VIII. Ναι

Ι.
Άνοιξη του 2011. Τα κείμενα που γράφτηκαν γι' αυτήν την ξεπέρασαν σε ομορφιά. Τι ήθελε και ήρθε; Καλύτερα ο χειμώνας. Να βρέχει, να μην έχει μια αχτίδα ήλιο, να λες αυτό φταίει που δεν είμαι καλά. Σα δε ντρέπεται η άνοιξη. Έρχεται πανέμορφη, μυρωδάτη, μεγαλοπρεπής να σου επιδειχτεί. Άσε μας κυρά μου. Ούτε που ρώτησες για να' ρθεις. Παίρνω το ποδήλατο και βγαίνω στους δρόμους. Αυτή τη συμπαιγνία της φύσης ενάντια στον άνθρωπο που δε θέλει καμιά μυρωδιά από ανθισμένους κήπους να τρυπώνει στα ρουθούνια του. Κανένα πολύχρωμο παρτέρι να εισβάλλει στο οπτικό του πεδίο. Κανένα ανοιξιάτικο αεράκι να τον χαϊδεύει. Αυτή τη συμπαιγνία γιατί κανείς δε την καταγγέλλει;
ΙΙ.
"Αυτή η άνοιξη καθόλου δε μ' αγγίζει"... τραγουδούσε ένας που μετά έγινε καρικατούρα. Ένας που μας αρέσει να τον κοροϊδεύουμε και να λέμε, για κοίτα πόσο ξεφτίλα έγινε. Αυτό είναι το χόμπι μας. Να λέμε για κοίτα τον πώς κατάντησε. Τον άκουγε βλέπεις ο κουκουές θείος μας από τα μεγάφωνα σε κάθε διαδήλωση. "Τα αγροτικά". Και εμείς είμαστε άλλου τύπου αριστεροί. Δε μας αρέσουν τα μεγάφωνα. Είναι πολύ εκκωφαντικά. Θέλουμε ήπιους τόνους. Τα πλακάτ. Είναι πολύ ξεπερασμένη και η κόκκινη και η μαύρη μπογιά. Εμείς βλέπουμε αποχρώσεις. Τα συνθήματα. Είναι ανυπόφορο να ενώνεις τη φωνή σου στην ίδια φράση με χιλιάδες άλλους. Εμείς θέλουμε να λέμε ο καθένας τη δική του φράση. Οι αφίσες. Είναι σπατάλη χαρτιού. Κι εμείς αγαπάμε τα δέντρα. Και εμάς ποιος μπορεί να μας κατηγορήσει που δεν θελήσαμε να γίνουμε ίδιοι με τους γέρους μας;
ΙΙΙ.
Και θα πιάσουμε ένα-ένα όσες δημόσιες περσόνες συμβολίζουν τους γέρους μας και θα τους κανιβαλίσουμε. Persona non grata. Πώς τον λένε; Στέφανο Ληναίο ξέρω'γω; Ποιος; Αυτός που κατέβηκε με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές; Μίκη Θεοδωράκη; Ποιος; Αυτός που έγινε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου με τη ΝΔ; Διονύση Σαββόπουλο; Ποιος; Αυτός που έβγαζε την Καλομοίρα από τις τούρτες και τόλμησε και είπε για τους μετανάστες σα φασίστας; Μελίνα Μερκούρη; Ποια; Αυτή που κατέβαινε με το ΠΑΣΟΚ; Κι έχουμε άδικο; Γιατί δεν αποκαθηλώσαμε το Βασίλη Διαμαντόπουλο; Γιατί όταν το '95 ήμαστε 18χρονα και το ΠΑΣΟΚ έκανε μαζικές συλλήψεις στα τότε γεγονότα του Πολυτεχνείου, εκείνος βγήκε στη τιβί να πει για το πανί του ράφτη, την ελληνική σημαία που έκαιγε τότε ένας σχεδόν συνομίληκός μας. Και του ασκήθηκε δίωξη για εγκωμιασμό αξιόποινων πράξεων.
ΙV.
Είμαστε μια γενιά μαμόθρεφτη. Γι' αυτό ο Κυνόδοντας θα είναι ταινία ορόσημο. Θα ακούμε μέχρι τα βαθιά γεράματα τη μάνα μας να μας λέει "στα' λεγα εγώ" και "πρόσεχε!". Θα ακούμε μέχρι τα βαθιά γεράματα την εκκωφαντική σιωπή και τα απεστραμμένα βλέμματα του πατέρα μας. Γι' αυτό ό,τι τους συμβολίζει θα γίνει κουρέλι. Θα το ξεσκίσουμε με τα ίδια μας τα χέρια. Αλλά η διαδικασία του απογαλακτισμού, που έχει φτάσει ως τα 30 και 40 μας, πού θα καταλήξει; Έχει παρατραβήξει αυτό το αστείο. Θα μας θυμούνται τα παιδιά μας σαν σε μια διαρκή υπόκωφη εφηβεία, σε μια διαρκή μανία ενηλικίωσης, χωρίς αποτέλεσμα.
V.
Είμαστε το παιδί του διευθυντή και του προϊστάμενου. Είμαστε όλοι ένας καθαρόαιμος οργανισμός. Αν είχαμε ανάμεσά μας τά παιδιά του εργάτη και του αγρότη θα ήταν παράταιρο. Μα τι λέω; Υπάρχουν εργάτες και αγρότες σήμερα; Σε λίγο θα μας περιγράψεις και φολκλορικά σκηνικά σαν αυτά που έδειχνε στην "εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων". Οι σταφίδες είναι τούρκικες, τα αχλάδια ιταλικά και τα πορτοκάλια ισπανικά. Εδώ παράγουμε μόνο δάνεια.
VI.
Η αισθητική μας θα είναι ομοιόμορφη. Άκου να σου πω. Δε θα μου χαλάς τη μέρα με τη γκρίνια σου. Αν έχεις νεύρα, μέτρα προβατάκια, πάρε βαθιές ανάσες, κάνε σεξ. Δε θα μου λες όμως πράγματα που να με δυσαρεστούν. Θα μας αρέσουν τα ίδια ρούχα, τα ίδια μπιχλιμπίδια, τα ίδια αστεία, η ίδια εκφορά λόγου, τα ίδια κουρέματα, τα ίδια τραγούδια, οι ίδιες ταινίες, τα ίδια iPhone apps, τα ίδια καφέ, οι ίδιοι δρόμοι, τα ίδια avatar. Θα σκέφτεσαι όπως σκέφτομαι και θα σκέφτομαι όπως σκέφτεσαι. Κανείς δε θα ξεφύγει από τη μεγάλη του γένους σχολή. Μια μέρα θα φορέσουμε όλοι μαζί μαύρα ρούχα και θα σταθούμε άλαλοι έξω απ΄την κλειστή Βουλή. Κάποιοι θα ρίχνουν φάσκελα. Αυτό είναι εντός του καταστατικού. Θα γεράσουμε μαζί. Το ακούς; Διάβασε το καταστατικό. Είναι γραμμένο παντού. Με σύμβολα.
VII.
Δε γράφουμε για να κάνουμε φίλους, αλλά για να χάσουμε κι αυτούς που έχουμε. Κάπως έτσι δε το είχε πει ο ποιητής που μετά εμείς βέβαια κανιβαλίσαμε; Μα δεν καταλαβαίνω την ειρωνεία σου σήμερα. Έχουμε μαλώσει με κάθε τι το ελληνικό. Πού είναι το κακό; Τα μισά θυμίζουν την -ευρύτερη- οικογενειακή μέγγενη και το ευνουχιστικό σχολείο, και τα υπόλοιπα τους χρυσαυγίτες. Εμείς μπορεί να έχουμε κάνει δυο ταξίδια στο εξωτερικό, ή και κανένα, αλλά όμως είμαστε πιο ευρωπαίοι από τους ευρωπαίους. Για δες γύρω σου. Είναι δυνατόν να βάζεις στίχους του Ρίτσου στην κουβέντα; Πού ζεις;
VIII.
Δε ζεις. Δε μυρίζεις. Οι οθόνες δεν αναδύουν ούτε μισή φερομόνη. Πώς να σε ερωτευτώ; Δε ζεις. Δε σκέφτεσαι. Το "ανήκειν" σου κλαδεύει τα πιο δροσερά κλαδιά της σκέψης σου. Πώς να αφομοιωθώ; Δε ζεις. Δε θα εξελιχθείς. Θα μείνεις προσκολλημένος σε έναν απογαλακτισμό, που μάλιστα δε θα ολοκληρώσεις ποτέ, ως το τέλος της ζωής σου. Δε θα αφήσεις τίποτα πίσω σου. Θα ψάχνει το παιδί ένα έρεισμα για να σε θαυμάσει, μια λαβή να εξοργιστεί και δε θα βρίσκει τίποτα.
IV.
Πάμε στις πλατείες. Πάμε να καθήσουμε χωρίς συνθήματα, χωρίς μεγάφωνα, χωρίς αφίσες, χωρίς πλακάτ, χωρίς ινστρούχτορες, χωρίς κομματικές γραμμές, χωρίς μπογιές. Πάμε χωρίς το τραγούδι που λέει η πλατεία είναι γεμάτη. Το είχε γράψει ο φασίστας. Ούτε που το ξέρεις; Πάμε να καθήσουμε όλοι μαζί και να κοιτάμε. Αν θες μπορούμε και να κοιταζόμαστε. Είναι εξτρημ, το ξέρω. Δε θέλω να σε πιέσω. Πάμε να κουβεντιάσουμε ήσυχα και απλά. Χωρίς τον ξύλινο λόγο τους. Χωρίς την κομματική πειθαρχία. Χωρίς καμιά μαρξιστική ή άλλη θεωρία. Να βγούμε έξω.
V.
Πάμε. Μόνο να περάσει η άνοιξη. Μη λες ΠΑΜΕ. Είναι πασσέ. Πάμε. Να φέρω και τηλεόραση μαζί; Για να έχεις κάτι να γράφεις μωρέ στο twitter. Να φέρω;
VI
Φέρε ό,τι θες μόνο άφησε την ειρωνεία σπίτι σου. Να φέρω διλήμματα; Όχι, θα τα φέρω εγώ. Ώστε έχουμε δυο επιλογές. Να καθήσουμε στα σπίτια μας ή να βγούμε στις πλατείες. Να μείνουμε κλεισμένοι στα τέσσερα ντουβάρια μιμούμενοι τους μικροαστούς γονείς μας που ο αντίλαλος του κάθε βλέμματός τους θα μας συνοδεύει ως το τέλος.
VII.
Να φέρω αντιρρήσεις; Φέρε. Τα διλήμματα, από οποιονδήποτε και αν τίθενται, είναι εξαιρετικά αντιπαθητικά. By default. Είτε άκουσες παλιότερα το Τζώρτζ Μπους Jr να απευθύνει στον πλανήτη το δίλημμα "όποιος δεν είναι με το μέρος μας είναι εχθρός μας" σε μια προσπάθεια να εντείνει την τρομοϋστερία. Είτε άκουσες έπειτα φαιδρότητες τύπου "Καραμανλής ή χάος". Είτε τώρα ακούω εσένα. Θα τα φέρεις τελικά; Θα τα φέρω.
VIII.
Ναι. Τι ναι; Θέλεις κάπου να καταλήξεις; Όχι. Ανήκω βλέπεις στη γενιά μου. Δε θέλω να καταλήξω πουθενά. Μα πώς μπορείς να μιλας για γενιά; Είμαστε ο καθένας μόνος του. Με αυστηρά ίδια αισθητική ωστόσο. Die Wielle. Με έναν αρχηγό φάντασμα. Θα το ποστάρεις αυτό; Ναι. Πιστεύεις θα καταλάβει κανείς αυτό το παραλήρημα; Ναι. Το ξέρεις πως θα εκτεθείς; Ναι. Πώς θα δυσαρεστήσεις κάποιους; Ναι. Πώς θα σε ειρωνευτούν; Ναι. Πώς θα χάσεις; Ναι. Πως έχει καταργηθεί το α' πληθυντικό το ξέρεις; Ναι. Πως μας νοιάζει η μορφή περισσότερο από το περιεχόμενο, το γνωρίζεις; Ναι. Και θα πατήσεις publish post; Ναι. Μα γιατί; Ναι είπαμε. Όλα ναι.

αμερικανιές χωρίς σύνορα

Μέσα σε κλίμα λαϊκής εξέγερσης όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μέσα σε κλίμα μπατσοκρατίας και ενώ ο πρωθυπουργός της χώρας προσπαθεί να αμβλύνει την εικόνα του χάους στις Βρυξέλλες αποδίδοντας τα επεισόδια σε "επαγγελματίες ταραξίες", τα ημεδαπά αμερικανάκια επινόησαν πάλι τον πιο αιχμηρό, τον πιο καίριο, τον πιο...ξενέρωτο τρόπο να διατρανώσουν την οργή και τη θλίψη τους: Κορδελλάκια μαύρα με καρφιτσούλα, σικ, για το πέτο του ακίνδυνου εξεγερμένου τριαντάρη. Μετά το γαρύφαλλο στο πέτο του Μπελογιάννη, το κορδελλάκι στο πέτο του θολοκουλτουριάρη, που έχει μπερδέψει τον Κοκό με το Σανέλ.
Μετά τα κορδελλάκια για τον καρκίνο του στήθους και για το AIDS, ήρθε η ώρα να φορέσουν τα μοντέλλα και τα κορδελλάκια της εξέγερσης.

Εμπρός στον αγώνα με μπροστάρισσα την Εύη Βατίδου.


UPDATE

Νέες ιδέες για trendy αγωνιστές!






Και μην ξεχάσατε τα βραχιολάκια σας!

Σκατά στη μπλογκόσφαιρα

που αναδεικνύει πρώτο σε αναγνωσιμότητα και δημοφιλέστερο το troktiko με το press-gr στη δεύτερη θέση.
Αν ξανακούσω για έρευνες που καταλήγουν για άλλη μια φορά στο συμπέρασμα πως ο μέσος blogger είναι 30άρης, ανώτατου μορφωτικού επιπέδου, ψαγμένος, με οικολογικές και πολιτικές ανησυχίες, θα ξεράσω βατράχια.

Constandina, I miss you

Μου λείπει η κατά ατμοσφαιρικό κόσμο Κωνσταντίνα, ή η κατά μπλογκοσφαιρικό κόσμο Ψιλικατζού, όσο σφαιρικά και να το δω το θέμα.

Γιατί υπήρξε βαθιά ευγενική φυσιογνωμία, παρόλο που έβριζε σα λιμενεργάτης (χαχα).
Γιατί υπήρξε εντελώς αυθεντική, παρόλο που πήγε και έγινε διαφημίστρια (αχ, γιατί; Γιατί;..).
Γιατί υπήρξε μάστορας της κριτικής, παρόλο που συμμετείχε πού και πού σε ηλίθιους ακτιβισμούς (τα βγάλανε τα μαύρα οι χήρες όξω απ΄τη Βουλή; )
Γιατί υπήρξε μεγάλη μούρη, παρόλο που περιφρόνησε το trend να χρησιμοποιείς το blog σου σαν πεδίο εκτόνωσης των απωθημένων σου (και δημοσιογραφίζοντες έχουμε και λογοτεχνίζοντες έχουμε και γκομενίζοντες έχουμε και παπαρίζοντες έχουμε, απ' όλα έχουμε).
Γιατί υπήρξε σοβαρή γυναίκα, παρόλο που είναι γυναίκα του Καλτσόβρακου.
Γιατί υπήρξε ασυγχώρητα δημοφιλής, παρά το ότι δε χαριζόταν σε κανέναν (η μικρή Ποκαχώστα).
Γιατί υπήρξε υπερβολικά φιλόξενη, παρόλο που αυτό είναι τροφή στα troll (αν και τα τρόλλ είναι παμφάγα).
Γιατί δε δίσταζε να έχει άποψη επί παντός του επιστητού, παρόλο τον κίνδυνο να φανεί ξερόλα (όπως συνέβαινε ενίοτε και δικαίωμά της).
Γιατί υπήρξε ανήσυχο και ασυμβίβαστο πνεύμα, παρόλο που είναι Παρθένος στο ζώδιο (μα είναι δυνατόν; ).
Γιατί υπήρξε ανελέητα αυτοσαρκαστική, παρόλα τα groupies που είχαν κατσικωθεί στο blog της (από το πολύ γλείψιμο που της έκαναν γλιστρούσε καμιά φορά ο αναγνώστης).
Γιατί υπήρξε πραγματικά διαφορετική, παρόλο που ήταν το κορίτσι της διπλανής πόρτας (τοκ-τοκ, άντε βγες έξω πάλι).
Γιατί υπήρξε πολύ όμορφη, παρόλο που στο γραπτό λόγο η φάτσα δεν έχει σημασία (κι όμως έχει).

Μου λείπει αυτό το κορίτσι, παρόλο που την είχα αδικήσει και της είχα επιτεθεί εντόνως (τι περίεργο!) με αφορμή μια κουβέντα για τις διαφημίσεις στα μπλόγκζ.

Παρόλο, παρόλα, παρόλες...Parole, parole, parole...

Η αναβολή σου έληξε. I miss you, mari! Come back!!

Όταν πλακώνουνε τα troll

γίνεται Τρολλικός Πόλεμος.

Ηδονολεξίας

Οι ιστολόγοι είναι όλοι ανώμαλοι γιατί είναι ηδονολεξίες.

Τζιπάκο αγάπη μου, όχι άλλες κονσέρβες

Απ' ό,τι έχω καταλάβει οι bloggers την έχουν ψωνίσει ( φθηνά βέβαια, τσάμπα σχεδόν, από τον καναπέ του σαλονιού τους) πως επηρεάζουν το κοινωνικοπολιτικομηντιακό γίγνεσθαι. Ψευδώνυμοι παράγοντες δηλαδή. Τα ξέρουμε, να μην τα επαναλάβουμε όλα και τα εμπεδώσει και ο αδαής αναγνώστης: ξεμπροστιάζουμε δημοσιογράφους, αποκαλύπτουμε σκανδαλάκια, ανακρίνουμε εκδότες. Χώρια ο μπλογκο-ακτιβισμός, που έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος του συστήματος. Αν και σ' αυτό επειδή διαφωνεί η συντακτική μας ομάδα, δε θα δώσουμε παραδείγματα.

Από την άλλη, επειδή υπάρχει που υπάρχει η αναγνωσιμότητα και η κατά φαντασίαν επιρροή, βρίσκω μια ευκαιρία να ρίξω μια μποτίλια στο πέλαγο της εναλλακτικά ψωνισμένης ενημέρωσης, να στείλω ένα ερωτικό ραβασάκι με άλλα λόγια και ό,τι κάτσει:

Τζιμάκο, Τζιπάκο, αγάπη μου, αράπη μου, καβαλάρη του Δούρειου Ήχου, μη ρίχνεις άλλες κονσέρβες στην κοιλιά του κούφιου σου αλόγου, μη μοιράζεις σε μας τα ορφανά της real satiras τα παλιά πολυφερεμένα σου νουμεράκια, τα ξεχειλωμένα XXL. Mόνο XXX arapi μας και φρέσκο πράμα να σπαρταράει στην αιχμή του δόρατος της σάτιρας σου το πεντακέφαλο (βάζω κι εμένα μέσα, είμαι στην 5η, αν με ψάχνεις) τέρας της εξουσίας.

Tigka Sarapo

Σκασμός λοιπόν! Μιλάει ο Υπουργός!

Ακόμα περισσότεροι ανώνυμοι κακομοίρηδες δικτυογράφοι μπουζουριάστηκαν γιατί σαν (πολιτικά) ζώα βγάζανε στη φόρα τα άπλυτα του πολιτικού συστήματος. Βόδια!

Από το 2003, 64 ντουγάνια έχουν βρεθεί πίσω από τα κάγκελα γιατί είχαν και άποψη οι κοντές γελοίες και τις δημοσίευαν, λέει το University of Washington.

Το 2007 τριπλασιάστηκε ο αριθμός των πολιτικοποιημένων ψωριάρηδων που φόρεσαν τα βραχιολάκια των μπάτσων.

Τα περισσότερα δεσίματα έγιναν στη δημοκρατική Κίνα, την εξωτική Αίγυπτο και το μαγευτικό Ιράν.

Οι πολίτες του κώλου βρέθηκαν στη στενή για διάφορους λόγους, όπως λέει και το World Information Access που όλα τα ξέρει.

Βασικά τα ζώα τσαμπουνούσανε διάφορες παπαριές για διαφθορά στις κυβερνήσεις, κατα...κάτι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παπαρίλες. Και κάνανε και κριτική τα παιδοβούβαλα κάτα της δημόσιας πολιτικής και το παίξανε και ανακριτές σε πολιτικούς!!!!

Το λέει και το χαρτί πως όσο αυξάνονται τα θύματα με τα φο-μπιζου στους καρπούς, τόσο φαίνεται πως είναι και άλλα πολλά ζώα πολιτικά που θα χρειαστούν βραχιολάκια για να βγάλουν το σκασμό. Όσο μεγαλύτερο μπουρδέλο είναι μια χώρα, τόσο πιο πολλά ζώα γκαρίζουν και τόσο πιο πολλούς είναι έτοιμη η στενή να υποδεχτεί.

Το χαρτί λέει και το άλλο. Πως 15 μηνάκια στη ψειρού θα τα φάει ο κάθε ψωνισμένος ανώνυμος που του περισσεύει η άποψη και δε τη βάζει καλύτερα στον ανώνυμο πισινό του. Αλλά μέχρι και 8 χρονάκια μπορεί να του στοιχίσει η μαλακία στον εγκέφαλο να δημοσιεύει τις αρλούμπες του ενάντια στο κράτος που τον τρέφει.

Βέβαια δε τα μαθαίνουμε και όλα τα καλόπαιδα που τα συνέλαβε και ο μπάτσος εκτός από τη σάλπιγγα της μάνας τους. Γι' αυτό τα νούμερα δεν είναι και σίγουρα. Σίγουρα όμως πρόκειται για νούμερα.

Λέει πιχί η Committee to Protect Bloggers πως χώσανε 344 σχιστομάτες στην μπουρού στη Μπούρμα γιατί δε τους έφταναν τα χάλια τους είχαν ήθελαν και να γίνουν και γνωστά τα χάλια τους στον κόσμο.

Αλλά καλά κάνουν 30 κράτη και έχουν κόψει τα πολλά-πολλά στη μπλέμπα. Η Κίνα ας πούμε κάτι μπλογκζ για διαμαρτυρίες και αηδίες τα κόβει από την αρχή μαχαίρι.

Αλλά δεν είναι μόνο η Μέση Ανατολή και η Ανατολική Ασία που έκοψε το βήχα στα ζαβά. Και στη Γαλλία, την Μεγάλη Βρετανία -βοήθειά μας- τον Κανάδα και τις ΗΠΑ-ξείπα τα ίδια κάνουν. Παγκόσμιο πούτσισμα.

Η πασιέντζα πάντως πρόβλεψε πως μέσα στο 2008 θα έχουμε ακόμα περισσότερα μπουζουριάσματα γιατί αυξάνονται και τα ζώα που τα γυρεύει ο οργανισμός τους. Λογικό. Πάντως η Κίνα, το Πακιστάν, το Ιράν και οι ΗΠΑ-ξείπα το λένε καθαρά: ΣΚΑΣΜΟΣ ΛΟΙΠΟΝ! ΜΙΛΑΕΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ!

Ανώνυμα επιθετικά σχόλια ή κουραδοκουκουλοφόροι της μπλογκοσφαιρας

Πάλι στο μπλογκ του Old Boy.
Την πρωτη φορά με τα κανονικά τους νικνέιμ, τώρα ανώνυμοι. Την πρωτη φορά, με αφορμή ένα ομολογουμένως εριστικό και ειρωνικό σχόλιό μου, μου επιτέθηκαν διάφοροι σχολιαστές. Αν και δε μου άρεσε το ομαδικό πνεύμα της επίθεσης και η τροπή που πήρε, ωστόσο ήξερα με ποιους μιλάω και δεν ένιωσα εντελώς μαλάκας. Δεν ένιωσα δηλαδή ότι έχω να κάνω με κουκουλοφόρους.
Τη δεύτερη φορά, πάλι με αφορμή ένα ειρωνικό αλλά όχι εριστικό σχόλιό μου, κάποιος "ανώνυμος" άρχισε να μου επιτίθεται με βλακώδη σχόλια που φιλοδοξούσαν να εμφανίζονται ως ειρωνικά (αγνοώντας πως η ειρωνεία είναι για επιδέξιους...εγκεφάλους). Του απάντησα, καλώς ή κακώς, στο περίπου ότι η επίθεσή του δε με ενοχλεί αλλά με ενοχλεί το γεγονός πως είναι κάποιος από μας και κάνει sign out το προφίλ του ώστε να αφήνει ανώνυμα τις χαζοκακιες του. Που από χαζοκακιες όμως γίνανε χοντροκοπιές και αναγκάστηκα να σβήσω τα, κατά τα άλλα καθόλου υβριστικά, σχόλιά μου ώστε να αφήσω τον κουκουλοφόρο να τραμπουκιζει μόνος του. Να εκτονώνει το θυμό του μόνος του, ακριβώς όπως έχει μάθει προφανώς να εκτονώνει και τη λίμπιντο του.

Το θέμα μου βέβαια δεν είναι ο συγκεκριμένος αλλά το εξής δίλημμα: Ως κάτοχος ενός μπλογκ θα πρέπει να αφήνει κανείς σε κοινή θέα σχόλια που στρέφονται προσωπικά σε κάποιον άλλο σχολιαστή ή να τα σβήνει. Με άλλα λόγια τι θα έκανα εγώ στη θέση του Old Boy; (Για την ιστορία, ο ολντ δε τα έσβησε, αλλά στο τέλος ζήτησε από τον ανώνυμο να πάει αλλού να τσακωθεί).

Το πρόβλημά μου έχει τρεις απαραίτητες συνθήκες: 1. ο σχολιασμός να προέρχεται από κάποιον που δεν αποκαλύπτει καν τη διαδικτυακή του ταυτότητα, 2. ο σχολιασμός να είναι υβριστικός, κακοπροαίρετος κλπ, 3. το σχόλιο να στρέφεται προσωπικά όχι κατά του ιδιοκτήτη του μπλογκ αλλά εναντίον κάποιου σχολιαστή ή προσώπου που δεν έχει πρόσβαση στη διαχείριση των σχολίων .

Κάποιοι βάζουν moderation και επιλέγουν τι θα περάσει. Εγώ δε μπορώ να μπω σ' αυτή τη διαδικασία γιατί συνήθως δημιουργούνται παρεξηγήσεις και γιατί υπάρχει από την αρχή η αίσθηση πως ο μπλογκερ θελει να έχει τον απόλυτο έλεγχο.
Κάποιοι άλλοι δεν επιτρέπουν τα ανώνυμα σχόλια. Στο ντοκιμαντέρ των Ανδριωτάκη- Μέγα, ο Γκαζι Καπλάνι, για παράδειγμα, παρατήρησε πως όλοι αυτοί οι επιθετικοί ανώνυμοι σχολιαστές αποθαρρύνονται όταν υιοθετήσεις αυτή την πρακτική στα σχόλια. Ομως ούτε και μ' αυτό πολυσυμφωνω γιατί δεν αφήνει την ευκαιρία σε όσους δεν έχουν μπλογκ είτε gmail account να σχολιάσουν.
Κάποιοι άλλοι συνιστούν διαγραφή τέτοιου τύπου σχολίων. Αλλά και αυτό ένα είδος καταστολής δεν είναι; Κι έπειτα πως μπορώ να κρίνω σε ποιο βαθμό το σχόλιο είναι πράγματι προσβλητικό για τον άλλο ή απλώς προσβάλλει τη δική μου αισθητική ή μου δίνει μια ευκαιρία να το παίξω εξουσία αφαιρώντας το λόγο από κάποιον, έστω κι αν αυτός εμφανίζεται ως κουκουλοφόρος έρχεται και αφήνει τις κουράδες του στο μπλογκ μου;
Κάποιοι άλλοι βέβαια δεκάρα δε δίνουν για όλα αυτά και υποθέτω πως θα είναι και οι περισσότεροι που θα μου προτείνουν να τους γράφω κανονικά κάτι τέτοιους, να μη χολοσκάω και άλλα τέτοια ωραία και κουλ. Μ' αυτή όμως την εκδοχή συμφωνώ λιγότερο από οποιαδήποτε προηγούμενη. Γιατί δεν πρόκειται για την προστασία της δικής μου αξιοπρέπειας αλλά κάποιου άλλου.
Τελικά, μετά από μια περίοδο πειραματισμού (και λαθών), αποφάσισα να αφήνω όλα τα σχόλια χωρίς ελέγχο ή διαγραφές, διασφαλίζοντας το προφίλ μου τίγκα δημοκρατικό αλλά αφήνοντας έκθετους στον θύμο των κουραδοκουκουλοφορων κάποιους ανθρώπους που έκαναν τον κόπο να σχολιάσουν. Εξακολουθώ όμως, οπως φαίνεται, να βρίσκομαι σε δίλημμα.

Τα φώτα σας παρακαλώ! :)


Update
Oφειλω να συγχαρώ τον Old Boy, τον αγόγγυστο blogger, για την επίδειξη ακροδημοκρατικού φρονήματος. Υποκλίνομαι στην άτεγκτη στάση του να διατηρεί τα παλιά όσο και τα νέα σχόλια (βλ.τελευταίο του ποστάκι) των τραμπούκων αναγνωστών του σε κοινή θεά. O Old Boy για μια ακόμα φορά καινοτομεί και εκπλήσσει τα πλήθη των ευσεβών:
Η ελευθερία του ενός ΔΕΝ σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου. Δημοκρατία είναι η προστασία του κουκουλοφόρου. Κανένα σχόλιο δεν διαγράφεται ούτε και συστάσεις γίνονται. Η πελατεία είναι πράγμα ιερό. Ο σεβασμός προς τον πελάτη, ακόμα και troll, είναι η πρωτη προτεραιότητα της ακροδημοκρατιας.

Νέο μπλογκοπαίχνιδο: 5 λόγοι που μισώ τα μπλογκοπαίχνιδα

Πόσο αγενής μπορεί να είναι κάποιος που όχι μόνο δεν αποδέχεται πρόσκληση που του έχεις απευθύνει για ένα παιχνίδι αλλά σου αντιπροτάσσει και πέντε λόγους ενάντια σ' αυτό; Πολύ! Ελάτε να παίξουμε τότε.

1. Τα μπλογκοπαίχνιδα τα αντιπαθώ όσο το facebook γιατί αποπνέουν το ίδιο πράγμα: American pathetic infantilism, είναι εισαγόμενο προϊόν ασυναγώνιστου θλιβερού παλιμπαιδισμού.
2. Τα μπλογκοπαίχνιδα έχουν και έναν ιδιοτελή σκοπό μια που επιδιώκουν να αυξήσουν τα ratings στο τεκνοράτι, το sync και άλλους αγκρεγκέτορες.
3. Τα μπλογκοπαίχνιδα δημιουργούν κλίκες.
4. Τα μπλογκοπαίχνιδα είναι πασσέ σαν τα λευκώματα που φτιάχναμε προ αμνημονεύτων ετών, αλλά, διάολε, μεγαλώσαμε από τότε!
5. Τα μπλογκοπαίχνιδα δείχνουν πως ο "κτήτωρ" δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει, αλλά θέλει κάτι οπωσδήποτε να πει!

Και τώρα προσκαλώ όποιον θέλει να πάρει τη σκυτάλη και να γράψει 5 λόγους που σιχαίνεται τα μπλογκοπαίχνιδα.

εδώ το καλό 69

-Ου να μου χαθείς μωρή ξετσίπωτη!
-Ου να μου χαθείς ρε πορνοδιαστροφικέ!
-Άντε ρε κρύα!
-Ουστ ρε χοτ λάβερ!
-Ουστ εσύ!
-Εσύ σουτ!
-Τι σουτ;
-Τι σουτ;
-Ααα
-Αααα...

Η όμορφη Ξένια, όμορφα καίγεται

"Oι μπλόγκερ δεν θέλουν να δουν το βίντεο του Ζαχόπουλου, οι μπλόγκερ απαιτούν δεντροφύτευση της Πάρνηθας τώρα, οι μπλόγκερ διεκδικούν εφαρμογή του διευρυμένου ωραρίου στο μετρό."
Μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα και δε τα ξέρεις και όλα, Ξένια μου! Προεκλογικά οι ακατανόμαστοι είχαν τη φαεινή ιδέα να μπερδέψουν τα exit polls δίνοντας ψευδείς απαντήσεις! Μιλάμε έτριξαν τα θεμέλια του πολιτειακού συστήματος με τον χαβαλεδακτιβισμό. Μην απορείς που έβγαινε πρώτο κόμμα η Ένωση Κυνηγών στο έξιτ πολλ και τελικά ξανα-ορκίστηκε κυβέρνηση η ΝουΔου. Οι bloggers είχαν κάνει το θαύμα τους. Είδες που το ΕΣΥ έγινε περδίκι και δουλεύουν όλα ρολόι; Οι bloggers ας είν' καλά. Είδες που γκρεμίζονται ολόκληρα ξενοδοχειακά συγκροτήματα για να γίνει δεντροφύτευση; Οι bloggers είναι η αιτία. Γι' αυτο σου λέω, άλλος έχει τα γένια, κι άλλος έχει την Ξένια.

Ποιοι είναι λοιπόν οι μπλόγκερ με τα τόσο ανομοιογενή αιτήματα;
Είναι κάποιοι αποτυχημένοι, μωρέ, με άφθονο ελεύθερο χρόνο που ψάχνουν μια τελευταία διέξοδο να κερδίσουν λίγη αξίωση. Μη δίνεις σημασία, θα τους περάσει. Ωστόσο μη τους πεις τη λέξη κίνημα γιατί βγάζουν φλύκταινες! 'Αλλο βέβαια που τους αρέσει να λειτουργούν συλλογικά και σε κάθε ευκαιρία να συνδικαλίζουν μόλις τους επιτίθεται κανείς. Εσύ καλή ώρα. Το Πάσχα έχεις κανονίσει τίποτα; Δεν έχουμε βρει Ιούδα για το 2008 και μπορεί να κατέβεις προτεινόμενη.

"Κάθε εφημερίδα ή περιοδικό που σέβεται τον εαυτό του έχει ορισμένους ρεπόρτερ ή κριτικούς που διαθέτουν μπλογκ, αναμεσά τους, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ο «Γκάρντιαν», το «Νιου Γιόρκερ» και φυσικά η «Καθημερινή»."
Δε καταλαβαίνω γιατί τσουβαλιάζετε την Καθημερινή με αυτές τις φυλλάδες του συρμού, αλλά ας είναι.

"Το ενδιαφέρον στοιχείο των μπλογκ είναι ο τρόπος γραφής, η αμεσότητα και οι νεολογισμοί, που προκύπτουν από την τεχνολογική αργκό."
Τα παραλές. Αλλά ελπίζω να αναφέρεσαι σε μπλογκζ του εξωτερικού και όχι στην ντόπια μπαναλαρία.

"Είναι δύσκολο να ανταγωνιστεί κανείς τους μπλόγκερ"
Τι ανάγκη έχεις εσύ που έχεις φτάσει στην κορυφή;

"που επενδύουν τα γραπτά με μουσική υπόκρουση, βιντεάκια και links, τα οποία παραπέμπουν απευθείας τον χρήστη σε άλλες πηγές. "
Έμαθε και η πλέμπα, Ξένια μου, να κάνει reference και έχουμε τρελαθεί να πηγαίνουμε από link σε link σαν το βατράχι στα νούφαρα της λίμνης. Quell ξεπεσμός!

"Οσο για το στυλ γραψίματος, είναι ελλειπτικό, χωρίς σημεία στίξης. Μοιάζει με προφορικό λόγο και τα συναισθήματα ενίοτε περιγράφονται με σύμβολα όπως :-) ή :-( (που υποδηλώνουν χαρά και λύπη αντίστοιχα)."
Μα δε τους κάνετε και εσείς δωρεά καμιά διορθώτρια; Εξάλλου σε τι σας χρειάζονται οι διορθωτές; Αφού τα κείμενά σας είναι αριστουργηματικά εν τη γενέσει τους. Είμαι βεβαία!

"Ορισμένες φορές οι μπλόγκερ δεν γράφουν πρωτότυπα πράγματα, λειτουργούν καπως σαν επιμελητές, επιλέγοντας αξιοπρόσεκτα κείμενα και προσθέτοντας πνευματώδη σχόλια. Συνήθως οι άνθρωποι που διαθέτουν μπλογκ προσπαθούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον και να συνδεθούν με όσο το δυνατόν περισσότερα μπλογκ."
Τι ασύστολα ψεύδη είναι αυτά που βάλθηκες να διαδώσεις, κόρη; Η μπλογκόσφαιρα είναι αμόλυντη από κάθε είδους ιδιοτέλεια. Όλα γίνονται για το κοινό καλό. Τώρα, άμα κερδίσουμε και λίγη φήμη τι να κάνουμε; Να βάλουμε μπούργκα για να μη μας αναγνωρίζουν στο δρόμο τα πλήθη των αναγνωστών;

"Για να κατακτήσουν λοιπόν τη δόξα στον κυβερνοχώρο,κάποιοι οι μπλόγκερ δοκιμάζουν τα πάντα, σκορπούν φήμες, διαδίδουν ψεύδη, δημιουργούν τεχνητές αντιπαραθέσεις, κατασκευάζουν ανύπαρκτα πρόσωπα και μεταδίδουν τα πλέον εξωφρενικά βίντεο"
Τώρα, αν η διορθώτρια σου πρόσθετε τη λέξη κάποιοι για να μην εκτίθεσαι και εσύ ότι δε πέρασες και τέλεια το Σαββοτοκύριακο και έχεις τα νεύρα σου, κινδύνευε με απόλυση ;


"διεκδικώντας επάξια τον τίτλο των ιερόδουλων του κυβερνοχώρου. "
Δε θέλω να σου καταρρίψω το μύθο που έχεις πλάσει για τα μπουρδέλα. Αλλά οι πουτάνες ούτε ψεύδη πληρωμένα διαδίδουν, ούτε debate και συγκρούσεις δημιουργούν, ούτε μεταποιούν ανύπαρκτες προσωπικότητες σε πολιτικούς, ούτε συγκαλύπτουν εξωφρενικά ψεύδη. Μάντεψε ποιες δηλωμένες πόρνες το κάνουν αυτό.

"Το 2005 μία πρώην κάλλιτεχνις του στριπ τιζ από τη Μινεσότα και δεινή μπλόγκερ έγραψε ένα επιτυχημένο βιβλίο. Φέτος, το σενάριο της ταινίας «Τζούνο», που παίζεται αυτές τις μέρες και στους αθηναϊκούς κινηματογράφους. "
Αν δεν παραδίδεις ήδη μαθήματα δημοσιογραφίας, θα σου πρότεινα να αναλάβεις σύντομα. Η παραπάνω πρόταση θα αποτελέσει ένα κόσμημα για το CV σου.

UPDATE
Βρείτε τις ομοιότητες
του πονήματος της κας Κουναλάκη
με αυτό το άρθρο
και κερδίστε μια θέση στην εκτίμησή μου!

(ΥΓ: Ευχαριστώ το παιδάκι που με ενημέρωσε σχετικά)


Τι μου θυμίζει;;;

Reading blogs, it's pretty clear, is not like reading a newspaper article or a book. Blog readers jump around. They follow links. They move from blogs to news clips to videos on YouTube, and they do it more easily than you can turn a newspaper page. They are always getting carried away-somewhere. Bloggers thrive on fragmented attention and dole it out too-one-liners, samples of songs, summary news, and summary judgments. Sometimes they don't even stop to punctuate. And if they can't put quite the right inflection on a sentence, they'll often use an OMG (Oh my god!) or an emoticon, e.g., a smiley face :-) or a wink ;-) or a frown :-( instead of words. (Tilt your head to the left to see the emoticons here.)

Many bloggers really don't write much at all. They are more like impresarios, curators, or editors, picking and choosing things they find on line, occasionally slapping on a funny headline or adding a snarky (read: snotty and catty) comment. Some days, the only original writing you see on a blog is the equivalent of "Read this.... Take a look.... But, seriously, this is lame.... Can you believe it?

Now that fame and links are one and the same, there are bloggers out there who will do practically anything- start rumors, tell lies, pick fights, create fake personas, and post embarrassing videos-to get noticed and linked to. They are, in the parlance of the blogosphere, "link They are, in the parlance of the blogosphere, "link whores." And those who succeed are blog celebrities, or "blogebrities.whores." And those who succeed are blog celebrities, or "blogebrities."this?"

Λοιπόν, Ξένια, πολύ ωραίες μεταφράσεις κάνεις από τα αγγλικά. Ως μεταφράστρια είσαι (ή θα μπεις) στην ΕΣΗΕΑ;
Είθισται βέβαια να αναφέρουμε τον/την συγγραφέα του πρωτότυπο κειμένου, δλδ την Sara Boxer εν προκειμένω.
Μη μου πεις πως Σάρα Μπόξερ είναι το καλλιτεχνικό σου ψευδώνυμο!
Επειδή γνωρίζω και εγώ δυο-τρία αγγλικά -επίπεδο Elementary, μη φανταστείς- να στείλω ένα μεϊλάκι στην Ms Boxter να χαρεί για την...αναπαραγωγή;
Δε πιστεύω να θεωρηθεί....πουτανιά!..
Αλλά και ρουφιανιά να θεωρηθεί, άλλος έχει το όνομα... ας έχει και τη χάρη.

The ρουφ is on fire

syncαρητήρια!

Μόλις με ειδοποίησε ο ατζέντης μου πως βρίσκομαι ανάμεσα στα 100 δημοφιλέστερα ελληνόφωνα ιστολόγια. Νιώθω τόσο συγκινημένη! Σνιφφ... Το παιδικό μου όνειρο έγινε πια πραγματικότητα.
Ευχαριστώ τους αγαπητούς αναγνώστες μου και τους αξιότιμους συναδέλφους ιστογράφους που με στήριξαν σ' αυτό το δύσκολο έργο. Αν είχα δεχτεί και τις προτάσεις για μπλογκοπαίχνιδα θα ήμουν σε πιο περίοπτη θέση, αν και πρώτη φορά μου έρχεται να ευχαριστήσω την καλή μου τύχη που βρίσκομαι μακριά από την... πρέζα.
Ευχαριστώ επίσης τους μπάτσους που εισέβαλαν στο άβατο των Ζωνιανών, τον εμπνευστή των φριχτών διαφημίσεων του Τζάμπο, τον εκδότη του εντελώς free press LiFO και τον γνωστό κλεφτοποστά που μου έδωσαν την ευκαιρία να τα κάνω όλα μπάχαλο και να εξασφαλίσω παράλληλα μία θέση ανάμεσα στους 100.
Μου δίνω τα θερμά μου syncαρητήρια, ασπάζομαι το είδωλό μου στον καθρέφτη και εύχομαι να γράφω πιο τέλεια, πιο καταπληκτικά ώστε να εκτοξευτώ στο τοπ-τεν της αμερικανικής μπλογκόσφαιρας, να ανακαλύψει και η Όπρα τι ταλέντο είμαι και να βάλουμε μπρος όλες μαζί για την παγκόσμια επανάσταση, όπως αναμένεται.

Κλεφτοποστάδες: οι λογοκλόποι του blogging

Πρόσφατα, ανακάλυψα τυχαία μέσα από το πρόγραμμα που δίνει τα στατιστικά του blog ότι κάποιος Νίκος Δασκαλάκης αντέγραψε αυτούσιο ένα πόστ μου (6/11/07) και το δημοσίευσε ως δικό του σε δύο ιστότοπους: στο ecocrete (23/11/07) και στο blog Οικολόγοι Πράσινοι Πολιτική Κίνηση Κρήτης (23/11/07).

(print screen1: το κλεμμένο ποστ στα δύο σάιτ)

Ο τύπος, δεν ζήτησε άδειά μου για την αναδημοσίευση, παρά την παράκληση που εμφανίζεται στο κάτω μέρος του blog μου.Ούτε θεώρησε θεμιτό να κάνει αναφορά στο blog μου. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά είχε το θράσος να υπογράψει το κείμενο ως δικό του.

Μόλις διαπίστωσα το περιστατικό (2/1/08), επικοινώνησα αρχικά με το ecocrete μέσω email ζητώντας είτε να διαγράψουν το άρθρο από την ιστοσελίδα, είτε να αφαιρέσουν το όνομα του συντάκτη και να κάνουν αναφορά στο blog μου, είτε να μου προωθήσουν στοιχεία επικοινωνίας του συντάκτη. Επίσης έκανα εγγραφή στο site και άφησα σχόλιο.

(print screen2: το σχόλιό μου στο ecocrete που ποτέ δεν αναρτήθηκε)

Όμως όχι μόνο δεν πήρα καμία απάντηση στο email, όχι μόνο το κλεμμένο κείμενο εξακολουθεί να εμφανίζεται στο site με το όνομα του...κλεφτοποστά, αλλά το σχόλιό μου δε δημοσιεύθηκε!

Μετά θέλησα να επικοινωνήσω με το blog των Οικολόγων, αλλά επειδή δε δίνουν email άφησα ένα άφησα σχόλιο.

(print screen3: το σχόλιό μου στο blog των Πράσινων που ποτέ δεν αναρτήθηκε)

Όμως το σχόλιό μου ουδέποτε αναρτήθηκε μια που έπρεπε να περάσει από moderation και βέβαια το κείμενο εξακολουθεί να εμφανίζεται με το όνομα του κλεφτοποστά.

Επειδή οι δύο αναδημοσιεύσεις-λογοκλοπές έγιναν την ίδια μέρα (23/11/07), και επειδή η θεματολογία των δύο sites (ecocrete και blog Πρασίνων) είναι κοινή, έχω λόγους να πιστεύω ότι ο Ν.Δασκαλάκης ανήκει στη συντακτική ομάδα, πράγμα που ίσως εξηγεί για ποιο λόγο τα σχόλιά μου κόπηκαν από το moderation και στις δύο περιπτώσεις.

Έκανα μια προσπάθεια να αναζητήσω στοιχεία επικοινωνίας του Νίκου Δασκαλάκη και να του ζητήσω να αφαιρέσει το άρθρο αλλά δεν κατάφερα να βρω κάτι.

Άφησα να περάσουν κάποιες μέρες μήπως και λυθεί το θέμα, προτού κάνω λόγο για το περιστατικό μέσα από το blog μου. Τελικά, αποφάσισα να το εκθέσω στην κρίση όλων σας.

Αν και δε με ενδιαφέρει τόσο να δώσω νομική διάσταση στο θέμα, ρίχνοντας μια ματιά στον ελληνικό νόμο (ν.2121/1993) περί πνευματικής ιδιοκτησίας, φαίνεται σαν να πρόκειται για ξεκάθαρη περίπτωση κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας. Μάλιστα, αν ο Νίκος Δασκαλάκης πληρώθηκε για τη δημοσίευση στο ecocrete, το θέμα παίρνει ακόμα πιο αιχμηρές διαστάσεις.

Η ηθική διάσταση με ενδιαφέρει όμως περισσότερο μια που έχω σοκαριστεί από το περιστατικό.

Εσείς πώς κρίνετε το περιστατικό;

Τι θα κάνατε στη θέση μου;

Tι μπορούμε να κάνουμε συλλογικά;




UPDATE: σημερινή απάντηση από ecocrete

Αγαπητέ ή αγαπητή Niemandsrose

Σας ζητούμε συγνώμη για την αναστάτωση που σας προκαλέσαμε. Σας διαβεβαιώνουμε ότι δεν πρόκειται για κλοπή αλλά για ένα λάθος που αποκαταστήσαμε αμέσως με το που είδαμε το μήνυμά σας (μόλις σήμερα λόγω διακοπών) με το να αναφέρουμε την πηγή του όπως μας υποδεικνύετε. Θεωρούμε το άρθρο πολύ ενδιαφέρον για τους επισκέπτες μας και θα θέλαμε να το διατηρήσουμε. Αν όμως επιθυμείτε να το αποσύρουμε παρακαλούμε να μας το ζητήσετε.

Ο κ. Δασκαλάκης είναι ένας από τους επισκέπτες του ecocrete που στέλνει κατά καιρούς δημοσιεύματα που του άρεσαν και που μπορεί να μας ενδιαφέρουν. Πάντα αναφέρει την πηγή ώστε αν αναδημοσιεύσουμε κάποιο να μπορούμε να την προσθέσουμε. Στην περίπτωση του άρθρου σας είχε παραλείψει να την αναφέρει και ένας από τους εθελοντές administrator του ecocrete που το βρήκε πολύ ενδιαφέρον το ανέβασε προσθέτοντας το όνομα του αποστολέα χωρίς να το πολυσκεφτεί. Ο ίδιος εθελοντής διαχειρίζεται και το άλλο blog των Οικολόγων Πράσινων και ...το ανέβασε και εκεί. Ο κ. Δασκαλάκης δεν έχει καμία ευθύνη για το λάθος αφού δεν το ανέβασε ο ίδιος. Αν ψάχνετε κάποιον για να αποδώσετε ευθύνες μπορείτε να το κάνετε σε μένα που έχω την αρμοδιότητα να ελέγχω τις καταχωρήσεις.

Επισκευθήκαμε το blog σας και διαπιστώσαμε ότι βιαστήκατε να βγάλετε συμπεράσματα καλώντας τους επισκέπτες σας σε συλλογική αντίδραση. Με δεδομένο ότι το ecocrete είναι ένας μη κερδοσκοπικός δικτυακός τόπος που ανήκει σε δέκα συλλόγους προστασίας του περιβάλλοντος της Κρήτης με απολύτως εθελοντική διαχείριση θεωρώ την αντίδρασή σας υπερβολική αφού δεν υπήρχε πρόθεση να σας βλάψουμε ή να αποκομίσουμε κάποιο κέρδος από την αναδημοσίευση. Αν κάποιος βλάπτεται από την υπόθεση είναι το ecocrete στο οποίο επιτίθεστε δημόσια αφιερώνοντας όλη την πρώτη σελίδα του blog σας.

Και πάλι σας ζητάμε συγνώμη, καλή συνέχεια και καλή χρονιά.

Αριστείδης Παπαδάκης
Διαχείριση ecocrete.gr Ηρακλείου (info@ecocrete.gr)

ΥΓ

Μπορείτε αν θέλετε να αναρτήσετε το μήνυμα αυτό στο blog σας.

bloody voters

Προεκλογικώς, διάφορα τσουτσέκια του Συνασπισμού μας ζάλισαν τον έρωτα να κατέβουμε να ψηφίσουμε στις εθνικές εκλογές. Το ζητούμενο, όπως το έθεταν, ήταν όχι να κατέβουμε να ψηφίσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά να μην κάνουμε αποχή.

Γιατί φυσικά δεν ήταν και τόσο ανόητοι να σου πουν κατέβα ψήφισε το κόμμα μας, αλλά ήταν τόσο κουτοπόνηροι ώστε να στηλιτεύουν δήθεν το δικομματισμό, να σνομπάρουν τα άλλα αριστερά κόμματα που δεν έχουν τον αέρα του Ευρωπαϊστή, και βέβαια να βυσσοδομούν ενάντια στην επιλογή της αποχής, έτσι ώστε να σου απομένει μία λύση στον ορίζοντα: ΣΥΡΙΖΑ.

Επιλογή. Το άκουσες αυτό, τσουτσέκι; Το ξαναλέω: επιλογή. Η προπαγάνδα σου επιχείρησε να μου πηδήξει την ελευθερία επιλογής.

Όλως τυχαίως, ο πρόεδρος του κόμματος έσπευσε να αγκαλιάσει την μαυροφορεμένη διαδήλωση στο Σύνταγμα και όλως τυχαίως έκανε λόγο για κίνημα των bloggers, ώστε να μη φύγει κανένα πρόβατο έξω από το μαντρί. Έχεις μπλογκ; Είσαι μπλογκεράς. Είσαι μπλογκεράς ψαγμένος και ανήσυχος; Ανήκεις στο κίνημα. Ανήκεις στο κίνημα; Είσαι ΣΥΡΙΖΑ. Τι με λες ρε θείο; Σοβαρά;

Τελικά το γελοίον του όλου εγχειρήματος, δηλαδή της προπαγάνδας και της οικειοποίησης ενός ολόκληρου χώρου, αποδείχθηκε από το ποσοστό αποχής. Πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα: 25.86%. Το ¼ των εγγεγραμμένων ψηφορόρων γύρισε την πλάτη στη ρέπλικα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Λοιπόν, επειδή εδώ δεν είναι ούτε Κένυα, ούτε Πακιστάν, αν θέλεις να λέγεσαι προοδευτικός και δημοκράτης, η πρώτη και στοιχειώδης σου υποχρέωση είναι ο σεβασμός προς την ελευθερία επιλογής του άλλου. Τήρησε αυτό και βλέπουμε, ντεμέκ προοδευτικέ Ταλιμπάν.

LIFO, πόσο free press είσαι?

Summary

Από τις πρώτες μέρες που άνοιξα το παρόν ιστολόγιο άρχισα να ανεβάζω παράλληλα τα ποστ μου στο LiFO. Όμως πρόσφατα λογοκρίθηκα διπλά.
Πρώτα αφαιρέθηκε ένα σχόλιό μου και έπειτα ένα κείμενό μου. Το σχόλιο αφορούσε μία συνέντευξη στο Lifo ενός δ/ντή διαφημιστικής εταιρείας (ας τον πουμε Δ.) που είναι ο ιθύνων νους μίας σειράς ραδιοφωνικών διαφημίσεων γνωστού παιχνιδάδικου (ας το πούμε Χ). Επειδή η αισθητική των συγκεκριμένων διαφημίσεων μου προκαλεί εμετικές τάσεις, άφησα ένα μάλλον δυσμενές, πλην κόσμιο και κυρίως χιουμοριστικό σχόλιο κάτω από τη συνέντευξη του διαφημιστή (βλ. censored post παρακάτω).Ως καταναλωτής, ως χρήστης του LiFO, ως ελεύθερος πολίτης. Δικαίωμα; Κι όμως το σχόλιό μου διεγράφη από τη Lifoteam χωρίς καμία προειδοποίηση ή εξήγηση.
Όταν το διαπίστωσα τυχαία, μόλις χθες, θεώρησα σκόπιμο να ανεβάσω ένα post στο LiFO και να εκφράσω τη λύπη μου για τη λογοκρισία και όχι μόνο (βλ. censored post). Μέσα σε πέντε λεπτά από το ανέβασμα του censored post δέχομαι email από τον εκδότη του LiFO όπου ευγενικά μου ζητούσε να κατεβάσω το ποστ μου επικαλούμενος νομικούς λόγους, γιατί ο Δ. αντέδρασε "εντονότατα" στο "συκοφαντικό και προσβλητικό μου σχόλιο" στη συνέντευξη. Το post που λογοκρίθηκε χθες προφανώς δε θα μπορούσε να το έχει δει ο διαφημιστής μέσα σε 5' από το upload. Άφησα να εννοηθεί πως δεν επρόκειτο να συμβιβαστώ με την παράκλησή του να κατεβάσω το ποστ γιατί αντίκειται στον ηθικό μου κώδικα. Και το ποστ διεγράφη από τη Lifoteam! Διπλή λογοκρισία. Γιατί άραγε;

Full story

Πριν από μια βδομάδα περίπου δημοσιεύθηκε στο Lifo η συνέντευξη με τον Δ. Έκανα τον κόπο να τη διαβάσω και σχολίασα. Ας σημειωθεί πως κανένα άλλο μέλος δεν είχε αφήσει ούτε πριν ούτε μετά σχόλιο. Το μοναδικό σχόλιο κάτω από τη συνέντευξη ήταν το δικό μου και έγραφε στο περίπου:

"Καλά κάνει ο κύριος Δ. και θεωρεί τη τέχνη του ταπεινή [1]. Τώρα που μάθαμε ποιος είναι ο εμπνευστής των φριχτών διαφημίσεων του Χ θα τον βάλλουμε σε ρόλλερ κόστερ [2] χωρίς μπάρα ασφαλείας. Του επιτρέπουμε να πάρει μαζί του το γλειφιτζούρι του [3]".

Το censored σχόλιο, όπως βλέπετε, κατασυκοφαντεί και προσβάλλει βάναυσα την προσωπικότητα του κυρίου και με την ευκαιρία ζητώ ταπεινά συγνώμη.

[Το περί ταπεινότητας [1] βασίζεται στα ίδια του τα λεγόμενα που μάλιστα αποτελούν πρόλογο της συνέντευξης. Το ρόλλερ κόστερ [2] είναι ένα τρενάκι στα λουνα παρκ που κάνει τούμπες και επικίνδυνες στροφές. Το ανέφερα γιατί η φωτό της συνέντευξης θα μπορούσε να έχει τραβηχτεί σε λούνα πάρκ όπου ο Δ. εμφανίζεται με ένα γλειφιτζούρι ανά χείρας [3], προδιαθέτοντας τον αδαή αναγνώστη για την αθωότητα και την παιδικότητά του.]

Χθες βράδυ λοιπόν διαπίστωσα τυχαία πως το παραπάνω σχόλιο είχε διαγραφεί και μάλιστα είχε απενεργοποιηθεί η δυνατότητα σχολιασμού. Έγραψα λοιπόν σαν απάντηση το παρακάτω post και το ανέβασα στη Lifo αργά τη νύχτα:

Censored post:

"Ο κος Τσαγκαρουσιάνος δημοσιεύει ένα καίριο, αιχμηρό αλλά συγχρόνως ψύχραιμο άρθρο σχετικά με τις λαμογιές στην κρατική διαφήμιση. Δίπλα, εμφανίζεται ο κος Δ., μεγαλοδιαφημιστής και εμπνευστής των διαφημίσεων του X, που ως συνεντευξιαζόμενο πρόσωπο στις σελίδες του Lifo κρατάει ένα μεγαλογλειφιτζούρι.

Για κάποιο λόγο, που βέβαια δε σκοπεύω να αφιερώσω συνεδρία στον ψυχαναλυτή για τον αναζητήσω, οι διαφημίσεις του Χ μου φαίνονται απεχθείς, χυδαίες και ασύλληπτα εκνευριστικές. Δικαίωμα.

Έτσι, έκρινα σκόπιμο, αν και δεν το συνηθίζω, να αφήσω ένα σχόλιο κάτω από τη συνέντευξη με τον κο Δ. Αν θυμάμαι καλά - γιατί το σχόλιο το έφαγε το μαύρο σκοτάδι της λογοκρισίας- έγραφα εν είδει αστεϊσμού ότι πράγματι η τέχνη του Δ. είναι ταπεινή (μια που αυτός είναι ο τίτλος της συνέντευξης), πως θα τον βάλουμε σε roller coaster χωρίς μπάρα ασφαλείας και πως του επιτρέπουμε να πάρει μαζί του το γλειφιτζούρι του (μια που στη φωτό τη συνέντευξης κρατάει ένα γλειφιτζούρι).

Αυτό το σχόλιο η Lifoteam ή ο ίδιος ο συντάκτης της συνέντευξης (άγνωστο βέβαια ποιος) το διέγραψε για λόγο που βέβαια δεν μου κοινοποιήθηκε (άγνωστος και ο λόγος). Κι όμως, θα μπορούσε ο υπεύθυνος για τη διαγραφή του σχολίου μου να στείλει ένα email και να μου γνωστοποιήσει αν μη τι άλλο το σκεπτικό του/της. Τόσο απλά. Πολυτέλεια; Τότε θα βρισκόμαστε να μιλάμε για σεβασμό στις διαδικασίες, για διαφάνεια, για δημοκρατικότητα δείχνοντας πάντοτε τα μεγάλα τζάκια και τα ξένα σπίτια αλλά ποτέ το σπιτάκι μας.

Αυτό που συνέβη συνιστά προσβολή της αξιοπρέπειάς μου. Και η αξιοπρέπεια,φίλε/η που επεφύλαξες για τον εαυτό σου το ρόλο του λογοκριτή, δεν διακρίνεται σε ιντερνετική και πραγματική. Είναι μία και αδιαίρετη.

Προφανώς σ' αυτή τη χώρα έχουμε μάθει να λειτουργούμε χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανένα. Έτσι ακριβώς όπως στο δικό μας το σπιτάκι κάποιος με μυστήρια αντανακλαστικά διέγραψε το σχόλιό μου χωρίς να μου δώσει καμιά εξήγηση. Προφανώς σ' αυτή τη χώρα έχουμε μάθει να μη ζητάμε συγνώμη. Έτσι ακριβώς όπως στο δικό μας το σπιτάκι κανείς δε θα ζητήσει συγνώμη σε κανέναν.

Δεν ξέρω αν το έχετε υπόψη, κύριε Τσαγκαρουσιάνε, αλλά το σπιτάκι μας δεν είναι χτισμένο στην Εδέμ."

Μέσα σε πέντε-δέκα λεπτά αφότου ανέβασα το ποστ μου έστειλε email ο εκδότης για να το κατεβάσω επειδή προκύπτει νομικό θέμα από το προσβλητικό και συκοφαντικό σχόλιο που είχε προηγηθεί. Απάντησα τα εξής (δημοσιεύω μόνο τη δική μου αλληλογραφία για λόγους ηθικής τάξης):

Αγαπητέ κύριε Τσαγκαρουσιάνε,

είμαι φίλη και όχι φίλος. Είναι παραπάνω από σεβαστή η προσωπική σας παράκληση αλλά πραγματικά δε καταλαβαίνω πώς επιτρέπετε μανιπουλάρισμα από τους συνεντευξιαζόμενους, πώς ένα χιουμοριστικό σχόλιο συνιστά συκοφάντηση, και βέβαια για ποιο λόγο θα πρέπει όλοι εν χορώ να συμμορφωθούμε στις μάλλον υπερβολικές απαιτήσεις του κυρίου Δ.;

Φιλικά και με εκτίμηση,

niemandsrose

Μου απάντησε πως δε πρόκειται για μανιπουλάρισμα αλλά για νομικό θέμα και με προέτρεψε να σεβαστώ τον χώρο που με φιλοξενεί. Δεν απάντησα στο δεύτερο email και μετά από 10' το ποστ μου είχε διαγραφεί. Πρόφτασα όμως και το αντέγραψα και έκανα ένα print screen.

Questions:

LiFO, πόσο free press είσαι;
Τι συνιστά συκοφάντηση;
Τι συνιστά προσβολή της προσωπικότητας;
Το ζήτημα δεν είναι τόσο ότι ο Δ. θεωρεί πως μπορεί να καταστέλλει το δικαίωμα μου να εκφράσω την αντιπάθειά μου προς το έργο του, ως πολίτης/καταναλωτής/μέλος του.
Το ζήτημα είναι τι θέση παίρνει το free press magazine?
Γιατί η lifoteam προτιμά να λογοκρίνει τους χρήστες της αντί να υπενθυμίσει στους κατά καιρούς θιγέντες τι συνιστά ελευθερία λόγου, τι συνιστά συκοφάντηση, τι συνιστά προσβολή της προσωπικότητας;
Ποιος μπορεί να έχει ποτέ την αξίωση όχι μόνο να φιλοξενηθεί στα ΜΜΕ ως συνεντευξιαζόμενο πρόσωπο αλλά και να ελέγχει τις απόψεις όσων διαβάσουν τα λεγόμενά του;
Γιατί η δική μου η προσωπικότητα δεν θίγεται με την καταστολή της ελευθερίας έκφρασης και θίγεται του μεγάλου Δ. με το χιουμοριστικό σχόλιο;


Concluding remarks

Εννοείται πως αποχώρησα από το LiFO με το κεφάλι μου ψηλά και την καρδιά στα πόδια. Και έχω και μερικά εμπειρικά συμπεράσματα.
Όταν λέμε free press εννοούμε δωρεάν διανομή εντύπων, δεν εννοούμε και ελεύθερη διακίνηση ιδεών.
Και όταν λέμε προσβολή της προσωπικότητας εννοούμε του κεφαλαίου. Του τύπου που έχει λεφτά και εξουσία και μπορεί να παίρνει τηλέφωνο και να απειλεί πως αν δε διαγράψουν το σχόλιο θα κάνει αγωγή.
Οι ψευδώνυμοι δικτυογράφοι δεν έχουν προσωπικότητα για να προσβληθεί. Υπάρχουν για να γεμίζουν τσάμπα σελίδες τα δωρεάν έντυπα και να συμμορφώνονται προς τις προσταγές όσων ταϊζουν τα τσάμπα έντυπα.
Παλιά λέγαμε για τσάμπα μάγκες. Τώρα να λέμε για τσάμπα κάφρους. Εκ του δημοσιοκάφρος. Είναι αυτοί που γεμίζουν τσάμπα τις διάφορες φυλλάδες.
Τσάμπα ή μήπως τσάμπο;

Update
Και ιδού η απάντηση του LiFO στις αντιδράσεις των μελών της όταν μίλησα για λογοκρισία και αποχώρηση.



Update2
Οποία σύμπτωσις! Λίγες μέρες πριν ξεσπάσει το μπερδεγουαίη με το free press έγραφα το oh, Christmas free. Τώρα ως αφελής, ασύδοτη και αδαής blogger φαίνεται να μαθαίνω τι σημαίνει free. Ευχαριστώ για το διάλογο και εύχομαι καλές γιορτές σε όλους.


Για το ίδιο θέμα γράφουν και οι:

Stathis 957
Greendim
Old Boy
Χορεύοντας με τους αμετανόητους
New Manifesto
Digital-Era
ANemos
The Pan within

ποστάκι για το τίποτα γραμμένο...

Στα 8 μου διάβαζα Μανίνα. Μες στη βδομάδα ήμουν άριστη μαθήτρια, υποδειγματική κόρη και εξαίρετη φίλη. Την Παρασκευή όμως, μετά τα Αγγλικά, δραπέτευε η γκομενιάρα-κατίνα από μέσα μου. Tσίμπαγα επάξια ένα πενηντάρικο μια που ήμουν το τέκνο που κάθε γονιός θα μεγάλωνε σχεδόν ανέξοδα.

(Xαρτονόμισμα συλλεκτικής αξίας και μόνο)

Πήγαινα στο ψιλικατζίδικο της κυρα-Τασίας αποκλειστικά. Και αγόραζα αποκλειστικά Μανίνα. Σε κάποια πράγματα ήμουν σταθερή. Διάβαζα φανατικά το Νίκο Μουρατίδη και ευτυχώς ή δυστυχώς τον φανταζόμουν όπως ήθελα. Σίγουρα αλλιώτικο απ' αυτό που ήταν.

(Δυο δεκαετίες μετά σε παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι)

Αργότερα, έστειλα και μια αγγελία στη στήλη της αλληλογραφίας. "Θα ήθελα να αλληλογραφήσω με άτομα ενδιαφέροντα και με χιούμορ. Θαυμάζω πολύ τον Τάκη Χρυσικάκο και τους Modern Talking." (Η αλήθεια είναι πως ο Τάκης Χρυσικάκος δεν αποτελούσε απλά αντικείμενου θαυμασμού αλλά τον πρώτο μεγάλο μου έρωτα. Ευτυχώς δε το έμαθε ποτέ). Αυτά θυμάμαι μόνο. Και ένα πενηντάρικο που έπρεπε να εσωκλείσω στον φάκελλο για να δημοσιευτεί η αγγελία μου.


Τους επόμενους μήνες έλαβα εκατοντάδες γράμματα. Ο ταχυδρόμος με είχε πάρει στο ψιλό. "Αυτόγραφα σου ζητάνε βρε;" ή "Γεια σου σταρ!" με πείραζε. Διατήρησα αλληλογραφία με κάποια κοριτσόπουλα για ένα διάστημα και κάποτε πέταξα τη στίβα από την παιδική μου αλληλογραφία στα σκουπίδια. Φαντάζομαι πως κάποιοι εγκληματίες απωθούν από τη μνήμη τους την απεχθή τους πράξη και τα μισά από τα αίτια. Κι εγώ δε θυμάμαι τι και πώς αλλά ταιριάζει στον χαρακτήρα μου να το έχω κάνει.


Με το που καβάτζωσα τα πρώτα -άντα, τον περασμένο Ιούνιο, άνοιξα blog. Έτερον εκάτερον. Άρχισα να επικοινωνώ. Χρωματιστές κόλλες αλληλογραφίας με άρωμα και ζωγραφιές δεν είχαμε. Comments και emails όμως πολλά! Και άρχισα να διαβάζω φανατικά κάποιους ιστολόγους. Σε κάποια πράγματα είμαι σταθερή.

Θα γράφεις στα ιστολόγια
ποστάκια για το τίποτα γραμμένα....

Θα αλλάζουν όλα γύρω σου
και μόνο αυτά που πέρασες θα μείνουν
και συ θα καις στον ύπνο σου
γυρεύοντας στο Exodos εκείνον.

Ε-ε-ε-επανάσταση!!!

Εδώ Μπλογκόσφαιρα, εδώ Μπλογκόσφαιρα!

Σας μιλούν τα Ιστολόγια των ελεύθερων αγωνιζόμενων μπλογκεράδων, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων και μεταναστών. Κάτω η ΝΔ, κάτω το διοξείδιο του αζώτου, έξω η τρύπα του όζοντος, κάτω οι πολυεθνικές, τα ιδιωτικά κολλέγια και τα σκυλάδικα. Έξω η τηλεόραση από τα σπίτια μας. Η Χούντα θα πέσει από το λαό. Λαέ, κατέβα από τα τραπέζια, έλα να μας συμπαρασταθείς, τη λευτεριά σου για να δεις...

Σύντρουφοι και συντρούφισσες , ζούμε ιστορικές στιγμές.
Η Εκκλησία είναι ακέφαλη -ο δικέφαλος δε πιάνεται γιατί έχουμε τον Rivaldo στο ΙΑΣΩ. Το ΠΑΣΟΚ είναι με πολλαπλά εγκεφαλικά. Η ΝΔ είναι ανεγκέφαλη έτσι κι αλλιώς. Δεν έχουμε κεφάλι να κόψουμε. Λαέ της Ελλάδας, ο Τσε ζει στα φανελάκια μας.



Ε-ε-ε-επανάσταση!

Το ποστάρισμα είναι...

Το ποστάρισμα είναι σαν το χέσιμο.
Πρέπει να το κάνεις όποτε σού 'ρχεται
να μη σφίγγεσαι
και να το απολαμβάνεις.

Ω-μελέτα μας!

Ξέρετε όμως, με όλη αυτή την ενασχόληση ειδικών και αδαών γύρω από το blogging, έχω πάρει να γίνομαι ερυθρόδερμη, με ινδιάνικα μάτια και μαύρα μαλλιά. Δε γεννήθηκα έτσι. Η πολλή μελέτη με έκανε. Δε μελετούσα, με μελετούσαν.

Το σπίτι μου μεταμορφώθηκε σε καλαμωτή καλύβα στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Ημίγυμνη κάνω κουπί σε αυτοσχέδιο κανό στο διαδίκτυο. Δεκάδες μάτια με κοιτάνε, με παρακολουθούν, με μελετούν, με αναλύουν, με ερμηνεύουν. Και με κουράζουν. Πολύ με κουράζουν με τη βαβούρα τους. Σφυρίζω ένα σκοπό και δεν ακούγεται πια γιατί έρχονται το ένα πάνελ μετά το άλλο και κάνουν debate για μένα και για σένα.

(φωτό blogger λίγο πριν το posting)

Ζω ειρηνικά. Και οι ξένοι είναι καλοδεχούμενοι. Αλλά δεν τό 'χω σε τίποτα να ζουμπήξω το παράσιτο που με απομυζεί.

Και ούτε που με νοιάζει αν ανήκω σε κείνη την φυλή ή την άλλη. Το μάτι του ερευνητή, του ειδήμονα, του Άλλου είναι μια συνεχής απειλή, γίνεται persona non grata για το χωριό μου. Και είναι αστείοι αυτοί που ντύνονται τη φορεσιά μου για να μου μοιάσουν. Τι θέλουν από τη ζωή μου;

Έλεγα να μην ανήκω σε κανένα χωριό αλλά αυτοί λένε πως ανήκω στους bloggers, σώνει και καλά. Με λένε κίνημα, με λένε φαινόμενο, με λένε εναλλακτική ενημέρωση, με λένε χίλια δύο. Και δεν μου αρέσει να με ονομάζουν, να με τσουβαλιάζουν, να μου βάζουν ταμπέλες, να με κατηγοριοποιούν.

(τυπική συνάντηση ανδρών bloggers)

Σας έχω νέα. Δε ζω εδώ μέσα. Δεν ανήκω σε καμιά φυλή. Μπαίνω, κάνω κανένα post και φεύγω. Όποτε θέλω, αν θέλω. Το όνομά μου είναι ψεύτικο. Τα λόγια μου ψηφιακά. Και όλο αυτό είναι ένα πανηγύρι του δυαδικού συστήματος. Που αν θέλω κάνω κλικ και στέλνω το ιστολόγιο στο ηλεκτρονικό του κοιμητήριο για πάντα. Την άλλη μέρα θα είμαι πάλι ό,τι ήμουν και χθες. Αλλά δε θα είμαι αντικείμενο μελέτης και συζητήσεων, τουλάχιστον.