12/7/11

αγάπη ρε μουνιά




Είναι δυο - τρεις φορές το χρόνο που έχω το ίδιο συναίσθημα. Όταν ο ήλιος αρχίζει να μοιάζει χαμογελαστός με τα γυαλιά ηλίου, όπως στις παιδικές ζωγραφιές. Όταν οι δρόμοι μοιάζουν με κάρτ ποστάλ σκανδιναβικών χωρών, με έλκυθρα και χιονισμένα, ψηλά και πάμφωτα έλατα. Κάπου εκεί, που κλείνουν τα σχολεία, που μπαίνει μια άνω τελεία στην παραγωγή, την όποια παραγωγή τελοσπάντων, έρχεται και ξανάρχεται το ίδιο συναίσθημα.

Που εγώ, μαζί με τα καλοκαιρινά, μαζί με τις ομπρέλες και τις ψάθες, μαζί με τα εισιτήρια για το νησί, έχω μαζί, έχω πρώτο πληθυντικό. Που εγώ, μαζί με τα χριστουγεννιάτικα, μαζί με τα στολίδια, τα παλτά, τα γκι και τα πολύχρωμα φωτάκια, έχω μαζί, έχω πρώτο πληθυντικό. Και άλλοι δεν έχουνε.

Είθισται νά' ναι seasonal η συμπόνοια. Όχι παντός καιρού. Το χειμώνα, μαζί με το κοριτσάκι με τα σπίρτα, και όλα τα παραμύθια του Άντερσεν, μαζί με τη γέννηση του μικρού Χριστού, μαζί με τις κάρτες της Unicef, μαζί με τα συσσίτια της εκκλησίας, θα πετάξεις ένα κέρμα στον επαίτη, θα δώσει ένα χαρτονόμισμα στον έρανο αγάπης.

Μα και το καλοκαίρι περισσεύει η μοναξιά. Απ΄το μισάνοιχτο πατζούρι της χωρίς-εγγόνια-γιαγιάς στο κέντρο της πόλης. Απ΄το άδειο κάθισμα του συνοδηγού στο αυτοκίνητο του άσχημου νέου που έχει βγει για καμάκι. Απ΄το συνοικιακό μαγαζάκι με τα είδη δώρων που δεν έχει πια πελάτες. Απ' τον ορό που κρέμεται πάνω από το κεφάλι του γέροντα που νοσηλεύεται και δεν περιμένει επισκεπτήριο. Απ΄τον ορό τρέχει στάλα-στάλα η μοναξιά.

Αλλά εγώ είμαι ακόμα νέα. Εγώ. Έχω. Τρεις οικογένειες. Μια δική μου, μια εξ αίματος και μια εξ αγχιστείας. Αλλά εγώ είμαι ακόμα ερωτεύσιμη. Αλλά εγώ θα πάω διακοπές.

Διακοπές στη γραμμή της καλοπέρασής μου, της ασφάλειάς μου, της είμαι καλά εδώ, είμαι καλά, είναι εκείνο το συναίσθημα που έρχεται δυο και τρεις φορές το χρόνο να μου πει να ακούσω, εφτά φορές τη Μοσχολιού να τραγουδάει "άνθρωποι μονάχοι". Να το ακούσω ευλαβικά σαν κύριε ελέησον.

Κι έπειτα να βάλω στο πικ-απ του μυαλού μου τ' αγαπημένα του θυμωμένου Χριστιανόπουλου, το "Ενός λεπτού σιγή" και το "Τέλος" και να πω μαζί με όλους τους άλλους "Αγάπη ρε μουνιά" για να μπορώ να χαϊδεύω τις αδέσποτες γάτες χωρίς να φοβάμαι το τοξόπλασμα...




10 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Θερινότατη κ με αεράκι για να μη μας πιάνει το μελαγχολικό νέφος της μοναξιάς των άλλων...
Καλές διακοπές κ είμαστε αρκετοί εδώ για να φροντίσουμε όσους ξεμένουν πίσω - από την καρδερίνα του Βράχου, τη μονίμως πεινασμένη γάτα του μπαλκονιού, ως τον πολυαγαπημένο παππούλη ασθενή μου που πεθαίνει(αλλά του κρατάμε το χέρι συνέχεια)...

Skounx

J95 είπε...

_

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Πάντως έχεις δίκιο νομίζω: το καλοκαίρι τα σπίτια δείχνουν με απόγνωση τα εσώψυχά τους- και όποιος αντέξει.

Soduck είπε...

...ευχαριστώ

costinho είπε...

Σ'ευχαριστώ.

ΓΛΑΥΚΟΣ είπε...

Έξοχο κείμενο ....

NIEMANDSROSE είπε...

Μη γράφετε μωρέ κοπέλια τόσο συγκινητικά πράματα γιατί δε θα το αντέξει μια μέρα η εύθραυστη καρδιά μου. :)

Εγώ, εγώ, εγώ ευχαριστώ.

easyncosy είπε...

Τέλειο κείμενο!!

Ανώνυμος είπε...

τα πες ολα ρε πουστη μου....
Βιργινια

kostas.nik είπε...

έγραψες πάλι μανίτσα!