρεβατίνα ρημαγμένη, κίτρινα φύλλα στο τσιμέντο, πήλινο πιθάρι και πηγάδι σε αχρηστεία, αφού υδραγωγείο, αποθήκες, μηχανήματα τώρα πια. Στο χωματόδρομο ένα σύννεφο σκόνης, θα τον ασφαλτόστρωναν τους είχαν τάξει πριν τις εκλογές πέρυσι το Σεπτέμβρη, άμα βγει το ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη μεν, αλλά από μπετονιέρες μόνο οι πλαστικές του Μανωλιού.

Ένας κουτσός, γέρικος σκύλος, πάλαι ποτέ κουλούκι, ούτε για πρόβατα έκανε πλέον, ούτε για τίποτα, είχε χώσει τη μουσούδα του σ’ ό,τι απέμεινε από το σκοτωμένο αγοράκι. Η γριά στάθηκε πάνω από ένα μάγμα σάρκα, αίμα, κόκκαλα, κοίταξε πέρα τον ορίζοντα ένα μαύρο, θηριώδες τέσσερα επί τέσσερα έτρεχε σα διάολος ώσπου χάθηκε από προσώπου γης. Στα χρόνια που ακολούθησαν έφερε τόσες φορές στο νου της το σκηνικό της τραγωδίας, ώστε τελικά η θεία πρόνοια την απάλλαξε οριστικά από το άχθος των φρικιαστικών αναμνήσεων με μια λυτρωτική γεροντική άνοια.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς 1988

Ο Άγιος Βασίλης είναι δωροκουβαλητής των πόλεων. Ούτε που καταδέχεται την κρητική επαρχία κι ας βρίθει καμινάδων από ξυλόσομπες και παραστιές. Τούτου δοθέντος και κατ’ επέκτασιν, η κατάργηση της παιδικής εργασίας δεν “πιάνει” στα χωριά, δεν είναι υπεραστικές οι κεραίες των σχετικών δικαιωμάτων. Στα ορεινά τα ανήλικα είναι μικροί κτηνοτρόφοι, ξωλαλούν τα οζά, μικροί γεωργοί, κουτσοκορφίζουνε τα αμπέλια και κοσκινίζουνε τις ελιές, ενίοτε μικροί μπακάληδες, ξέρουν ακόμα και να σου βάλουν ρεβύθια από το τσουβάλι χωρίς να τους χυθούν στο πάτωμα κι έπειτα να τα ζυγίσουν στην πλάστιγγα και να σου δώσουνε σωστά τα ρέστα. Τώρα, αν εσύ θέλεις να αφήσεις πουρμπουάρ να πάρουνε κόκκινες αρωματικές παστίλιες πιτσιλωτές με ζάχαρη και γεύση τριαντάφυλλο, δικό σου θέμα και ευχαριστούμε που θυμήθηκες πως ο εμποροϋπάλληλος είναι παιδί.

Η νονά του Στελή δασκάλα στο μονοθέσιο δημοτικό, δεμένη με το συγκεκριμένο αγόρι επειδή αλλιώτικο απ’ όλα τα άλλα, επειδή αδύναμο κλαράκι ανάμεσα σε μικροστιβαναράδες και μικρομαυρουκαμισάδες, αν μπορούσαν στα μαιευτήρια να τους κοτσάρουν ένα αποκριάτικο μουστάκι στο άνω χείλος, ευχαρίστως θα το έκαναν, διότι το “συγχαρητήρια για το αγοράκι” ισοδυναμούσε με πεντοχίλιαρο στη τσέπη της λευκής ποδιάς της μαίας και μπαλωθιές στη βάφτιση αργότερα.

Ωστόσο, ο Στελής έπαιζε κρυφά με τη Μπίμπι-Μπο της αδερφής του της Δεσποινιώς και παραχωρούσε τα αμαξάκια στον πιο μικρό του αδερφό, πολύ αντράκι από κούνια, τον Χαραλάμπη. Ο Χαραλάμπης δεκατριών χρονών θα μάθαινε να οδηγεί τη σακαράκα τρίκυκλο του παππού του, ύστερα το τρακτέρ του πατέρα του και στα δεκαπέντε του, εν έτει 1997, θα ήξερε να οδηγεί ένα αγροτικό με διπλό διαφορικό και 4Χ4, θα γκάζωνε να πάει στο κεφαλοχώρι το γαμημένο το ελαιοραβδιστικό που χάλασε το μοντέρ του και θα έχαναν προπαραμονή Χριστουγέννων την καλοκαιρία, μείον καμιά εικοσαριά σακιά ελιές, διότι η οικογένεια του Χαραλάμπη είχε και δυο αλβανούς στη δούλεψή της, όχι σαν τους άλλους που δεν έβλεπαν εργάτες ούτε με τα κιάλια, δυσεύρετοι γαρ οι μετανάστες εν καιρώ συγκομιδής και προστατευόμενο είδος, όπως καρέτα- καρέτα στο Ιόνιο.

Η νονά, όλα τα προηγούμενα χρόνια, κουβαλούσε στον Στελή αμπαλαρισμένα αυτοκινητάκια για Πρωτοχρονιά, αλλά φέτος, δέκα χρονών πια ο φιλιότσος, μπορούσε να απαλλαγεί από την υποκρισία των αγορίστικων δώρων, οπότε του χάρισε “Το καπλάνι της βιτρίνας” της Άλκης Ζέη, επειδή του είχε αρέσει πολύ το απόσπασμα στο σχολικό εγχειρίδιο.

Κίνδυνος βέβαια να γίνει και πούστης και κουκουές, πλην η δασκάλα αξιοσέβαστο πρόσωπο της κοινότητας, κι ωραία γυναίκα εδώ που τα λέμε, δεν δέχτηκε το εν λόγω δώρο μεσοκέφαλα. Αν και δε γλίτωσε τα αγριοκοιτάγματα του Χαραλάμπη, καθότι φέτος δε θα κονόμαγε τα αμαξάκια του γυναικωτού αδερφού του και θα την έβγαζε με κάτι σοκοφρέτες και μπισκότα γεμιστά που κουβάλησε η νονά για τ’ αδέρφια του βαφτισιμιού.

Παραμονή Χριστουγέννων 1997

Παρά τη λιακάδα όλοι σπίτι. Οι Αλβανοί δανείστηκαν σε συντέκνους.

Γύρω από το τραπέζι μουγκοί, πατέρας, μάνα και τα δύο αδέρφια, Στελής και Δέσποινα. Ο Μπάμπης έχει αποβραδίς τραπεί σε φυγή, πρώτα τους όρκισε σε σιωπή, έπειτα ομολόγησε το τροχαίο, “το σκότωσες μωρέ το κοπέλι, πε’ μου την αλήθεια” ο πατέρας, “ώφου κι ίντα θα γενούμε” η μάνα, “θα ξεγιβεντιστούμε” η κόρη”, ο μεγάλος γιος τσιμουδιά.

Ο Στελής με τα χρόνια άφησε μαλλί μέχρι τους ώμους, το έπιανε κοτσίδα, ξυρισμένος, κολλητά παντελόνια, λεπτή φωνή, κουνιστό περπάτημα, πανέξυπνος, αλέγρος, έντιμος, εργατικός, συγκαταβατικός, στα δεκαεννιά του ασφυκτιούσε στα στενά ρούχα και στη στενωπό μιας κοινωνίας πολύ αντρουά, σιγά μη σκίσετε κανα’ καλσόν, μαλάκες, αχ, Παναγία μου να έφευγε και να’ ριχνε μαύρη πέτρα πίσω του.

Γύρω απ΄ το τραπέζι άγρυπνοι, όλη νύχτα διαβούλια, να πά’ να παραδοθεί, όχι, να πάρουνε τον βουλευτή να πέσει στα μαλακά, όχι, να παραμείνει κρυμμένος και μετά τη λήξη του αυτόφωρου, να πά’ να ανάψουνε μια λαμπάδα στο Μοναστήρι του Άη Γιώργη να βάλει το χέρι του, ώφου ίντα πάθαμε στα καλά του καθουμένου.

Κάθονταν σ’ αναμμένα κάρβουνα με την τηλεόραση στη διαπασών μήπως και μάθουν απ’ τα τοπικά κανάλια εάν εντόπισε η αστυνομία τον δράστη, η ταυτότητα του οποίου παρέμενε άγνωστη, διατυμπάνιζαν εμφατικά οι ρεπόρτερς λες και κινδύνευε η κοινωνία ολάκερη από τις ρόδες του αγροτικού. “Κάποιος ρουφιάνος θα βρεθεί και θα τονε καρφώσει” μουρμούρισε η μάνα του κι ύστερα σηκώθηκε, έβαλε νερό να βράζει σε μια κατσαρόλα, ασυναίσθητα, να λουστεί, λέει, ξεχνώντας πως πια έχουν θερμοσίφωνο.

“Εγώ θα παραδοθώ” σηκώθηκε κι είπε ο Στελής που μέχρι τώρα δε μιλούσε, μονάχα δάγκωνε τα νύχια του, κι ήταν ίσως η πρώτη φορά που όχι παρατήρηση δε του έκανε η μάνα του για την κακή συνήθεια μα ούτε καν τον πρόσεξε. “Καλύτερα να πάω εγώ στη φυλακή παρά να καταστραφεί ο αδερφός μου” είπε και ξέσπασε σε κλάματα. Τόσο άντρας.


(Δημοσιεύθηκε στο "Φρέαρ")

22/11/18

Για τον πόθο ενός απλού ανθρώπου

«Ό,τι είχα να πω το είπα. Σας ικετεύω, μη με πιέζετε άλλο, ένας απλός ταχυδρόμος είμαι» παραπονέθηκε ζαρώνοντας σε μια άβολη ξύλινη καρέκλα, λάφυρο ενός ακόμα λεηλατημένου και σφαλισμένου πια σχολείου.

Ο ανακριτής εκτινάχθηκε ελατηριωδώς ταρακουνώντας το θρανίο μπροστά του - απότοκο πλιάτσικου ομοίως- χύνοντας τον καφέ σε μια αρμαθιά κλειδιά και ένα μισογραμμένο τετράδιο. Συνάμα, εκτόξευσε σάλιο, γρέζι και βρισιές, όπως συνήθως γίνεται για κάθε αβαρία. Στάθηκε ύστερα ορθός πίσω από τον φουκαρά με τα μαδημένα υποδήματα και τα μπαλώματα στο φουστάνι.
Κνώδαλο μιας παρελθούσας αίγλης, ο κύριος Μάκης, αισθάνθηκε τις σταγόνες από την οργισμένη μπούκα, ωσάν σπονδές σε αίγαγρο καψαλιζόμενο στα κάρβουνα. Χάρηκε μια στάλα. Συνταξιούχος εδώ και χρόνια, εξακολουθούσε να προσφέρει εθελοντικά- υποχρεωτικά τις υπηρεσίες του στην Ελλάδα, ελπίζοντας πια μονάχα στο εφάπαξ του θανάτου. Φανταζόταν τον γλυκό, βαθύ κι ατελεύτητο ύπνο ως την ύστατη λύτρωση από καθήκοντα χιλιετιών. Ωστόσο, απείχε παρασάγγας από το θείο δώρο της οριστικής εξαφάνισης, δίνοντας προς ώρας κατάθεση για την εξαφάνιση κάποιου Σάκη, ενός χάκερ, γνωστού για τον ιό Trojan ο οποίος αγνοείται για χρόνια και τον ψάχνει η γυναίκα του, μια Πέπη.

«Να μου τα ομολογήσεις όλα από την αρχή» γρύλλισε ο πρώην αρτοποιός, σκύβοντας στο σβέρκο του ταχυδρόμου, ο οποίος ένιωσε την παγερή ανάσα του ανακριτή- φούρναρη όπως ο ζωγράφος με το σκέλεθρο του βιολιστή-θανάτου στην ελαιογραφία του Μπέκλιν. Ύστερα, φτύνοντας στο πάτωμα, συνήθεια αξιωματούχων του νέου καθεστώτος, ο ανακριτής τράβηξε κατά την πόρτα, κλειδώνοντας ανώφελα, αφού ο κύριος Μάκης και να ήθελε να το σκάσει, δεν είχε πού να πάει. Όταν βρόντηξε ο Όλυμπος κι άστραψε η Γκιώνα, ο Μάκης έκανε τσίσα πάνω του, οπότε αφαίρεσε φτερά από τα σανδάλια του, τα μόνταρε σε μια πάνα για την ακράτεια, έδωσε ΑΣΕΠ μπήκε πρώτος στα ΕΛΤΑ, θεϊλίκι τέλος.

«Λέγε!» διέταξε τον εκπεπτωκότα αγγελιαφόρο ο ανακριτής, και, ακουμπώντας στο κούφωμα, κατέβασε το φερμουάρ και τρύπωσε τη χερούκλα του στο σώβρακο. Ο Ερμής, ανίδεος για το τι συνέβαινε πίσω από την πλάτη του, έγειρε το κορμί του προς το θρανίο και ξεροκατάπιε. Βαριά σιωπή αντήχησε στο δικαστικό μέγαρο, πρώην σταφιδεργοστάσιο.

«Λέγε!» επανέλαβε ο εντολέας, προστακτική που προκάλεσε μια κάποια απελπισία στον Ερμή. Γνώριζε από πρώτο χέρι το συμπαντικό φαινόμενο βλακεία κι ήταν αυτός που σφύριξε σε μια στιγμή μέθης την πασίγνωστη ατάκα στον θείο Αλβέρτο. Όμως, ότι θα ανακρίνεται από έναν πρωταθλητή ηλιθιότητας για το τι διεμείφθη στο νησί της Ωγυγίας ούτε που το είχε φανταστεί.

Προφανώς δεν ενδιέφερε διόλου τον αξιωματούχο του στρατιωτικοθρησκευτικού καθεστώτος να εντοπίσει τον ιδιοφυή κακοποιό Σάκη, ο οποίος ως πολυμήχανος είχε καταφέρει να εισβάλλει στο άβατο των μυστικών υπηρεσιών και να υποκλέψει αρχεία και στοιχεία. Τον απασχολούσε μόνο η μοιχεία. Κι αυτό γιατί η δικτατορία του Θεοδοσίου Ζ’ έχοντας αναγάγει την μονογαμία σε λατρευτικό σύμβολο και έχοντας συνάμα εξοβελίσει την θεά Μοιχεία στο πυρ το εξώτερον, είχε προκαλέσει πολλαπλάσια επιθυμία στους κοινούς θνητούς να ξενογαμήσουν, όπως συνέβη εξάλλου με την ποτοαπαγόρευση, την ινδική κάνναβη και το Νόμο 4000 οπότε άνθισαν οι μαφιόζοι, οι αλκοολικοί, οι χασικλήδες και οι τεντιμπόιδες.

«Τον γούσταρε η καριόλα όπως τη γάμαγε και δεν τον άφηνε να φύγει, έτσι;» πρόγγηξε τον θεό ο απόγονος των Ούννων, κοντοστούμπης, φαρδιοπλάτης, σμιχτομάτης, κατσουνομύτης και χαραγμένος με ένα σταυρό στο μάγουλο, ο γελοίος. Λαχταρούσε να ακούσει μια ιστορία πορνό ανάμεσα σε μια θεά κι έναν θνητό. Βλέπετε, οι πορνοστάρ, όσο θεές κι ήταν, γερνούσαν συν το χρόνω ή τις δολοφονούσαν πρόωρα οι νταβατζήδες ή ακόμα χειρότερα παντρεύονταν.

Ο Ερμής έπασχε από κενά μνήμης, ήταν πια αδύνατο να θυμάται με κάθε λεπτομέρεια τον διάλογό του με την Καλυψώ. Μπροστά στον κίνδυνο του ανηλεούς μαστιγώματος από τον διψασμένο για πορνό μετανεοπρωτοχριστιανό, θυμήθηκε ότι είχε σουφρώσει μία ανεπίδοτη επιστολή της νεράιδας προς τον Δία. Για χρόνια το γράμμα προς τον πατέρα των θεών είχε αποτελέσει για τον Ερμή ό,τι η Ζάκουλα επί τουλάχιστον δύο γενιές αγοριών. ‘Ελιωσε στην ιδρωμένη του παλάμη, την ελεύθερη, από τις αλλεπάλληλες αναγνώσεις.

Έβγαλε από την τσέπη το φθαρμένο χαρτί και του το έτεινε για να το διαβάσει. Ο ανακριτής ήταν αναλφάβητος, όπως πάντα συμβαίνει στα φασιστικά καθεστώτα, για να το πούμε αυτό και να το ξεκαθαρίσουμε διότι κι ο αναγνώστης κάπου έχει πιτσικάρει από τα δεινά του καπιταλισμού, τιβί, ησόπ, σμαρτφόν, πορνχάμπ και φέισμπουκ, άλλα γράφεις, άλλα καταλαβαίνει, οπότε χρειάζεται επεξηγήσεις, αν και κατόπιν διαμαρτύρεται πως του σερβίρεις μασημένη τροφή και άρα τον υποτιμάς και θίγεται σα μυξοπαρθένα και σου γυρνάει την πλάτη μουτρωμένος, οπότε τι κάνεις, βγάζεις τσιτάτα, βερμπαλισμό και σύμβολα και τον μεθάς ώσπου να τα δει όλα διπλά, να κουτουλάει τους τοίχους τρεκλίζοντας και να φάει τα μούτρα του στην Εθνική, να τονε βγάλουν με φτυάρι απ’ τη τσαλακωμένη λαμαρίνα, άντε, γιατί πολύ κόντρα την είδε με τους Δημιουργούς κι αυτό δε θα του βγει σε καλό. Ερμής.

Προκειμένου να αναγνώσει όπως έπρεπε την επιστολή της Καλυψώς, ο συνταξιούχος μεταμορφώθηκε σε ανυφαντού ωριοπλέξουδη και χιονοβραχιονάτη με κρουσταλλένια τη φωνή.

«Να τον αφήσω μου ζητάς καθόλου για το δίκιο
καθόλου γιατί νοιάστηκες γυναίκα και παιδί του
καθόλου γιατί λύγισες απ’ το πικρό του δάκρυ
στην άκρητα της θάλασσας που σκύβει το κεφάλι
κι ορέγεται το σύθρηνος για τη γλυκιά πατρίδα.
Όχι, πατέρα των θεών, άλλη βουλή σου κρένεις
να μου τον πάρεις πολεμάς και να τον αλαργέψεις
και να τον χάσω ολότελα και μόνη ν’ απομείνω
γιατί πολύ με φθόνησες και θες να με ρημάξεις
τι είδες του αντρόκαρδου το σώμα να σπιθίζει
γυμνός ως πέφτει πάνω μου και με γλυκοφιλάει
και γεύεται τα κάλλη μου και τ’ άψεγο κορμί μου
και η σπηλιά λαμποκοπά και η σπηλιά μου θάλλει
απ΄τη ζεστή του αγκαλιά και το καυτό του μέλος
π’ ανάμεσα στα σκέλια μου αχόρταγα σαλεύει
σαν κορυφώνει με κραυγές σύντας το σπέρμα χύσει
και σπαρταράει σύγκορμος και ρίγη τον θερίζουν.
Τι η πεθυμιά κάθε θνητού είν’ η αθανασία
κι ο μόνος δρόμος να τη βρει και να την ψευταγγίξει
είναι ο έρως ο γλυκός και η τεκνογονία.
Μα είναι πιότερο θαρρώ κάτι άλλο που τους κάνει
τον έρωτα να χαίρονται όπως θεός κανένας
γιατί οι θνητοί μας ξεπερνούν σε ηδονή και πόθο
τους βλέπεις πώς λιγώνονται στον οργασμό, στην καύλα
τι είναι φθαρτοί και έχουν στο νου πως θα τελέψουν όλα
πως θα τελέψει η στύση τους και οι σπασμοί του κόλπου
πως θα τελέψει ο ίμερος που νιώθουν μες στα στήθη
καθώς μια στίβα κόκκαλα είναι να καταλήξουν.
Κι ως πέφτουν στο προσκέφαλο γλυκά αποκαμωμένοι
και ο ύπνος αβροχύνεται βαρύς στα βλέφαρά τους
ξέρουν κι ας μη τ’ ομολογούν πως φτώχυναν μια μέρα
πως ένα βήμα πιο σιμά βαδίζουν στο χαμό τους
κι έτσι μπορούν όπως κανείς θεός να γαμηθούνε.»


Τη στιγμή κατά την οποία ολοκλήρωσε την απαγγελία ο ένας, ολοκληρώθηκε η αυτοϊκανοποίηση του άλλου, οπότε το φαινόμενο το οποίο προκλήθηκε ονομάστηκε «ταυτόχρονος αναργασμός» ή απλώς «αναργασμός», μία σύνθεση των παραγώγων «ανάγνωση» και «οργασμός» με την απαραίτητη μεταξύ των φωνηέντων (ο-, α-) συναίρεση. Ο «αναργασμός» απαντάται σε κατά μόνας ή ομαδόν αναγνώσεις ερωτικών ή άλλων ερεθιστικών ποιημάτων, ενώ αποτελεί διακαή πόθο των λογοτεχνών η εμφάνιση του φαινομένου στο ακροατήριο ή/ και το αναγνωστικό κοινό, γεγονός το οποίο συνεκδοχικά προκαλεί την μήνιν των συμβίων τους και την παρέμβαση του Διός ο οποίος θα σας μετατρέψει σε σκατζόχοιρους, βατράχια και κροκόδειλες.


(Δημοσιεύθηκε στην "Θράκα")

19/12/17

Η γραβάτα του Θεού

Η πιο συγκλονιστική είδηση όλων των εποχών επιβεβαιώθηκε. Ο Θεός χρεοκόπησε. Οι συνέπειες ενόψη εορταστικής περιόδου εκτιμάται ότι θα είναι ολέθριες. Ο κίνδυνος να κλυδωνιστεί περαιτέρω η παγκόσμια αγορά είναι ορατός. Επιτακτική ανάγκη να αναζητηθεί επειγόντως λύση. Μία διεθνής αποστολή επισκέπτεται εκτάκτως τον Δία στον Όλυμπο και τον εκλιπαρεί να αναλάβει εκ νέου τη βασιλεία ουρανών και γης. Κατόπιν πολύωρων συνομιλιών, η αποστολή κρίνει άκαρπες τις διαπραγματεύσεις και αποχωρεί.

Ο Δίας βρίσκεται πλέον μόνος στο παλάτι, είναι ξαπλωμένος σε ένα ανάκλιντρο κρατώντας παπύρους. Τσιμπολογάει αμβροσία και πίνει νέκταρ με το καλαμάκι.

Οι θνητοί τού έχουν προσφέρει δώρο ένα πανάκριβο κουστουμι και μία καφέ γραβάτα λυμένη και περασμένη στο κολάρο του πουκαμίσου. Ο Δίας μονολογεί ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς το κουστούμι.

“Και αν δε αναλάβω; Αν αρνηθώ, ρε παιδάκι μου. Τι θα μου κάνουν; Ντα; Βαριέμαι, δεν πάω πουθενά.”

Φέρνει σε απόσταση τους παπύρους και διαβάζει συλλαβιστά.

“Λοπαδοτεμαχο, λοπαδοτεμαχοσελαχο, λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανο. Τζίφος. Εδώ σκοντάφτω πάντα. Από το 396 προ ακατανόμαστου προσπαθώ να βγάλω με μια ανάσα τη φράση στις Εκκλησιάζουσες και δεν τα καταφέρνω. Α, ρε Αριστοφάνη, θνητός- θνητός, μας έβαλες τα γυαλιά.”

Ο Δίας βγάζει τα γυαλιά της πρεσβυωπίας  και κοιτάει το κουστούμι.

“Όλη τους η κάψα είναι να μην χάσουν τον τζίρο. Τις άλλες τις παρλαπίπες ότι τάχα μου θα στεναχωρηθούν τα παιδάκια εάν ματαιωθούν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά τις ακούω βερεσέ. Δεν είμαι και χτεσινός. Θα χάσω εγώ την ωραία μου τη βολή, με το εφάπαξ και τη συνταξούλα μου για να ξανακυβερνήσω; Πριτς!

Πανικός με πιάνει και μόνο που το σκέφτομαι. Όταν είχα εγώ την εξουσία ήμαστε τρεις κι ο κούκος, περισσότεροι οι θεοί από τους ανθρώπους, κάτι σαν τους μπάτσους στις πορείες. Τώρα έχουν φτάσει τα 7.5 δις πληθυσμό, ακολουθώντας το αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι του μικρού. Και σα να μην έφτανε αυτό θέλουν ένα Θεό να τους κουλαντρίσει. Όχι, δε θα βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα.”

Ο Δίας χαμογελάει κοιτώντας τη γραβάτα στο κουστούμι.

“Όχι εσένα βρε. Τρόπος του λέγειν. Δε μου λες, πώς με βρήκαν εδώ πάνω; Τους έβλεπα κατά καιρούς που σκαρφάλωναν σαν τις μαϊμούδες μ’ αυτά τα τσουβάλια τα χρωματιστά.

Πάει, έχουν χάσει το γούστο τους οι Έλληνες. Πού είναι ο Φειδίας, το χρυσό μου, που μας έφτιαχνε κάτι ωραία σκιστά, με πιέτες, αραχνοϋφαντα, μεσάτα, πόρπες εδώ, πολύ ωραία και μετά μας έλεγε κάτσε τώρα να σου φτιάξω ένα άγαλμα. Σιγά μη βγάλω εγώ το μίνι το αεράτο να βάλω αυτούς τους υφασμάτινους σωλήνες.

Πάλι καλά που σκέφτηκαν να βάλουν κι εσένα να έχει μια εσάνς αρχαιότητας. Αν τελικά το αποφασίσω, θα σε κραδαίνω ψηλά σαν την θεά των όφεων.”

Ο Δίας αναστενάζει.

“Την έβλεπα καμιά φορά στη Λέσχη τη Μινωίτισσα. Τι βυζάρες, Θεέ μου! Δεκαοχτώ αιώνες στητά, σφριγηλά, όχι σαν τις θνητές, που δε τους κρατιούνται όρθια ούτε πενήντα χρόνια.

Στις αρχές που ανέλαβε την ηγεμονία ο μικρός, ερχόταν κι αυτός κάπου-κάπου στη Λέσχη.

“Ρε μαλάκα”, τού’ χα πει, “το σκέφτηκες καλά που πήγες να μπλέξεις;”

“Ήρθε ο καιρός να κυβερνήσω. Με ζητάει ο λαός” μ’ απάνταγε.

Έβγαλε δυο χιλιετίες, έπεσε κι αυτός. Δε σ’ αφήνουν να βγάλεις τετραχιλιετία, πάει και τελείωσε. Εντάξει, του έτυχαν πολλά, δε λέω. Αλλά ποιος του φταίει; Πόνταρε λάθος.

“Θα επενδύσω στη Μεσοποταμία”, έλεγε “που έχουν και πετρέλαια”.

“Βρε δεν κάθεσαι στους Έλληνες που τους ξέρουμε τουλάχιστον; Αχρηστοι είναι κι αυτοί μάσα, ξάπλα και ραχάτι, πλακώνονται μεταξύ τους, όπως τους δικούς σου, αλλά τουλάχιστον εδώ έχει ωραίο καιρό και γαμώ τις παραλίες”  του έλεγα.

“Όχι, θα πάω στα πετρέλαια γιατί αυτοί βαριούνται και να πάρουν τα πόδια τους. Θα φτιάξουν μηχανές μια μέρα, θα το χρησιμοποιούν σαν καύσιμο και θα γίνει μεγάλο νταβαντούρι” επέμενε ο δικός σου.

Καλά, δεν έπεσε έξω σ’ αυτό, εδώ που τα λέμε. Δες όμως πώς έγινε η Μέση Ανατολή. Κώλος. Οι δικοί μου το πολύ να σφαχτούν πεντέξι χρόνια μεταξύ τους, μετά κουράζονται, σταματάνε, εθνική συμφιλίωση σου λέει. Βρίζονται μόνο.

Όταν έχει κίνηση στην Αθήνα στήνω αυτί και ακούω τα μπινελίκια. “Καριόλη, γαμώ τη στραβωμάρα σου, δεν είδες το φλας;” Και τα στάδια μ’ αρέσουν, γήπεδα, πώς τα λένε; Εκεί να δεις βρισίδια. Γαμιούνται όλα, γαμώ το σπίτι σου, γαμιέται η μάνα σου, γαμημένη διαιτησία, γαμώ τη Παναχαϊκή μου. Γαμιέται ο Δίας. Το λένε κι αυτό. Εμένα δε με πειράζει. Ο μικρός στραβώνει. Δε θέλει να του βρίζουν την  οικογένεια. Είναι λίγο κομπλεξικό το άτομο.

Και να σου πω και κάτι μεταξύ μας; Δεν είχε πυγμή, γι’αυτό βάρεσε μπιέλα το μαγαζί. Μόνο τους κακόμοιρους εκεί κάτω ήξερε να φοβερίζει και να ταλαιπωρεί. Μες στον Οίκο του ήταν Παναγία. Άμα τον ξαναδείς να του το πεις. Κατά πρώτον, αν δε μπορείς, Κύριε, να επιβληθείς μέσα στο ίδιο σου το σπίτι πώς θα επιβληθείς κάτω; Δε τον σεβάστηκαν οι ίδιοι οι γιοι  του. Κατεβαίνει ο πρώτος να στήσει την επιχείρηση, φτιάχνει μια κατάσταση Γαλιλαία, Ιερουσαλήμ, Γεσθημανή, τρώνε το παραμύθι, ανεβαίνει στο νεφελοφόρο -εγώ του’ το χα πουλήσει μεταχειρισμένο- τσιμπάνε κάτω, ω! αναστήθηκε,ουάου. Όλα καλά.

Ο άλλος ο σπόρος τι ήθελε και κατέβηκε; “Όχι, δεν είναι έτσι ο πατέρας μας, είναι αλλιώς, εγώ θα σας τα πω εγώ καλύτερα.” Κι άρχισε να εκπέμπει από Μέκκα. Μέκκα μου.

Γίνανε από δυο χωριά χωριάτες και μέσα στον Οίκο. “Σκάστε”, τους φώναζα, “θέλουμε να κοιμηθούμε.” Δε μ’ έφτανε η κρεβατομουρμούρα της Ήρας, είχα και τους από πάνω να τσακώνονται.

Εγώ ρε έχω καμιά σαρανταριά παιδιά, νόμιμα και νόθα, δεν τόλμησε ένα να μου κάνει τέτοια νίλα, να κατέβει κάτω να κάνει τον προφήτη. Πιο παλιά του το’ χα πετάξει στη Λέσχη.

“Α, ρε μικρέ, δυο γιους είχες όλους κι όλους και δε μπόρεσες να τους κάνεις ζάφτι. Δε κάνεις κανένα τρίτο τώρα στα γεράματα να δουν και οι Εβραίοι χαϊρι και προκοπή που είναι ακόμα στο περίμενε;”

Τσαντίστηκε ο μικρός και δεν ξαναπάτησε στη Λέσχη. Μετά έβγαλα κι εγώ μια αλλεργία στις βρωμόγατες της Αιγύπτου κι έκοψα. Βλέπεις διεκδίκησαν και πήραν κι αυτές δικαιώματα εισόδου ως σύμβολα λατρείας και μας έκαναν τη Λέσχη το κλουβί του μπόγια, άσταδιαλα, γεμίσαμε τρίχες εκεί μέσα. Δε μου λες, χρυσό μου, αν σε κλείσω σε κανένα τσουβάλι με δαυτες θα τις βγάλεις νοκ άουτ;”

Ακούγεται οχλαγωγία και χτυπήματα στην πόρτα.

“Μας τά’ πανε, μας τά ‘πανε!” φωνάζει ο Δίας. Απευθύνεται ψιθυριστά στη γραβάτα. “‘Ηρθανε για τα καλάντα. Βρήκανε το δρόμο τώρα για το παλάτι και θα μου τα πρήξουνε.”

Όμως αντί για κάλαντα ακούγεται ο ύμνος του Διός.

“Πάτερ Σωτήρ, Δία- Ζευς, ελθέ, ανάλαβε την βασιλεία ουρανών και γης.”

Ο Δίας φοράει τα γυαλιά της πρεσβυωπίας, βάζει την παλάμη στο μέτωπο αντήλιο και κοιτάει πέρα μακριά.

“Θυσιάζουν ταύρο στο βωμό. Αχ, δε το πιστεύω. Πόσους αιώνες έχουν να μου κάνουν δέηση; Παλιόπαιδα, με συγκίνησαν.”

Σκουπίζει ένα δάκρυ και ξεσπάει καταιγίδα. Ο Δίας φωνάζει πασίχαρος. “Με επανέφεραν! Με επανέφεραν!”  Βήχει και ακούγεται βροντή. “Είμαι και πάλι ο βασιλεύς ουρανών και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.”

Κοιτώντας προς τα πάνω φωνάζει. “Μικρέ, φάε τη σκόνη μου. Και πες στον πρωτότοκο να μου επιστρέψει το νεφελοφόρο γιατί θέλω να κάνω εμφάνιση.”

Στέκεται πάνω από το κουστούμι.

“Πρέπει όμως να φορέσω και αυτούς τους σωλήνες. Θέλουν, λέει, θεό με στόφα μάνατζερ. Τελοσπάντων, ας κάνω κι εγώ μία θυσία. Ένα σμήνος κεραυνούς έχω χαλάσει στα κεφάλια τους κι αυτά επιμένουν να πιστεύουν. Και φταις κι εσύ ατακτούτσικο που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Σου γυάλισε το Ευάκι, άρχισες τα κεράσματα, στράβωσε ο μικρός, που τό’ χει και συνήθεια, και χαλάσατε το έργο από την πρώτη πράξη. Τελοσπάντων. Να σου πω βρε, πείνασες; Τι σου έδινε ο άλλος ο άχρηστος στην Εδέμ; Εμείς εδώ μόνο νέκταρ κι αμβροσία έχουμε.”

Ο Δίας βάζει σε ένα πιατάκι νέκταρ και το αφήνει μπροστά στη γραβάτα.

Αρχίζει να απεκδύεται τον μανδύα, το δάφνινο στεφάνι και τα σανδάλια, πίνει μια γουλιά νέκταρ και τραγουδάει “είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας, ποιος είν΄αυτός που δε λαχτάρησε να πιει.”

Στέκεται πάνω από το κουστούμι. “Καλέ, γιατί δεν πίνεις;” Πιάνει στα χέρια του τη γραβάτα και διαπιστώνοντας πως δεν είναι ζωντανή φωνάζει έντρομος “Αχ, είναι ψόφιο το κωλόφιδο! Βοήθεια! Θεούλη μου!”


(Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Αναγνώστης")

4/12/17

μόνο το χώμα


Εσύ περπατούσες σε λερούς κι έρημους δρόμους τυλιγμένος με το σκούρο σου παλτό και το μαύρο παραμιλητό σου. Διάβαινες με τα χέρια στις τσέπες, κρύωνες χειμώνα- καλοκαίρι. Βάδιζες σκυφτός και βιαστικός. Εγώ σε ακολουθούσα αθόρυβα σαν σκιά από ψηλά. Πάνω στα ηλεκτροφόρα σύρματα έγραφα μελωδίες για σένα, πάνω στους τοίχους σού έγραφα συνθήματα, αλλά συ δε σήκωνες ποτέ το βλέμμα στον ουρανό. Το χώμα, μόνο το χώμα. Μια νύχτα μπλέχτηκα στα κλαδιά ενός δέντρου. Και τότε επιτέλους στράφηκες κατά το μέρος μου επειδή έκανα κρότο. Όταν με είδες ήμουν πια ένα κομμάτι καουτσούκ στο χώμα.



Φωτογραφία: Μυρτώ Αρστείδου
Από το άλμπουμ The story of a moment

16/11/17

η καρέκλα

Καφενείο σε ορεινό χωριό χειμώνα καιρό. Τακτικός θαμώνας ένας γέρος με μόνιμα δακρυσμένα μάτια. Καθόταν πάντα στην καρέκλα πλάι στην ξυλόσομπα. Πρώτα έφευγε αποχαιρετώντας βροντερά. Έπειτα οι καληνύχτες έχαναν ήχο, ώσπου σίγησαν. Τέλος αναχωρούσε στα μουγγά και με το κεφάλι σκυφτό. Έκανε δυο- τρεις μέρες να φανεί. Άλλοι δεν τον αναζήτησαν, άλλοι αναρωτήθηκαν τι απέγινε, ένας πήγε και τον βρήκε, "όλα καλά γέρο;" Τότε γύρισε πίσω με ένα τσεκούρι κι έκανε την καρέκλα του κομμάτια. Η ξυλόσομπα συνέχιζε να καίει τα κούτσουρα και να καπνίζει.

12/11/17

Ένα απειλητικό τηλεγράφημα

Αθήνα, 19/05/2022

Αγαπητέ κύριε Διευθυντά,

παρακαλώ να δημοσιεύσετε την ιστορία που σας καταγράφω πλην όμως ψευδωνύμως για ευνόητους λόγους, όπως ιδίοις όμμασι θα διαπιστώσετε. Τα ακόλουθα γεγονότα συνέβησαν όπως ακριβώς τα εξιστορώ. Όχι δηλαδή επειδή κάποιοι συγγραφείς τα κατεβάζουν από το κεφάλι τους, θα βρούμε όλοι τον μπελά μας πως ό,τι γράφουμε είναι ψέμα με ουρά, μούσια, ιστορίες για αγρίους. Παρακαλώ πολύ να τηρηθεί εχεμύθεια στα προσωπικά μου στοιχεία και να χρησιμοποιήσετε την υπογραφή Ανεμώνα Μαραμένου, ώστε να αλλοιωθεί και το φύλο. Περνώ ευθύς αμέσως στο προκείμενο, στο ψητό.

Επί τη ευκαιρία, οφείλετε και εσείς ο ίδιος και οι αναγνώστες σας να παραδεχτείτε πως ενώ άλλοι βουτούν αυτή τη στιγμή, Κυριακή γαρ, τα δάχτυλά τους στο ψητό, γουρουνόπουλο, μοσχάρι ή κοτόπουλο, αναλόγως το βαλάντιο του καθενός, ενώ βουτούν ψίχα στο ζουμάκι της χωριάτικης επιδιδόμενοι στη λεγόμενη «παπάρα», οι ταγμένοι στην τέχνη του λόγου και δη στην αλήθεια, απέχουμε από τις απολαύσεις των κοιλιόδουλων και βουτούμε τα χέρια μας στο πληκτρολόγιο ως γνήσιοι πνευματικοί άνθρωποι, αφοσιωμένοι ολόψυχα σε έναν ανώτερο σκοπό.

Ο σκοπός της παρούσας επιστολής δεν είναι, πιστέψατέ με, για να διαμαρτυρηθώ επειδή δεν μου δημοσιεύσατε τα ωραιότατα χρονογραφήματα και τις επιφυλλίδες που σας έχω αποστείλει κατά το παρελθόν. Αλήθεια, ήσαν αρτιότερα τα πονήματα του Τμηματάρχη μου, τα οποία φιλοξενήσατε στις σελίδες της ιστοσελίδας σας; Εν πάση περιπτώσει, θα δώσω τόπο στην οργή διότι επιθυμώ να προβώ σε δημόσια καταγγελία ενός πέρα για πέρα πραγματικού περιστατικού, το οποίο έμελλε να υποπέσει στην αντίληψή μου και μου κόστισε την υποβάθμιση σε απλόν κλητήρα σε υποκατάστημα ενός απλού εποπτευόμενου φορέα, τον οποίο δεν θα κατονομάσω ώστε να μην αποκαλυφθεί η ταυτότητά μου.

Ο πρωθυπουργός της χώρας έλαβε προ ημερών ένα πολύ απειλητικό τηλεγράφημα. Δηλαδή όχι ο ίδιος, αλλά εγώ. Επειδή το τηλεγράφημα, ως τηλεγράφημα, ήταν εξαιρετικά ευσύνοπτο, διέπραξα το λάθος να το αναγνώσω, χάνοντας αρχικά την ηρεμία μου, κατόπιν τον ύπνο μου και τέλος τη θέση μου, όπως προείπα. Βεβαίως παρά την ταραχή μου, διεκπεραίωσα το εισερχόμενο, πρωτοκολλώντας το και διαβιβάζοντάς το αρμοδίως στην ιδιαιτέρα γραμματέα του ιδιαίτερου γραφείου του πρωθυπουργού μας. Κάνω αυτή τη διάκριση, διότι έχει κι ένα άλλο γραφείο που δεν είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο, αφού ούτε συλλογή επίχρυσων μον μπλαν διαθέτει, ούτε αγιογραφία διά χειρός Ιωάννη Μαρτάλου, ούτε σβαρόφσκι μινιατούρες, ούτε ολόφρεσκα λίλιουμ από το ανθοπωλείο του Βοϊλάνη στη Σκουφά, ούτε βέβαια τη σημαία της πατρίδας ραμμένη από τον οίκο μόδας Παρδάγκη. Το άλλο γραφείο είναι πολύ απλό, σαν δοσοληψία σε περίπτερο, δυο σοκοφρέτες, μια εφημερίδα, ένα πακέτο χαρτομάντιλα, πόσο έχουν, τόσο, ορίστε, τα ρέστα σας, ευχαριστώ, παρακαλώ, γεια σας. Σε αυτό το γραφείο εζήτησα πολλάκις να μετακινηθώ ώστε να συμβάλω στο κυβερνητικό έργο, τώρα που επιτέλους η πολιτική κατάστασις μετεβλήθη και απηλλάγημεν από τους ακατανόμαστους, αλλά η παράκλησή μου δεν εισακούσθη.

Αντίθετα, το ιδιαίτερο γραφείο έχει ακόμα μια ιδιαιτερότητα, μια μικρή παραξενιά, ένα κατιτίς που το κάνει να διαφέρει, διαθέτει καταπακτές. Μάλιστα. Ο αρχικός σκοπός του ήταν για τα γυρίσματα μιας ταινίας τρόμου του επιστήθιου φίλου του πρωθυπουργού μας, Τζωρτζ Κουμάντος, ο οποίος είναι σκηνοθέτης βραβευμένος από τον Όμιλο Ρόταρυ και ανερχόμενος αστέρας του Χόλυγουντ, και τον όποιον εχρηματοδότησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός μας ως τραπεζίτης στο ξεκίνημα της λαμπρής καριέρας του στην ταινία Κρεμ ντε λα κρεμ, εάν ενθυμείσθε. Όταν ο κύριος Κουμάντος αποφάσισε να κάνει μια διασκευή της Νύχτας των ζωντανών νεκρών, του διετέθη το Α΄ Νεκροταφείο με εντολή πρωθυπουργού και με δεύτερη εντολή ανοίχτηκαν δυο καταπακτές περί ων ο λόγος. Ο κύριος Κουμάντος ήθελε και τρίτη αλλά η ηγεσία ήταν κάθετη. Μόνο δύο. Η μία εξ αριστερών της εισόδου το γραφείου του πρωθυπουργού οδηγεί σε μια κάβα με ουίσκι εξακοσίων ετών και η εκ δεξιών του σε εξαρτήματα της εργασίας απόρρητα.

Το πρόβλημα ήταν πως όλα απόρρητα είναι στο γραφείο του πρωθυπουργού, έγγραφα, συνομιλίες, εξαρτήματα, πρόσωπα. Ως και οι παραγγελίες σούσι, τα ντελίβερι που λέει ο κοσμάκης, απόρρητες ήσαν. Άλλη διεύθυνση έδιναν, αλλού παραδίνονταν τα εδέσματα, από αλλού πήγαινε και τα παραλάμβανε ο ιδιωτικός αστυνομικός, το σεκιούριτι που λέει ο απλός λαός, και τα μετέφερε στην απόρρητη σαλοτραπεζαρία όπου γευμάτιζε απορρήτως με τους εξ απορρήτων του.

Εφόσον εγνώριζα όλα τούτα, δεν εννοώ ποιος σατανάς με ώθησε να διαβιβάσω το απειλητικό τηλεγράφημα στην ιδιαιτέρα γραμματέα χωρίς πρώτα να το έχω εσωκλείσει σε σφραγισμένο φάκελο με την ένδειξη «απόρρητον, εξαιρετικά επείγον». Με αυτή μου την παράλειψη, την οποία αποδίδω στην αναστάτωση την οποία μου προκάλεσε το επίμαχο μήνυμα, ο κλητήρας του Μεγάρου ανέγνωσε το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος, το διέδωσε ολούθε, προκάλεσε τη γενική θυμηδία, έτσι ώστε όταν το επέδωσε στην ιδιαιτέρα, με την οποία εξ ων γνωρίζω σχετίζονται ως μακρινοί συγγενείς, οπόταν και έχει το θάρρος, το διάβασε μεγαλοφώνως. Η ιδιαιτέρα μόλις είχε παραγγείλει το irish coffee και άτμιζε το ηλεκτρονικό της σιγαρέτο χαζεύοντας τις αστρολογικές προβλέψεις της εβδομάδας αμέριμνη όταν ο κλητήρας σκασμένος από τα γέλια, κατά το κοινώς λεγόμενον, διάβασε με στεντόρεια φωνή εις επήκοον όλων:

«Απόψε το βράδυ τα μάγια θα λυθούν. Ο πρωθυπουργός θα ξαναγίνει κολοκύθα».

Και ερωτώ, κύριε Διευθυντά, γιατί δεν ετιμωρήθη ο συντάκτης του τηλεγραφήματος, γιατί δεν ετιμωρήθη ο υπεύθυνος της διάρρευσης του μήνυματος, αλλά εγώ, ένας απλός, απλούστατος υπάλληλος στο Πρωτόκολλο; Επειδή, λέει, συνέβαλα στο να τρωθεί το κύρος του πρωθυπουργού. Πείτε με και αναρχικό στο τέλος. Αυτό μου έλειπε.

Μετά τιμής,

Ανεμώνα Μαραμένου

(Δημοσιευμένο στο Διάστιχο)

19/10/17

Momentum

"Δε τον αντέχω ρε αυτό τον  χυλό, κάτι αζώιστα κνώδαλα με ζαχαρωτές ζωούλες, ανάσες που μυρίζουν παρκετίνη και σουπλίν της μαμάς τους, αγράμματα τσόκαρα όλοι τους, που περιφέρονται από μπαράκι σε μπαράκι τσουγκρίζοντας τα ποτήρια τους με άλλα ανερμάτιστα..."
Διακόπτει. Τον κοιτάει περιμένοντας να τη βοηθήσει.
"Με άλλα ανερμάτιστα τσόκαρα."
Δείχνει αγριεμένη.
"Με άλλα ανερμάτιστα τσουτσέκια, που όλα μαζί γλείφουν το κάθε τσογλάνι που κρατάει τ’ αντικλείδια κάποιου θεάτρου, κάποιου εκδοτικού ή γλείφουν πατόκορφα τον κάθε λίγδα σφουγγοκωλάριο που έχει τα κοννέ για τις κρατικές επιχορηγήσεις και τα βραβεία. Και γιατί; Γιατί τόσος γαμημένος ζήλος; Μου λες; Για να προβάλλουν το τίποτα, τον κοπανιστό αέρα που περιέχει το έργο τους αμπαλαρισμένο με φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Μια τέχνη της ελίτ, για την ελίτ, που δεν αφορά κανέναν εκεί κάτω. Ξέρεις τι είναι όλοι αυτοί; Ε; Ξέρεις; Σκυλάδες με προβιά μεταμοντέρνου, κατίσχυσαν στο σύστημα, επιβλήθηκαν, γίνανε πρώτες μούρες μέσα από το εναλλακτικό λάιφσταϊλ κι από μέσα νάδα, νούλα, μηδέν, πώς -το -λένε. Γιατί αυτοί, δεν έχουν να πουν, πασχίζουν μόνο να δειχτούν."
Η ηθοποιός ξεφυσάει και ρωτάει τον σκηνοθέτη.
"Τι λέει; Καλό;"
"Να κάνουμε ένα διάλειμμα και να το ξαναπάμε από τα τσουτσέκια; Έβαλες πολύ σάρκα ειδικά εκεί στο τσογλάνι. Δε βγαίνει καλά."
"Κοίτα, πέφτουν πολλά λάμδα στη σειρά, γλείφουν, τσογλάνι, αντικλείδια. Το βλέπεις; Έχει θέμα το κείμενο."
"Αδουλευτο τελείως.Είπε όμως ο παραγωγός να μην το πειράξουμε, να βγει όπως είναι. Ακατέργαστο, πρωτολειακό. Βγάζει μια δύναμη, μια οργή, ένα κάτι. Το θελουμε αυτό, μας κάνει."
"Πώς το ανεχόμαστε;"
"Ποιο;"
"Να αποφασίζει ο παραγωγός πάνω στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα."
"Εντάξει, κοίτα, το δέχομαι, πάντα ένα τρίτο μάτι βοηθάει στη δουλειά μας..."
"Έλα τώρα, αν δεν ήταν γεμάτο το πορτοφόλι του, να στα ακουμπάει ντάγκα-ντάγκα, ποιο μάτι και ξεμάτιασμα μου λες."
"Έχεις επηρεαστεί από τη μπλόγκερ."
"Ναι, μπήκα στο πετσί του ρόλου. Από αύριο μόνο τσικουδιές με ελιές και παξιμάδι. Yeah!"
"Ντάκο εννοείς."
"Αυτό. Τσίπουρο, ντάκο κι επανάσταση στην πλατεία Εξαρχείων."
Γελούν. Η ηθοποιός αφήνει το κείμενο στο τραπέζι και συνεχίζει.
"Μολις γίνουν κυβέρνηση, θα τους δεις κυριλέ στα υπουργεία. Ψοφάνε όλοι για εξουσία."
"Καλά, δε νομίζω, η συγκεκριμένη είναι πολύ στα κάγκελα."
"Για την καρέκλα τα κάνουν. Άκου με που σου λέω."
"Σόρρυ αν στέκεσαι τόσο κριτικά απέναντί της, δε θα μπορέσεις να το βγάλεις."
"Θα το βγάλω, no worries."
"Παιδάκι μου, το πιστεύεις καθόλου το κείμενο;"
"Ούτε καν."
"Τότε πώς θα το παίξεις; Θα με τρελάνεις;"
"Είναι μόδα, πουλάνε οι μπλόγκερς και η φάση αγανάκτηση κι έτσι. Αυτό και μόνο μού αρκεί."
"Δίκιο έχεις. Άντε, το ξαναπάμε;"
"Το ξαναπάμε. ΟΚ. Να σου πω, δεν κατεβαίνουμε σε καμία πορεία να δούμε πώς είναι; Για το βίωμα, ξέρεις."
"Να κατέβεις εσύ, αγάπη μου, που θα την ενσαρκώσεις."
"Άστο, εντάξει. Πήγα πέρυσι στο Σύνταγμα στους αγανακτισμένους και φρίκαρα."
"Οι διαδηλώσεις είναι άλλο στυλ. Έχουν πιο τζέρτζελο. Δε θυμάσαι τον Φλεβάρη που ψηφίστηκε το δεύτερο μνημόνιο τι έγινε;"
"Άστο λέμε, να μου λείπει. Από πού το ξαναπάμε;"
"Από τα τσουτσέκια."
Δυο μέρες μετά στο τηλέφωνο.
"Τα έμαθες, έτσι;"
"Ναι ρε συ, είναι δυνατόν;"
"Είχε κατάθλιψη ή κάτι;"
"Μπα...Δεν είχε ακουστεί τίποτα τέτοιο, αλλά ποτέ δε ξέρεις."
"Κρίμα ρε συ, νέα κοπέλα."
"Στην αρχή έλεγα μπορεί να έγινε λάθος, ξέρεις, συνωνυμία, γιατί έτσι κι αλλιώς αυτή έγραφε με ψευδώνυμο. Αλλά μετά μαθεύτηκε παντού. Τι να πεις..."
"Άφησε σημείωμα;"
"Όχι, αλλά το τελευταίο της  διήγημα ήταν για εργασιακό μπούλινγκ και λοιπά, οπότε όλοι λένε πως αυτός πρέπει να ήταν ο λόγος."
"Κι εμείς τι κάνουμε τώρα; Θα το ανεβάσουμε;"
"Κοίτα, θα το ψάξω λίγο τι παίζει με τα πνευματικά δικαιώματα σε περίπτωση θανάτου και θα σου πω. Πάντως δε βλέπω το λόγο γιατί να μη το κάνουμε. Τόσες πρόβες, βρήκαμε χώρο, παραγωγή, μην πάνε χαμένα."

"Καλά λες. Άσε που τώρα θα ακουστεί ακόμα περισσότερο το όνομά της. Μη χάσουμε το momentum."


16/8/17

ο ανάποδα που περπατούσε

Ανάποδα περπατούσε, τον σκουντούσαν, πού πας εσύ, λάθος πας, από 'δω παν' κι άλλοι τους απαντούσε, βρε χωρατατζής ο άτιμος, γελούσαν οι διαβάτες οι προς τα μπρος που βάδιζαν, οι κανονικά που πήγαιναν, γελούσαν, ξεχνούσαν, έφευγε αυτός, πίσω πήγαινε.

Δεν είχε ο χρόνος τέλος, αρχή δεν είχε ο κόσμος, έπαιρνε το δρόμο του, ίσια πίσω πήγαινε, όσο πήγαινε, αραίωνε το πλήθος, αλλάζαν οι καιροί, η όψη των ανθρώπων άλλη, αλλιώς κι η γη, κι οι θεοί, άλλοι θεοί παράξενα τον κοίταγαν, ξένε, τι ήρθες εδώ και τι γυρεύεις, στάσου πώς είναι τώρα οι θεοί, πώς είναι ο κόσμος, στέκονταν ακίνητοι, νεκροί, πού να τον πιάσουν, έφευγε αυτός, πίσω πήγαινε.

Ούτε διψούσε, ούτε πεινούσε, ούτε γυναίκα γύρευε, σε ενα λιοπύρι έφτασε, τι ζητάς εδώ, εδώ ιδρώνει η πέτρα, είπε το σύννεφο, να στίψω νερό να σε δροσίσω, όχι, χάσου απ' το δρόμο μου, να πάω πίσω θέλω, αντιμίλησε αυτός, ούτε το χέρι έβαλε αντήλιο, ούτε τα χείλη του έγλειψε, να σε σκεπασω μια σκιά σε έφαγε ο ήλιος, μην με αργείς, σκυφτός μουρμούρισε, να σε πλύνω μόνο, η σκόνη το πετσί σου έγινε, μια φορά να σε πλύνω κι ύστερα φύγε, πίσω πήγαινε.

Γδύθηκε, γδύθηκε στο στοιχειό, αυτό δεν ήταν σύννεφο, δεν ήταν του ουρανού αφράτα μαξιλάρια, γυναίκα ήταν που τον πόθησε, στα πέλματά του ρίζωσε χώμα με σπόρο ιερό, μα αυτός το πάτησε, στα χέρια του τυλίχτηκε αμπέλια από αρχαίο τρυγητό, μα αυτός δεν γεύτηκε, στο στήθος του απλώθηκε και μπλέχτηκε στις τρίχες του ανάμεσα χρυσός αέρας ορυκτός, μα αυτός τον τίναξε κι έφευγε αυτός, πίσω πήγαινε.

Τώρα τον ένιβε, τον μαύλιζε, τον έραινε, τον ζάλιζε, τον χάιδευε, τον ράγισε, άνοιξε στα δυο, χύθηκε το σπέρμα του στο υγραμένο χώμα, τα πόδια του βουλιάζανε, έπιασαν ρίζα, βλάστησαν τα σωθικά του, κλώνεψε, κάρπισε, παίδιωσε, μεγάλωσαν τα παιδιά του, πέσανε απ' τα κλαδιά του, έφυγαν πίσω πήγαιναν.

Μαζί σας πάρτε με, συντρόφοι και σπορά μου, βγάλτε με από της γης το βάθεμα, ανάποδα να περπατώ, μαζί σας να πηγαίνω, σώστε με από το νέκρωμα του χρόνου, μα αυτά ξεμάκραιναν, ίσια πίσω πήγαιναν, δε στάθηκαν, άγαλμα με κομμένα πόδια αυτός και το στοιχειό τον έλουζε βροχές, τον έπλενε, ώσπου μια χούφτα χώμα έγινε ίδιος άνθρωπος.

[Δημοσίευση στο περιοδικό "Θράκα"]

12/7/17

Προκυμαία

Προκυμαία. Ένα ζευγάρι σ΄ ένα παγκάκι μιας ξύλινης αποβάθρας . 
“Θα φύγουμε μια μέρα.” 
“Πού θα πάμε;” 
“Κάπου μακριά και όμορφα.” 
“Θα είμαστε μαζί;” 
“Είμαστε ήδη.” 
“Τότε νομίζω πως ήδη έχουμε φτάσει στον προορισμό μας."



[Φωτογραφία: Μυρτώ Αριστείδου,  Από το βιβλίο The story of a moment]

3/7/17

Σοδειά του περιπλανητή

Ωραίο χωραφάκι είναι τούτο, σκέφτηκε άσκεφτα ο περιπλανητής τυχαίνοντας ένα χέρσο κομμάτι γης στην ξερολιθιά, το κατοικούσαν τα αγριόχορτα κι οι σαύρες, το σκάλισε, έριξε σπόρους στους λάκκους, νερό δεν είχε ο τόπος, φίλησε το χώμα, το έγλειψε, έφυγε, πήρε τον δρόμο του.

Επέστρεφε με το νου, τι απέγινε κείνη η σπορά, έπιασε; ρωτιόταν, άλλοτε φυσούσε αέρα το στόμα του, έδιωχνε άθελά του τα ζιζάνια, άλλοτε έβρεχε χωρίς να θέλει απ’ τα υγρά του, πάντα από μακριά, όταν ήρθε είδε πως άδικος κόπος, ας το ξεχάσω λέει, είναι στέρφα γη, έφυγε, πήρε τον δρόμο του.

Περιπλανητής αφού ήταν τον ξανάφεραν οι δρόμοι, οι δρόμοι είναι κυκλικοί, γύρω- γύρω τη ζώνουν την οικουμένη, πάλι σε παίρνουν, πάλι σε φέρνουν, όταν γύρισε δεν το γνώρισε, τα δέντρα είχαν θεριέψει ίσαμε πάνω, τα κλωνιά τους έγερναν στη γη παραφορτωμένα με καρπούς, μάγκωσε το στόμα του, ξεράθηκε η γλώσσα του, μήτε να φιλήσει, μήτε να μιλήσει, μήτε να φυσήξει, τόση σοδειά δε θέλησε, τόση συγκομιδή δεν άντεχε, έφυγε, πήρε το δρόμο του.

Τώρα τα δέντρα σκαρφαλωμένα στα τείχη, ψήλωσε κι η ξερολιθιά, γύρνα να μας τρυγήσεις, σφυρίζουν κατάρες όπως αρχαίος χορός τα δέντρα, κι ούτε ένα δεν ρίχνουνε στο χώμα, καλύτερα να σκιστούμε στα δυο παρά να σαπίσει αφάγωτος από σένα ο καρπός, μαστάρια αίμα γεμάτα τα φρούτα κρέμονται στα κλαδιά τους, να έρθεις τώρα να βυζάξεις, φωνάζουν κι ούτε ποτέ κανένας τα άκουσε αφού αυτός δεν τ’ άκουσε, μονάχα, έφυγε, πήρε το δρόμο του.


(Διήγημα στο Fractal)

27/6/17

Το όνομά της ήταν Φωτιά

Το όνομά της ήταν Φωτιά. Οι δικοί της την έκλεψαν από τους θεούς και τη μεγάλωσαν σε μια χούφτα σίδερο. Από μακριά, μια φλόγα που τρεμόπαιζε στον αέρα, έδειχνε τόσο γοητευτικά ευαίσθητη. Την πήρε κοντά του, την προστάτευσε. Έριξε κιτρινισμένες χάρτινες υποσχέσεις σε μια εστία, ξερόκλαδα και ματόκλαδα από αρχαία καλοκαίρια κι ένα κούτσουρο ελιάς. Εκείνη τα τύλιξε σε μια αγκαλιά. Κάθησε δίπλα της, ένιωθε τη θέρμη της, τις γλώσσες της, την χάζευε να χορεύει, τον κατέκλυσε θαλπωρή, η μυρωδιά και ο ήχος του ξύλου που καίγεται. Έπειτα, εκείνος έστρεψε την πλάτη να φύγει, η Φωτιά θέλησε να τον ακολουθήσει. Πυρκαγιά, το σπίτι τους στάχτη. Αυτή δεν υπάρχει πια αλλά αυτός ακόμα τρέχει να γλιτώσει.




Φωτογραφία: Μυρτώ Αριστείδου

Από το άλμπουμ "Story of a moment"

Τέσσερις φωτογράφοι και έξι συγγραφείς «συνομιλούν» για την ιστορία μιας στιγμής

The story of a moment… Κύπρος, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Μαρόκο, Συρία, Ινδία, Βιετνάμ, Κολομβία. Άνθρωποι και τοπία, ύψη και βάθη, χρώματα που πυρπολούν το σκοτάδι, χρώματα μόνο στο άσπρο και το μαύρο και το σκοτάδι. Στιγμές που ο φακός του Άνθου Μυριάνθους, του Άκη Παπαντώνη, της Μαρίας ΤζιαούρηΧίλμερ και της Μυρτώς Αριστείδου έχουν απαθανατίσει, στιγμές που βρίσκονται αποτυπωμένες στο χαρτί για πάντα, περιμένοντας στη σιωπή την ιστορία τους ν΄ ακουστεί. Τα κείμενα της Στέργιας Κάββαλου, του Άκη Παπαντώνη, της Πέλας Σουλτάτου, του Δημήτρη Σωτάκη και της Μαρίας ΤζιαούρηΧίλμερ προσπαθούν να δώσουν φωνή σε εκείνες τις μικρές μαγικές στιγμές του κόσμου μας. Υπόσταση και βάθος στις δύο διαστάσεις του φωτός που αιχμαλωτίστηκαν σε κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου. Επειδή η ιστορία μιας στιγμής, μικρή ή μεγάλη, αξίζει να καταγραφεί.

Art Sudio 55 (δίπλα από το θέατρο Ριάλτο), Λεμεσός Παρουσίαση του βιβλίου και εγκαίνια Ομαδικής Έκθεσης Φωτογραφίας: 22 Ιουνίου 2017


Περφόρμανς στα εγκαίνια της Έκθεσης: Amalgamation choir

18/6/17

Ονειροδίνη

(Γραμμένο για το περιοδικό "ο αναγνώστης")

«Ο κύριος Σωτήρης εξαφανίστηκε την Τρίτη το πρωί. Μάλλον όχι. Συγνώμη, μπορείτε να το σβήσετε για να σας το ξαναπώ σωστά; Σβήστε το παρακαλώ. Λοιπόν ακούστε.
Την Τρίτη ο κύριος Γούπατος, απόστρατος αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού, εξηφανίσθη εκ της οικίας του. Το γεγονός κατέστη γνωστόν εις την διαχειρίστριαν της πολυκατοικίας περί τας πρώτας πρωινάς ώρας. Αυτό να το γράψετε με χοντρά γράμματα. Έτσι; Για να είμεθα ακριβείς. Διότι μπορεί να πουν οι αναγνώστες σας, και με το δίκιο τους δηλαδή, από πού κι ως πού ξεύρει η κυρία Μελανθία ότι εξαφανίστηκε ο κύριος Σωτήρης;
Όχι κύριοι! Εγώ δεν ξεύρω τίποτα. Από τους ενοίκους το έμαθα. Εκεί καταντήσαμε. Οι ιδιοκτήται να τα μαθαίνουν από τους νοικάρηδες. Νοικάρηδες μεν, έλληνες δε. Δε πιστεύω να νομίζετε πως έχουμε αλλοδαπούς στο οίκημα. Τα είδατε τα κουδούνια μας. Όλα ελληνικά ονόματα. Να το γράψετε και αυτό. Εγκληματικά στοιχεία δεν παροικούν ανάμεσά μας.
Με την ευκαιρία, θα σας παρακαλέσω, μη βάλετε φωτογραφία της πολυκατοικίας μας. Αρκετά μας αναστάτωσαν οι συνάδελφοί σας από τα κανάλια. Το επίκεντρο της γειτονιάς έχουμε γίνει, που εξήντα χρόνια τώρα δεν έχουμε δώσει λαβή για το παραμικρό. Ούτε φοιτηταί, ούτε αλλοδαποί, κατά το πλείστον ιδιόκτητα τα διαμερίσματα. Οικογενειάρχαι άπαντες, ο καθένας κοιτούσε τη δουλίτσα του, πάρε- δώσε με τον υπόκοσμο δεν είχαμε. Μέγα μυστήριο πώς συνέβη η εξαφάνισις. Ούτε στα γκάνγκστερ δε γίνονται αυτά. Η Αστυνομία τι λέει επ’ αυτού; Εξεδόθη ανακοινωθέν;”
“Τον γνωρίζατε τελικά τον κύριο, κυρία μου;” ψελλίζει ο νεαρός ρεπόρτερ σκυμμένος στο σημειωματάριό του.
“Ασφαλώς. Υπήρξε επί σειρά ετών υφιστάμενος του ανδρός μου στην υπηρεσία. Ο άνδρας μου βέβαια ήταν ανώτερός του. Ο Σώτος δεν τολμούσε να τον κοιτάξει στα μάτια. Όταν βρέθηκε να πωλείται το διαμέρισμα στον τρίτο, τον έπιασε ο άνδρας μου και τον νουθέτησε να το αγοράσει, να νοικοκυρευτεί, αλλά αυτός δεν είχε και την έφεση, πώς να το πω, για οικογένεια. Εν πάσει περιπτώσει το αγόρασε το διαμέρισμα για να είναι κοντά μας. Με στεγαστικό δάνειο βεβαίως. Μην κοιτάτε εμείς, είναι το προικώον μου. Το ξεχρέωσε βεβαίως. Και βοηθούσε, δεν έχω παράπονο, έβγαζε και βόλτα τη Ρωξάνη οπόταν τον εμπιστεύτηκα και του την άφησα όταν πήγαμε στα λουτρά.”
“Τη Ρωξάνη;” διακόπτει ρωτώντας άτονα ο δημοσιογράφος.
“Τη Ρωξάνη, ένα φοξ τεριέ, δεν έχετε δει ωραιότερο σκυλί, στόμα είχε και μιλιά δεν είχε, υπάκουο, δεν ήταν σκυλί αυτό, παιδί ήταν, τώρα θα συνοδεύει τον Αντιναύαρχο στους κήπους του παραδείσου.”
“Αντιναύαρχος ήταν ο κύριος Σωτήρης;”
“Θεός φυλάξοι!” απαντά έκπληκτη και γελάει απότομα και ηχηρά. Σταματώντας εξίσου απότομα σφίγγει τη ζώνη της ρόμπας της.
“Ο άνδρας μου ήταν ο Αντιναύαρχος. Ο Σώτος ένας απλός ανθυπασπιστής ήταν. Μέχρι εκεί μπόρεσε, τι να κάνουμε, δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίδια. Ευτυχώς του έλαχε στο δρόμο του ο άνδρας μου, αλλιώτικα ούτε μέχρι έφεδρος κελευστής δε θα έφτανε. Ακούς εκεί αντιναύαρχος! Οι αντιναύαρχοι, κύριε, δεν εξαφανίζονται έτσι μιαν ωραίαν πρωϊαν, εκτός αν τους καλέσει ο Κύριος κοντά του.  Ενενήντα χρονών θα ήταν σήμερα, εάν δεν τον είχαμε χάσει από ιατρικά λάθη στα εβομήντα επτά του. Ακμαιότατος, αλλά έπεσε σε αγύρτες. Και την κηδεία; Ο Σώτος την ανέλαβε.  Ήταν νοικοκύρης άνθρωπος και μας αγάπαγε. Τι μας την έκανε τώρα αυτή τη λαχτάρα, ρεζίλι θα γίνουμε στο πανελλήνιο. Αμ, δε θα επιστρέψει; Θα στο κάνω του αλατιού το παλιόπαιδο. Είχε υποσχεθεί να μου ταχτοποιήσει το βιβλιάριο. Το ξεύρετε πως ασφαλισμένους πολίτες μας βγάζει ανασφάλιστους το σύστημα; Δε μου λέτε, ευσταθούν αι φήμαι πως θα τις κόψουν εξ ολοκλήρου τις συντάξεις χηρείας; Τι μαθαίνετε εσείς εκεί; ”
Ο δημοσιογράφος ανασηκώνει με αδιαφορία τους ώμους και μουρμουρίζει βαριεστημένα.
“Τι να σας πω; Εγώ καλύπτω το αστυνομικό ρεπορτάζ. Λοιπόν;”
“Ας μην τύχαινε να τον χάσουμε Αύγουστο τον Αντιναύαρχο και θα γινόταν εδώ πέρα το σώσε από συλλυπούντες. Αλλά ας όψονται οι θερινές διακοπές. Τελοσπάντων τώρα εσείς από ποια εφημερίδα μου είπατε πως είστε, διότι δεν έχω φέρει και τα γυαλιά μου.»
Ο δημοσιογράφος αποπειράται να απαντήσει αλλά τον διακόπτει η κυρία Μελανθία.
«Αλλά να μου πεις και τι σημασία έχει…Πάνε πια οι εποχές που διάβαζες μιαν εφημερίδα και  ήξερες τι διαβάζεις. Ο συγχωρεμένος ο άντρας μου δε μ’ άφηνε μήτε να καθαρίζω τα τζάμια με δαύτες. Τις στίβαζε εκεί στη γωνία που βλέπετε και με πόνο ψυχής μου έδινε εντολή να τις κατεβάσω στον κάδο. Τις σεβόταν τις εφημερίδες που έμπαιναν στο σπίτι μας. Τώρα, άστα βράστα. Να μου πεις κι εσείς κάπως πρέπει να ζήσετε. Τι να κάνεις με τόσην ανεργία σήμερα; Τα καλύτερα μυαλά βεβαίως έφυγαν για το εξωτερικό, εδώ ξέμειναν οι μπουνταλάδες. Τελοσπάντων, την υγειά μας να έχουμε και να μη χάνουμε την πίστη μας στο Θεό. Ολογράφως να βάλετε το όνομά μου. Μελανθία Χρέμπου, χήρα Αντιναυάρχου Πολεμικού Ναυτικού.»
Ο ρεπόρτερ στρέφει την πλάτη του, παίρνει το ασανσέρ, κατεβαίνει στο ισόγειο, μόλις φτάνει στην  έξοδο της πολυκατοικίας ανάβει ένα τσιγάρο και ορμάει έξω στον δρόμο. Τηλεφωνεί από το κινητό του.
«Έλα ρε. Τώρα φεύγω από Κυψέλη. Άσε με, έχω πήξει. Δεν έχουμε θέματα να παίξουμε καλοκαιριάτικα και το παπαρίζουμε με την εξαφάνιση του παππού. Όχι, μόνο από μια τρελή πήρα. Διαχειρίστρια ναι, αλλά τον ήξερε χρόνια λέει. Τι γελάς ρε; Θα στη φέρω εσένα μαλάκα την απομαγνητοφώνηση να δω τι άκρη θα βγάλεις. Τελοσπάντων, γάμησέ με τώρα. Πήρες τη συνέντευξη από τον ιταλό; Κουφάλα, θα το γυρίσω κι εγώ στο πολιτιστικό ρεπορτάζ να συνεντευξιάζω ξένους σκηνοθέτες πίνοντας κοκτέιλ. Θα είναι κι αυτός το βράδυ στην πρεμιέρα; Εντάξει, πάω να κάνω ένα μπάνιο, να γράψω το κωλορεπορτάζ και θα σε βρω στο σινεμά κατευθείαν. Να σου πω, έχω πρόσκληση και για το Μεγάλη Βρεταννία μετά; Ωραία. Θα ντυθώ κλαρινογαμπρός να φρεσκάρω και τα ιταλικά μου, γαμώ τη Νομική του Σαλέρνο και τον Μπενίτο Μουσολίνι. Χαχα! Ό,τι να’ ναι, ναι!”
Τελευταία σκηνή.
Ο ηλικιωμένος απόστρατος αξιωματικός κοιμάται γαλήνιος. Αχνοφαίνεται ένα μειδίαμα στο πρόσωπό του. Ακούγονται χτυπήματα στην πόρτα. Η κάμερα ζουμάρει σε μια μικρή σύσπαση στην άκρη των χειλιών του. Τα χτυπήματα στην πόρτα δυναμώνουν. Φοράει μια ρόμπα και ανοίγει. Ο Αντιναύαρχος, νεκρός εδώ και δεκατρία χρόνια, είναι πάλι πενήντα χρονών, όπως το ’77, όταν ο ίδιος ήταν τριάντα οχτώ χρονών. Ο Αντιναύαρχος φοράει τη στολή, λάμπει από ευτυχία, κοιτάει χαμογελαστός τον ανθυπασπιστή καθώς στέκεται ημιανάπαυση.
“Καταλάβαμε το Κοινοβούλιο, Σωτήρη. Ο Βασιλιάς έχει επιστρέψει και κατευθύνεται προς τ’ Ανάκτορα. Τίποτα δεν χάθηκε. Ντύσου. Η σωτηρία της χώρας δε μπορεί να περιμένει.”
Ο Σώτος δεν είχε δει ωραιότερο όνειρο τα τελευταία χρόνια. Τόσο ευτυχής αισθάνθηκε στον ύπνο του, ώστε η ονειροδίνη τον ρούφηξε μέσα της και τον εξαφάνισε από προσώπου γης.

12/6/17

Διαβασαμε: Νεοι Ελληνες συγγραφεις που μας αρεσαν - Δέσποινα Δημητριάδου- Savoir Ville


H Δέσποινα Δημητριάδου  γράφει για το "Ανκόρ" στο Savoir Ville:



"Ένας θίασος από ιδιαίτερους ήρωες που ζουν στις παρυφές μιας κοινωνίας που λειτουργεί στο δυστοπικό περιβάλλον μιας μεγαλούπολης. Μια ομάδα ανθρώπων που θα ξεδιπλώσει σταδιακά ετερόκλητους χαρακτήρες που αλληλεπιδρούν ο ένας πάνω στον άλλο και θα μιλήσουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο για την πάλη του ανθρώπου ενάντια στο θάνατο και τον φασισμό.

Η Πέλα Σουλτάτου, η συγγραφέας που απεχθάνεται τον καθωσπρεπισμό και την έλλειψη χιούμορ, απλώνει τον γραπτό της λόγο πάνω στο πλούσιο λεξιλόγιο που -ευτυχώς- διαθέτει η ελληνική γλώσσα προσφέροντας στους αναγνώστες της μια ιδιαίτερη λογοτεχνική διαδρομή. Ο σουρεαλισμός και ο μαγικός ρεαλισμός συναντιούνται στην πένα της που διαθέτει ένα ιδιαίτερο στυλ και ξέρει πως να βάλει σωστά τα θεμέλια της δημιουργίας ενός παραμυθιού για ενήλικες θίγοντας παράλληλα καίρια θέματα της σημερινής πραγματικότητας. Έχει την στόφα του θεατρικού συγγραφέα. Ο τρόπος γραφής της είναι απαιτητικός και αυτό αποτελεί ένα μόνο από τα δυνατά της χαρακτηριστικά."

8/12/16

Η Πέλα Σουλτάτου στο Εργαστήρι του συγγραφέα



Ένα χρόνο μετά την έκδοση του “Ανκόρ” επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος. Η πόρτα είναι κλειστή. Σκύβω, κρυφοκοιτάω από την κλειδαρότρυπα. Βλέπω μία γυναικεία φιγούρα να κάθεται στο γραφείο μου. Έχει αλλάξει θέση στα έπιπλα. Ο χώρος είναι πιο σωστά διαρυθμισμένος,  ομολογώ λιγάκι πικαρισμένη. Έχει προσθέσει μία μικρή βιβλιοθήκη και μία πάνινη καρέκλα “σκηνοθέτη”. Αναρωτιέμαι μήπως γράφει κι εκείνη θέατρο. Μοιάζουμε, αν και βρίσκω πως έχουμε μια μικρή διαφορά ηλικίας, είναι μεγαλύτερη τρία χρόνια. Ξαφνικά πλησιάζει την πόρτα. Κρύβομαι. Δε γίνομαι αντιληπτή. Εισβάλλω στο χώρο της. Εκμεταλλευόμενη την απουσία της, σκαλίζω τον υπολογιστή, τα συρτάρια της. Και βρίσκω κάποιο σχετικό ημέιλ σε ένα φιλικό της πρόσωπο. Αρχίζω να το διαβάζω με το ενδιαφέρον αλλά και το φλέγμα ενός επιθεωρητή από νουάρ μυθιστόρημα.

 “Το Ανκόρ δεν ήταν ένα τίμιο βιβλίο”, γράφει. Χμ, δε μου έμοιαζε ο τύπος του ανθρώπου που αυτομαστιγώνεται, σκέφτομαι.

“Θα ήθελα να μην είχε τόση εκζήτηση ο λόγος μου. Θα ήθελα να μην βρίθει τόσων αναφορών σε βιβλία, τραγούδια, ταινίες κλπ, να μην έχει δηλαδή την ανάγκη να αποδείξει πως η συγγραφέας είναι καλλιεργημένη. Σκασίλα μας για την καλλιέργειά της. Θα ήθελα να μην έχει εισάγει βεβιασμένα την έννοια του φασισμού. Να μην έχει την αγωνία να αποδείξει πως η συγγραφέας είναι αντιφασίστρια. Επίσης σκασίλα μας. Θα ήθελα να μην είχα καθόλου στο νου μου πως πραγματοποιώ ένα πέρασμα στη μεγάλη φόρμα και άρα θα ήθελα να μην είχε γραφεί κάτω από το βάρος αυτής της πίεσης. Υπόσχομαι πως τα λάθη αυτά δε θα τα επαναλάβω. Θα κάνω ωστόσο καινούργια λάθη…”

Η φίλη-αναγνώστρια υπερασπίζεται το βιβλίο, πως είναι πρωτότυπο, πως έχει όμορφες στιγμές, πως διεισδύει στην ανθρώπινη ψυχή, πως είναι διάσπαρτο από μαγικές εικόνες, πως έχει χιούμορ. Μα η συγγραφέας δε φαίνεται να αποδέχεται τα καλά λόγια αν και αισθάνεται ευγνωμοσύνη. Στο τέλος η φίλη τη ρωτάει τι πραγματεύεται το επόμενο βιβλίο. Η συγγραφέας απαντάει πως διαδραματίζεται τις μέρες του καύσωνα του 1987 στο κέντρο της πρωτεύουσας και στην προσφυγοτεινιά μίας επαρχιακής πόλης.

“Μου έκλεψε την ιδέα!” μουρμουρίζω χωλωμένη. Αναζητώ και την υπόλοιπη αλληλογραφία της. Αναφέρει κάπου ότι παρακολουθεί μαθήματα θεατρικής γραφής, ότι έχει ολοκληρώσει έναν μονόλογο και έχει γράψει κάτι παραπάνω από το μισό μίας μαύρης κωμωδίας. Αυτή η γυναίκα μου κλέβει τις ιδέες, ακολουθεί την ίδια διαδρομή με εμένα. Έχω μία επιθυμία να την εξαφανίσω από προσώπου γης! Κι όμως, όταν επιστρέφει στο δωμάτιο και δε με βλέπει καν, καταλαβαίνω πως εγώ είμαι εκείνη που έχει εξαφανιστεί. Είμαι πλέον παρελθόν…

Fractal, "Στο εργαστήρι του συγγραφέα"

18/8/16

Το νεράντζι -ήρωας



Μεσημέρι καλοκαιριού. Το μεγάλο πάρκο της πόλης. Ο ήλιος βράζει τα μάρμαρα. Τα δέντρα ακλόνητα. Στο χώμα έχουν φυτρώσει αποτσίγαρα, σύριγγες, κονσερβοκούτια. Στην πολιτεία του πάρκου, τουρίστες, περαστικοί, θαμώνες κι απόκληροι. Προσφέρεται δωρεάν σκιά, ένα προσωρινό καταφύγιο, μία σύντομη ανάπαυλα, ή απλώς ο συντομότερος δρόμος για το σπίτι σας, την εργασία ή τη διασκέδασή σας. Κυψέλη, Βικτώρια, Εξάρχεια, Γκύζη.

Δυο άντρες σε ένα παγκάκι, αγγίζονται, χαϊδεύονται, κουβεντιάζουν, χαριεντίζονται. 
“Σ’ αγαπώ, μωρό μου και θα σε τυλίξω! Θα σε πάρω με παπά και με κουμπάρο.” 
“Τώρα με το σύμφωνο συμβίωσης, ποιος σε πιάνει. Θα με τυλίξεις σε μια κόλλα χαρτί.”
“Θα σε τυλίξω σα μπουγάτσα” 
“Ή γυρόπιτα. Πάμε Ψυρρή για τυλιχτά;” 
Αναβάλλουν το συμπόσιο χορτάτοι από γλύκα. Δροσίζονται με τα φιλιά τους. 

Ο έρωτάς τους δεν ελκύει αδιάκριτα βλέμματα, δεν ερεθίζει κομιλφό αντανακλαστικά, δεν εγείρει την οργή των περαστικών και όσων βρήκαν πρόσκαιρο κατάλυμα στο Πεδίον του Άρεως. Μοιάζουν όλοι γύρω τους χαμένοι στον δικό τους σύμπαν. Το ζευγάρι κάπου- κάπου φιλιέται. Ο ένας από τους δυο, από κεκτημένη ταχύτητα, κρατά ανοιχτά τα μάτια ελέγχοντας μήπως κάποιος ενοχλείται από το θέαμα. Όταν δε φιλιούνται δημόσια, πάντα σφραγίζει τα μάτια με δύναμη, αντισταθμίζοντας τα φιλιά που δε φχαριστήθηκε στο αίθριο. Όμως τώρα ο ήλιος και κάποια πουλιά πάνω από το κεφάλι τους δε δίνουν δεκάρα τσακιστή. 

Το ζευγάρι έρχεται από το μακρινό παρελθόν. Είναι ξαπλωμένοι σε ανάκλιντρο, ευφραίνουν τις καρδιές τους με κρασί, τσιμπολογούν ρώγες από σταφύλι, επιδίδονται σε ερωτικές περιπτύξεις και σε ολονύχτιο κουβεντολόι. Οι πιο ηλικιωμένοι παραδίπλα φορούν χιτώνα, εκείνοι πάλι μονάχα το δάφνινο στεφάνι, σύμβολο του «άγαν» της νιότης.

Στο παρακάτω παγκάκι μία γυναίκα. Μπροστά της ένα πεντάχρονο αγόρι σε παιδικό καρότσι. Καταπίνει μονάχα ό,τι καταλείπει γλυκιά αίσθηση στον ουρανίσκο. Αλλιώτικα, κρατά αμάσητη τη μπουκιά στη στοματική κοιλότητα όπως τα χάμστερ, οι σκίουροι κι άλλα θηλαστικά που αποθηκεύουν την τροφή στους γναθοθύλακές τους. Οι γονείς του αποφεύγουν να του προσφέρουν καραμέλες, γλειφιτζούρια και σοκολάτες που απαιτεί κλαίγοντας γοερά κι ουρλιάζοντας. Η γλύκα υποκαθίσταται από ώριμες μπανάνες, παιδικά γιαούρτια με γλυκαντικές ουσίες και μελωμένες τηγανίτες.

Τα μεσημέρια το αγόρι δεν πλαγιάζει όπως τα άλλα τα παιδιά. Έτσι η μαμά του αναγκάζεται να το φυγαδεύει στο πάρκο για να μην ξεσηκώνει την πολυκατοικία σε ώρες κοινής ησυχίας. Το αγόρι δεν αποζητά τη σιέστα, αποκαμωμένο από ένα ολάκερο πρωινό γεμάτο γεμάτο εκπαιδευτικές δραστηριότητες, χρώματα, φωνούλες, τρεχαλητό, σκαρφάλωμα στα πιο απίθανα σημεία, τραγούδια. Το δικό του πρωινό, στο ειδικό σχολείο, είναι πιο κουραστικό από των άλλων συνομήλικων, όχι λόγω μεγαλύτερης παιδαγωγικής έντασης, αλλά γιατί είναι πιο ευαίσθητος στα εξωτερικά ερεθίσματα. Η διαρκής βοή των ανθρώπων τον εξαντλεί.

“Κι αυτή η Γη, έτσι όπως δε σταματά ποτέ να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και τον Ήλιο, σε κάποια γυροβολιά θα μας αποτινάξει από το φλοιό της” είχε αποφανθεί ο ένας από τα δυο ερωτευμένους άνδρες πριν καιρό.

Το αγόρι έρχεται από ένα μακρινό μέλλον. Η ανθρωπότητα έχει πια αποδεκατιστεί και οι λιγοστοί εναπομείναντες κάτοικοι του πλανήτη δεν αισθάνονται την ανάγκη να κοινωνικοποιηθούν. Το αγόρι δεν επικοινωνεί με κανέναν άλλο. Η Γη στα γεράματά μας της έχει μοιάσει του Ήλιου, έτσι όπως συμβαίνει στα αγαπημένα ζευγάρια στη μακρά συμβίωσή τους. Η επιφάνειά της φλέγεται. Το αγόρι περπατά ακροποδητί για να μην καούν οι πατούσες του. Κάπου- κάπου κάνει φτερουγίσματα με τα χέρια του, σα να προσπαθεί να πετάξει μακριά από έναν κατεστραμμένο κι αφόρητο πια πλανήτη, αλλά είναι καταδικασμένο, όπως οι όρνιθες, να παραμένει καθηλωμένος στο έδαφος, χωρίς ποτέ να βρει τη Νεφελοκοκκυγία του.

Ένα πουλάκι, αμόλησε την κουτσουλιά του και προικισμένο καθώς ήταν με φτερά αντί για χέρια, πέταξε μακριά. Καλός οιωνός.

Απέναντι από τα δυο παγκάκια με το ζευγάρι από το παρελθόν και το αγόρι από το μέλλον κάθεται κάπως στριμωχτά μια ολόκληρη οικογένεια, δυο γονείς και δυο παιδάκια. Το τρίτο διαγράφει κύκλους στο χώμα με ένα καλαμάκι. Οι πέντε άνθρωποι έρχονται από πολύ μακριά, μέσα από τη φωτιά και τη θάλασσα. Το σπίτι τους είναι πια μια φωτογραφία ερείπιου. Λίγες μέρες αφότου πήραν το δρόμο της προσφυγιάς, ήρθε συνημμένο σε μέιλ το κατεδαφισμένο διαμέρισμά τους. Ασκεπείς πια αλλά ζωντανοί. Σώθηκαν από το μαχαίρι, τη σφαίρα, τη βόμβα, την κακουχία, την πείνα και το ναυάγιο. Κάτω από τη μαντήλα της, στο μέτωπο, έγραφε την πίστη στη ζωή. Κάτω από τη μαντήλα που τύλιγε το λαιμό της δενόταν το βάρος που έσερνε σε κάθε της βήμα. Αυτός ένας άντρας με άδεια χέρια. Άοπλοι σε τιτάνια μάχη. “Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών” έγραφαν με μαρκαδόρο στα ελληνικά και στα αραβικά εκείνοι που τους πρόσφεραν τώρα μια στέγη και τροφή στην κατάληψη.

Δύο φουσκωτοί με μιλιτέρ παντελόνια και μαύρα κολλητά φανελάκια περπατώντας σα να έχουν συγκαεί στα σκέλια κατεβαίνουν το διάδρομο ανάμεσα στα δέντρα όπου ξαποσταίνουν οι ήρωές της ιστορίας μας. Της δικής μας ιστορίας, οι δικοί μας ήρωες. Κοκαλώνουν στη θέα. Βλέπουν δυο ομοφυλόφιλους να αγκαλιάζονται, ένα παιδί με ειδικές ανάγκες και μια οικογένεια από τη Μέση Ανατολή. Βράζει το γνήσιο, το ανόθευτο, το ελληνικό αίμα των αρχαίων ημών χιμπατζήδων. Βρίζουν “ουστ από ‘δώ πούστηδες που ήρθατε να χαμουρευτείτε μπροστά στα μάτια μας”, “έξω από ‘δώ ριψάσπιδες μουσουλμάνοι που ήρθατε να κατσικωθείτε στην πατρίδα μας με τα μπαστάρδια σας” και μέσα από τα δόντια σφυρίζουν σα φίδια μια κατάρα για το “καθυστερημένο” στο καρότσι. Οι δυο τους έρχονται από την κόλαση. Κινούνται απειλητικά ο ένας ενάντια στο ζευγάρι των ανδρών και ο άλλος ενάντια στην οικογένεια. 

Η μητέρα του αγοριού στο καρότσι τους στέλνει φωναχτά στο διάολο, από όπου προέρχονται, δίνοντας το παράγγελμα στα δυο ερωτευμένα αγόρια να αντισταθούν και στους γονείς απέναντι το κουράγιο να φυλαχτούν. Τα ερωτευμένα αγόρια σηκώνονται και τους σπρώχνουν ώστε να οπισθοχωρήσουν, το ίδιο και το αγόρι που έπαιζε με το καλαμάκι, ενώνεται μαζί κι ο πατέρας του, τους απωθούν. Κάποιοι απόκληροι από τα ενδότερα του πάρκου τους γιουχάρουν και κάνουν πως τους παίρνουν στο κατόπι και τρέπονται σε φυγή. Καθώς τρέχουν, πατούν τα σάπια νεράντζια στα μάρμαρα, σαβουρδίζονται στο έδαφος και γίνονται περίγελως. Ένα νεράντζι μέσα από τα φυλλώματα θυμήθηκε τη φράση “ένα γέλιο μας θα σας θάψει”.



Γραμμένο για το "Έθνος της Κυριακής" και το θέμα "ο ήρωας του καλοκαιριού" με την επιμέλεια της Ελένης Γκίκα.







28/2/16

Συνέντευξη για το "Ανκόρ" στο TVXS

Φωτεινή Λαμπρίδη

Τη γνώρισα μέσα απ’τη μπλογκόσφαιρα . Έσπευσα να διαβάσω το πρώτο της της βιβλίο  μια συλλογή αφηγήσεων μικρού μήκους με τίτλο "Τα φώτα στο βάθος", που εκδόθηκε υπό το διαδικτυακό της ψευδώνυμο Niemands Rose. Ήμουν έτοιμη για όλα αφού δεν ήταν απαραίτητο να με αφορά ο λογοτεχνικός της εαυτός επειδή διαπίστωνα μια ταύτιση απόψεων.

Βρέθηκα όμως απέναντι σε μια συγγραφέα με μια γλώσσα φρέσκια , ορμητική απαλλαγμένη από φορμαλιστικές ευκολίες αλλά και την επιτήδευση που χαρακτηρίζει συχνά τους πολυδιαβασμένους συγγραφείς της γενιάς μας. Στο πρώτο της μυθιστόρημα με τον τίτλο Ανκόρ (Εκδόσεις Καστανιώτης), η Πέλα Σουλτάτου φέρνει  τα διαχρονικά υπαρξιακά ερωτήματα για τη ζωή και το θάνατο να συναντηθούν στο εδώ και το τώρα, στο παρόν με κοινωνικά ζητήματα και εν τέλει βαθιά ιδεολογικά. Όλα αυτά όχι υπό το βάρος μιας κοινωνικοπολιτικής αφήγησης αλλά μέσα από τον αλλόκοτο χορό των ανθρώπινων σχέσεων, μέσα από φαινομενικά αταίριαστους ανθρώπους που είναι ίσοι στον παρονομαστή . Ίσοι μπροστά στη ζωή και τον θάνατο.

Η δράση εκτυλίσσεται μέσα σε ένα νοσοκομείο. Εκεί που η οσμή του θανάτου δίνει άλλο νόημα στον καθημερινό παφλασμό μας. Στην καρδιά ενός τραυματισμένου συστήματος υγείας τα επί μέρους τραύματα μεγενθύνονται. Άλλοτε ξορκίζονται με σαρκασμό αλλά πάντοτε αποτελούν ένα πιόνι του ντόμινο. Ένα ομαδικό γλυπτό που πάλλεται μέσα στο τραύμα. Το παλιό, το απωθημένο, εκείνο που κυοφορείται το τραύμα του διπλανού , του απέναντι. Το τραύμα που δε γνωρίζαμε που δεν ψηλαφήσαμε, το τραύμα του πατέρα, του μετανάστη, του ηλικιωμένου. Η Σουλτάτου βάζει τους ήρωές της να καθρεφτίζουν ο ένας στον άλλον την πληγή. Τους νιώθει όταν προσπαθούν να τ’αποφύγουν, όταν γκρεμίζουν πόρτες για να δραπετεύσουν, όταν αποκαλύπτουν και αποκαλύπτονται.

Και μέσα από την πάλη του ανθρώπου ενάντια στο θάνατο συναντάμε την πάλη του ανθρώπου ενάντια στην “πολιτική” ενσάρκωση του θανάτου, το φασισμό που δεν μπορεί παρά να ηττηθεί όπως λέει στο tvxs.gr η συγγραφέας γιατί “δεν έχουμε άλλη επιλογή. Θα είμαστε υπόλογοι όλοι αν αφήσουμε να κυριαρχήσει και πάλι.”

Επιλέξατε ως χώρο δράσης στο Ανκόρ ένα νοσοκομείο .  Διευκόλυνε για κάποιο λόγο την αφήγηση ή η επιλογή έχει σχέση περισσότερο με τον συμβολισμό πίσω από τον χώρο (τραύμα, ασθένεια, θάνατος κλπ);

Έχω την αίσθηση πως, παρά το ότι έχω μεταβεί εδώ και δέκα χρόνια από τον στίχο στον πεζό λόγο, εξακολουθώ να αφορμώμαι από το ασήμαντο και το αχαρτογράφητο. Εννοώ πως δεν επέλεξα με έλλογο και συνειδητό τρόπο ως πλαίσιο δράσης το νοσοκομείο. Ανέκυψε μέσα από επάλληλα σκαριφήματα αφηγημάτων και ήρθε να περιβάλλει την πλοκή. Ωστόσο, όπως σωστά διακρίνατε, πρόθεσή μου δεν ήταν να εγκλωβιστώ στον ωμό ρεαλισμό της καθημερινότητας στο δημόσιο σύστημα υγείας. Μολονότι ενυπάρχει και αυτό το στοιχείο, το νοσοκομείο χρησιμοποιείται ως μία αλληγορία για την οριακή κατάσταση, την ασθένεια, το τραύμα, τον θάνατο αλλά ταυτόχρονα τη δύναμη που αναβλύζει από μέσα μας, την ομοψυχία ενάντια στο κακό, την κοινή επίγνωση του ότι είμαστε θνητοί.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η ανθρωπογεωγραφία του νοσοκομείου. Ποιο ήταν το κριτήριο της επιλογής των ηρώων σας;

Όπως το πλαίσιο δράσης, και οι χαρακτήρες του βιβλίου εμφανίστηκαν ο ένας μετά τον άλλο μπροστά μου χωρίς κανένα προσχέδιο. Έγραφα κι εκείνοι έπαιρναν μορφή. Ωστόσο δεν έχουν παρά ελάχιστες αναφορές σε υπαρκτά πρόσωπα. Τώρα τους γνώρισα κι εγώ... Είναι άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, αρκετά ετερόκλιτοι, ένας «ανομοιογενής θίασος» όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο. Αλλά όπως επεσήμανε και ο Μηνάς Βιντιάδης στην πρώτη παρουσίαση του «Ανκόρ», χαρακτηρίζονται όλοι από αγνότητα.

Δεν υπάρχει κεντρικός ήρωας. Η αναρχοκουμουνιστική μου παιδεία δε μου το επιτρέπει να έχω μπροστάρηδες. Από την άλλη, η βαθιά αποστροφή που μου προκαλεί ο ναζισμός αντιμάχεται το δέος του δυτικού πολιτισμού για την επιτυχία, την τελειότητα, την ρωμαλεότητα, την αποθέωση της ομορφιάς και της νεότητας. Ήθελα να φτιάξω μια χάρτινη συντροφιά από δυστυχείς, αδύναμους, γέρους, άσχημους, ζορισμένους ανθρώπους αλλά χωρίς την εξτραβαγκάντζα του περιθωριακού.  Θέλησα, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, να συνθέσω μια ανθρωπογεωγραφία που θα θυμίζει πεζοδρόμιο στο κεντρο της Αθήνας, λερό, φθαρμένο, γκρίζο. Οι δρόμοι έχουν ονομασίες, όχι τα κράσπεδα. Όμως εκεί περπατάς, δεν έχει γκάζια, κάπου πηγαίνεις, παίρνεις μυρωδιά την άνοιξη και τους περαστικούς τριγύρω, μπορεί να σταθεί και καμιά πεταλούδα στον ώμο σου.

Το πρώτο σας βιβλίο “Φώτα στο Βάθος” εστίαζε περισσότερο στη σχέση του ατόμου με την κοινωνία . Διαπιστώνει κανείς όμως ότι η σχέση αυτή με έναν άλλο τρόπο διαπερνά και τη νέα σας ιστορία χωρίς να είναι αυτό το κεντρικό θέμα. Είναι αναπόφευκτο ή προσωπική εστίαση;

Θα μου επιτρέψετε να πω ότι πρόκειται για εξαιρετική παρατήρηση. Κι αυτό γιατί «Τα φώτα στο βάθος» ήταν πράγματι μία συγκομιδή από τα χρόνια που ακόμα δεν είχα ξανοιχτεί στο πέλαγο της μητρότητας. Πλέον, γράφοντας το «Ανκόρ», είχα γίνει μαμά για δεύτερη φορά, είχε εμπεδωθεί πια ο ρόλος, δεν ήταν πρωτόγνωρο το αίσθημα. Το βίωμα αυτό ήρθε να φωτίσει και από μία άλλη προοπτική το προσκήνιο. Η «μητέρα» συνέχει με έναν άδηλο τρόπο τις ιστορίες, από τη μητέρα του Αμούρ αλλά και του άντρα με το τραύμα στην πλάτη, κι από το ρουμάνικο αηδονάκι που παίρνει τη μορφή της τροφού κι ως την μητρική γλώσσα που γίνεται ξένη και απεχθής στο στόμα κάποιων, από την «μαμά- πατρίδα» και τελικά ως τη ζωή που μας γεννά, η μορφή της μητέρας διατρέχει όλη την αφήγηση.

Το Ανκόρ θα μπορούσε να είναι ένα μυθιστόρημα - σπουδή στο τραύμα και στη διαπραγμάτευση με τον θάνατο. Βλέπουμε τους ήρωες σας άλλοτε να επιμένουν για μια τζούρα ζωής ακόμα να δηλώνουν αχόρταγοι μπροστά στο θαύμα της ζωής , άλλοτε να θέλουν να δραπετεύσουν από το “ρατζομάνι”, άλλοτε να κάνουν χιούμορ και να δέχονται στωϊκά το παρόν και συχνά να μετέχουν σ’έναν χορό σουρεαλιστικών σκηνών.

Είναι μια μικρογραφία του κόσμου μας τελικά; 

Είναι ο ακροβατικός χορός ανθρώπων, πραγμάτων, ζώων, δέντρων και ανθέων σε ένα τεντωμένο νήμα.

“Το κακό δεν μπορεί παρά να ηττηθεί “ λέτε . Γιατί;

Το κακό εδώ νοείται ως ο ολοκληρωτισμός. Και λέω πως δε μπορεί παρά να ηττηθεί γιατί ο ευσεβής μου πόθος είναι να δημιουργήσουμε μία αφήγηση νίκης ενάντια στην προέλαση του φασισμού και του ναζισμού. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Θα είμαστε υπόλογοι όλοι αν αφήσουμε να κυριαρχήσει και πάλι. Οι προϋποθέσεις για ένα τέτοιο ενδεχόμενο έχουν δημιουργηθεί. Το νεοφιλελεύθερο δόγμα έχει κατισχύσει στην οικονομία και στην πολιτική στον ανεπτυγμένο κόσμο και προωθείται σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων με πολλαπλούς τρόπους η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η απανθρωπιά, με μια λέξη η ακροδεξιά.

Εάν ως αντίρροπη δύναμη στο τέρας που γιγαντώνεται δεν ομονοήσουμε και δεν προσχωρήσουμε όλοι σε ένα ενιαίο λαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο, θα φέρουμε ευθύνη για ό,τι θα συντελεστεί. Και η Αριστερά δεν έχει περιθώριο πια για άλλες διασπάσεις, πρέπει να αναζητήσει και να επινοήσει τρόπους επαναπροσέγγισης και επανένωσης.  Ακόμη, η βολική θέση του αμέτοχου φιλήσυχου κεντρώου μικροαστού ή του απολίτικου χαζοβιόλη μόνο να επικουρήσει στην άνοδο του φασισμού μπορεί.

Πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που προσεγγίζουμε τα βαθιά υπαρξιακά ζητήματα στην εποχή μας; Ποια είναι η σχέση του δικού μας πολιτισμού με τη ζωή και το θάνατο κατά τη γνώμη σας;

Ορδές κατατρεγμένων που σώθηκαν από τη θηριωδία του πολέμου, που άντεξαν την οδύσσεια του οδοιπορικού από τις χώρες του αραβικού κόσμου ως την κεντρική Ευρώπη συμβολίζουν με τον πιο εύγλωττο τρόπο τη νίκη ενάντια στο κακό, την πίστη στη γαμημένη τη ζωή. Κι ωστόσο το Αιγαίο έχει γεμίσει πτώματα. Κι ωστόσο ο φασισμός δολοφονεί. Ο θάνατος δεν είναι φιλοσοφική έννοια πια, έχει όνομα, τον λένε Αϋλάν, τον λένε Παύλο Φύσσα, τον λένε Σαχτζάτ Λουκμάν. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω... Το βιολογικό φαινόμενο είναι ανίκητο. «Είμαστε φθαρτοί, ας ζήσουμε» όπως είχε πει ο Τζαβάρας. Υπάρχει όμως και η ενσάρκωση του θανάτου, τα πολλαπλά πρόσωπα του φασισμού που οφείλουμε να δούμε και να αντιμετωπίσουμε. Κι αυτό θα συμβεί, οφείλουμε νομίζω να βρούμε τρόπο να συμβεί, παρά το ότι η πραγματικότητα μας έχει τσακίσει.