10/3/11

adieu

Κοιμάται δίπλα μου. Ανάμεσα σε μένα και τον πατέρα της. Έχει μια κάποια δυσκολία στον ύπνο. Σ' όλα τα άλλα έχει μια ευκολία. Στο να μιλάει, να αντιλαμβάνεται, να θυμάται, να τρώει, να γελάει, να τραγουδάει, να παίζει, να κάνει αστεία. Κάθε μέρα μου δίνει χαρά. Κάθε μα κάθε μέρα. Κι ευτυχία. Αλλά φοβάμαι να το ομολογήσω. Γι' αυτό, τις νύχτες που με εξοντώνει ώσπου να την κοιμίσω, που ξυπνάει μες στον ύπνο της και κλαίει, που απαιτεί με τον τρόπο της να χωθεί ανάμεσα στο ζευγάρι, χαίρομαι. Ακόμα και τότε χαίρομαι. Γιατί με ταλαιπωρεί επιτέλους. Για να μη σκάσω από ευτυχία. Για την ισορροπία.

Ξυπνάω δίπλα της και τη μυρίζω στο λαιμουδάκι. Της φιλάω το στρουμπουλό μάγουλο. Ξανατρυπώνω τη μύτη μου στο προγουλάκι ανάμεσα και στο στέρνο της, στη σχισμή που φυλάσσει την μοναδική μυρωδιά του μωρού. Όλα μπορεί κανένας να τα περιγράψει. Τη μυρωδιά των μωρών, ούτε ο Ζίσκιντ στο Άρωμα. Η απερίγραπτη μυρωδιά τους σε παραλύει. Όμως πρέπει να πάρω τα πόδια μου τα παραλυμένα και να σηκωθώ.

Ετοιμάζομαι για τη δουλειά. Φτάνω στο νοσοκομείο των παιδιών. Περπατώ βιαστική στους δαιδαλώδεις διαδρόμους. Κοιτάζω κάπου-κάπου το είδωλό μου σε όσο καθρέφτισμα μου επιτρέπουν οι τζαμαρίες. Για να ελέγξω το μακιγιάζ, το μαλλί, ή από φιλαρέσκεια. Ποιος ξέρει.

Και τότε, η ματιά μου διαπερνά την αντανάκλασή μου σε κάποιο παράθυρο και καρφώνεται εκεί. Στη νεκροφόρα που περιμένει μ' ανοιχτή την πόρτα, 8 το πρωί, τον επιβάτη της. Ένα παιδί χτες ξεψύχησε στο χώρο που εγώ εργάζομαι. Εγώ εκεί εργάζομαι. Εκεί που χτες ξεψύχησε ένα παιδί. Ένα μωρό. Ποιος ξέρει. Κι αν ήταν στην εντατική, θα το άφησαν να σβήσει νύχτα. Χτες τη νύχτα. Τα παιδιά στα νοσοκομεία τους δεν τ' αφήνουν να πεθάνουν μέρα. Για να μη δημιουργείται αναστάτωση σε εμάς τους ζωντανούς. Έσκυψα πιο κοντά στο παράθυρο. Ήμουν τρεις ορόφους πιο ψηλά. Αλλά ένιωσα πως το μυρίζω. Αντίο παιδάκι. Κι αν βρεις το Θεό, πες του πως είναι μεγάλος μαλάκας.



6 σχόλια:

mamma είπε...

Κι εγώ το ίδιο κάνω. Χαίρομαι με τα δύσκολα διότι σκέφτομαι πως κάτι ξεπληρώνω για την τόση ευτυχία και ίσως με λυπηθεί αυτός ο μαλάκας που αποφασίζει τις αναχωρήσεις...

Ανώνυμος είπε...

πας καλά ; μα πας καλά ; γράφουν τέτοια πράγματα ; γίνονται τέτοια πράγματα ;

K.K.M.

Swell είπε...

Mεγάλος μαλάκας αλλά και μεγάλος μάγκας. Γιατί έχει κάποια δισεκατομμύρια να πιστεύουν σ' αυτόν. Ενώ ο ΓΑΠας έχει ακόμα και τα 2 και κάτι μύρια που τον ψήφισαν, να τον βρίζουν. Αλλη μαγκιά αυτή.

Και που ΄σαι, υποκλίνομαι στην υπέροχη ανάρτηση.

_ST_ είπε...

Για αυτό και ξέχασες να πεις πως το πρώτο και τελευταίο πράγμα που κάνεις κάθε βράδυ και κάθε πρωί είναι να κοιτάς να δεις αν αναπνέει όταν κοιμάται...

ή ταν ή επί τας είπε...

υπέροχο άρθρο...και ναι ειναι πολυ μαλάκας

NIEMANDSROSE είπε...

Δεν απάντησα γιατί δεν ξέρω τι να πω. Καλύτερα να μην είχα δει αυτή την εικόνα και ας έγραφα ένα καλό κείμενο λιγότερο.
Ευχαριστώ mamma, Κ.Κ.Μ, swell, Στάθη, ή ταν ή επί τας. Και εσάς ευχαριστώ.