11/7/15

τα σκάφη πολυτελείας και η σκάφη της γιαγιάς σε μία πρόβα συμφωνίας



Εξαπάτησε ο Τσίπρας το 62% του ΟΧΙ φέρνοντας στη Βουλή πρόταση συμφωνίας;

Από την Παρασκευή 26 Ιούνη, που εξαγγέλθηκε το δημοψήφισμα ,μέχρι την Κυριακή 5 Ιουλίου, οπότε και πραγματοποιήθηκε, ο Τσίπρας διακήρυξε σε όλους τους τόνους πως το ΟΧΙ δεν σήμαινε ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και έξοδο από την Ευρωζώνη (καλώς ή κακώς, θα το συζητήσουμε παρακάτω), αλλά θα σήμαινε ενίσχυση της διαπραγματευτικής δυνατότητας για μία πιο ευνοϊκή συμφωνία. Συμφωνία υποσχέθηκε, συμφωνία έφερε (θα πούμε και για το περιεχόμενό της). Δεν έταξε Grexit, και μάλιστα άτακτο και άρα ολέθριο, και δεν προχώρησε σε αυτό (τουλάχιστον όχι με τη δική του βούληση, μπορεί να το μεθοδεύουν όμως οι "θεσμοί"). Επομένως δεν εξαπάτησε, ήταν συνεπής ως προς τη συγκεκριμένη δέσμευση.

Μας εξαπάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση ως προς την "εξυπηρέτηση του χρέους";

α) Η Ελλάδα υπάχθηκε στον Μηχανισμό Στήριξης από το ΓΑΠ με το γνωστό διάγγελμα από το Καστελόριζο τον Απρίλη του 2010, χωρίς καμία απολύτως πολιτική νομιμοποίηση. Ο λαός πιάστηκε στον ύπνο και η χώρα δέθηκε στο άρμα πανισχυρών και αδίστακτων τοκογλύφων. Οι χώρες που έχουν αρνηθεί ή καθυστερήσει την αποπληρωμή των χρεών στο ΔΝΤ (Ζιμπάμπουε, Καμπότζη, Σουδάν, Σομαλία, Παναμάς, Περού, Ονδούρα) έχουν μπει σε «μαύρη λίστα» με απρόσμενες συνέπειες. Οι δε χώρες που έχουν «βοηθηθεί» έχουν υποφέρει, έχουν συντριβεί (για το πώς δρα το ΔΝΤ, διαβάστε το «Δόγμα του σοκ» της Ναόμι Κλάιν που έσπευσε να απαξιώσει η τρόικα εσωτερικού) Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Το ΔΝΤ συνηθίζει να οικειοποιείται το δημόσιο πλούτο και να απαιτεί μέτρα αποπληρωμής του χρέους τα οποία πλήττουν τα χαμηλότερα στρώματα.  Η προκαταρκτική έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας του Δημοσίου Χρέους, η οποία συγκροτήθηκε από την ΠτΒ και αποτελείται από εμπειρογνώμονες, στο 8ο κεφάλαιο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι μη βιώσιμο, παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο προς κάθε έναν δανειστή (ΔΝΤ, ΕΚΤ). Η ελληνική πλευρά χρησιμοποίησε την συγκεκριμένη έκθεση ως διαπραγματευτικό χαρτί; Όχι μέχρι τώρα, αφού συντάχθηκε μόλις στις 17 Ιουνίου 2015. Λογικά, αν συνεχίσει να υφίσταται η παρούσα κυβέρνηση, θα πρέπει να τη χρησιμοποιήσει στο μέλλον. Έχει όμως καταφέρει ποτέ καμία χώρα να μην πληρώσει το χρέος προς το ΔΝΤ; Όχι. Να κάνουμε την παγκόσμια πρωτοτυπία και να επιχειρήσουμε πρώτοι να παίξουμε πιστολιά στο ΔΝΤ; Εντάξει (ίσως), αλλά με σχέδιο, και σίγουρα όχι ερήμην των πολιτών, οι οποίοι ξαναθυμίζω, δεν ψήφισαν ούτε τον Γενάρη, ούτε τον Ιούλη για Γκρέξιτ.

β) Στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, δηλαδή στις προεκλογικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας αναφερόταν ρητά σε «διαπραγμάτευση  εντός των πλαισίων της ευρωπαϊκής ένωσης και των ευρωπαϊκών θεσμών  στα πλαίσια μιας νέας ρεαλιστικής συμφωνίας εξυπηρέτησης του χρέους». Στόχος ήταν «η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο» και έβαζε «ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού. Ζητούσε, ακόμη, περίοδο χάριτος στην εξυπηρέτηση του χρέους. Τα κατάφερε όλα αυτά; Μερικώς. Το ΔΝΤ δεν προχώρησε σε κούρεμα του χρέους, όπως το συνηθίζει, γιατί εμποδίστηκε από τον γερμανικό παράγοντα. Πείσθηκε όμως μετά από πολύμηνη μάχη να παραδεχτεί πως το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο. Αν αυτό τώρα σε εμάς που έχουμε διαλυθεί ως κοινωνία μετά από 4.5χρ μνημονιακής λαίλαπας και 6 μήνες αγωνίας, φαίνεται ήσσον, για την ιστορία θα φαίνεται μάλλον αξιοσημειώτο. Είναι μια νίκη, αλλά όχι σθεναρή. Υπήρχε περιθώριο «νίκης» μέσα σε συνθήκες άνισης αναμέτρησης με τα θηρία των θεσμών. Όχι δεν υπήρχε. Ποια είναι η άλλη λύση; Πάμε παρέα στην επόμενη ερώτηση.

Ποια είναι η εναλλακτική λύση σε αυτές τις συνθήκες;

Η απάντηση είναι προφανής και κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα: Grexit, δλδ έξοδος από τη νομισματική ένωση και πιθανά από Ε.Ε. (δεν έχει ξαναγίνει, δεν υπάρχει "δεδικασμένο" άρα δε ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση αποχώρησης). Παρόλαυτα, σύμφωνα με τελευταίες δημοσκοπήσεις, η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού, το 80%, τάσσεται κατά της εξόδου από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη. Ταυτόχρονα, καλώς ή κακώς (κακώς κατά την ταπεινή μου γνώμη) η κυβέρνηση δεν προετοίμασε καθόλου ούτε σε επικοινωνιακό, ούτε σε πολιτικό, ούτε σε οικονομικό επίπεδο μία τέτοια προοπτική. Το αντίθετο μάλιστα, ο Τσίπρας είχε μία σαφώς φιλοευρωπαϊκή προσέγγιση αλλά με όρους και προϋποθέσεις, όχι σαν πρόβατα επί σφαγή. 
Είναι εφικτό αυτό στα πλαίσια μίας Ε.Ε. που τείνει να μονοπωλείται πια από τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα; Οι συσχετισμοί δυνάμεων αλλάζουν μεν αλλά ο ιστορικός χρόνος παρουσιάζει τέτοια πυκνότητα, ώστε είναι μάλλον αδύνατο να προβλέψει κανένας τις εξελίξεις. Σίγουρα όμως η Ε.Ε. βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο, είτε το θέλει, είτε όχι, βιώνει μία εσωτερική σύγκρουση, δέχεται ταυτόχρονα χιλιάδες πρόσφυγες, ο αραβικός κόσμος σπαράσσεται, τα αποθέματα στερεύουν ενώ την ίδια στιγμή κερδοσκοπούν τα κοράκια του χρηματοπιστωτικού τομέα κ.α. Μέσα σε αυτή την Ε.Ε. οι πιο σφοδροί πολέμιοι των ταξικών –ουσιαστικά- συμφερόντων μας είναι τα βαλτικά κράτη και οι χώρες του ανατολικού μπλοκ που τώρα σαν γενίτσαροι έχουν προσδεθεί στα μεγάλα αφεντικά της Ε.Ε. 
Η απομόνωση της Ελλάδας από την Ευρώπη χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό θα είναι ο απόλυτος όλεθρος. Θα προκαλέσει κοινωνικές αναταραχές με απρόβλεπτες συνέπειες, θα εγκαταλείψει μία χώρα με τέτοια γεωπολιτική σημασία έρμαιο σε πιθανές εξωτερικές επιθέσεις. Και αν αυτά φαίνονται σε κάποιον εσχατολογικά σενάρια, ας πει πώς θα διασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή και η σταθερότητα σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής. Αν έχουν απαντήσεις στα μείζονα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα που ανακύπτουν, ας έρθουν να τις καταθέσουν δημόσια και να τις συζητήσουμε, να κρίνουμε και να αποφανθούμε. Ήρεμα όμως γιατί η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. 

Είναι επωφελής η πρόταση συμφωνίας για τα λαϊκά στρώματα που άλλωστε εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ;

Σκατά στα μούτρα μας είναι και να με συγχωρήσει ο αριστερός μου αναγνώστης που λατρεύει αταλάντευτα την αστική ευγένεια (κι εγώ την ασπάζομαι, αλλά με εξαιρέσεις). Τους αγρότες τους πατάει κάτω η πρόταση, κι εγώ επειδή προέρχομαι από αγροτική οικογένεια (έχω και κάτι ροδιές δηλαδή, θα παράξω «του κανενός το ρόδι»), έχω γίνει έξω φρενών. Μία συμφωνία της συμφοράς είναι και απορώ δηλαδή τι έκαναν πέντε μήνες διαπραγμάτευση. Ξέρω όμως πως αντισταθμίζεται η αδικία από άλλα μέτρα κατά της φτώχειας και το έργο της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα, που καθόλου αμελητέο δεν είναι.

Έχει θετικά σημεία η πρόταση συμφωνίας με τους «εταίρους»; 

Έχει. Αν υποτεθεί πως αυτό που ίσως- μη το δένουμε και κόμπο πως θα το δεχτούν οι δανειστές- υπογραφεί είναι το 3ο μνημόνιο, είναι το λιγότερο άδικο, είναι το πρώτο μνημόνιο (το αριστερόνιο που είπε κάποιος σύντροφος), που επιχειρεί να μετακυλίσει το βάρος και στα ανώτερα στρώματα. Πώς; 
Για πρώτη φορά πάει να φορολογήσει τους εφοπλιστές (καλά, θα γελάσουν και οι σαρδέλες αν το δεχτεί η Ευρώπη των ισχυρών, αλλά θα το γράψει η ιστορία ως κατόρθωμα), τα είδη πολυτελείας (τα σκάφη αναψυχής των πλουσίων, όχι τη σκάφη της γιαγιάς μου, ευτυχώς), τις τηλεοπτικές διαφημίσεις και έχει επίσης καταθέσει σούπερ μηχανισμό πάταξης των φοροφυγάδων, μειώνει τις αμυντικές δαπάνες (φάτηνα Καμμένε πολεμοχαρή), δεν ενέδωσε σε δημοσιονομικά ζητήματα δλδ δεν μειώνει περαιτέρω τις συντάξεις και τους μισθούς, δεν προχωράει σε απολύσεις στον δημόσιο τομέα κ.α. Αν αυτά μας φαίνονται της πλάκας και αυτονόητα, εντάξει, είμαστε 10εκ δεινών διαπραγματευτών που θα τα κατάφερναν καλύτερα.

Και τώρα τι;

Και τώρα, έχοντας ψιλοχάσει τη δεδηλωμένη, δε ξέρουμε αν θα σχηματίσει οικουμενική κυβέρνηση, αν θα πάει ως έχει να καταθέσει την πρόταση στους «θεσμούς», αν θα τη δεχτούν οι τροϊκάνες, αν θα παραιτηθεί και θα προκηρύξει εκλογές. 
Αν πάντως ψάχνει ο λαός τον πραγματικό υπαίτιο για την καταστροφή που έχουμε υποστεί εδώ και πέντε χρόνια, ας αναζητήσει τον ΓΑΠ που μας παρέδωσε χωρίς τη συγκατάθεσή μας στο ΔΝΤ. Ας αναζητήσει και τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που πήγαιναν σαν καρπαζοεισπράχτορες, έφερναν υφεσιακά και αντιλαϊκά μέτρα χωρίς καμία δημοκρατική διαδικασία και νομιμοποίηση, όπως ξέρει να κάνει η Αριστερά (και δώστου εκλογές, και δώστου κοινοβουλευτικές ομάδες, και δώστου συνελεύσεις, και δώστου συζητήσεις στη Βουλή και δώστου δημοψηφίσματα). Ας αναζητήσει όσους κυβερνούσαν σε όλη τη μεταπολίτευση, στήνοντας ένα άκρως διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο σκηνικό, με το βαθύ κράτος, τα μμε, το κεφάλαιο, την εκκλησίτσα. 
Η συμφωνία δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα γίνει αποδεκτή από τους εταίρους, γιατί τους συμφέρει η πτώση της αριστερής κυβέρνησης ώστε να φέρουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα και να αποσοβήσουν τον κίνδυνο να υπάρξει κυβέρνηση που θα κάνει πράγματι μεταρρυθμίσεις προς όφελος του κόσμου της εργασίας, που θα στείλει στη φυλακή τα μεγάλα λαμόγια, θα απαιτήσει να πληρώσουν οι μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου και ενδεχομένως θα είναι ικανή να προετοιμάσει μία πιο επωφελή και βιώσιμη λύση χωρίς υποταγή σε ευρωπαϊκά θέσφατα και μόνοδρομους.



23/6/15

Περιμένοντας τις μέρες να επιστρέψουν


Περιμένουμε και περιμένουμε, η αναμονή είναι μαρτύριο, περιμένουμε κάτι να γίνει, ας γίνει αυτό, όποιο κι αν αυτό, να συμβεί όμως. Ο χρόνος πια κυλά σαν το βασανιστήριο της σταγόνας.


Περιμένουμε τον Γκοντό σαν τους δυο φουκαράδες του Μπέκετ, περιμένουμε τον μικρό αδελφό σαν εκείνες "Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή", αμπαρωμένοι από την Μπερνάρντα Άλμπα σε ένα πένθος βαρύ, κλώθουμε την προσδοκία όπως η Πηνελόπη.

Και οι μέρες, όσο κι αν βάρυνε το βήμα τους, πάντα φεύγουν χωρίς επιστροφή. Αυτές δεν περιμένουν.

6/6/15

το ντέρμπι είναι αμφίρροπο

Το ντέρμπι είναι αμφίρροπο. Παίζουν Άρρωστοι εναντίον Ασθενών.
Τα Αρρωστάκια του καπιταλισμού. Στην άμυνα άτρωτοι τεχνοκράτες με οτ κουτίρ πανοπλίες και δίχως ίχνος συμπόνιας. Στην επίθεση κτηνώδεις, βλοσυροί φασίστες με ξυρισμένα μυαλά. Και στο τέρμα ο θάνατος, μαλάκα μου. Ο πλανήτης θα μας τινάξει από πάνω του σαν ψείρα. Ωστόσο, το μακρύ χέρι του συστήματος ξέρει από όπλα και στρατόπεδα συγκέντρωσης, ξέρει από καλές γενοκτονίες, έχει το know-how στην αραίωση του πληθυσμού, κατέχει την πιο αποτελεσματική μέθοδο για τον υπερπληθυσμό. Για τη φτώχεια στον πλανήτη φταίει που είμαστε πολλοί, όχι που δεν είναι δίκαια μοιρασμένος ο πλούτος. Και στα τρίβουν κάτι τέτοια στα μούτρα οι διαφωτισμένοι, ανεβοκατεβαίνοντας ασανσέρ για τα πριβέ χάι σοσάιετυ κοκτέιλ πάρτυ στα ρουφ γκάρντεν και δεν έχει πέσει ένας από μια ταράτσα, έτσι να δει σαν μπάντζι τζάμπινγκ πώς είναι η απόγνωση.
Κι από την άλλη οι Ασθενείς, τα ζόμπι του δυτικού πολιτισμού, τα δάγκωσε με τα σουβλερά δοντάκια του. Και τώρα ζώνεκροι. Στέκονται εδώ κι εκεί ακρωτηριασμένοι ζητάνε πενταροδεκάρες, σου τρίβουν το παρμπρίζ μήπως και, μήπως και δεις πιο καθαρά τι γίνεται έξω από την καμπίνα του γιωταχί, με μαντήλες στο κεφάλι και μωρά στην αγκαλιά μισοπνιγμένοι πρόσφυγες διασχίζουν ξαπλωμένες ημίγυμνες λευκές σάρκες κάτω από τον ήλιο, κάποιοι πάνε στα συσσίτια της Εκκλησίας και παίρνουν μακαρόνια, άλλοι ζουν με δανεικά, ασθενείς στην τσέπη, στο δικαίωμα, στο κάθε μέρα. Κόψε από ‘δώ, κόψε από ΄κεί, στο τέλος έραψαν το στόμα να μην μη τρώνε, να μη μιλάνε.
Και τώρα ματσάρα, φέρε μπύρες, πάρε τη σουβλακερί.
Το τερραίν το βλέπω κόκκινο. Πολύ κόκκινο. Είναι που έχω δει τη λήξη του ντέρμπυ.
Εμείς νικάμε στο τέλος, να το ξέρεις.

27/5/15

η τελευταία μασκαράτα

Όταν ξέσπασε η τρικυμία μέσα στη νύχτα, κάποιοι χόρευαν στη σάλα, άλλοι κοιμούνταν ήδη στις κουκέτες τους, πολλοί τουρτούριζαν στο κατάστρωμα και λίγοι αγνάντευαν τον μαύρο ορίζοντα και τα αστέρια.

Όλοι όμως φορούσαν προσωπεία σαν σε βενετσιάνικη μασκαράτα. Το πλοίο θαλασσοδερνόταν για χρόνια και χρόνια. 
 

Και οι μάσκες έπεφταν και έπεφταν, ράγιζαν και ράγιζαν, ώσπου δεν έμεινε ίχνος από αυτές. Στο τέλος δεν απέμεινε ούτε δέρμα στα πρόσωπα των ναυαγών. Ήταν το τελευταίο τους γεύμα.

18/5/15

Στον αστερισμό του Ληστή

Δεν τα είχαν κανονίσει πολύ καλά ο μπαμπάς με το αστέρι, δηλαδή τον γιατρό που θα ξεγεννούσε τη μαμά. «Ο γυναικολόγος μου είναι μεγάλο αστέρι», έλεγε και ξανάλεγε περήφανη η μαμά. Ο μπαμπάς έλειπε σε ταξίδι για δουλειές και έφτασε τελευταία στιγμή στο μαιευτήριο. Έβαλε βιαστικά τα ρούχα του χειρουργείου για να μπει στον τοκετό, όπως είχε υποσχεθεί στη μαμά, που ήταν έξαλλη στο μεταξύ με την αργοπορία του. Λίγο νωρίτερα, το αστέρι, ο γιατρός της μαμάς, τον είχε εκβιάσει από το τηλέφωνο, πως δε θα την ξεγεννήσει, αν δεν φροντίσει πρώτα να τακτοποιήσει την εκκρεμότητά του, δηλαδή να του παραδώσει το φακελάκι. Έτσι, ο μπαμπάς την στιγμή που γεννιόμουν, πάνω στον πανικό του, έβγαλε έναν φάκελο γεμάτο χαρτονομίσματα και τον παρέδινε στο αστέρι, τον ληστή με τη λευκή μπλούζα. Η μαμά παρακολουθώντας τη σκηνή προσπαθούσε να κάνει την προσευχή της, δηλαδή για την ακρίβεια να επαναλάβει το μάντρα της. Και έτσι ήρθα στον κόσμο καθώς η ενέργεια μιας δωροδοκίας εξέπεμπε όλη την κακή ενέργεια πάνω στο κεφαλάκι μου που ξεμύτιζε στο φως.

Η μαμά δεν πίστευε στο θεό, ούτε στην εκκλησία πήγαινε. Μπορώ να το βεβαιώσω. Αλλά πίστευε πολύ στην ενέργεια, την καλή ενέργεια, την κακή ενέργεια, τον υπερβατικό διαλογισμό , το φενγκ σούι και τη χάθα γιόγκα. Ωστόσο, της άρεσε να λέει πως είναι πιστή στον αγνωστικισμό, που εμένα μου θύμιζε εργαλείο του Μαγκάιβερ. Ο Μαγκάιβερ ήταν το αγαπημένο σήριαλ των γονιών μου, το είχαν γραμμένο σε DVD και με έβαζαν να το βλέπω μαζί τους. Γιατί, όταν ήμουν πολύ μικρός, γύρω στα επτά, έκανα πολλές σκανταλιές και τους είχα τρελάνει. Η μαμά δοκίμασε να με πάει σε διαλογισμό για μικρά παιδιά, μήπως και ηρεμήσω, αλλά είχα το στομαχάκι μου εκείνη τη μέρα και άφηνα συνέχεια πορδίτσες. «Ήταν Βατερλό» η πρώτη και τελευταία μου συνεδρία, έλεγε και ξανάλεγε η μαμά, κι εγώ είχα καταλάβει πως το βατερλό είναι όταν κλάνεις πολύ. Συνέχισα να κάνω αταξίες, ώσπου μια μέρα κάλεσαν πυροσβεστικό να με κατεβάσει από τη βελανιδιά στο κτήμα! Η μαμά έπαθε πανικό και φώναξε επιτόπου τη γκουρού της για να την καλμάρει, πάνω στο ησυχαστήριό της, τη σοφίτα δηλαδή. Εκεί πήραν και την απόφαση: οι γονείς μου θα έπρεπε να περνούν μαζί μου ποιοτικό χρόνο. Ο πανικός που άφησε τη μαμά, έπιασε εμένα. Δε μου άρεσε καθόλου αυτή η φράση. Μου φαινόταν πως θα με κλείσουν σε αναμορφωτήριο σαν εκείνη την ταινία με τη Ζωή Λάσκαρη που είχαμε δει με τη νταντά μου, την κυρία Φρόσω, ένα σαββατοκύριακο που είχαν πάει οι γονείς μου στη Ζυρίχη για δουλειές του μπαμπά. Δεν το είπαμε όμως στη μαμά πως είδαμε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, γιατί θα έλεγε πάλι «δεν είναι ωφέλιμα αυτά για το παιδί». Έτσι ο ποιοτικός χρόνος έπεσε στο κεφάλι μου σαν κεραμίδα, και έβριζα από μέσα μου τους πυροσβέστες επειδή με κατέβασαν από το δέντρο. Μετά πήρε κι ο μπαμπάς τηλέφωνο τον οικονομικό του σύμβουλο να τον ηρεμήσει, και συμφώνησε κι αυτός πως ήταν καλή ιδέα να περνούν μαζί μου ποιοτικό χρόνο, αρκεί να μην παρακώλυε τις ανειλημμένες υποχρεώσεις του μπαμπά. Τελοσπάντων όλοι συμφώνησαν, ακόμα και η κοπέλα που έκανε στη μαμά πεντικιούρ, πως χρειαζόμουν να μπω σε αυτό το πράμα. Πανικός!

Τελικά δεν ήταν τόσο τρομακτικό όσο το φαντάστηκα. Οι γονείς μου θα περνούσαν ποιοτικό χρόνο μαζί μου κάθε δεύτερη Παρασκευή, βλέποντας όλοι μαζί αγκαλιά στον καναπέ ένα ευχάριστο πρόγραμμα στην τηλεόραση. Ουφ, φτηνά τη γλίτωσα. Έτσι όμως καταλήξαμε στον Μαγκάιβερ. Ο Μαγκάιβερ ήταν μια βλακεία και μισή, εγώ ήθελα να βλέπω κινούμενα σχέδια καλύτερα, αλλά ο Μαγκάιβερ ήταν της γενιάς τους, λέει, τους έπιανε νοσταλγία την ώρα που τρώγαμε πίτσες, ή ποπ-κορν ή μπέργκερ. Πίναμε εγώ και ο μπαμπάς κόκα κόλα, επιτρεπόταν και να ρεύομαι, αλλά όχι πολύ δυνατά, οπότε όλα καλά. Μετά αυτοί άρχιζαν τις «ζουζουνιές», έλεγε η μαμά, κι ανέβαιναν πάνω στην κρεβατοκάμαρά τους, και ξέμενα εγώ στο υπόγειο πλέη ρουμ μόνος με τον προτζέκτορα. Σε εκείνο το επεισόδιο στη Βουδαπέστη, που συναντάει το γυφτάκι και τον ρωτάει αν είναι κι αυτός τσιγγάνος – ο ξανθομπάμπουρας ο Μαγκάιβερ, αν είναι δυνατόν, χαζό ήταν;- και μετά βρίσκει μια άλλη τσιγγάνα που φοράει κολιέ ένα κλεμμένο ρολόι με τα μυστικά της KGB και κανονίζουν να το πάρει με αντάλλαγμα να βοηθήσει τους τσιγγάνους να το σκάσουν για Αμερική, ε, την ώρα που μπαίνουν στην κόκκινη σακαράκα με τα κράνη και αρχίζει το κυνηγητό, την κοπανάνε οι δικοί μου. Τότε παίρνω κι εγώ τη μεγάλη απόφαση: θα κερδίζω πολλά λεφτά για να τα δίνω στους φτωχούς. Τη μεθεπόμενη Παρασκευή, που θρονιάστηκαν πάλι οι δικοί μου για να δούμε Μαγκάιβερ, τους ανακοίνωσα την απόφασή μου να γίνω ένας πλούσιος που θα χαρίζω τα λεφτά μου στους φτωχούς. Οι γονείς μου κοιτάχτηκαν για μια στιγμή έκπληκτοι και μετά ξέσπασαν σε γέλια. Ούτε την έκπληξή τους κατάλαβα, ούτε πού το βρήκαν το αστείο.

Θα γινόμουν ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών, είπε η μαμά πολύ ευχαριστημένη με την απόφασή μου. Το κατάλαβα ότι χάρηκε γιατί χαμογελούσαν τα μάτια της, όχι μόνο το στόμα της, όπως με αυτούς που δε χωνεύει καθόλου και παριστάνει πως τους συμπαθεί. Ο μπαμπάς ήταν πιο σκεφτικός, νομίζω δε του άρεσε η ιδέα να γίνω πιο πλούσιος από αυτόν, μάλλον θα ζήλεψε. Τι με νοιάζει όμως. Ο Ρομπέν ήταν πια ο ήρωάς μου. Φορούσε και πιο ωραία ρούχα από τον φλώρο τον Μαγκάιβερ και μοιάζαμε και περισσότερο γιατί ήταν μικρούλης με καστανά μαλλιά, σαν εμένα. Εκείνο το βράδυ ο μπαμπάς μάς έκανε μεγάλη έκπληξη, γιατί βρήκε ένα άλμπουμ φωτογραφιών που ήταν σε ένα αποκριάτικο πάρτυ και μαντέψτε τι είχε ντυθεί! Ρομπέν των Δασών. Ήταν ίδιος εγώ, αλλά στο κατσούφικο. Ένα άλλο παιδάκι, ντυμένο ιππότης ,τού είχε σπάσει το βέλος με το σπαθί και ο μπαμπάς είχε περάσει χάλια σε εκείνο το μπαλ ντ’ ανφάν. Ο παππούς δεν του αγόρασε, λέει, άλλο βέλος γιατί «έπρεπε να τιμωρηθεί για την ατιμωτική ήττα που υπέστη», κάτι τέτοιο. Κι ο καημένος ήταν στην πολαρόιντ σαν κακός Ρομπέν, ενώ ο Ρομπέν ήταν καλός. Σίγουρα εγώ θα γινόμουν πιο άξιος Ρομπέν από τον μπαμπά γιατί ήξερα να σκαρφαλώνω στα δέντρα, ήμουν δηλαδή γνήσιος Ρομπέν των Δασών.

Μετά από λίγο καιρό μού έκαναν και δεύτερη έκπληξη. Ήταν σαββατοκύριακο. Οι γονείς μου είχαν πάει σε κάποιο σαλέ, για σπα και χαλάρωση. Εγώ είχα μείνει στο σπίτι με τη νταντά μου. Χτυπάει το θυροτηλέφωνο, κοιτάει από την κάμερα η κυρά Φρόσω και βλέπει έναν άγνωστο άντρα να κουβαλάει ένα μεγάλο πακέτο. «Μην ανοίξεις!» της φωνάζω, «μπορεί να είναι κάποιος κακός που έχει βόμβα στο περιτύλιγμα!» Έβλεπα πολύ τηλεόραση εκείνο τον καιρό, μπορεί να το παράκανα με τον ποιοτικό χρόνο, γιατί στο μυαλό μου είχαν γίνει κουβάρι από τον Κώστα Πρέκα στον πόλεμο μέχρι τον Χαχανούλη με τα δωράκια- βόμβες. Όμως η παράτολμη κυρία Φρόσω, έτσι ήταν πάντα αυτές οι Ευφροσύνες και δες τι πάθανε από τον Αλή Πασά, πάτησε το κουμπί και η εξώπορτα στον κήπο άνοιξε! Μόλις την είδα να απομακρύνεται, πήγα και πάτησα το κουμπάκι στην κάμερα και παρακολουθούσα από το θυροτηλέφωνο το νουάρ, τον γκάνγκστερ με την βόμβα σε συσκευασία δώρου, και την ανυποψίαστη νταντά που θα διαμελιζόταν μόλις το έπαιρνε στα χέρια της. Μετά ο γκάνγκστερ θα με κυνηγούσε σε όλο το σπίτι, αλλά το κορόιδο σιγά μη με έβρισκε αφού είχα καταπακτή στη σοφίτα της μαμάς και καταφύγιο στα ψηλά κλαριά της βελανιδιάς. Κι από κεί πάνω θα του πετούσα βελανίδια όπως τα σκιουράκια στον χαζό τον Πλούτο, σε εκείνο το κόμικ που ο Μίκυ Μάους είχε κόψει το έλατο για να το στολίσει τα Χριστούγγενα και στα κλαδιά του κατά λάθος κουβάλησε τα σκανταλιάρικα σκιουράκια. Τελικά όμως η κυρία Φρόσω παρέλαβε την καμουφλαρισμένη βόμβα, ο κακός έφυγε, και μου την κουβάλησε μέσα στο σαλόνι! Μέχρι να ανοίξει το μυστηριώδες δέμα, είχα γίνει άσπρος από τον φόβο μου και παραλίγο να κατουρηθώ. Κι αυτή δεν μου έδινε καμιά σημασία που της έλεγα να πετάξει το κουτί στο κτήμα, ή να καλέσουμε έναν ειδικό πυροτεχνουργό, αλλά συνέχιζε να ξεπακετάρει. Έτσι καλού – κακού ανέβηκα στον πάγκο της κουζίνας κρατώντας για ασπίδα ένα ταψί και μια κατσαρόλα για περικεφαλαία. Περίμενα λίγη ώρα ώσπου να γίνει η έκρηξη, αλλά τίποτα. Κατεβαίνω από τον πάγκο, φοράω τον εξοπλισμό μου και παίρνω και το μεγάλο μαχαίρι για το ψωμί –εντάξει, βλακεία, όμως τα άλλα τα είχαν κρυμμένα σε ψηλά ντουλάπια για να μην τα πειράζω- και προχωρώ πανέτοιμος για τη μάχη στο σαλόνι. Γιατί, στο μεταξύ, είχα πειστεί πως η κυρά Φρόσω ήταν κατάσκοπος του εχθρού που θα ενεργοποιούσε τη βόμβα μόλις εμφανιζόμουν μπροστά της. Και τι να δω; Ένα βέλος και ένα τόξο, ξυλόγλυπτα, αντίκα μεγάλης αξίας, με μια τιμή πάνω δεμένη με ένα σχοινένιο κορδόνι. Ωραία έκπληξη να σου πετύχει. Τι να το κάνω το τόξο, αφού δε μπορούσα να το παίξω; Το βάλαμε πάνω σε ένα έπιπλο και έπιανε σκόνη, για να το ξεσκονίζει μετά με το φτερωτό ξεσκονιστήρι η Γιρλάντα, η Φιλλιπινέζα μας. Γιολάντα την έλεγαν κανονικά, αλλά σιγά, αφού ούτε αυτό ήταν το αληθινό της όνομα, αλλιώς την είχαν βαφτίσει, εγώ την έλεγα Γιρλάντα και δεν την ένοιαζε.

Τα Χριστούγεννα του 2012, ήμουν πια δεκαοχτώ χρονών, είχα συμπληρώσει μια δεκαετία και ένα χρόνο από τότε που πήρα την απόφαση να γίνω πλούσιος και να χαρίζω τα λεφτά μου στους φτωχούς, αλλά ο μπαμπάς έλεγε πως δεν το θεωρούσε πια και τόσο καλόγουστο το αστείο μου. Το αστείο πού το είδε δεν έχω καταλάβει. Αφού οι φτωχοί είχαν γίνει πιο πολλοί κι απ΄τους πολλούς. Έτσι, μια νύχτα εισέβαλλα στο δωμάτιό τους να κοιμούνται του καλού καιρού. Η μαμά φορούσε στα μάτια μια μάσκα ύπνου που ήταν σαν τα ρέιμπαν του Μαγκάιβερ αλλά από ροζ μετάξι, ενώ ο μπαμπάς φορούσε τις σιλικονάτες ωτοασπίδες του, λες και τον ενοχλούσε κανένας θόρυβος στη μέση του πουθενά που ήταν χτισμένη η μεζονέτα μας. Τελοσπάντων, κρατώντας ένα καλάσνικοφ ρέπλικα, σούπερ τέλειο, που είχα αγοράσει από το Μοναστηράκι, όρμησα στην κρεβατοκάμαρά τους! Έσπασα ένα πορσελάνινο βάζο που βρήκα πάνω στο μπουντουάρ της μαμάς. Επίτηδες, για να τους ξυπνήσω αλλά χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω και αναγνωρίσουν τη φωνή μου. Πανούργος, ε; Μόλις έβγαλε τη μάσκα η μαμά και τα βουλωτήρια από τα αυτιά ο μπαμπάς, με κοίταξαν έντρομοι. Έκανα νόημα στον μπαμπά, τρίβοντας δηλαδή τον αντίχειρα στο λυγισμένο δείκτη, που θα πει σε όλες τις γλώσσες «λεφτά». Μετά έκανα δεύτερο νόημα με τον δείκτη κάθετο στα χείλη, που θα πει «μην ακούσω κιχ». Τέλος έκανα νόημα με το πιστόλι πως θα τους κόψω το λαιμό –εντάξει, δεν ήταν πολύ πετυχημένο αυτό, αλλά πιστέψτε με το έπιασαν το νόημα- για να μην καλέσουν τίποτα αστυνομίες και έχουμε μπλεξίματα. Ο μπαμπάς βγήκε με την πιτζάμα από την κρεβατοκάμαρα με το πιστόλι μου στην πλάτη του. Με το άλλο χέρι κλείδωσα πίσω μου τη μαμά, αφού βέβαια τους είχα κατασχέσει τα κινητά και είχα κόψει με τον μαγικό σουγιά μου το καλώδιο του ξύλινου τηλεφώνου στο κομοδίνο της μαμάς. Μετά έριξα μια κλοτσιά στο παλιοτηλέφωνο, όχι γιατί θα το χρησιμοποιούσε, αφού το είχα αχρηστέψει κόβοντας το καλώδιο, αλλά γιατί–για να πω την αλήθεια- μου την έσπαγε αυτή η ηλίθια αντίκα, αφού όταν την έπιανε η μαμά στα χέρια της ξεχνούσε να την κατεβάσει και εγώ σκυλοβαριόμουν μόνος μου στο σπίτι όσο αυτή μιλούσε με τις ώρες.

Ο μπαμπάς με πήρε στο θυσαυροφυλάκιό μας και μού παρέδωσε αδιαμαρτύρητα όλο το χρήμα και κάποια κοσμήματα αξίας. Στοχεύοντας σταθερά το όπλο προς το μέρος του, κατάφερα να βρω μέσα στη μπιζουτιέρα ένα δαχτυλίδι της μαμάς, το αγαπημένο της ήταν, την έκανε να λάμπει κάθε φορά που το φορούσε, είχε πάνω μια πεταλούδα από λευκόχρυσο με κεφάλι ένα μαργαριτάρι, και του το έδωσα. Με κοίταξε απορημένος ο μπαμπάς καθώς άνοιγε τη χούφτα του να πάρει το δαχτυλίδι. Μόλις είχα φτάσει στην έξοδο, έτοιμος να δραπετεύσω με τα κλοπιμαία, τον άκουσα να φωνάζει το όνομά μου. Πάλι καλά που δεν γύρισα αυθόρμητα, ακούγοντας το όνομά μου! Αυτός όμως φώναζε για να δει αν είμαι ζωντανός ή αν με είχε καθαρίσει ο διαρρήκτης γιατί τον είδα να τρέχει κατά τις σκάλες στον πάνω όροφο που ήταν το υπνοδωμάτιό μου.

Λίγες μέρες μετά ο μπαμπάς και η μαμά με έψαχναν μέσω άμπερ αλέρτ, η πόλη είχε γεμίσει από τη φάτσα μου και τα χαρακτηριστικά μου, φοβούμενοι πως ο διαρρήκτης με είχε απαγάγει και θα τους ζητούσε λύτρα επιπλέον. Ταυτόχρονα με έψαχνε η αστυνομία ως «τον φαντομά της Εκάλης» γιατί στο μεταξύ είχα καταφέρει να τρυπώσω σε δύο ακόμα επαύλεις φίλων των γονιών μου, που ήξερα τα κατατόπια, και να πάρω μερικά λεφτά για τους φτωχούς. Αν και για να πω την αλήθεια, την Εκάλη την είχα βαρεθεί. Το όνειρό μου ήταν να ληστέψω τράπεζα. Τελικά ήμουν σίγουρος, είχα γεννηθεί στον αστερισμό του Ληστή.

(Γραμμένο για ΤΟ ΠΑΡάΘΥΡΟ)

19/12/14

«Τα φώτα στο βάθος» ανάβουν στο Από Μηχανής Θέατρο…[Κριτική θεάτρου από την Ζωή Νικολάου για το Music Corner]

Γράφει η Ζωή Νικολάου
Φωτογράφηση: Ματίνα Φουντούλη
Μια συλλογή αφηγήσεων ζωντανεύει μπροστά στο κοινό… Ένα βιβλίο που δεν ανήκει σε καμιά Ελληνική λογοτεχνική παράδοση. Οι ιστορίες αν και αυτοτελείς έχουν άμεση νοηματική σύνδεση, προσεγγίζοντας την κοινωνική παθογένεια από όλες τις οπτικές γωνίες. Και κυρίως αυτή του θεατή. Πόσο ανοιχτά είναι τα μάτια μας σε γεγονότα που συμβαίνουν στη διπλανή πόρτα; Πώς ορίζουμε τη «διπλανή πόρτα»; Είναι αυτή του από κάτω διαμερίσματος ή αυτή των διπλανών ή και μακρινών συνόρων; H Νiemands Rose, μια από τις καλύτερες και γνωστότερες μπλόγκερ (διατηρεί το μπλογκ «Του κανενός το ρόδο»), διηγείται στο ομώνυμο βιβλίο “Τα φώτα στο βάθος, καθημερινές… ειδήσεις! Πράγματα που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι ως «νέα», συμβαίνουν, εκτυλίσσονται, διαδραματίζονται, γίνονται δίπλα μας. Εμείς, πόσο δίπλα τους είμαστε;
ta fota sto vathos theatro 2014 12 004 600x399 «Τα φώτα στο βάθος» ανάβουν στο Από Μηχανής Θέατρο...
Μπαίνοντας στην αίθουσα, οι ηθοποιοί ήταν ήδη εκεί. Καθισμένοι σ’ έναν πάγκο που αργότερα θα ‘παιζε κι αυτός το ρόλο του. Ο ένας δε, ήταν και ταξιθέτης! Αυτή η αμεσότητα και η αμηχανία που προκαλεί, ήταν και το πρώτο βήμα μύησης στο θέμα της παράστασης: Τους ανθρώπους. Η πρώτη φράση…: «Κλείσε τα μάτια…».
Νύχτα… Νότια παράλια της Κρήτης… Τέσσερις φίλοι προσπαθούν να δουν τα φώτα της Λιβύης… Έτσι ξεκινά η ιστορία. Η αναζήτηση στις ανθρώπινες αδυναμίες μέσα από δέκα διηγήσεις. Η εναλλαγή των ιστοριών ταυτίζεται με την αλλαγή αφηγητή και πρωταγωνιστών μεταξύ των τεσσάρων πρωταγωνιστών. Μια ιστορία για την ομοφυλοφιλία, μία για τον κοινωνικό αποκλεισμό, μία για τα μυστικά, μια για την ανασφάλεια, μια για το ψέμα, μια πραγματική κι άλλη μια, κι άλλη μια… Δεν θα μπορούσαμε να φλυαρήσουμε επί του συγκεκριμένου για την κάθε αφήγηση μιας και είναι ξεχωριστή και συνάμα ενταγμένη θεματικά σε μερικές αλληγορικές προτάσεις: “Φαίνονται τα φώτα; Τα δες ποτέ; Μπορεί να τα δες και να μην το θυμάσαι». Τα «φώτα» είναι οι άνθρωποι γύρω μας; Τους βλέπουμε πραγματικά; Tι έχουν μέσα τους; Θέλουμε να τους δούμε; Ή μήπως μας βολεύει το αντίθετο;
ta fota sto vathos theatro 2014 12 011 600x399 «Τα φώτα στο βάθος» ανάβουν στο Από Μηχανής Θέατρο...
Οι εκφράσεις των προσώπων, πολύ έντονες. Σαν τις ερμηνείες τους. Και ακριβώς επειδή, όπως και οι αφηγήσεις έτσι και οι ρόλοι εναλλάσσονται κατά τη διάρκεια της παράστασης, είναι απόλυτα κατανοητό το ότι ο κάθε άνθρωπος έχει πολλές εκφάνσεις. Και σε μια κοινωνία με τόσους ανθρώπους, είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε, πόσο μάλλον να αποδεχθούμε και να συμβιώσουμε με τις διαφορές μας. Ακόμα δυσκολότερο, να αφιερώσουμε χρόνο και φαιά ουσία στο να ασχοληθούμε με αυτές και να δούμε τον εαυτό μας στον «Άλλον». Μέσα στην αδικία και την κοινωνική ανισότητα που έχουν επικαλύψει, ως και αντικαταστήσει, την αγάπη και την κατανόηση.
ta fota sto vathos theatro 2014 12 015 600x399 «Τα φώτα στο βάθος» ανάβουν στο Από Μηχανής Θέατρο...
Συναντήσαμε τους πρωταγωνιστές μετά το τέλος του έργου και ομολογώ ότι οι προβληματισμοί ήταν τόσο έντονοι, που θα ήταν άσκοπο να μεταφέρουμε αυτολεξεί τη συζήτησή μας. Οι ίδιοι μας μίλησαν για το έργο και τους αυτοσχεδιασμούς που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκειά του. Μας εξομολογήθηκαν ότι ο καθένας ξεχώριζε μια άλλη ιστορία αλλά ότι όλοι μαζί διάλεξαν ποιες θα δραματοποιήσουν καθώς και το ότι η υποδοχή που μας έκαναν επί σκηνής, εντασσόταν στα πλαίσια της οικειότητας που έπρεπε να επιτευχθεί μεταξύ μας… «Άλλωστε, αυτό είναι και το νόημα…», μας λέει η Αντωνία Γιαννούλη.
Η Αντωνία Γιαννούλη, ο Μάνος Κανναβός, η Ιζαμπέλλα Κογεβίνα, ο Κώστας Φαλελάκηςείναι ο βραζιλιάνος που δολοφονήθηκε ως τρομοκράτης, η μοναχική γειτόνισσα, ο κομπλεξικός σύζυγος και η φραγκάτη σύντροφος, η διπολική κοπέλα και ο ομοφυλόφιλος γνωστός. Είναι εγώ κι εσύ κι ο φίλος και ο άγνωστος…
ta fota sto vathos theatro 2014 12 027 600x399 «Τα φώτα στο βάθος» ανάβουν στο Από Μηχανής Θέατρο...
Στο Από μηχανής θέατρο και σε σκηνοθεσία Esther Andre Gonzalez, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί πόσο απομυθοποιείται το τεχνητό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο και να  συνειδητοποιήσει ότι η χειρότερη κοινωνική παθογένεια, είναι η αδιαφορία για τα φώτα που οι άνθρωποι απεγνωσμένα αναβοσβήνουν και ελάχιστοι δίνουν σημασία.
ta fota sto vathos theatro 2014 12 025 600x399 «Τα φώτα στο βάθος» ανάβουν στο Από Μηχανής Θέατρο...
Λεπτομέρειες για τη παράσταση, δείτε στο σχετικό δελτίο τύπου
Δείτε αποκλειστικές φωτογραφίες του MusicCorner.gr από τη παράσταση

24/11/14

Το teaser της θεατρικής παράστασης "Τα φώτα στο βάθος" από τον βραβευμένο σκηνοθέτη Γιώργο Παντελεάκη



Σκηνοθεσία: Esther Andre Gonzalez 
Παίζουν:  Αντωνία Γιαννούλη, Μάνος Καναβός, Ιζαμπέλλα Κογεβίνα, Κώστας Φαλελάκης
Κείμενα: Πέλα Σουλτάτου 
Σκηνικά/Κοστούμια: Χρήστος Κωνσταντέλλος 
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα 
Μουσική: Lost Bodies 
Βίντεο: igc.gr

2/11/14

Πανελλήνιος Διαγωνισμός Διηγήματος με θέμα την Αλληλεγγύη

Το ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 
προκηρύσσει τον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό για τη συγγραφή διηγήματος με θέμα συναφές με την Αλληλεγγύη.  
Ο διαγωνισμός θα παραμείνει ανοικτός από τις 9 Σεπτεμβρίου 2014 μέχρι και τις 31 Ιανουαρίου 2015. 

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: 
1. Το θέμα πρέπει να είναι συναφές με την Αλληλεγγύη, στην ελληνική γλώσσα. 
2. Το όριο των λέξεων ορίζεται στις 2.000. 
3. Δεν υπάρχουν περιορισμοί εθνικότητας ή τόπου διαμονής του διαγωνιζόμενου 
4. Τα διηγήματα που θα αποσταλούν δεν πρέπει να έχουν βραβευτεί σε άλλο λογοτεχνικό διαγωνισμό, να έχουν εκδοθεί ή δημοσιευθεί σε βιβλίο ή άλλο μέσο, έντυπο ή ηλεκτρονικό. 
5. Κατώτερο όριο ηλικίας για συμμετοχή στο διαγωνισμό είναι η συμπλήρωση του 16ου έτους του διαγωνιζόμενου, την ημερομηνία λήξης του διαγωνισμού. 
6. Τα διηγήματα πρέπει να υποβληθούν με ψευδώνυμο και σε 7 δακτυλογραφημένα αντίτυπα. Σε εσώκλειστο σφραγισμένο φάκελο αναγράφεται το πραγματικό όνομα, η διεύθυνση, το τηλέφωνο και το email του διαγωνιζόμενου. Οι φάκελοι αυτοί δεν θα ανοιχτούν, παρά μόνο σε περίπτωση διάκρισης του διαγωνιζόμενου, ενώ οι υπόλοιποι συμμετέχοντες παραμένουν άγνωστοι. 
7. Τα διηγήματα να στέλνονται με απλό ταχυδρομείο (όχι συστημένα) στη διεύθυνση: Τζένη Θεοφανοπούλου, Υακύνθου 12 Αγία Παρασκευή, 15343. 
Τα έργα που δεν θα τηρούν τους παραπάνω όρους δεν θα κριθούν. 

ΒΡΑΒΕΥΣΗ
 1. Τα δέκα καλύτερα διηγήματα θα εκδοθούν σε βιβλίο από τις εκδόσεις Ταξιδευτής, το οποίο θα διακινηθεί από ανέργους και άστεγους. 
2. Τα τελικά αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μέχρι τις 20 Απριλίου 2015, σε εκδήλωση που θα διοργανώσει το Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης Αγίας Παρασκευής. 
3. Σε όλους τους διακριθέντες θα απονεμηθεί αναμνηστικό έντυπο συμμετοχής. 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ 
Η Κριτική Επιτροπή αποτελείται από 7 μέλη, κατ’ αλφαβητική σειρά: 
Θεοφανοπούλου Τζένη: Εκπρόσωπος του Δικτύου Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης Αγ. Παρασκευής 
Κάσδαγλης Χριστόφορος: συγγραφέας / δημοσιογράφος 
Niemands Rose: συγγραφέας 
Νόλλας Δημήτρης: συγγραφέας 
Παπαδόπουλος Κώστας: εκδόσεις Ταξιδευτής
 Πατούλη Κρυσταλία: δημοσιογράφος, δημιουργός του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής 
Στεφανέας Πέτρος: συγγραφέας 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: http://www.diktioagiasparaskevis.gr/ 

 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: info@diktioagiasparaskevis.gr

28/10/14

Η κοινωνική συναλλαγή με τον φασίστα

Μια παράμετρος του αντιφασιστικού λόγου και πράξης που συχνά αποσιωπάται, αφορά στην αναγκαστική κοινωνική συναλλαγή με τον φασίστα. Αν και παρακολουθώ με ζέση τα αντιφασιστικά έντυπα και τις αντίφα δράσεις, ωστόσο δεν μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου περιπτώσεις που να καταγράφουν αυτόν τον προβληματισμό, πόσο μάλλον να απαντάται με κάποιο τρόπο. Η καραμπόλα με φασιστοειδή στο κοινωνικό πεδίο αποτελεί υλικό για το σινεμά και τη λογοτεχνία, αλλά στην καθημερινότητα είναι άλλο ζήτημα, πολύ πιο ακανθώδες, και ίσως γι’ αυτό χρειάζεται να ξεκινήσει μια κάποια κουβέντα γύρω από το θέμα.
Ξεκινώ σταχυολογώντας μερικές περιπτώσεις κοινωνικής αλληλεπίδρασης με φασίστες, επινοημένες ή αντλημένες από τον κοινωνικό μου περιβάλλον, αλλά σίγουρα διαφορετικής βαρύτητας και πολυπλοκότητας.
  • Ας υποθέσουμε πως μία αντιφασίστρια κοινωνική λειτουργός εργάζεται σε δομή του Υπουργείου Υγείας και είναι υποχρεωμένη να έρθει σε επαφή με έναν δηλωμένο χρυσαυγίτη, να του διαθέσει κάποια ατομικά ραντεβού όπου θα συνομιλήσει μαζί του. Θα χρειαστεί ακόμα, να πραγματοποιήσει επίσκεψη στο σπίτι του, να τον συντρέξει στην προσπάθειά του να πάρει κάποιο επίδομα πρόνοιας κ.λ.π. Είναι υποχρεωμένη να του παρέχει τις υπηρεσίες χωρίς να κάνει καμία διάκριση ως προς τα φρονήματά του. Τι κάνει; Τι μπορεί να κάνει; Τι πρέπει να κάνει;
  • Ας πούμε πως κάποιος αντιφασίστας ανακαλύπτει ότι ένα πρόσωπο του κοντινού του κοινωνικού περιβάλλοντος, κάποιος συγγενής, κάποιος συνάδελφος, κάποιος φίλος, έχει προσχωρήσει στην Χ.Α. Τι κάνει; Τι μπορεί να κάνει; Τι πρέπει να κάνει;
  • Ένα ζευγάρι βρίσκεται σε μία παιδική χαρά με τα δυο τους παιδιά. Ξαφνικά εμφανίζεται ένας τύπος με βλοσυρό ύφος, ξυρισμένο κεφάλι και το χακί παντελόνι της παραλλαγής. Έχει την εμφάνιση του αρχετυπικού χρυσαυγίτη. Αρχίζει να κάνει ασκήσεις με ένα στρατιωτικό στιλ. Μονόζυγο στην μπάρα από τις κούνιες, πους απς κλπ. Διαλέγει έναν χώρο που παίζουν μικρά παιδάκια αμέριμνα για να μοστράρει τον αποτρόπαιο μιλιταρισμό της οργάνωσης που ανήκει. Πώς οφείλουν να αντιδράσουν;
  • Και τέλος, έστω ότι κάποιος αντιφασίστας βρίσκεται σε τακτική εμπορική συναλλαγή με κάποιον που ξαφνικά του φανερώνει τα φασιστικά του/της πιστεύω. Τι γίνεται πάλι τότε;
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΥΣΑΥΓΗΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΣ
Τα παραδείγματα παρατίθενται ως εφαλτήρια προβληματισμού για ένα μάλλον άβολο ζήτημα. Μία κοινή απάντηση σε όλα τα παραπάνω, θα μπορούσε να αποτελέσει η σύγκρουση και έπειτα η κοινωνική απομονώση, που κατά βάση, η δεύτερη, αποσκοπεί στην αυτοπροστασία αυτού που δεν αντέχει να έρχεται σε επαφή με τους φασίστες και όχι να τους συνετίσει. Όμως δεν είναι πάντα εφικτό να στείλεις στο διάολο, έστω και με εύσχημο τρόπο, τους φασίστες. Για παράδειγμα, κανένας γιατρός, επαγγελματίας υγείας, εκπαιδευτικός, δημόσιος υπάλληλος δε μπορεί να αρνηθεί την προσφορά υπηρεσίας λόγω φρονημάτων, όσο ειδεχθή και αν είναι αυτά, όπως στην περίπτωση των ναζί. Εγείρονται όμως ηθικά διλήμματα. Δεν είμαστε στεγνά και μόνο οι επαγγελματικές μας ιδιότητες, δεν υπακούμε τυφλά στη δεοντολογία επαγγέματος, τυχαίνει είμαστε και συνειδητοποιημένες οντότητες. Το να αλλάξω ράφτη, κομμωτή, οδοντίατρο, φούρναρη και κρεοπώλη, αν αποκαλυφθεί πως είναι φασίστας είναι το εύκολο. Το να ξεκόψει κανένας με κάποιον που οι συναισθηματικοί δεσμοί υπήρξαν χαλαροί έως ανύπαρκτοι, αν μάθει πως είναι χρυσαυγίτης, δεν είναι και τρομερά δύσκολο. Το αντίθετο είναι το πρόβλημα.
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΥΣΑΥΓΗΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΣ
Από την άλλη, καραδοκούν και οι αλά καρτ δημοκράτες που θα σπεύσουν να επικρίνουν την κοινωνική απομόνωση σαν φασιστική μέθοδο και ως τέτοια θα την απορρίψουν. Είναι οι ίδιοι που σε ένα τρίβιαλ περσούτ για ενήλικες θα αντιμετώπιζαν μεγάλη δυσκολία στο να απαντήσουν σε ερώτηση σχετική με την περίφημη Δίκη της Νυρεμβέργης, φανερώντας το έλλειμμά τους πρωταρχικά στη γνώση για το ναζισμό και συνεπακόλουθα στην αντιμετώπιση της επανόδου του σήμερα. Ο φασισμός και ο ναζισμός, είτε μας αρέσει, είτε όχι, δεν αντιμετωπίστηκαν ιστορικά με συζητήσεις με τους οπαδούς τους. Οι συγκεκριμένες ιδεολογίες αντιστρατεύονται συθέμελα την έννοια του διαλόγου. Τον φασίστα δεν τον ενδιαφέρει να συζητήσει, ούτε καν να πείσει, αλλά να πειθαναγκάσει, να στρατολογήσει, να εξαγοράσει όσους θα τείνουν προς το μέρος του. Και όσους του εναντιωθούν θα επιδιώξει να τους τρομοκρατήσει, να τους καταρρακώσει ηθικά, να τους ασκήσει βία, να τους επιβάλλει βασανιστήρια, να τους εκτελέσει, να σκορπίσει τη δυστυχία, τον όλεθρο, το θάνατο. Τι συζήτηση να κάνεις με την ενσάρκωση του θανάτου, όπως εύστοχα έχει χαρακτηρίσει η Σούζαν Σόνταγκ το ναζισμό στο δοκίμιο Η γοητεία του φασισμού (εκδόσεις Ύψιλον);
Ωστόσο, η κοινωνική απομόνωση δεν είναι πάντα εφικτή. Ζούμε σε έναν γαλαξία που δεν έχει καταφέρει να απαλλαγεί από το παρεπόμενο της καπιταλιστικής παραγωγής, και άρα θα είμαστε υποχρεωμένοι να ερχόμαστε σε επαφή με φασίστες και ναζί. Το εύρος των κοινωνικών συναναστροφών απαιτεί μια αδιάλειπτη μεταμφίεση στο βεστιάριο του κοινωνικού. Και στην εναλλαγή των ρόλων – τη συχνά εξουθενωτική, αλλά γόνιμη από άποψη ερεθισμάτων- θα απεκδύεται κανείς την πιο οικεία, την πιο αγαπημένη αμφίεση, για μια πιο παράταιρη αλλά μάλλον αναγκαστική στολή. Όμως, σε κάθε περίπτωση, όσο μεγαλύτερο είναι το φάσμα των κοινωνικών επαφών, και ταυτόχρονα των κοινωνικών ρόλων, τόσο πιο απίθανος είναι ο εγκλεισμός στο ενκλάβιο ενός ομοιογενούς και στατικού κοινωνικού δικτύου, που θα φροντίζει να αποκλείει τέτοια στοιχεία. Όμως για όσους από μας δεν ισχύει η συνθήκη του περίκλειστου και είμαστε εξαναγκασμένοι στη μεγάλη μασκαράτα της καθημερινότητας, τίθεται ένα ζήτημα τι συμβαίνει όταν ερχόμαστε σε επαφή με τον φασίστα του ευρύτερου κοινωνικού περίγυρου. Το απαντάει ο καθένας μόνος του, θέλοντας και μη, αλλά δεν αρκεί…