Κι αφού φτάσαμε ένα δρόμο κάτω απ' το σπίτι και καθόλου κίνηση δε συναντήσαμε καθ' οδόν, και γι΄αυτό θα έπρεπε να σταυροκοπηθούμε, εάν πιστεύαμε, ένα πούλμαν είχε κλείσει το δρόμο. Κόβει ταχύτητα και σταματάει πίσω από το πούλμαν, αλλά δείχνει εκνευρισμένος. Και οι οδηγοί ταξί όταν εκνευρίζονται βγάζουν το κεφάλι έξω απ΄το παράθυρο για να ακουστούν οι φωνές σε μη πελατικά αυτιά. Δε πρόλαβε να ανοίξει το στόμα του. Ο άλλος εκπαιδευμένος στη σημειολογία οδηγός, σχολικού λεωφορείου, που παρκαρισμένος στα δεξιά μας καθάριζε το παρμπρίζ με ένα πανάκι του κάνει νόημα που δε χρειάζεται να είσαι άσος στη νοηματική για το εννοήσεις: χαλαρά, ηρέμησε, κούλαρε. Αλλά ο ταξιτζικός εγκέφαλος το επεξεργάστηκε αλλιώς και κόρναρε. Ίσως να μην το επεξεργάστηκε καν. Ίσως είναι εξαρτημένο αντανακλαστικό το κορνάρισμα για τους ταξιτζήδες. Ο έτερος επαγγελματίας οδηγός:
"Σιγά ρε φίλε, αφού βλέπεις ότι υπάρχει πρόβλημα..."
"Τι πρόβλημα υπάρχει ρε φίλε; "
"Έλα, μιλάς κι από πάνω που εσείς κλείνετε το δρόμο όποτε σας την... άντε τώρα."
"Τι δρόμους κλείνουμε εμείς; Τι λες τώρα;"
"Όπου θέλετε σταματάτε και δεν υπολογίζετε..."
"Καλά, καλά..."
Δυο άνθρωποι πλησιάζουν την πόρτα του πούλμαν, κάτι λένε γρήγορα στον οδηγό και ξαναγυρνάνε πίσω. Επιστρέφουν με έναν τρίτο που τον σπρώχνουν να μπει. Τον πάνε σηκωτό σχεδόν. Αντιστέκεται έντονα χτυπώντας χέρια- πόδια στον αέρα. Ο πατέρας, η μητέρα και ο γιος γυρίζουν τις πλάτες στο λεωφορείο και επιστρέφουν στο σπίτι. Ο γιος με το κεφάλι πολύ σκυμμένο. Τόσο πολύ εμείς που δεν είμαστε καθυστερημένοι αλλά βιαστικοί για νά 'μαστε στην ώρα μας, δε το σκύβουμε. Το παιδί που δε θέλει να πάει στο ίδρυμα, στον ξενώνα, στο όπως διάολο το λένε και οι γονείς που θέλουν, πρέπει -όπως θες πες το- να το στείλουν οπωσδήποτε. Επιστρέφει στο σπίτι με το έτσι θέλω. Και οι γονείς με κάποιο θέλω κάπου τριών δεκαετιών, τώρα έτσι. Τα οχήματα βάζουν πρώτη και ξεκινούν. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Οικογένεια. Έτσι πρέπει να σκέφτομαι. Έτσι δε θέλω.
03/11/2009
άρον
28/10/2009
5/5
Τέλος Οκτώβρη με τα παράθυρα ανοιχτά στη λιακάδα. Καλωσόρισα πίσω στον παράδεισο. Μεσοβδόμαδο κι αργία. Καλώς σας ξαναβρήκα στον παράδεισο.
Απ' τ' ανοιχτά πορτοπαράθυρα εισβάλλουν οι μυρωδιές από την κατσαρόλα της νοικοκυράς του κάτω ορόφου. Φαντασιώνομαι ένα μανταλάκι απ' τη μπουγάδα της νοικοκυράς του ακάλυπτου στη μύτη μου. Απ' το φασισμό της όσφρησης δεν απαλάσσεσαι με φαντασιώσεις. Αντιστέκομαι. Με συντρέχει η Κασσάνδρα και ο Λύκος. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου. Θυμήσου, είσαι στον παράδεισο. Ξεχνιέμαι.
Απ΄τ' ανοιχτά πορτοπαράθυρα εισβάλλουν παιδικοί αλλαλαγμοί. Όχι σαν αυτούς που ακούς τα μεσημέρια στις διακοπές. Τρομακτικοί.
Απ' τα ανοιχτά πορτοπαράθυρα, βγαίνω έξω και βλέπω ένα τσούρμο παραταγμένα σε δυάδες πιτσιρίκια με στολές. Σε λίγο ακούω στρατιωτικό βηματισμό, ταμπούρλα και εμβατήρια από φάλτσες τρομπέτες.
Ακουμπώ στο κάγκελο αφηρημένη. Μια ξεραμένη κουτσουλιά από το σύμβολο της ειρήνης. Χέσε μας κι εσύ ρε περιστέρι. Δεν ακούς τα ταμπούρλα, δε βλέπεις την παρέλαση, δεν οσφραίνεσαι το τσιγαρισμένο λάδι;
Επιστρέφω στη μήτρα. Βουλιάζω στο στρώμα. Κουκουλώνομαι. Καταπίνω το σάλιο μου λίγο πικρό.
Αν είχα και έκτη αίσθηση θα σου έλεγα τι γίνεται πίσω από το παραπέτασμα της παραδεισοκόλασης. Γιατί αν δε το πεις, δε το έχεις νιώσει. Για μας τα τζάνκια της επικοινωνίας που κρατάμε μια μέρα κλειστά τα σχόλια, για να γλιτώσουμε τα σχολιανά. Σχόλη σήμερα. Γιορτάζουμε το ΟΧΙ στο Τρίτο Μπλιάχ.
26/10/2009
αλμανάκ
26 Οκτώβρη 1986
Ειδήσεις στο κρατικό κανάλι. Γήπεδο, κερκίδες, ανταριασμένο ανθρώπινο κύμα. Δεν είναι γκολ. Ούτε και λογοτεχνικό σχήμα. Είναι μνήμη. Η κάμερα ζουμάρει σ' ένα φορείο. Κι άλλο ζουμ. Νεκρός 29χρονος φίλαθλος.
Σαλόνι με μαύρα έπιπλα. Κλείνομαι. Το πρώτο μου ποίημα. Το πρώτο μου άνοιγμα. Όπως απλώνεις το χέρι να πιαστείς από κάπου. Όπως ανοίγεις την αγκαλιά να το σκάσει η μοναξιά.
26 Οκτώβρη 2000
Ο μεγάλος σου έρωτας γιορτάζει το όνομά του αλλά εσύ δεν έχεις ιδέα ούτε πώς τον λένε, ούτε ότι υπάρχει. Όχι ακόμα. Σε λίγες μέρες, στο σπίτι του, θα σε ξυπνήσει με το "Όταν χαράζει".
26 Οκτώβρη 2006
Σταυρός του Νότου. Live του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Έχει ζητήσει να δει αν γράφεις κάτι άλλο από σκωπτικά στιχάκια. Είναι ξάδελφος του νεκρού 29χρονου και είσαι εσύ τώρα 29 χρονών κοπέλα.
26 Οκτώβρη 2009
Σήμερα παρέδωσες το διδακτορικό σου. Στο Λονδίνο. Δυο καρέκλες και ένα στρώμα. Άδειο σπίτι. Ακόμα. Στην Αθήνα. Ξανά. Είσαι εργαζόμενη πια, είσαι μαμά πια, είσαι σύζυγος πια, είσαι επαναπατρισμένη πια. Αλλά ποια είσαι; Δεν είσαι ποιήτρια πια. Ποτέ δεν ήσουν. Ούτε εννιά χρονών πια. Ούτε είκοσι εννιά. Ποτέ δεν ήσουν. Είσαι κουρασμένη. Λες είμαι πτώμα. Αν και ποτέ δεν ήσουν.
23/10/2009
21/10/2009
18/10/2009
07/10/2009
30/09/2009
Μπροσούρες
Μαζεύω προεκλογικά φυλλάδια. Όταν δε τρώει το παιδί μου θα το φοβερίζω με τις σκατόφατσές τους: "Τρώγε γιατί αλλιώς θα μας φάνε".
25/09/2009
Σα να διάλεξες
Σα να διάλεξες
Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή
να κάνω έναν περίπατο στ’ αποκεφαλισμένα περιβόλια
να δω την ευωδιά της ρίγανης
σκλάβα σε ματσάκια.
Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων
βρίσκεις το πράσινο εύκολο
σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια.
Ακούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα
με την κομμένη γλώσσα των καρπών
ρήτορες σωροί τα πορτοκάλια και τα μήλα
και παίρνει να ροδίζει λίγη ανάρρωση
στις κιτρινιάρικες παρειές
μιας μέσα βουβαμάρας.
Σπάνια να ψωνίσω. Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.
Είναι ευκολία αυτή ή πρόβλημα; Διαλέγεις και μετά
πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο
που έχει η εκλογή σου.
Ενώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή.
Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.
Ασήκωτες κι αυτές.
Κατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.
Το πολύ ν’ αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για τα λουλούδια.
Για εξοικείωση.
Εκεί δεν έχει διάλεξε. Εκεί με κλειστά τα μάτια.
Κική Δημουλά, "Η εφηβεία της λήθης" (1994)
11/09/2009
Δε λες κουβέντα, κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα
Συννεφάκι σκέψης:
Δεν είναι πως δε με ενδιαφέρει το πολιτικό σκηνικό. Απλώς δε μπορώ να μιλήσω.
23/08/2009
Blue Plaque...Blue Plague
"Ο Άκης ο μπατζανάκης του θείου του κουμπάρου μου είναι πλακατζής. Ε, ρε πλάκες που κάνανε με τον θείο κάθε καλοκαίρι που πηγαίνανε κάμπιγκ στα νησιά και τις έλεγε μετά ο θείος στον αδελφό του και τ' άκουγε ο κουμπάρος μας που'ταν τότε παιδί. Μετά έφτιαξε με τα χίλια ζόρια ο Άκης ένα εξοχικό στον Πόρο και κάπως τα χωρίσαν τα τζανάκια τους τα μπατζανάκια και ο πατέρας του κουμπάρου μου ως εκ τούτου. Καλό παιδί ο Άκης. Αλλά να μη τους καλέσει μια φορά στο εξοχικό; Πόση ώρα είναι μωρέ ο Αργοσαρωνικός από Αθήνα; Τέλοσπαντων.
Έχει και τρία παιδιά ο Άκης. Ο μεγάλος του γιος είναι γραφίστας σε μια διαφημιστική. Τέντες, τζάκια, τζακούσια, καναπέδες, μπιντέδες, καρεκλόπανα, τραπεζομάχαιρα μέχρι οδοντογλυφίδες που λέει ο λόγος διαφημίζουν. Έχει κι αυτός δυο παιδιά. Δίδυμα. Δεν κάνανε παιδιά και από ό,τι ψιθυρίζεται μάλλον είναι από εξωσωματική. Και να πεις πως έχει προλάβει να τα χαρεί; Νύχτα φεύγει απ'τη δουλειά. Σαββατοκύριακα, αργίες δεν έχει. Παίρνει καλά λεφτά αλλά ίσα που φτάνουν για το δάνειο. Έχει χτίσει μια φανταστική μεζονέτα κάπου έξω απ' την Αθήνα. Πόσο να άντεχε και ο άνθρωπος με την οικογένειά του μες στο κέντρο; Αν και τώρα ούτε το σπίτι, ούτε την οικογένεια προφταίνει να φχαριστηθεί. Τέλοσπαντων.
Ο άλλος του γιος σπουδάζει πολιτικός υπομηχανικός. Είχε τελειώσει και μια άλλη σχολή στο ΤΕΙ. Γεωπονίας νομίζω. Κάτι τέτοιο. Αλλά ξανάδωσε εξετάσεις να μπει στο Δομικών Έργων γιατί τον έψησε ο κουνιάδος του να ασχοληθεί με τις οικοδομές που είναι τώρα "χρυσωρυχείο". Τώρα βέβαια που τελειώνει τα βρίσκει σκούρα με πτυχιακή, πρακτική και ένα σωρό μαθήματα που του έχουν μείνει και σιχτιρίζει την ώρα και τη στιγμή που πίστεψε το κουνιάδο. Τις προάλλες λίγο έλειψε να τα τσουγκρίσουνε για τα καλά. Κάτι μισόλογα του πέταξε η αδελφή του πως ο άντρας της, ο κουνιάδος του μικρού γιου του Άκη, ο μεγαλοεργολάβος ντε, και να τελειώσει το ΤΕΙ δε θα τον χρειαστεί στη δουλειά. Η κρίση λέει και κουραφέξαλα. Τρελάθηκε ο μικρός γιος του Άκη. Εμ, τον έβαλε να σκοτωθεί άλλα 4 χρόνια να σπουδάζει, εμ, τώρα πάει να του τη φέρει; Ευτυχώς που έχει και το φυτώριο ο μικρός δηλαδή αλλιώς αν περίμενε από το λαμόγιο τον κουνιάδο του θα ψόφαγε στη ψάθα. Μη νομίζεις, ούτε και το φυτώριο δεν έχει πολύ χρήμα. Αν δεν ήταν και η κομπίνα με τα δέντρα τα Χριστούγεννα, θα σου' λεγα εγώ....Τέλοσπαντων.
Η κόρη του Άκη δε θυμάμαι να σπούδασε τίποτα. Αλλά την έχει βολέψει. Είναι διορισμένη μόνιμη διοικητική υπάλληλος στη Δημοτική Αστυνομία στην Κόρινθο. Έχει βέβαια να πατήσει στη δουλειά κάτι χρόνια. Από όταν διορίστηκε κάνει το ένα παιδί μετά το άλλο. Τρία έχει τώρα, ζωή να'χουνε και πάει για το τέταρτο. Αλλά τι ανάγκη έχουν αυτοί; Της έχει φτιάξει ο άντρας της ένα σπίτι-παλάτι. Αφού όταν είχαμε πάει μια φορά από κει για τη βάφτιση του μεσαίου της παιδιού, της είπαμε να τυπώσει χάρτη να μη χαθούμε μες στο ανάκτορο. Δε μου φάνηκε πως της πολυάρεσε το αστείο. Πολύ την έχει ψωνίσει κι εκείνη μου φαίνεται. 'Εχει βάλει να της βαφτίσουν τα παιδιά όλοι οι βουλευτάδες της Πελοποννήσου και κάτι έγινε νομίζει. Ψιθυρίζονται πολλά και διάφορα για τον άντρα της, πως τάχα τα έχει κάνει πλακάκια με την αστυνομία και τους πολιτικούς και είναι μεγάλος οικοπεδοφάγος. Μόνο να φανταστείς πως πέρυσι είχε καταφέρει να έχει στημένα δυο πυροσβεστικά στο χωριό των δικών του, που δεν έπιασε φωτιά, ενώ αλλού καίγονταν άνθρωποι και περιουσίες. Τέλοσπαντων.
Τι στα λέω τώρα όλα αυτά; Ο Άκης ο πλακατζής, οι γιοι του, η κόρη του, ο άντρας της και αυτοί με τους οποίους τα΄χει κάνει πλακάκια κάψανε τα δάση. Κι ούτε θα τους συλλάβουν, ούτε φυλακή θα πάνε, ούτε τίποτα. Αλλά μια μέρα θα τους αφιερώσουν και τιμητική πλακέτα για ευεργέτες. Χωρίς πλάκα."
15/08/2009
Ξεριζώνω τις λέξεις μία μία απ' το λαρύγγι μου...
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Θοδωρή Ηλιόπουλο
«ΠΗΡΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ «ΔΕΚΕΜΒΡΗ», ΚΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ ΤΑ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ»
Οκτώ μήνες προφυλακισμένος για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, τον τελευταίο και σε απεργία πείνας. Η αναμενόμενη αποφυλάκιση τον Ιούλιο δεν ήρθε, το θέατρο παραλόγου των κατηγοριών συνεχίστηκε και ο Θοδωρής παραμένει έγκλειστος. Αλλά αγωνιστής. Αυτή τη φορά «όπλο» του, το ίδιο του το σώμα. Μας μίλησε τηλεφωνικά από τις φυλακές Κορυδαλλού. Εκεί απ' όπου βλέπει το εκδικητικό πρόσωπο του κράτους, την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, αλλά και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά. Επιμένοντας στην αθωότητά του και στα πιστεύω του. Πληρώνοντας ακριβά και για τα δυο.
Ακούω τη φωνή του με διακοπές από μεγάφωνα που ουρλιάζουν διαταγές και παραγγέλματα στους φυλακισμένους του Κορυδαλλού. Είναι εξαιρετικά ευγενής, χαμηλών τόνων, δυνατός μέσα στην αδυναμία του. Εύθραυστος πια, αλλά αποφασισμένος, στην καρδιά του Αυγούστου που δεν υπάρχουν ειδήσεις, δίνει τη μάχη για την ελευθερία του με το μοναδικό όπλο που του έχει απομείνει: το ίδιο του το σώμα. Για πάνω από ένα μήνα, ο μοναδικός τώρα πια φυλακισμένος του Δεκέμβρη, είναι σε απεργία πείνας. Παρόλο που έχει χάσει 12 κιλά, η πίεσή του έχει πέσει και παθαίνει υπογλυκαιμικά σοκ και παρόλο που οι γιατροί επιμένουν πως τώρα πια μπορεί να πάθει μη αναστρέψιμες βλάβες σε ζωτικά όργανά του, η διεύθυνση των φυλακών αρνείται να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο. Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος δηλώνει αθώος. Ενας όμηρος.
Το κράτος σε διώκει για ποινικά αδικήματα, κακουργήματα και πλημμελήματα, και σε θεωρεί τόσο επικίνδυνο που δεν σε αποφυλακίζει με περιοριστικούς όρους. Πώς νιώθεις γι' αυτό;
«Από τις 18 Δεκεμβρίου βρέθηκα πρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου. Με συνέλαβαν στο σωρό, καθώς περπατούσα στην Ακαδημίας με τους φίλους μου. Πέντε διμοιρίες των ΜΑΤ κύκλωσαν καμιά 10αριά ανθρώπους. Αρχισα να τρέχω και δυο από αυτούς με πρόλαβαν, με πέταξαν κάτω κι άρχισαν να με κλωτσάνε στο κεφάλι ουρλιάζοντας "τώρα θα δεις τι θα πάθεις". Δεν είχα ιδέα τι θα μπορούσα να πάθω. Τελικά, αυτό που έπαθα είναι πως βρέθηκα κατηγορούμενος για τρία κακουργήματα. Σύμφωνα με την ανακρίτρια, ήμουν τη στιγμή της σύλληψής μου έξω από τη Νομική και πέταγα μολότοφ. Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει γι' αυτό είναι των δυο ΜΑΤατζήδων που με συνέλαβαν. Οταν δε η ανακρίτρια τους ρώτησε αν θα με αναγνώριζαν στο δρόμο κι εκείνοι απάντησαν θετικά, η ανακρίτρια σήκωσε το δάχτυλο, με έδειξε και τους είπε "αυτός είναι;". Με έδωσε δηλαδή η ίδια. Φυσικά και οι ΜΑΤατζήδες... με αναγνώρισαν. Από τότε δεν με αποφυλακίζουν γιατί στην πραγματικότητα με χρειάζονται ως όμηρο. Από τους συλληφθέντες λίγοι είναι αυτοί που πήραν θέση για το Δεκέμβρη. Δεν λέω ότι ήταν υποχρεωμένοι. Εγώ πήρα θέση κι αντιμετωπίζω τα αντίποινα του κράτους».
Πώς έζησες τα γεγονότα του Δεκέμβρη;
«Ο πατέρας μου είναι στα τελευταία του κι έχει αλτσχάιμερ κι η μάνα μου είναι 83 χρόνων και δεν μπορεί να τον φροντίσει. Για αυτό μπόρεσα να κατέβω στους δρόμους δυστυχώς μόνο δυο φορές. Ηταν μια πολύ καλή ευκαιρία να συζητήσεις και να προβληματιστείς, να προτείνεις λύσεις, να ανταλλάξεις ιδέες. Κάποιοι, άδηλων συμφερόντων, διαβάζουν τα γεγονότα σαν τις κλαίουσες ιτιές, κλαυθμηρίζουν για τον όλεθρο και την καταστροφή. Ομως ο Δεκέμβρης γέννησε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και, κυρίως, ξεκόλλησε τα παιδιά από τα playstations και τα internet cafe. Είναι αφελές κι άδικο να λες πως τα παιδιά βγήκαν στο δρόμο μόνο για να εκτονώσουν την οργή τους. Τα ιδανικά και τα όνειρά τους διεκδίκησαν».
Ποια ήταν η αντίληψή σου για το κράτος πριν και ποια είναι τώρα;
«Αν σου πω, θα με κλείσουν ισόβια... Αστειεύομαι. Δεν θέλω να βάζω ταμπέλες στον εαυτό μου τύπου αναρχικός ή αντιεξουσιαστής. Είμαι οραματιστής της άμεσης δημοκρατίας, του συν-αποφασίζειν και συν-πράττειν. Κατά την εφηβεία μου, είχα γοητευτεί με τη φιλοσοφία του αναρχισμού από τον Ζήνωνα και τους κυνικούς φιλόσοφους μέχρι τον Ενρίκο Μαλατέστα. Ακόμη και σήμερα, παραμένω γοητευμένος. Αγωνίζομαι για έναν διαφορετικό κόσμο. Οχι με μολότοφ και πέτρες, αλλά με ιδέες και κείμενα. Δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος στον οποίο το κράτος δείχνει το εκδικητικό του πρόσωπο. Αυτό που τους ενοχλεί, αυτό που καταστέλλουν δεν είναι η δράση μου, αλλά η στάση μου και η άποψή μου. Μου φόρτωσαν ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, αγνόησαν τις αποδείξεις που προσκόμισα για την αθωότητά μου. Το θέμα για το κράτος είναι ότι επιμένω να σκέφτομαι. Και να σκέφτομαι διαφορετικά. Υπό αυτή την έννοια, αύριο το πρωί μπορείς να βρεθείς στη θέση μου, εσύ κι ο οποισδήποτε».
Φοβάσαι τώρα πια τη χώρα που τη λένε Ελλάδα;
«Οχι. Είναι τρομακτικό να περπατάς στην Ακαδημίας και μετά να βρίσκεσαι σε ένα κελί για μήνες, αλλά έχω τόσο μεγάλη επιθυμία να ζήσω που δεν φοβάμαι. Κι επίσης, εκτός από την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, βλέπω και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά».
Γιατί επέλεξες την απεργία πείνας;
«Οταν κάποιος ξεκινάει απεργία πείνας, κανονικά πρέπει να τον εξετάσει οδοντίατρος -τα δόντια παθαίνουν πρώτα ζημιά- και ψυχίατρος για να αποδειχθεί ότι δεν είναι αυτοκαταστροφικός. Παρόλο που αυτό δεν έγινε στην περίπτωσή μου, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως δεν είμαι αυτοκτονικός, δεν θέλω καθόλου να πεθάνω. Ούτε θέλω να πάθω κάποια ανήκεστο βλάβη που θα με αφήσει ανάπηρο για όλη μου τη ζωή. Βεβαίως, όπως μου εξήγησε η γιατρός που με παρακολουθεί, μετά την 30ή ημέρα απεργίας, αρχίζουν τα πολύ σοβαρά προβλήματα, μπορεί να εκπέσουν ζωτικά σου όργανα. Ομως πραγματικά δεν μου έχει μείνει άλλος τρόπος. Το σώμα μου είναι το ύστατο όπλο».
Η απεργία πείνας φλερτάρει με το θάνατο;
«Κάθε τι φλερτάρει με το θάνατο. Αν είσαι μετανάστης, μια επίσκεψη στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα μπορεί αυτομάτως να σημάνει και το θάνατό σου. Ή αν είσαι εργάτης σε κάποιο εργοστάσιο. Ή αν είσαι ποδηλάτης στους δρόμους της Αθήνας. Η απεργία πείνας σε φέρνει μερικά βήματα πριν το θάνατο, αλλά και πιο κοντά στην ελευθερία. Ως ξένος που είμαι στον κόσμο των αφεντικών, ως εργάτης, ως ποδηλάτης δεν φοβήθηκα το θάνατο. Ως απεργός πείνας ζω με την ελπίδα της απελευθέρωσης κι όχι με το φόβο του θανάτου».
Είσαι ερωτευμένος, ετοιμαζόσουν για την απελευθέρωσή σου τον Ιούλιο κι ένα κοινό σπίτι με την αγαπημένη σου. Τι λέτε τώρα;
«Μιλάμε καθημερινά ατελείωτες ώρες, μου γράφει και της γράφω, σχεδιάζουμε τη ζωή μας μετά. Είμαστε πολύ δεμένοι οι δυό μας, τα αντιμετωπίζουμε σαν ομάδα. Η φυλακή ορίζει την ελευθερία του σώματος, όχι της ψυχής σου. Κάθε φορά που κλείνουμε το τηλέφωνο, εκείνη μου λέει venceremos. Είμαστε νέοι, ερωτευμένοι κι έχουμε τόσα όμορφα πράγματα να ζήσουμε μαζί. Και θα νικήσουμε».
Τι όνειρα βλέπεις;
«Στην αρχή έβλεπα εφιάλτες. Με καθημερινό αγώνα, κατάφερα όχι μόνο να αποβάλω οτιδήποτε θα μπορούσε να με τσακίσει, αλλά να βλέπω όνειρα με δύναμη και χαρά. Εχω επιλέξει να ζήσω δημιουργικά αυτό το επεισόδιο της ζωής μου».
Τι έμαθες στη φυλακή;
«Κάθε φυλακή είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Βλέπεις από καταδικασμένους για οικονομικά εγκλήματα που κι εδώ τους ενδιαφέρει να κάνουν μπίζνες, μέχρι παιδεραστές. Αλλά βλέπεις και πολλούς αθώους, ανθρώπους που δεν είχαν χρήματα για έναν καλό δικηγόρο ή για να πληρώσουν την εγγύηση. Πριν μπω μέσα ήμουν απόλυτος, πίστευα πως... οι κακοί είναι στη φυλακή. Εδώ όμως αναγκάζεσαι να καταλάβεις πως το κακό είναι σχετικό, να παραδεχθείς πως δυνητικά φονιάς θα μπορούσε να είναι ο καθένας σε μια δοσμένη συγκυρία.
»Υπάρχουν τα πάντα μέσα μας. Στη φυλακή μαθαίνεις καινούριους κώδικες και, κυρίως, να μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Και μερικούς τρόπους οι οποίοι σου διευκολύνουν τη ζωή. Εδώ ζεις με τα ελάχιστα. Αυτά που έξω θεωρούμε σκουπίδα, μέσα είναι χρήσιμα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι για να καλύψεις τα ράφια με κουρτίνα, χρησιμοποιείς αντί για κόλλα καμμένες μπατονέτες;"
Οι συγκρατούμενοί σου πώς σε αντιμετωπίζουν;
«Ανέκαθεν υπήρχε σεβασμός για τους πολιτικούς κρατούμενους από τους ποινικούς, αν και δεν θέλω να κάνω διαχωρισμό. Ολοι είμαστε έγκλειστοι κι έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα. Κι εμείς, αν και πολιτικοί, αντιμετωπίζουμε το ποινικό δίκαιο. Οι συγκρατούμενοί μου μού συμπαρίστανται.
»Ο Νίκος Τσουβαλάκης άρχισε κι αυτός απεργία πείνας την ίδια μέρα με εμένα σε ένδειξη αλληλεγγύης. Αλλοι κρατούμενοι κάνουν αποχή συσσιτίου. Οι περισσότεροι με στηρίζουν με απλές καθημερινές πράξεις: με επισκέπτονται στο κελί, μου δανείζουν βιβλία, μου παραχωρούν τη σειρά τους στο τηλέφωνο».
Πώς είναι το κελί σου;
«Είσαι 18 ώρες το 24ωρο κλεισμένος μέσα σε ένα χώρο το πολύ 8 τετραγωνικά μέτρα μαζί με άλλους τρεις. Η θέρμανση δεν επαρκεί. Κατσαρίδες και αρουραίοι κάνουν συχνά την εμφάνισή τους. Οι τουαλέτες βρίσκονται σε ένα υπόγειο με σπασμένα τζάμια και κρύο νερό».
Οι κρατούμενοι λένε πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο χρόνος. Πώς περνάς τις μέρες σου;
«Υπάρχει η θεωρία πως όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο πιο γρήγορα φυλακή βγάζεις. Εγώ υποστηρίζω ότι όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο λιγότερο ζεις. Τώρα πια που δεν μπορώ να περπατήσω, διαβάζω στο κελί, γράφω, ζωγραφίζω, ακούω μουσική, φτιάχνω χειροποίητες κατασκευές από φθηνά υλικά».
Τι σε εμπνέει;
«Οι διάδρομοι, τα κάγκελα και τα συρματοπλέγματα. Ολα αυτά μ' έβαλαν στη διαδικασία να δημιουργήσω μια άλλη πραγματικότητα από λέξεις και ζωγραφιές».
Τι θα έλεγες αν είχες μπροστά σου τον υπουργό Δικαιοσύνης;
«Ενα ποίημα του Τίτου Πατρίκιου:
Ξεριζώνω τις λέξεις μία μία απ' το λαρύγγι μου
αν στάζουν αίμα
τύλιξτες στο μαντήλι σου
τύλιξτες με μπαμπάκι
ή πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα και πες: 'έτσι τα λέει, για εντύπωση'.
Κάνε επιτέλους ό,τι θες.
Ομως δεν φτάνει πια η σιωπή.
Δεν φτάνουν πια τα λόγια .
Ξεριζώνω μία μία σκέτες λέξεις
και σου τις στέλνω.
Πώς ονειρεύεσαι τη ζωή σου μετά τη φυλακή;
«Απλή ως προς το ζην, πολύπλοκη ως προς τη σκέψη, και θέλω να κάνουμε ένα πιτσιρίκι που δεν θα μ' αφήνει σε ησυχία!»
Επειτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία, θα ξαναβγείς στους δρόμους;
«Φυσικά. Με τη μόνη διαφορά ότι θα είμαι πανέτοιμος να αντιμετωπίσω το στημένο κατηγορητήριο. Αλλωστε, πάντα έβγαινα στο δρόμο με μοναδική κουκούλα το πρόσωπό μου».
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ (dida@enet.gr)
Ελευθεροτυπία
14/08/2009
11/08/2009
Greed-ings
Εγώ επιθυμώ
Εσύ επιθυμείς
Αυτός/ή επιθυμεί
περισσότερους followers στο twitter,
περισσότερους followers στα blogs μας
περισσότερους αναγνώστες στα blogs μας
περισσότερους σχολιαστές στα blogs μας
περισσότερους google readers
περισσότερους φίλους στο facebook
περισσότερες επαφές στους messenger
περισσότερες γνωριμίες στα fora
περισσότερες διευθύνσεις email στην λίστα μας
περισσότερους subscribers στο youtube μας
αλλά στο τέλος της μέρας μπορεί να μην έχουμε ένα φίλο.
...φίλος- φίλος έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης.
08/08/2009
Ποιος; Εγώ!
Τα δικά της παιδικά χρόνια καταγράφονται μέρα με τη μέρα. Ούτε ένα χρόνο ζωής δεν έχει στις πλάτες της αλλά το υλικό για να αναπαραστήσει πολύ αργότερα τη βρεφική της ηλικία είναι ήδη πλούσιο. Πέρα από τις εκατοντάδες εκτυπωμένες και ψηφιακές φωτογραφίες, τα βίντεο και τα ενθύμια, διατηρώ και ένα ημερολόγιο για χάρη της. Τόσες εικόνες, τόσα πράγματα, τόσες λέξεις. Σε έντεκα μήνες.
Έχω ελάχιστες φωτογραφίες από τα παιδικά μου χρόνια. Βίντεο κανένα. Την αναπαριστώ με θρύλους. Ένας θρύλος λέει πως 9 μηνών μίλησα. Είπα "μύλο". Νομίζω πως θυμάμαι τη στιγμή που η Μαρία, ένα κορίτσι απ΄τη γειτονιά, έσκυβε πάνω μου και μου έδειχνε έναν εξαεριστήρα τοίχου επιμένοντας "μύλο", "μύλο", ώσπου τό'πα. Ένας άλλος θρύλος λέει πως 12 μηνών περπάτησα. Νομίζω πως θυμάμαι στο χωλ τη μαμά και άλλη μια γυναίκα, που μάλλον θα'ταν η αδελφή της, να μου κάνουν έλα- έλα, ώσπου περπάτησα στις αγκαλιές τους. Κι ένας άλλος θρύλος λέει πως 13 μηνών μου έλεγε η μαμά μου "φεγγαράκι μου..." και συμπλήρωνα "αμπό", "φέγγε μου..." συνέχιζε, "πατώ" συμπλήρωνα. Νομίζω πως δε θυμάμαι τίποτα απ' αυτή την σκηνή. Αλλά οι θρύλοι δε χρειάζεται πάντα να'ναι εικονογραφημένοι.
Τέλος ένας ακόμα θρύλος λέει πως ήμουν δυο και κάτι χρονών περίπου όταν τραγουδούσα "Τέρμα τα παράπονα, τέρμα κι οι καημοί". Νομίζω θυμάμαι εμένα στη βεράντα και τη γειτόνισσα με το τρανζιστοράκι στην αυλή της διπλανής μονοκατοικίας να ακούει τις μεγάλες επιτυχίες της εποχής. Και νομίζω θυμάμαι να με ανεβάζουν πάνω στο τραπέζι για να το τραγουδήσω και να το χορέψω. Ποιος; Εγώ! Που απόψε, πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια βρήκα και άκουσα ξανά το χιτάκι της Λίτσας Διαμάντη κι αντί να γελάσω και να χαρώ, έκλαιγα και έκλαιγα και έκλαιγα. Ποιος; Εγώ! Η μαμά της...
τέρμα τα παράπονα, τέρμα κι οι καημοί...
03/08/2009
goodmoron!
"Uh, to us, those goody-good people who worked shitty jobs for bum paychecks and took the subway to work every day, and worried about their bills, were dead. I mean they were suckers. They had no balls".
Henry Hill από τη ταινία Goodfellas.
Και για να μην έχουν να μου πουν οι ανόνυμους-ανόνυμους για τα εγγλέζικα, μεταφράζω:
"Κοίτα, για μας, όλοι αυτοί οι μαμόθρεφτοι μπούληδες που δουλεύουν συμβασιούχοι, πληρώνονται στη χάση και στη φέξη και παίρνουν κάθε μέρα συγκοινωνίες για να πάνε στη δουλειά τους και δεν έχουν στο τέλος του μήνα να πληρώσουν φώτα,νερά, τηλέφωνα είναι ψόφιοι. Μουρόχαβλοι, ρε παιδάκι μου, κορόιδα. Είναι άμπαλοι. (Update) Έχουν χάσει τη μπάλα και δεν έχουν αρχίδια."
Και πάλι, goodmoron everyone!
31/07/2009
Βλάκες με πατέντα
Και έγραφε η Naomi Klein στο "The shock doctrine" το 2007:
"It was in 1997, when Rumsfeld was named chairman of the board of the biotech firm Gilead Sciences, that he would firmly establish himself as a proto disaster capitalist. The company had registered the patent of Tamiflu, a treatment of many kinds of influenza. If there was ever an outbreak of the highly contagious virus goverments would be forced to buy billions of dollars' worth of the treatment from Gilead Sciences.
The patenting of drugs and vaccines to treat public health emergencies remains a controversial subject. The U.S. has been epidemic-free for several decades, but when the polio outbreak was at its peak in the mid-fifities, the ethics of disease profiteering were hotly debated. [..] When Jonas Salk, a scientist at the University of Pittsburgh found it and developed the first polio vaccine in 1952, he did not patent the lifesaving treatment, "There is no patent", Salk told the broadcaster Edward R. Murrow: "Could you patent the sun?"
29/07/2009
ουδέν κουφόν υπό τον ήλιον
It's fine for millions of white people to darken their skins by sun bathing or using tanning beds.
But it was a shameful sin for Michael Jackson to turn white, even though it might have been the result of vitiligo, a chronic medical condition.
