27/3/11

αύριο στην χτεσινή πρωτεύουσα

Τριήμερο 25ης Μαρτίου. Στο Ναύπλιο. Εδώ η παλιά πρωτεύουσα. Εδώ το πρώτο φαρμακείο του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εδώ το κελί που φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη. Εδώ το πρώτο γυμνάσιο του νεοελληνικού κράτους. Εδώ η πρώτη Βουλή των Ελλήνων. Εδώ κι ο θαλασσόπυργος που από φρούριο, τόπος εκτέλεσης θανατοποινιτών και τόπος κατοικίας των δημίων μετατράπηκε σε ιδιωτική τουριστική επιχείρηση και συναυλιακός χώρος.

Εδώ τίποτα δε μαρτυρά πως αυτή η χώρα διέρχεται οικονομικής κρίσης. Στα γραφικά σοκάκια γίνεται το αδιαχώρητο από τουρίστες, εκδρομείς και ντόπιους. Τα εμπορικά μαγαζάκια, με τα καλλιτεχνήματα, φαίνεται να έχουν αρκετή κίνηση. Τα καφέ είναι κατάμεστα. Στις ταβέρνες βρίσκεις δύσκολα άδειο τραπέζι. Πεντέξι ξενοδοχεία και πανσιόν που ρωτήσαμε αν έχουν διαθέσιμα δωμάτια, μας δήλωσαν πλήρη. Τα βαρκάκια που σε πάνε γύρω - γύρω από το Μπούρτζι είναι φίσκα. Στο πάρκιν στο λιμάνι και στο σχολείο δε βρίσκεις κενή θέση. Τη νύχτα πέφτουμε για ύπνο στο νοικιασμένο δωμάτιο. Από τις γρύλλιες ακούμε ζωντανή μουσική. "Θα ζήσω ελεύθερο πουλί κι όχι κορόιδο στο κλουβί". Κάποιοι σιγοντάρουν. Θά ' θελα να ανοίξω την μπαλκονόπορτα και να δω τα πρόσωπα όσων εκφράζονται μέσα από αυτό το τραγούδι. Άραγε ανήκουν στη γενιά μου; Και αν ανήκουν, τραγουδάνε τα πουλάκια μου μέσα από τα κλουβιά τους;

Εδώ στην πρωτεύουσα. Εδώ οι ασπιρίνες για πληγωμένη αξιοπρέπεια. Αύριο πάλι θα δουλεύουμε αμισθί υπερωρίες και θα κάνουμε γαργάρα τις παράλογες απαιτήσεις του κάθε αφεντικού με το φόβο μιας επαπειλούμενης απόλυσης. Εδώ το φρούριο του ιδιωτικού μας βίου. Αύριο πάλι θα μας καταγράφουν κάμερες, θα συλλέγουν τα διαδικτυακά μας ίχνη, θα μας τηλεφωνούν μεσημεριάτικα οι τράπεζες στα σπίτια μας. Εδώ το σχολείο της ημιμάθειας. Αύριο πάλι θα ενημερωνόμαστε τυχάρπαστα από τα social media, θα διαβάσουμε ακόμα λιγότερη ποίηση, ακόμα λιγότερη Ιστορία, ακόμα λιγότερη λογοτεχνία. Εδώ το κελί της μη ζωής του κάθε facebook. Αύριο θα κρεμάμε τις φωτογραφίες μας στα μανταλάκια όχι του σκοτεινού δωματίου αλλά της ταράτσας: δε ψάχνουμε να εμφανίσουμε το είδωλό μας στο χαρτί, ψάχνουμε να εμφανιστούμε ως είδωλο σε χάρτινες σχέσεις. Εδώ η βουλή των Ελλήνων να περνάνε καλά τραγουδώντας θα ζήσω ελεύθερο πουλί. Αύριο πάλι θα υπομένουμε το ζυγό ενός ανυπόφορου συζύγου, αλλά θα λέμε πάλι καλά που δεν είμαστε μόνοι και θα'χουμε παράνομες σχέσεις, το ζυγό μιας ανυπόφορης δουλειάς, αλλά θα λέμε πάλι καλά που δεν είμαστε άνεργοι και θα φοροδιαφεύγουμε σκύβωντας τον αδούλωτο τράχηλο, το ζυγό μιας ανυπόφορης κοινωνικής ζωής, αλλά θα λέμε πάλι καλά που έχουμε φίλους και θα πλήττουμε ομαδικά. Εδώ η κατοικία του δήμιου. Αύριο θα ψάξουμε στα google maps πού ζουν οι εργοδότες κάθε εργατικού ατυχήματος, οι υπουργοί κάθε διασπαθισμένης δημόσιας περιουσίας, οι μπάτσοι κάθε μεμονωμένου περιστατικού ωμής βίας, οι επιχειρηματίες κάθε επικίνδυνης ουσίας στα προϊόντα που αγοράσαμε. Εδώ ο τόπος εκτέλεσης των βαρυποινιτών. Αύριο θα ψάξουμε να δούμε ποια ποινή εκτίει ο καθένας και τραγουδήσουμε μαζί σε πρώτη εκτέλεση το θα ζήσω ελεύθερο πουλί. Αύριο, πουλάκια μου. Σήμερα έχουμε πάρει αναβολή.

Σήμερα πίνουμε χύμα κόκκινο κρασί, τρώμε σαρδέλλες στη σχάρα, καπνίζουμε καρέλια, τρώμε αναπλιώτικο παγωτό χωνάκι, φιλιόμαστε στους δρόμους, περπατάμε αγκαλιά, παίρνουμε τα παιδιά μας απ' το χέρι, κοιτάμε τα αρχοντικά, κόβουμε ένα κλαδί βασιλικό, μυρίζουμε τη θαλασσινή αύρα, ανεβαίνουμε στο λόφο. Σήμερα βλέπουμε τον κόσμο από ψηλά, σαν έργο τέχνης, όπως του πρέπει.


8 σχόλια:

Ιφιμέδεια είπε...

Κι έχει πλάκα που όλα, όπως ακριβώς τους πρέπει, ξεκινάνε με ένα αρχικό ιδιοκατασκευασμένο, καλά σερβιρισμένο και ευρέως καταναλωμένο ψέμα.
Οι Έλληνες που ξανά προς τη δόξα τραβούν, που ξέρουν να γλεντάνε στα δύσκολα, που δεν το βάζουν κάτω. Η Ελλάδα που αιωνίως ξανά προς τη δόξα τραβά.

Ακριβώς όπως του πρέπει, το συμβολικό Ναύπλιο των τριημέρων δεν είναι καν η πρώτη πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους, αν και ισχυρίζεται -για λόγους κερδοφορίας- ότι είναι.
Αλλά έτσι είναι στην Ελλάδα των αβάσταχτων κλισέ: είσαι ό,τι δηλώσεις.

Swell είπε...

Επειδή είναι έργο "τέχνης" και το κάστρο, στη μάντρα που το περιβάλλει και στα σημεία που θα μπορούσε κάποιος ιθαγενής να σκαρφαλώσει, έχουν "φυτέψει" στο τσιμέντο κομμάτια γυαλιού. Αν δεν περνούσαμε κρίση, φαντάζομαι ότι θα είχαν βάλει ηλεκτροφόρα καλώδια.

Εχει δίκιο η Ιφιμέδεια. Η Αίγινα όμως χάνει γιατί δήλωσε κάτι άλλο.

NIEMANDSROSE είπε...

@Ιφιμέδεια, πάντως αν πρόσεξες, προσπέρασα το σκόπελο της "πρώτης" πρωτεύουσας αποδίδοντας τους χαρακτηρισμούς παλιά και χτεσινή. Συμφωνούμε όμως στο δια ταύτα, έτσι κι αλλιώς.

@swell, ενδιαφέρον αυτό που λες με τα γυαλιά. Δε το ήξερα.

Ιφιμέδεια είπε...

@Niemandsrose

Βεβαίως το πρόσεξα ότι δεν υποπέσατε στο σφάλμα.
Μου φάνηκε πολύ ταιριαστή επιλογή η αναφορά σας στο Ναύπλιο, αυτή την ωραία πωλητέα ψευδαίσθηση.

apikentros είπε...

Το ωραιότερο σχόλιο του τριημέρου που διάβασα. Και τι δεν διάβασα αυτές τις μέρες που επέλεξα να κλειστώ στην πρωτεύουσα και δεν βρήκα ούτε ασπιρ'ινες -είδος εν ανεπαρκεία-για να κρατήσω τις σκέψεις μου εντός των πλαισίων.Ως κι ο σκύλος μου ο Αργος με κυττούσε απορημένος....

kihli είπε...

σήμερα - αύριο

χανόμαστε στην ψευδαίσθηση,γιατί το έχουμε ανάγκη προφανώς (να κρατηθούμε απο κάπου? ή "να κρατηθούμε μέσα στη φυγή" πού έγραφε κι ο νομπελίστας μας?)

καλημέρα.

χ.ζ. είπε...

Πολύ ωραίο το κείμενό σου niemands.
Κουβεντιάζοντας το θέμα σου, θα έλεγα ότι η ζωή στην πρωτεύουσα είναι ανυπόφορη, και εκ διαμέτρου αντίθετη με οποιαδήποτε άλλη επαρχιακής πόλης. Έχω ζήσει παλιά 3 μήνες μόνο εκεί, και θα ήθελα στο εξής να την αποφύγω γενικώς. Αντ' αυτού, μου αρέσει η επαρχία.
Πιστεύω πως η οικονομική κρίση, όσο αυτή υφίσταται, πλήττει πιο πολύ τους κατοίκους της Αθήνας. Είναι αδύνατο και να κλάσεις στην Αθήνα χωρίς να δώσεις λεφτά. Είσαι χωμένος σε ένα σύστημα τόσο καταιγιστικό, ενημέρωσης, διαφήμισης, λάιφ στάιλ κλπ, που δε μπορείς καν να σκεφτείς πως υπάρχει κατι διαφορετικό.
Ενώ στην επαρχία, όλο και κάτι πιο χαλαρό γίνεται. Τουλάχιστον δε με έχει πάρει ποτέ καμιά τράπεζα τηλέφωνο, ή καμιά ηλίθια διαφημιστική.

Εν πάσει περιπτώσει, το Ναύπλιο δεν είναι ακριβώς επαρχιακή πόλη, μια και είναι μάλλον Αθηναϊκό (και γενικότερο) τουριστικό θέρετρο. Δεν έχει δική του ζωή, δέχεται μεταγγίσεις από τους τουρίστες. Άρα και η πραγματικότητα και η ζωή του, και η ανεμελιά του, και η ομορφιά του ακόμα, είναι κάπως τουριστική.

Κατά τα άλλα, φυσικά τα δεινά έρχονται, πρώτα στο κέντρο, και μετά, διαχέονται και στην (άκου μαλακισμένο όρο που βρήκαν) «περιφέρεια»...

NIEMANDSROSE είπε...

@Ιφιμέδεια, εγώ δεν υποπίπτω σε σφάλματα. Αυτά πέφτουν πάνω μου. :)

@apikentros, τα χαιρετίσματά μου στον Άργο. Keep on barking, my little friend. ;)

@kihli, έχουμε ανάγκη να συντηρούμε τη μιζέρια μας γιατί είναι το μόνο που έχουμε, λέω εγώ.

@χ.ζ., πάντως δεν ήταν στις προθέσεις μου να εξαίρω τη ζωή στην επαρχία και να δαιμονοποιήσω τη ζωή στην Αθήνα, ας πούμε. Αφού πια η μιζέρια, που λέω και στην kihli, έχει απλωθεί ως ένα μεγάλο δείχτη που απλώνεται πάνω απ' τα κεφάλια όλων, των διαβιούντων εν τη Μητροπόλει και μη. Απλώς όπως σωστά επισημαίνεις σε λιγότερους σύνθετους κοινωνιακούς τύπους μπορεί να τη βγάλεις καθαρή με πιο λίγα και πιο απλά πράγματα. Μεγάλες κουβέντες ανοίγουμε τώρα κι εγώ σαν επαρχιωτάκι που είμαι, αν και έχω φύγει απ΄τα 19 μου, αν και έχω ζήσει στα Λονδίνα, δε μπορώ σε μια οθόνη. Θέλω μια παγωμένη ρακή, ένα τσιγάρο και λίγο αγγουράκι κομμένο στα τέσσερα και πασπαλισμένο με χοντρό αλάτι για να κουβεντιάζω.