VIII. Ναι

Ι.
Άνοιξη του 2011. Τα κείμενα που γράφτηκαν γι' αυτήν την ξεπέρασαν σε ομορφιά. Τι ήθελε και ήρθε; Καλύτερα ο χειμώνας. Να βρέχει, να μην έχει μια αχτίδα ήλιο, να λες αυτό φταίει που δεν είμαι καλά. Σα δε ντρέπεται η άνοιξη. Έρχεται πανέμορφη, μυρωδάτη, μεγαλοπρεπής να σου επιδειχτεί. Άσε μας κυρά μου. Ούτε που ρώτησες για να' ρθεις. Παίρνω το ποδήλατο και βγαίνω στους δρόμους. Αυτή τη συμπαιγνία της φύσης ενάντια στον άνθρωπο που δε θέλει καμιά μυρωδιά από ανθισμένους κήπους να τρυπώνει στα ρουθούνια του. Κανένα πολύχρωμο παρτέρι να εισβάλλει στο οπτικό του πεδίο. Κανένα ανοιξιάτικο αεράκι να τον χαϊδεύει. Αυτή τη συμπαιγνία γιατί κανείς δε την καταγγέλλει;
ΙΙ.
"Αυτή η άνοιξη καθόλου δε μ' αγγίζει"... τραγουδούσε ένας που μετά έγινε καρικατούρα. Ένας που μας αρέσει να τον κοροϊδεύουμε και να λέμε, για κοίτα πόσο ξεφτίλα έγινε. Αυτό είναι το χόμπι μας. Να λέμε για κοίτα τον πώς κατάντησε. Τον άκουγε βλέπεις ο κουκουές θείος μας από τα μεγάφωνα σε κάθε διαδήλωση. "Τα αγροτικά". Και εμείς είμαστε άλλου τύπου αριστεροί. Δε μας αρέσουν τα μεγάφωνα. Είναι πολύ εκκωφαντικά. Θέλουμε ήπιους τόνους. Τα πλακάτ. Είναι πολύ ξεπερασμένη και η κόκκινη και η μαύρη μπογιά. Εμείς βλέπουμε αποχρώσεις. Τα συνθήματα. Είναι ανυπόφορο να ενώνεις τη φωνή σου στην ίδια φράση με χιλιάδες άλλους. Εμείς θέλουμε να λέμε ο καθένας τη δική του φράση. Οι αφίσες. Είναι σπατάλη χαρτιού. Κι εμείς αγαπάμε τα δέντρα. Και εμάς ποιος μπορεί να μας κατηγορήσει που δεν θελήσαμε να γίνουμε ίδιοι με τους γέρους μας;
ΙΙΙ.
Και θα πιάσουμε ένα-ένα όσες δημόσιες περσόνες συμβολίζουν τους γέρους μας και θα τους κανιβαλίσουμε. Persona non grata. Πώς τον λένε; Στέφανο Ληναίο ξέρω'γω; Ποιος; Αυτός που κατέβηκε με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές; Μίκη Θεοδωράκη; Ποιος; Αυτός που έγινε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου με τη ΝΔ; Διονύση Σαββόπουλο; Ποιος; Αυτός που έβγαζε την Καλομοίρα από τις τούρτες και τόλμησε και είπε για τους μετανάστες σα φασίστας; Μελίνα Μερκούρη; Ποια; Αυτή που κατέβαινε με το ΠΑΣΟΚ; Κι έχουμε άδικο; Γιατί δεν αποκαθηλώσαμε το Βασίλη Διαμαντόπουλο; Γιατί όταν το '95 ήμαστε 18χρονα και το ΠΑΣΟΚ έκανε μαζικές συλλήψεις στα τότε γεγονότα του Πολυτεχνείου, εκείνος βγήκε στη τιβί να πει για το πανί του ράφτη, την ελληνική σημαία που έκαιγε τότε ένας σχεδόν συνομίληκός μας. Και του ασκήθηκε δίωξη για εγκωμιασμό αξιόποινων πράξεων.
ΙV.
Είμαστε μια γενιά μαμόθρεφτη. Γι' αυτό ο Κυνόδοντας θα είναι ταινία ορόσημο. Θα ακούμε μέχρι τα βαθιά γεράματα τη μάνα μας να μας λέει "στα' λεγα εγώ" και "πρόσεχε!". Θα ακούμε μέχρι τα βαθιά γεράματα την εκκωφαντική σιωπή και τα απεστραμμένα βλέμματα του πατέρα μας. Γι' αυτό ό,τι τους συμβολίζει θα γίνει κουρέλι. Θα το ξεσκίσουμε με τα ίδια μας τα χέρια. Αλλά η διαδικασία του απογαλακτισμού, που έχει φτάσει ως τα 30 και 40 μας, πού θα καταλήξει; Έχει παρατραβήξει αυτό το αστείο. Θα μας θυμούνται τα παιδιά μας σαν σε μια διαρκή υπόκωφη εφηβεία, σε μια διαρκή μανία ενηλικίωσης, χωρίς αποτέλεσμα.
V.
Είμαστε το παιδί του διευθυντή και του προϊστάμενου. Είμαστε όλοι ένας καθαρόαιμος οργανισμός. Αν είχαμε ανάμεσά μας τά παιδιά του εργάτη και του αγρότη θα ήταν παράταιρο. Μα τι λέω; Υπάρχουν εργάτες και αγρότες σήμερα; Σε λίγο θα μας περιγράψεις και φολκλορικά σκηνικά σαν αυτά που έδειχνε στην "εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων". Οι σταφίδες είναι τούρκικες, τα αχλάδια ιταλικά και τα πορτοκάλια ισπανικά. Εδώ παράγουμε μόνο δάνεια.
VI.
Η αισθητική μας θα είναι ομοιόμορφη. Άκου να σου πω. Δε θα μου χαλάς τη μέρα με τη γκρίνια σου. Αν έχεις νεύρα, μέτρα προβατάκια, πάρε βαθιές ανάσες, κάνε σεξ. Δε θα μου λες όμως πράγματα που να με δυσαρεστούν. Θα μας αρέσουν τα ίδια ρούχα, τα ίδια μπιχλιμπίδια, τα ίδια αστεία, η ίδια εκφορά λόγου, τα ίδια κουρέματα, τα ίδια τραγούδια, οι ίδιες ταινίες, τα ίδια iPhone apps, τα ίδια καφέ, οι ίδιοι δρόμοι, τα ίδια avatar. Θα σκέφτεσαι όπως σκέφτομαι και θα σκέφτομαι όπως σκέφτεσαι. Κανείς δε θα ξεφύγει από τη μεγάλη του γένους σχολή. Μια μέρα θα φορέσουμε όλοι μαζί μαύρα ρούχα και θα σταθούμε άλαλοι έξω απ΄την κλειστή Βουλή. Κάποιοι θα ρίχνουν φάσκελα. Αυτό είναι εντός του καταστατικού. Θα γεράσουμε μαζί. Το ακούς; Διάβασε το καταστατικό. Είναι γραμμένο παντού. Με σύμβολα.
VII.
Δε γράφουμε για να κάνουμε φίλους, αλλά για να χάσουμε κι αυτούς που έχουμε. Κάπως έτσι δε το είχε πει ο ποιητής που μετά εμείς βέβαια κανιβαλίσαμε; Μα δεν καταλαβαίνω την ειρωνεία σου σήμερα. Έχουμε μαλώσει με κάθε τι το ελληνικό. Πού είναι το κακό; Τα μισά θυμίζουν την -ευρύτερη- οικογενειακή μέγγενη και το ευνουχιστικό σχολείο, και τα υπόλοιπα τους χρυσαυγίτες. Εμείς μπορεί να έχουμε κάνει δυο ταξίδια στο εξωτερικό, ή και κανένα, αλλά όμως είμαστε πιο ευρωπαίοι από τους ευρωπαίους. Για δες γύρω σου. Είναι δυνατόν να βάζεις στίχους του Ρίτσου στην κουβέντα; Πού ζεις;
VIII.
Δε ζεις. Δε μυρίζεις. Οι οθόνες δεν αναδύουν ούτε μισή φερομόνη. Πώς να σε ερωτευτώ; Δε ζεις. Δε σκέφτεσαι. Το "ανήκειν" σου κλαδεύει τα πιο δροσερά κλαδιά της σκέψης σου. Πώς να αφομοιωθώ; Δε ζεις. Δε θα εξελιχθείς. Θα μείνεις προσκολλημένος σε έναν απογαλακτισμό, που μάλιστα δε θα ολοκληρώσεις ποτέ, ως το τέλος της ζωής σου. Δε θα αφήσεις τίποτα πίσω σου. Θα ψάχνει το παιδί ένα έρεισμα για να σε θαυμάσει, μια λαβή να εξοργιστεί και δε θα βρίσκει τίποτα.
IV.
Πάμε στις πλατείες. Πάμε να καθήσουμε χωρίς συνθήματα, χωρίς μεγάφωνα, χωρίς αφίσες, χωρίς πλακάτ, χωρίς ινστρούχτορες, χωρίς κομματικές γραμμές, χωρίς μπογιές. Πάμε χωρίς το τραγούδι που λέει η πλατεία είναι γεμάτη. Το είχε γράψει ο φασίστας. Ούτε που το ξέρεις; Πάμε να καθήσουμε όλοι μαζί και να κοιτάμε. Αν θες μπορούμε και να κοιταζόμαστε. Είναι εξτρημ, το ξέρω. Δε θέλω να σε πιέσω. Πάμε να κουβεντιάσουμε ήσυχα και απλά. Χωρίς τον ξύλινο λόγο τους. Χωρίς την κομματική πειθαρχία. Χωρίς καμιά μαρξιστική ή άλλη θεωρία. Να βγούμε έξω.
V.
Πάμε. Μόνο να περάσει η άνοιξη. Μη λες ΠΑΜΕ. Είναι πασσέ. Πάμε. Να φέρω και τηλεόραση μαζί; Για να έχεις κάτι να γράφεις μωρέ στο twitter. Να φέρω;
VI
Φέρε ό,τι θες μόνο άφησε την ειρωνεία σπίτι σου. Να φέρω διλήμματα; Όχι, θα τα φέρω εγώ. Ώστε έχουμε δυο επιλογές. Να καθήσουμε στα σπίτια μας ή να βγούμε στις πλατείες. Να μείνουμε κλεισμένοι στα τέσσερα ντουβάρια μιμούμενοι τους μικροαστούς γονείς μας που ο αντίλαλος του κάθε βλέμματός τους θα μας συνοδεύει ως το τέλος.
VII.
Να φέρω αντιρρήσεις; Φέρε. Τα διλήμματα, από οποιονδήποτε και αν τίθενται, είναι εξαιρετικά αντιπαθητικά. By default. Είτε άκουσες παλιότερα το Τζώρτζ Μπους Jr να απευθύνει στον πλανήτη το δίλημμα "όποιος δεν είναι με το μέρος μας είναι εχθρός μας" σε μια προσπάθεια να εντείνει την τρομοϋστερία. Είτε άκουσες έπειτα φαιδρότητες τύπου "Καραμανλής ή χάος". Είτε τώρα ακούω εσένα. Θα τα φέρεις τελικά; Θα τα φέρω.
VIII.
Ναι. Τι ναι; Θέλεις κάπου να καταλήξεις; Όχι. Ανήκω βλέπεις στη γενιά μου. Δε θέλω να καταλήξω πουθενά. Μα πώς μπορείς να μιλας για γενιά; Είμαστε ο καθένας μόνος του. Με αυστηρά ίδια αισθητική ωστόσο. Die Wielle. Με έναν αρχηγό φάντασμα. Θα το ποστάρεις αυτό; Ναι. Πιστεύεις θα καταλάβει κανείς αυτό το παραλήρημα; Ναι. Το ξέρεις πως θα εκτεθείς; Ναι. Πώς θα δυσαρεστήσεις κάποιους; Ναι. Πώς θα σε ειρωνευτούν; Ναι. Πώς θα χάσεις; Ναι. Πως έχει καταργηθεί το α' πληθυντικό το ξέρεις; Ναι. Πως μας νοιάζει η μορφή περισσότερο από το περιεχόμενο, το γνωρίζεις; Ναι. Και θα πατήσεις publish post; Ναι. Μα γιατί; Ναι είπαμε. Όλα ναι.

έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Μεσημέρι Καθαρής Δευτέρας στου Φιλοπάππου. Αγκαλιά με ένα ελληνόπουλο ενάμιση έτους. Του δείχνουμε τον Παρθενώνα. "Τι είναι αυτό;"τη ρωτάμε. Ο Παρθενώνας της απαντάμε οι ίδιοι. Έπειτα τη ρωτάμε "πού είναι ο Παρθενώνας;" Μας τον δείχνει.

Περπατάμε στο λόφο. Οι μετανάστες πολλοί. Μάλλον περισσότεροι από τους ντόπιους. Περπατάω και ακούω τη διαβάτισσα της αντίθετης κατεύθυνσης "...και μετά λένε πως αν τους δώσουν δικαίωμα ψήφου θα γίνουν Έλληνες..." Παρακολουθώ αντίστροφα τη νοερή πορεία της υπαινικτικά διατυπωμένηες δυσοίωνης πρόβλεψης της ελληνίδας θείτσας: από το βλέμμα της στην πηγή του κακού. Οι μετανάστες τρώνε χοτ ντογκ και σουβλάκια την πρώτη μέρα της σαρακοστής. Σα δε ντρέπονται.

Απόγευμα Καθαρής Δευτέρας στην παραλία Γλυφάδας. Στην ποδιά μου το εδώ και ενάμιση χρόνο ελληνόπουλο. Την ταϊζω μοσχαράκι με λαχανικά και τη ρωτάω "πού είναι ο Παρθενώνας;" Κοιτάει τριγύρω και μου δείχνει την πολυκατοικία απέναντι, στη Ποσειδώνος.

Φέρνω στο νου μου τη γιγαντοαφίσσα της Μελίνας στη στάση Ακρόπολη του μετρό. Ο Ζυλ Ντασσέν ήταν πιο Έλληνας κι από την ίδια, είχε πει, μολονότι εκείνη πρέπει να είχε τερματίσει το ελληνόμετρο. Αφού γεννήθηκε Ελληνίδα και έζησε ως τέτοια.

Τελικά γεννιέσαι Έλληνας ή γίνεσαι; Γίνεται να γίνεσαι αν γεννιέσαι Πακιστανός μπασκλασαρία και δε γεννιέσαι Γάλλος αστός; Τελικά μαλάκας εθνικιστής γεννιέσαι ή γίνεσαι; Πάντως ότι γίνεσαι, γίνεσαι. Το κακό έχει παραγίνει. Κι ο Παρθενώνας δεν είναι παρά ένα κτίριο στο βάθος του ορίζοντα μας λέει το γεννημένο ελληνόπουλο.

εμβόλιο κατά της νέας λύπης

Το εμβόλιο κατά της νέας γρίπης δεν θα το κάνω. Γιατί δεν έχει ελεγχθεί επαρκώς. Έτσι λένε. Κι εγώ έτσι. Δε με νοιάζει να ξέρω πιο πολλά. Λέω χαζομάρα είναι έστω και 15' να χάσω σε μια αίθουσα αναμονής για να αποκτήσω την τεχνητή ανοσία. Καλύτερα να αρρωστήσω. Κι ας με πουν δε ξέρω πώς.

Όμως, αν υπήρχε εμβόλιο κατά της νέας λύπης, θα το έκανα; Της νέας λύπης, της λύπης που λες αν έρθει τώρα, που με έχουν λυγίσει άλλες λύπες χωρίς να αφήσουν φιλοδώρημα ανοσία καμιά, χάθηκα. Θα το έκανα; Ποτέ. Για τους ίδιους λόγους. Γιατί δεν έχει ελεγχθεί. Δια της ατόπου. Ένθα ούκ έστι πόνος, ου λύπη είναι θάνατος. Χαζομάρα είναι να χάσω όλη μου τη ζωή στη χαζοχαρουμενιά. Καλύτερα να αρρωσταίνω. Κι ας με πουν ξέρω πώς.

5/5

Τέλος Οκτώβρη με τα παράθυρα ανοιχτά στη λιακάδα. Καλωσόρισα πίσω στον παράδεισο. Μεσοβδόμαδο κι αργία. Καλώς σας ξαναβρήκα στον παράδεισο.
Απ' τ' ανοιχτά πορτοπαράθυρα εισβάλλουν οι μυρωδιές από την κατσαρόλα της νοικοκυράς του κάτω ορόφου. Φαντασιώνομαι ένα μανταλάκι απ' τη μπουγάδα της νοικοκυράς του ακάλυπτου στη μύτη μου. Απ' το φασισμό της όσφρησης δεν απαλάσσεσαι με φαντασιώσεις. Αντιστέκομαι. Με συντρέχει η Κασσάνδρα και ο Λύκος. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου. Θυμήσου, είσαι στον παράδεισο. Ξεχνιέμαι.
Απ΄τ' ανοιχτά πορτοπαράθυρα εισβάλλουν παιδικοί αλλαλαγμοί. Όχι σαν αυτούς που ακούς τα μεσημέρια στις διακοπές. Τρομακτικοί.
Απ' τα ανοιχτά πορτοπαράθυρα, βγαίνω έξω και βλέπω ένα τσούρμο παραταγμένα σε δυάδες πιτσιρίκια με στολές. Σε λίγο ακούω στρατιωτικό βηματισμό, ταμπούρλα και εμβατήρια από φάλτσες τρομπέτες.
Ακουμπώ στο κάγκελο αφηρημένη. Μια ξεραμένη κουτσουλιά από το σύμβολο της ειρήνης. Χέσε μας κι εσύ ρε περιστέρι. Δεν ακούς τα ταμπούρλα, δε βλέπεις την παρέλαση, δεν οσφραίνεσαι το τσιγαρισμένο λάδι;
Επιστρέφω στη μήτρα. Βουλιάζω στο στρώμα. Κουκουλώνομαι. Καταπίνω το σάλιο μου λίγο πικρό.
Αν είχα και έκτη αίσθηση θα σου έλεγα τι γίνεται πίσω από το παραπέτασμα της παραδεισοκόλασης. Γιατί αν δε το πεις, δε το έχεις νιώσει. Για μας τα τζάνκια της επικοινωνίας που κρατάμε μια μέρα κλειστά τα σχόλια, για να γλιτώσουμε τα σχολιανά. Σχόλη σήμερα. Γιορτάζουμε το ΟΧΙ στο Τρίτο Μπλιάχ.

αλμανάκ

26 Οκτώβρη 1986
Ειδήσεις στο κρατικό κανάλι. Γήπεδο, κερκίδες, ανταριασμένο ανθρώπινο κύμα. Δεν είναι γκολ. Ούτε και λογοτεχνικό σχήμα. Είναι μνήμη. Η κάμερα ζουμάρει σ' ένα φορείο. Κι άλλο ζουμ. Νεκρός 29χρονος φίλαθλος.
Σαλόνι με μαύρα έπιπλα. Κλείνομαι. Το πρώτο μου ποίημα. Το πρώτο μου άνοιγμα. Όπως απλώνεις το χέρι να πιαστείς από κάπου. Όπως ανοίγεις την αγκαλιά να το σκάσει η μοναξιά.

26 Οκτώβρη 2000
Ο μεγάλος σου έρωτας γιορτάζει το όνομά του αλλά εσύ δεν έχεις ιδέα ούτε πώς τον λένε, ούτε ότι υπάρχει. Όχι ακόμα. Σε λίγες μέρες, στο σπίτι του, θα σε ξυπνήσει με το "Όταν χαράζει".

26 Οκτώβρη 2006
Σταυρός του Νότου. Live του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Έχει ζητήσει να δει αν γράφεις κάτι άλλο από σκωπτικά στιχάκια. Είναι ξάδελφος του νεκρού 29χρονου και είσαι εσύ τώρα 29 χρονών κοπέλα.

26 Οκτώβρη 2009
Σήμερα παρέδωσες το διδακτορικό σου. Στο Λονδίνο. Δυο καρέκλες και ένα στρώμα. Άδειο σπίτι. Ακόμα. Στην Αθήνα. Ξανά. Είσαι εργαζόμενη πια, είσαι μαμά πια, είσαι σύζυγος πια, είσαι επαναπατρισμένη πια. Αλλά ποια είσαι; Δεν είσαι ποιήτρια πια. Ποτέ δεν ήσουν. Ούτε εννιά χρονών πια. Ούτε είκοσι εννιά. Ποτέ δεν ήσουν. Είσαι κουρασμένη. Λες είμαι πτώμα. Αν και ποτέ δεν ήσουν.

Ούτε ο Πινοσέτ δεν τόλμησε να μιλήσει απροκάλυπτα για σοκ

«Χρειάζεται ένα σοκ και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, ώστε να σπάσει το κρατικό μονοπώλιο και να μπορεί στην Ελλάδα να λειτουργήσει ελεύθερα και το μη κρατικό, μη κερδοσκοπικό ΑΕΙ».

Τάδε έφη ο Έλληνας Υπουργός Παιδείας Ευρυπίδης Στυλιανίδης στη διάρκεια δείπνου προς τιμήν του προέδρου του αμερικανικού πανεπιστημίου Yale.

Στην Ελλάδα δε ξέρω τι υπερισχύει τελικά: ο κυνισμός ή η ανοησία των πολιτικών; Τους ξεφεύγουν και τα λένε ή μας περνάνε για χαϊβάνια;

Και ενώ ο δυτικός κόσμος μαθαίνει αυτό τον καιρό για τη βαρβαρότητα του "δόγματος του σοκ" ο Υπουργός Παιδείας δε διστάζει να κάνει χρήση ενός τόσο φορτισμένου όρου, που χρησιμοποιήθηκε στη χούντα του Πινοσέτ, της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης και της Ινδονησίας.

Πρόσφατα η Ναόμι Κλάιν (Naomi Klein), δημοσιογράφος, ακτιβίστρια και συγγραφέας, κυκλοφόρησε το "Δόγμα του σοκ"*, το τελευταίο της βιβλίο που αποκαλύπτει και αναλύει πώς η εφαρμογή του συγκεκριμένου δόγματος εξυπηρέτησε την άνοδο δικτατοριών στην εξουσία αλλά και παράλληλα την εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου και ακραίων μεταρρυθμίσεων (με τεράστιο κοινωνικό κόστος).

Εμπνευστής του "δόγματος του σοκ" είναι ο Milton Friedman, Καθηγητής στο Chicago School of Economics και γκουρού του νεοφιλελευθερισμού. Ο νεοφιλελευθερισμός, που η κυβέρνηση της ΝΔ ακολουθεί πιστά, σημαίνει τρία πράγματα : αποκρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις, πλήρης απουσία κρατικού παρεμβατισμού στην "ελεύθερη" (aka ζούγκλα) αγορά και μείωση στο ελάχιστο των κοινωνικών παροχών.

Το "δόγμα του σοκ" αναφέρεται στην εκμετάλλευση των κάθε είδους καταστροφών (φυσικών ή τεχνητών) και το χάος που προκαλούν στην κοινή γνώμη και τον λαό ώστε να επιβληθούν ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, δηλαδή σκληρός καπιταλισμός. Είναι ο λεγόμενος "καπιταλισμός των καταστροφών", σύμφωνα με τη συγγραφέα.

Ένα χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα εφαρμογής του δόγματος του σοκ αποτελεί η δικτατορία του Πινοσέτ στη Χιλή (11 Σεπτέμβρη 1973). Πριν από την επιβολή της χούντας, μια ολόκληρη γενιά νέων οικονομολόγων επιλέχθηκαν από τις ΗΠΑ και με αμερικάνικες υποτροφίες εκπαιδεύτηκαν δωρεάν στο άνδρο του θεωρητικού νεοφιλευθερισμού στο Chicago School. Στη χώρα τους είναι γνωστοί ως Chicago Boys. Μια γενιά δηλαδή "γενίτσαρων" του νεοφιλευθερισμού και βέβαια ορκισμένοι πολέμιοι του σοσιαλισμού και του Αλιέντε περίμεναν την ευκαιρία τους ώστε να εφαρμόσουν τις οικονομικές θεωρίες του Friedman. Η ευκαιρία δόθηκε , ή μάλλον δημιουργήθηκε, με τη δικτατορία Πινοσέτ όπου ο χιλιανός λαός δέχτηκε αλλεπάλληλα σοκ προκειμένου να εφαρμοστεί ο ακραίος καπιταλισμός του Φρήντμαν και της Σχολής του. Τα υπόλοιπα για τη χούντα Πινοσέτ είναι περίπου γνωστά. Ανάλογες τακτικές ακολουθήθηκαν και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής (Βραζιλία, Ουρουγουάη, Αργεντινή).

Προκαλεί εντύπωση πως ακόμα και ο ίδιος ο Friedman απέφευγε να μιλήσει δημόσια για το δόγμα του σοκ, ενώ ο ίδιος το επινόησε, καθώς γνώριζε την αγριότητα και το κοινωνικό κόστος που συνεπάγεται η εφαρμογή του. Ακόμα και ο Πινοσέτ είχε τη σύνεση να μην κάνει χρήση του όρου για να μην εγείρει το λαϊκό αίσθημα.

Σήμερα που ο κόσμος καλείται να μάθει ή ήδη πια γνωρίζει τι σημαίνει θεωρητικά, ιστορικά και πολιτικά το δόγμα του σοκ, ο Έλληνας Υπουργός Παιδείας ευρισκόμενος στο πλέον κατάλληλο περιβάλλον (αμερικάνικο πανεπιστήμιο Yale), δε δίστασε να κάνει λόγο για την ανάγκη σοκ στο ελληνικό πανεπιστήμιο προκειμένου να πάρει σάρκα και οστά η πολυπόθητη για τη ΝΔ νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση.

Δίκαια επομένως ο Αλέκος Αλαβάνος, με την ευρυμάθεια και την πολιτική σοφία του, χαρακτήρισε το Στυλιανίδη ακροδεξιό. Επειδή η αναφορά Στυλιανίδη σε "σοκ" παραείναι σοβαρή και επικίνδυνη σε μια περίοδο επεισοδίων βίας στα ΑΕΙ θα περίμενα σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος να αντιδράσει.



Ένα φιλμάκι της Ναόμι Κλάιν σχετικά με το δόγμα του σοκ και τoν καπιταλισμό των καταστροφών.

*Το βιβλίο της θα κυκλοφορήσει και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη, σύμφωνα με το επίσημο website της.

τα γαλάζια παιδιά, τα γαλαζοαίματα παιδιά και τα μεγάλα παιδιά

Τα γαλάζια παιδιά

Τους γνώρισα τους ΔΑΠιτες. Κάτι μικρομέγαλοι από τα 20 τους, ταμπουρωμένοι πίσω από ένα σιέλ καλοσιδερωμένο πουκάμισο, με μια ζελεδιασμένη χωρίστρα αλά Χατζηνικολάου, καλοξυρισμένοι και με άφτερ σέιβ, με χρυσό σταυρό πίσω από το μακό φανελάκι που δεν αποχωρίζονται από παιδιά- μη και αρπάξουν καμιά γρίπη και στεναχωρηθεί η Αγία Μητέρα, η αει-παρθένος, μη και τους τιμωρήσει ο Jesus' father.
Τους γνωρίζω από την όψη της ΝΔ την τρομερή, σφιχτοκώληδες που δεν αμφέβαλλαν και ποτέ για το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια και δε τους συνάντησα ούτε σε παραλίες γυμνιστών, ούτε σε κάμπινγκ, ούτε σε υπόγεια μπαρ, ούτε σε ροκ συναυλίες, και ούτε βέβαια στο κρεβάτι μου.
Τους ξέρουμε δα τους ΔΑΠίτες, τους χειροκροτητές της παράταξης, του Αντώνη Ρέμου, του Προέδρου, που τους χαϊδεύει το μάγουλο ή τους κλείνει το μάτι και λιποθυμούν από συγκίνηση οι καραστρέιτ. Τους ξέρουμε από το σύνθημα των αναρχικών "δεν είναι οι ΔΑΠίτισσες ανοργασμικές είναι οι ΔΑΠίτες ανάξιοι εραστές." Με τη ξανθιά τη γκόμενα από δίπλα που πρέπει να είναι κυρία στο σαλόνι, νοικοκυρά στη κουζίνα και τσούλα στο κρεβάτι.
Μεγάλωσαν τα παιδιά, τέλειωσαν τη σχολή, με δικούς τους στα εκλεκτορικά, με καρφώματα, γλειψίματα, ακόμα και ζιγκολίκι και, λογικό είναι, μετά την απόκτηση του πτυχίου θέλησαν διορισμό στο δημόσιο. Ο φραπές του ΔΑΠίτη πίνεται μόνο σε δημόσια υπηρεσία, κερασμένος από τον Έλληνα φορολογούμενο. Γιατί έτσι γουστάρουν.

Τα γαλοζοαίματα παιδιά

Όσο έκπτωτος είναι ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ, τόσο οι γαλαζοαίματοι γόνοι ζουν και βασιλεύουν ανά την επικράτεια. Ο νεποτισμός δεν εξαντλείται στον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, τη Μπακογιάννη και το Μητσοτακέικο, τον Κεφαλογιάννη, τον Πάγκαλο, τον Βαρβιτσιώτη, εκτός και αν είσαι μύωπας βαριάς μορφής.
Ο νεποτισμός είναι μέσα στο γραφείο της μεγάλης έγκριτης εφημερίδας, της ιδιωτικής υπερ-επιχείρησης, της δισκογραφικής εταιρείας, του εκδοτικού οίκου, των δημοσίων έργων, που στέλνεις το CV σου υπαλληλάκι με μπαμπά τον Mr Nobody. Στέλνε CV με τα μεταπτυχιακά σου, τις δημοσιεύσεις σου, τις διακρίσεις σου, την εθελοντική εργασία σου, την προϋπηρεσία σου. Αλλά όσο σε λένε Miss or Mr Nobody, just like your father, you won't get this job. Sorry, mate.
Αν όμως ο μπαμπάς σου είναι βουλευτής - ακόμα και του ΣΥΡΙΖΑ, δε βαριέσαι- αν ο μπαμπάς σου είναι γνωστός καλλιτέχνης, αν είναι μεγαλογιατρός, πανεπιστημιακός, μεγαλοδημοσιογράφος, εκδότης μιας τοπικής φυλλάδας, αν έχει μια επιχείρηση στο Χρηματιστήριο, mate, you 're born so fucking lucky.
Ούτε Πανελλήνιες εξετάσεις με την μπλέμπα, ούτε εξετάσεις ΑΣΕΠ, ούτε να στέλνεις CV σαν κακομοίρα. Είναι μανίκι βέβαια 3 χρόνια στην Αγγλία ή σε καμιά άλλη ξενερόχωρα χωρίς το αραλίκι στο ΝταΚάπο όταν ο ήλιος καίει και για μας τους gay, αλλά μετά; Ένα τηλέφωνο να κάνει ο μπαμπάς και καθάρισες. Γαλαζοαίματο παιδί όχι σκέτο γαλάζιο.

Τα μεγάλα παιδιά

Κι είναι και αυτοί, οι άλλοι. Κάτι παιδιά που δε μεγαλώνουν ποτέ, γιατί από μικρά τα έβγαζαν πέρα μόνα τους. Μια φορά μπορεί να είπαν "θα το πω στο μπαμπά μου" και μετά ένιωσαν όλη τη ντροπή του κόσμου να καίει στα μαγουλάκια τους. Και μπορεί να ακολούθησαν το επάγγελμα του καταξιωμένου μπαμπά μπορεί και όχι. Αλλά αν τους ρωτήσεις "ρε, είσαι ο γιος του τάδε;" μπορεί να χαμηλώσουν το βλέμμα και η κατάφασή τους να είναι τίγκα στη συστολή. Θα έχουν σκεφτεί και να αλλάξουν το επώνυμό τους. Ποιος ξέρει; Μπορεί και να έχουν άλυτα οιδιπόδεια με τον γονιό που δε ξεπέρασαν ή πασχίζουν να υπερβούν. Ποιος ξέρει; Είναι όμως εξωτικά πουλιά, και σαν τέτοια, πώς διάολο να μη σε συγκινήσουν; Είναι κι αυτά τα παλιόπαιδα, που σε αφήνουν να τα κοιτάς σαν σπάνιο είδος.


Αρλέτα, δε ξέρω κι ούτε με νοιάζει ποιου κόρη είσαι, αλλά γίνε καλά γρήγορα. Ναι;

"μωρή κοντή, γελοία"

Ο τίτλος του ποστ, και ατάκα από τους δέκα μικρούς Μήτσους, ίσως έχει σχέση με τα παρακάτω ίσως και όχι. Διάβαζα στο blog του old-boy κάποια αποσπάσματα από τους Κωμικούς Έρωτες (ή Γελοίους Έρωτες, σύμφωνα με την παλιότερη μετάφραση) του Μίλαν Κούντερα (που όσο εμμονική, προβλέψιμη, "κοσέρ" και αν είναι η γραφή του, παραμένει συμπαθής). Τυχαίνει να έχω διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο, απνευστί όπως κάθε άλλο έργο του Μ.Κ. Όμως ο τίτλος του βιβλίου δε μου κάθεται καλά. Και αντίθετα με τον τίτλο του ποστ, έχει σίγουρα σχέση με τα παρακάτω.

Δεν υπάρχουν κωμικοί και πολύ περισσότερο γελοίοι έρωτες. Γιατί οι επιθετικοί προσδιορισμοί τους διακρίνουν από τους υπόλοιπους έρωτες, κάνοντας ένα μεγάλο σφάλμα, αγνοώντας το "γελοίον" του έρωτος. Δηλαδή, το αναπόσπαστο, εγγενές χαρακτηριστικό του ερωτευμένου ανθρώπου: τη γελοιότητα. Ένας άνθρωπος με πονόδοντο και πρησμένο μάγουλο, ή ένας άνθρωπος που φταρνίζεται συναχωμένος με κόκκινη μύτη και καταρροή, δίνει ένα θέαμα αρκετά γελοίο. Η αρρώστια μας γελοιοποιεί και είμαστε ικανοί να το δούμε μόνο όταν είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι πως η θεραπεία της είναι υπόθεση ρουτίνας για την επιστήμη. Ο έρωτας έχει μία παθολογία και ίσως μετά από διακόσια χρόνια να έχει εξηγηθεί ο μηχανισμός του. Δε με απασχολεί. Σημασία έχει πως από τη γελοιoποίηση της παθολογίας του δε μπορείς εύκολα να δραπετεύσεις, ούτε βέβαια υπάρχει ειδικός να σε συντρέξει στην αιφνίδια και οξεία γελοιότητά σου.

Ερωτεύσου και μη ζηλέψεις, αν μπορείς. Και μη νιώσεις ένα ανθρωπάριο που διεκδικεί την κατοχή του Άλλου! Για φαντάσου... Πόσο μάταιο, πόσο ελεεινά γελοίο είναι να προβάλλω ιδιοκτησιακά δικαιώματα σε έναν άλλον άνθρωπο. Κι όμως, είναι πολύ σπάνιο, τουλάχιστον με τον τρόπο που μεγαλώνουμε εμείς οι "δυτικοί", να ερωτευτούμε δεχόμενοι την αυτοδιάθεση του άλλου.
Ερωτεύσου και μην επαιτείς την προσοχή του άλλου, αν μπορείς. Μην κάθεσαι πάνω από το τηλέφωνο περιμένοντας να κουδουνίσει, ή πια, κοιτώντας μια οθόνη περιμένοντας να εμφανιστεί ο άλλος online. Μην περνάς κάτω από το σπίτι του να δεις αν είναι τα φώτα αναμμένα. Μπορείς;
Ερωτεύσου και μην πονέσεις, αν μπορείς. Μη γίνεις χώμα πίνοντας τον κώλο σου σε ξύδια. Μην κλάψεις ποτέ, μη δακρύσεις, μην γεμίσεις βαριά ουφ το χώρο σου, μη νιώσεις θύμα, κορόιδο που δε σου δίνεται όσο θα ήθελες, και μη νιώσεις ένα τίποτα μπροστά στη λατρεία που του έχεις. Μη σκίζεται η καρδιά σου στην απουσία του, μην ξυπνάς διαλυμένος που στο όνειρο ήσαστε όπως ήθελες να είστε.
Και πιο μετά, όταν πια ο έρωτας έχει κλείσει τον κύκλο του, σαν μια αρρώστια με απροσδόκητες υποτροπές, έλα και πες μου πόσο γελοίος φάνηκες, ένιωσες, ήσουν. Που θα πει πως ερωτεύτηκες. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

μην πετάξεις τίποτα

"Μην πετάξεις τίποτα
φτάσαμε στα ανείπωτα"
Διονύσης Σαββόπουλος

«Αν σήμερα ζούσαν ο Ρεμπό, ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, ίσως να δημοσίευαν κείμενά τους σε ιστοσελίδα», υποστήριξε ένας συγγραφέας και μπλόγκερ*.
Η μυθοποίηση ή η δαιμονοποίηση και η καχυποψία δεν συμβάλλουν στην κατανόηση ενός τόσο σύνθετου φαινομένου. Δεν ξέρω αν οι επίγονοι του Καβάφη εκφράζονται σήμερα σε κάποια μπλογκ. Σίγουρα εδώ συναντάμε ψηφίδες που καθρεφτίζουν τις ευαισθησίες, αλλά και τις σκοπιμότητες και τον ναρκισσισμό της εποχής μας. Στον νου μου έχει καρφωθεί η φωνή του Βασίλη Τσιτσάνη που ακούστηκε την περασμένη Κυριακή, στην εκπομπή «Ενα τραγούδι, μια ιστορία» (ΕΤ1): «Μπορεί να πετάξω 10 και 20 και 25 τραγούδια μέχρι να ταιριάξω τον στίχο με τη μουσική». Ομως στα μπλογκ κανείς δεν «πετάει» τίποτα ή δεν φαίνεται να πετάει. Ολα μένουν, όλα μετρούν, όμως εκείνο το τραγούδι, το «ένα», το «ταιριασμένο» μπορεί να πλακώνεται από ένα βουνό κοινοτοπιών." (Καθημερινή 26.1.07)

[*Ο "συγγραφέας και μπλόγκερ" τυχαίνει να έχει ονοματεπώνυμο και μάλιστα να χαίρει και μιας κάποιας αναγνωρισιμότητας ακόμα και πριν το ντοκιμαντέρ των Μανώλη Ανδριωτάκη- Μέντης Μέγα. Λέγεται Θανάσης Τριαρίδης, και θα ήταν πιο σικ να μνημονεύσει κανείς και το όνομα πέρα από την ιδιότητα, εφόσον κοπιάρεται και σχολιάζεται μία ατάκα του, αγαπητή "δημοσιογράφε και κριτικέ". Αλλά το θέμα μου δεν είναι παραστήσω την αυτόκλητη υπερασπίστρια της αναγνωρισιμότητας του Τριαρίδη ούτε και να υποδείξω κανόνες καλής συμπεριφοράς στην Μαριάννα Τζιαντζή που υπογράφει το άρθρο].

Υπάρχει μια παρατήρηση παραπάνω, ότι στα μπλογκς δεν πετιέται τίποτα. Προφανώς. Προφανώς το blogging είναι μία αυθόρμητη, ελεύθερη και πηγαία πλατφόρμα έκφρασης και επικοινωνίας, που αν και υπόκειται σε ηθικούς και νομικούς κανόνες και δεν είναι απαλλαγμένο από τις δυναμικές της ομάδας που εμφανίζονται και έξω από την wordpress και το blogspot, ωστόσο παραμένει ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο δημόσια προσβάσιμο και τέτοιο οφείλει να παραμείνει. Έστω και αν δημοσιογραφίζει, έστω και αν λογοτεχνίζει, έστω και αν επιστημονίζει, δανειζόμενο στοιχεία του εκάστοτε genre, ένα μπλογκ, κατά τη γνώμη μου, αν δε θέλει να γίνει καρικατούρα του είδους που ομοιάζει, οφείλει να διατηρεί ένα χαρακτήρα προσωπικού ημερολογίου. Όπου είναι αυτονόητο πως τίποτα δεν πετιέται.

Και αν δεχτούμε την υπόθεση του Θ.Τριαρίδη, που βέβαια ως υπόθεση δεν μπορεί κανείς να της ζητήσει το μάξιμουμ της εγκυρότητας, ότι «αν σήμερα ζούσαν ο Ρεμπό, ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, ίσως να δημοσίευαν κείμενά τους σε ιστοσελίδα», δε καταλαβαίνω γιατί δεν θα δημοσίευαν τις "δευτεράντζες" τους. Τα ανέκδοτα και τα ακυκλoφόρητά τους. Γιατί θα ήταν τόσο εκλεκτικοί στη δημοσιοποίηση των έργων τους, όσο τελικά αναγκαστικά έγιναν λόγω συνθηκών. Και συνθήκες είναι, μεταξύ άλλων, το εμπορικό, αισθητικό, ηθικό, προσωπικό και δε ξέρω τι άλλο κριτήριο του εκάστοτε εκδότη, για την περίπωση του Ρεμπώ, του Καβάφη και του Εμπειρίκου, ή μουσικού παραγωγού, για την περίπτωση του Τσιτσάνη που αναφέρονται.
Αν ένας ιστογράφος αποφάσιζε να εκδώσει κάτι από το μπλογκ του, θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένος να αφήσει στην άκρη πολύ από το υλικό του, να "πετάξει" τις δευτεράντζες και να βελτιώσει όσα είναι άξια έκδοσης. Αυτό είναι αυτονόητο.

Αυτό που επίσης είναι αυτονόητο, είναι πως για να είναι άξιο "ποσταρίσματος" ένα κείμενο, δε χρειάζεται να συσταθεί καμιά επιτροπή αξιολόγησης. Έχει ο καθένας τον προσωπικό του κριτή, και έχω εμπιστοσύνη πως όλοι λίγο-πολύ έχουμε ένα βαθμό αυτεπίγνωσης αν αυτά που γράφουμε είναι "αριστουργήματα ή βλακείες", για να κοπιάρω κι εγώ τον old boy από το ντοκιμαντέρ του Ανδριωτάκη για τα blogs, και που η όποια αυτεπίγνωση επαναπροσδιορίζεται μέσα από τον ανοιχτό σχολιασμό όπως σωστά παρατηρεί ο ίδιος μπλόγκερ.

Επομένως, αν ενοχλεί η υπερπληθώρα ποστακίων σε σχέση με την ποιότητά τους, νομίζω πως είναι ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τα πλαίσια μέσα στα οποία κινείται κάθε μέσο.
Με λίγα λόγια, λέω εγώ, ας γράφει ο καθένας όπως, όσο και ό,τι θέλει και ας είναι ο καθένας υπόλογος στον εαυτό του. Τι νόημα έχει να φορτωθεί κανείς άλλο έναν μπάτσο που θα καταστέλλει το κέφι του για έκφραση και επικοινωνία μέσα στα πλαίσια ενός προσωπικού βήματος δημόσια προσβάσιμης έκφρασης;

against facebook

Το face book το αντιπαθώ όσο τίποτα άλλο από τα ηλεκτρονικά κοινωνικά δίκτυα για τους λόγους που έχω περιγράψει εδώ.

Το ότι γίνεται αρπαγή προσωπικών δεδομένων δεν χρειάζεται να είσαι ο Όργουελ για να το δεις. Σου φταίνε οι κάμερες -ok δικαίως- αλλά το ανελέητο ξεβράκωμα σ' αυτή την πανηλίθια ιστορία που λέγεται φέις μπουκ δε σε χαλάει.

Όσο για τον αρχικό σκοπό του, και καλά αναζήτηση παλιών συμμαθητών, αυτό μπορεί να είχε κάποιο νόημα στις ΗΠΑ λόγω μεγέθους αλλά και κινητικότητας του πληθυσμού.

Στο Ελλάντα που είμαστε μια χούφτα κούτσουρα/αμετακίνητα, τι μας χρειάζεται το facebook εκτός από αυτοπροβολή ("ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε";), χάσιμο χρόνου (πρωταθλητές time wasters), παλιμπαιδισμό (pathetic American infantilism), καμάκι και κλίκες;

Το σιχαίνομαι πιο πολύ από το κοκορέτσι και το μισώ πιο πολύ από τα groupies του Θανάση Παπακωνσταντίνου και του Μάλαμα.

Μπλιάχ!

Με την ευκαιρία αυτού του ευγενέστατου μηνύματος θα ήθελα να ενημερώσω τους αγαπητούς φίλους που με έχουν προσκαλέσει στο f#@&*^! facebook, ότι δε θα αποδεχθώ την πρόσκλησή τους αλλά τους ευχαριστώ τα μέγιστα που μου έδωσαν την ευκαιρία να εκτονώσω την οργή μου που έχει μια ιδεολογική βάση μεν αλλά μη τρελαθούμε κιόλας πως μου φταίει το φέις μπουκ. :)

Show consideration.

30 χρόνια μετά τη "νέα ερωτική αναρχία". Μια μέρα μετά την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

To 1977 ο Πασκάλ Μπρυκνέρ και ο Αλέν Φινκελκρό έγραψαν το βιβλίο "Η νέα ερωτική αναρχία" (εκδόσεις Αστάρτη, μετάφραση Μαρίνα Λώμη), που είναι "ένας λόγος πάνω στη σεξουαλικότητα, ένα βιβλίο εξαιρετικά ενδιαφέρον, σοβαρό και αναλυτικό, ανάλαφρο, παιχνιδιάρικο και εξοργιστικά τολμηρό", όπως διαβάζω στο οπισθόφυλλο.Πέρασαν τριάντα χρόνια από την πρώτη έκδοσή του στα γαλλικά.

Και πέρασε μια μέρα από την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, που έχει οριστεί για την 1η του Δεκέμβρη.

Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο "Η επέλαση της ελαφριάς ταξιαναρχίας" ξεκινά με ένα ερώτημα:

"Τι έχει απομείνει σήμερα από τον 19ο αιώνα; Τι κρατήσαμε από το ασκητικό ιδανικό που είχε αναγάγει σε δικαίωση της ύπαρξής του ο θριαμβικός καπιταλισμός; Τι έχει απομείνει από την αυστηρή, αποταμιευτική, οικογενειοκρατική φιγούρα του αστού; Σε πρώτη ματιά τίποτα, αφού η σύγχρονη ηθική έχει βαλθεί να εξαφανίσει τα τελευταία κατάλοιπα πουριτανισμού, αφού πολλαπλασιάζει τις ανάγκες και τις δαπάνες, αφού παίρνει απέναντι στην ιατρική αστυνόμευση [...] μια στάση κατάπληκτης φρίκης [...]

Η δεκαετία του 1850 γιορτάζει τους γάμους της ιατρικής τάξης με την τάξη της καταστολής. Ο θριαμβεύων θετικισμός αναγγέλει το σπουδαίο νέο - "ο Θεός είναι νεκρός"- που συνοδεύεται αυτόματα από την καθησυχαστική προσθήκη : "αλλά η ηθική είναι σώα" [...] Η ιατρική ασκεί την σεξουαλική καταστολή με μια σκληρότητα αδυσώπητη όσον ακριβώς παρουσιάζεται σαν επιστημονική [...] Αν ο Θεός δεν υπάρχει τότε δεν επιτρέπεται απολύτως τίποτε και η αποχριστιανοποίηση δε φέρνει την ανηθικότητα ή την αναρχία αλλά το αντίθετό τους: την Τρομοκρατία.
Γιατί αν η ιατρική βασιλεύει στο 19ο αιώνα είναι γιατί ξέρει να τρομοκρατεί αυτούς ακριβώς που γελούσαν με τους παπάδες. Στο επίπεδο της ενοχοποίησης του εκφοβισμού ο κλήρος έχει ξεπεραστεί [...]

Σήμερα (μέσα του '70)ο ιατρικός λόγος έχει πάψει να μιλάει τη γλώσσα της καταστολής [...] Σήμερα οι γιατροί επιδιώκουν να μας σώσουν από τον πουριτανισμό και τη σκοτεινή ανακολουθία του: τις απωθήσεις, τις αναστολές, τα μπλοκαρίσματα και την άγνοια [...] Δεν είναι πια το άτομο άρρωστο από σεξουαλικότητα αλλά η σεξουαλικότητα που έχει αρρωστήσει από τη λογοκρισία: το ιδανικό του ασκητισμού το διαδέχεται το ιδανικό της πλήρους έκφρασης. [..] Έτσι η σύγχρονη ηθική καταλήγει να απορρίπτει την οικογενειακή τάξη που εξασφάλιζε τα άτομα από τις καταχρήσεις και περιπλανήσεις της επιθυμίας τους.[...] Η τάξη δεν εκφράζεται πια με τον επιτακτικό λόγο του νόμου, ούτε τον αντικειμενικό λόγο της ιατρικής: μιλάει με μια τρυφερότητα σχεδόν μητρική και δείχνει στα άτομα τους δρόμους της πληρότητας."

Κι έπειτα ήρθε το AIDS στα μέσα των 80s. Για να ανακαλύψουμε ξανά το απώτερο παρελθόν και να κοιτάμε σαν ειδυλλιακή πλην ψεύτικη κάρτ ποστάλ το εγγύς παρελθόν. Επιστροφή στον 19ο αιώνα για να γνωρίσουμε βιωματικά πλέον την ιατρική αστυνόμευση με τις "ομάδες υψηλού κινδύνου", τα αντιρετροϊκά φάρμακα και τον ασύλληπτο τζίρο των φαρμακευτικών εταιρειών, τη γλώσσα του πανικού, της μίας-απόλυτης-ορθόδοξης-επίσημης-αντικειμενικής επιστημονικής αλήθειας και το παγκόσμιο προσκύνημά της την 1η Δεκεμβρίου. Για να βιώσουμε τη μοντελοποίηση της "υγιούς" σεξουαλικότητας, την τιμωρία της λαγνείας και της ηδονής και "την κόλαση του να είσαι άλλος", όπως γράφουν οι Μπρυκνέρ-Φινκελκρό, πριν την επέλαση του ΑIDS.

Κι έπειτα, ήρθε ο σκεπτικισμός και η άλλη άποψη. Κάποιοι αμφιβάλλουν ακόμα και για την ύπαρξη του ιού HIV, καταγγέλλουν τη σχέση των γιατρών με τις φαρμακοβιομηχανίες αλλά και τις ολέθριες παρενέργειες των φαρμάκων κατά του AIDS, αμφισβητούν την εγκυρότητα της γνώσης που παράγει η επιδημιολογία σε ό,τι αφορά στο AIDS σε διεθνή κλίμακα αλλά κυρίως στην Αφρική, και τελικά μιλούν για την τρομοκρατία* που ασκείται στον κόσμο σχετικά με την "μεγάλη μάστιγα του αιώνα".

*"Ακόμη και οι πιο καλά πληροφορημένοι οφείλουν να παραδεχτούν πως αυτή η χωρίς θεολογία θρησκεία, ο θετικισμός, δεν μπορεί να κατηγορηθεί για χαλάρωση πιέσεων. Αντίθετα μάλιστα, τις σπρώχνει στα άκρα." John Stuart Mill (σελ. 355 στη "νέα ερωτική αναρχία").

Η ματιά εκείνων που ξέρουν την Κρήτη

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί... Ζωνιανά, φωτογραφίες 6/11/07







Και γράφει η Γητεύτρια με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στα Ζωνιανά...

"Ευρισκόμενη εκτός ελληνικής επικαιρότητας, ξέρω το θέμα μέσες άκρες. Από αυτά που γράφετε εσείς κυρίως. Γνωρίζοντας όμως την Κρήτη εκ των έσω, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, χωρίς να κατηγορώ και όσους δεν κατανοούν την ιδιαιτερότητα του κρητικού λαού.

Όποιος δεν είναι Κρητικός αδυνατεί να καταλάβει και πολύ εύκολα δίνει καθαρά νομική διάσταση στο θέμα, ενώ είναι αφάνταστα πιο πολύπλοκο. Δεν είναι θέμα νόμου εδώ.
Οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές. Οι Κρητικοί βαδίζουν σε τεντωμένο σχοινί πάντα. Έτσι μεγαλώσανε, έτσι μάθανε. Αυτή είναι η κρητική ψυχή. Με νόμους, με απαγορεύσεις, με φυλακίσεις, με μπάτσους, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Ο Κρητικός έδειξε το μεγαλείο της ψυχής του σε κάθε δύσκολη στιγμή του νησιού. Αυτό το μεγαλείο όμως ταυτίζεται με την κουζουλάδα, αλλιώς δε θα υπήρχε. Πάνε πακέτο. Η γενναιότητα και η ανδρεία και η αυτοθυσία, απέχει ελάχιστα χιλιοστά από την τρέλα, τον παραλογισμό και την απερισκεψία.

Το λάθος λοιπόν είναι πολιτικό. Η Κρήτη κάποτε είχε το Βενιζέλο της. Η Κύπρος το Μακάριό της. Οι Κρητικοί δεν είναι κακοποιοί. Κουζουλοί είναι με την καλή έννοια. Μπροστάρηδες χρειάζονται που με λεπτούς χειρισμούς θα τους πάνε από την πίσω μεριά του σχοινιού που ακροβατούν για να μην τσακιστούν. Εκεί είναι το δικό μου μεγάλο κατηγορώ στην πολιτική ηγεσία και στη διανόηση. Με ρουφιανιές και συλλήψεις δεν ξαρματώνονται. Όπως διαπιστώνει κανείς και από τις μαντινάδες, έχουν ταυτίσει την αρματωσιά με την τιμή τους. Για να το πω πιο απλά, τα όπλα γι αυτούς έχουν την ιερότητα εικονισμάτων. Μην το γελάτε, είναι πολύπλοκο και πολυσύνθετο, δεν είναι απλό. Το τρελό δε, είναι ότι έχουν και μια αγνότητα, αφέλεια να το πω, αφοπλιστική. Βγαίνει δηλαδή δημόσια στο βίντεο και τα λέει χύμα στο κύμα και «κρεμάει» αυτόν ή αυτήν που «καθάρισε». Γιατί όλοι αυτοί όπως είπατε, έχουν έλλειψη παιδείας μεν, αλλά είναι και τέτοια η κουζουλάδα τους που δεν καταλαβαίνουν Θεό.

Καλώς ή κακώς, συνετά ή κουζουλά, έτσι καβαλάνε ιστούς οι λεβέντες και τους βρίσκει ο χάρος με το τσιγάρο στα χείλη. Οι ήρωες δεν είναι οι διανοούμενοι που εκλογικεύουν τα πάντα. Ήρωες είναι οι κουζουλοί που άγονται και φέρονται από το συναίσθημα. Αυτό το συναίσθημα προσωπικά, θέλω να διαφυλαχτεί με το ελάχιστο κόστος. Η καταστολή και ο νόμος δεν παίζει... εκπαίδευση και λεπτοί χειρισμοί χρειάζονται, μα ποιος να τους κάνει;"


Και για το κλείσιμο, ο Γιάννης Αγγελάκας με τους Επισκέπτες και τον Ψαρογιώργη τραγουδούν Μέσα μου ο αέρας που φυσά.





Στο τεστ νομιμοφροσύνης που μας έχουν υποβάλλει τις τελευταίες μέρες εγώ πάτωσα. Του χρόνου πάλι. Όταν θα βαφτίσουν -οι ίδιοι οι συντέκνοι- τους Ζωνιανούς "τρομοκράτες". Remember, remember the 5th of November. V for Vendetta.

Σκέψεις με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στα Ζωνιανά της Κρήτης

Με αφορμή το επεισόδιο μεταξύ Ζωνιανών και ΕΛ.ΑΣ. θέλω να σημειώσω μερικές σκέψεις.

Η κουλτούρα της Κρήτης διατηρεί ολοζώντανη την ιδιαιτερότητα της κυρίως γιατί είναι περιχαρακωμένη γεωγραφικά, πολιτισμικά, ιστορικά, γλωσσολογικά και πολιτικά. Αυτή η εσωστρέφεια αναπαράγει τον τοπικισμό σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα, τους "πανωελλαδίτες", όπως λέγονται στην κρητική ντοπιολαλιά. Η γενναιότητα ("αντριγειά"), η τόλμη, η τιμή, το να αψηφάς τον κίνδυνο και το θάνατο είναι εγγενή χαρακτηριστικά της κουλτούρας των ορεινών χωριών στα Σφακιά (Χανίων), τον Μυλοπόταμο (Ρεθύμνου) και το Μονοφάτσι (Ηρακλείου), περιοχές όπου παραδοσιακά παρατηρείται αυξημένη εγκληματικότητα και παραβατικότητα.

Το δίκαιο είναι μια υπόθεση που επίσης θεωρείται εσωτερική υπόθεση για τους κατοίκους των συγκεκριμένων, αλλά όχι μόνο, περιοχών. Επικρατεί η λεγόμενη αυτοδικία η οποία εδράζεται σε αυστηρούς κώδικες τιμής και ήθους. Έτσι, η εμπλοκή του απρόσωπου κράτους είναι προσβολή στα τοπικά ήθη.

Η εσωστρέφεια παρατηρείται και στη σχέση των συγκεκριμένων περιοχών με τα ΜΜΕ. Η εμπλοκή των μμε σε ό,τι θεωρείται εσωτερική υπόθεση εμποδίζεται. Για παράδειγμα, ένας κρότος αν ακουστεί στην Αθήνα θα βγουν τουλάχιστον δέκα αυτόπτες μάρτυρες στις κάμερες να πουν τα κλασσικά "ακούσαμε ένα μπάμ και πεταχτήκαμε έξω" κλπ. Αυτό στα χωριά που αναφέρομαι είναι ταυτόσημο της ρουφιανιάς και δεν επιτρέπεται.

Οι πολιτικοί που πιθανώς σήμερα θα βγουν να καταδικάσουν την αιματηρή συμπλοκή έχουν δεσμούς αίματος και κουμπαριές ("συντεκνιές") με τα χωριά αυτά. Γνωρίζουν ως τη ρίζα τους τα παραβατικά φαινόμενα. Γνωρίζουν ονομαστικά όλους τους κατοίκους των περιοχών αυτών μια που περιοδεύουν από σπίτι σε σπίτι ψαρεύοντας ψήφους. Γνωρίζουν ασφαλώς την παράνομη οπλοχρησία όταν οι πυροβολισμοί ("μπαλωθιές") συνοδεύουν απαραίτητα γάμους, βαφτίσεις ακόμα και κηδείες. Μάλιστα σε πολλές βαφτίσεις είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί νονοί και βέβαια αυτόπτες μάρτυρες του πανδημικού φαινομένου της οπλοχρησίας. Γνωρίζουν τη νοοτροπία και την κουλτούρα των Μυλοποταμιτών. Γνωρίζουν και από πού βιοπορίζονται, ακόμα και όταν αυτό αφορά σε παράνομες μεθόδους. Και βέβαια εθελοτυφλούν αναπαράγοντας απλώς τις πελατειακές σχέσεις του πολιτικού συστήματος. Με άλλα λόγια, ενώ οι πολιτικοί έχουν άριστη γνώση των προβλημάτων της κρητικής υπαίθρου, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να αναπαράγουν και να ενισχύουν τα ψηφοθηρικά αλισβερίσια και τα ρουσφέτια, να καμώνονται τους ανήξερους όταν προκύπτει θέμα, να καταδικάζουν υποκριτικά τα φαινόμενα βίας και παραβατικής συμπεριφοράς και να αφήνουν ουσιαστικά την Κρήτη στην τύχη της.

Ο οικονομικός μαρασμός της Κρήτης (1,2 , 3, 4, 5, 6 ) είναι ένας πάρα πολύ σημαντικός παράγοντας για την εμφάνιση παράνομης δράσης (εμπόριο ελαφρών ναρκωτικών, όπλων, ληστείες, τζόγος, μαστροπεία, ζωοκλοπές κ.α.) όπου οι συνθήκες το ευνοούν. Το γεγονός ότι η Κρήτη εισπράττει ψίχουλα σε σχέση με το τι αποδίδει από τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές είναι αιτία σταθερής και όχι άδικης γκρίνιας για τους κατοίκους του νησιού. Κατηγορείται με άλλα λόγια το υδροκέφαλο αθηνοκεντρικό κράτος ότι στερεί στους κατοίκους του νησιού αυτά που δικαιωματικά τους ανήκουν.

Μάλιστα, κι αυτό είναι ανησυχητικό, νέοι άνθρωποι και δη από τις μεγάλες πόλεις του νησιού φλερτάρουν με την ιδέα της αυτονόμησης της Κρήτης το 2012 και επιστροφή στην Κρητική Πολιτεία αναζωπυρώνοντας τον τοπικισμό. Ας μη θεωρήσει κανείς πως το περιστατικό στο Παγκρήτιο Στάδιο ήταν μεμονωμένο. Όποιος έχει επαφή με την Κρητική νεολαία μπορεί να παρατηρήσει το πώς σύμβολα της Κρητικής Πολιτείας έχουν παρεισφρήσει μέσα στην καθημερινότητα των νέων. [Κλικ εδώ για μια εκτεταμένη διαδικτυακή κουβέντα που δυστυχώς όμως έχει λογοκριθεί αρκετά από τους διαχειριστές].

Έτσι το ελληνικό κράτος (που είπαμε πως αντιλαμβάνεται ως εχθρός παρά ως προστάτης) επιβάλλει την αστυνόμευση και την καταστολή ως το μοναδικό ουσιαστικό μέτρο επίλυσης των προβλημάτων που προκαλούνται από ένα πολυπαραγοντικό αιτιακό φάσμα. Η αύξηση της αστυνόμευσης αντιλαμβάνεται από κάποιους ως ρεβανσιστικό κατάλοιπο μιας δεξιάς κυβέρνησης προς ένα παραδοσιακά φιλοπασοκικό πληθυσμό. Από την άλλη, ας μη ξεχνάμε το άγριο μένος των ΤΑΕ, ΕΚΑΜ, ειδικών φρουρών κλπ όταν πρόκειται για αστυνομικές επιχειρήσεις στην Κρήτη. Η περίπτωση του άτυχου Ηρακλή Μαραγκάκη, ενός 22χρονου νέου που έπεσε νεκρός από τα πυρά ειδικού φρουρού των ΤΑΕ, είναι δηλωτική της κατάστασης.

Είναι αλήθεια ότι ο πολιτισμός λειτουργεί κατευναστικά στα αγκάθια της Κρητικής κουλτούρας. Για παράδειγμα, τα Ανώγεια που είναι ας πούμε η μητρόπολη για το Μυλοπόταμο και τις αποικίες, (πχ Μονοφάτσι) δεν εμφανίζει τέτοιες ακραίας μορφής παραβατικές συμπεριφορές. Είναι αλήθεια πως η συμβολή του Μάνου Χατζιδάκι, του Νίκου Ξυλούρη (Ανωγειανός ο ίδιος), του Ψαραντώνη, του Λουδοβίκου των Ανωγείων, του Βασίλη Σκουλά και πολλών άλλων ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών ήταν καθοριστική. Για παράδειγμα, εδώ και μια δεκαετία σχεδόν διοργανώνονται στα Ανώγεια τα Υακίνθεια ένα πολύ αξιόλογο θερινό φεστιβάλ ενώ έχουν έχουν ιδρυθεί λαογραφικά μουσεία και έχει οργανωθεί εμπόριο έργων λαϊκής τέχνης και αγροτουρισμός.

Παράλληλα όμως, δημιουργούνται και αναπαράγονται τα λεγόμενα "σκυλοκρητικά". Πρόκειται για μαντινάδες, έπη ολόκληρα, τα οποία αφηγούνται πολύ σύγχρονα περιστατικά συμπλοκής της ελληνικής αστυνομίας με τους Κρητικούς, εξυμνώντας προφανώς την ανδρεία των τελευταίων, σαρκάζοντας και περιφρονώντας το ρόλο των πρώτων.

Τέλος, επειδή απέχω από τις όψιμες υστερίες για ένα χρόνιο φαινόμενο και επειδή οι Κρητικοί έχουν πηγαίο χιούμορ θα κλείσω με μια μαντινάδα.

Εκάνανε μου τα ΕΚΑΜ σαρανταπέντε μπλόκα

μα δεν υπολογίσανε το τούρμπο στο Τογιότα.

συμπτώσεις και συμπτώματα τρομοϋστερίας

Περίεργες αλλά όχι και ανεξήγητες συμπτώσεις συμβαίνουν τελευταία στην Ελλάδα σε σχέση με τις κάμερες και το δικαίωμα του πολίτη να διαμαρτύρεται και να διαδηλώνει.

Σύμπτωση νο1 : Προεκλογικά, όταν κάηκαν δέντρα, περιουσίες και άνθρωποι , ο Πολύδωρας είχε εκστομίσει το ανεκδιήγητο περί ασύμμετρης απειλής που ούτε στις πρόσφατες πυρκαγιές της Καλιφόρνια, τη μήτρα της τρομοϋστερίας, δεν τόλμησαν να πουν τέτοια ανοησία.

Σύμπτωση νο2: Όμως και άλλα πρωτοκλασάτα μέλη της κυβέρνησης, εκτός από τον VP, είχαν κάνει λόγο για εμπρηστές φωτογραφίζοντας ούτε λίγο, ούτε πολύ τους γνωστούς-άγνωστους. Για παράδειγμα, στη συνέντευξη που παραχώρησε η Ντόρα Μπακογιάννη στο politiko blog , όταν ρωτήθηκε πού αποδίδει τα αίτια των φετινών πυρκαγιών απάντησε:

α) Στην αμέλεια των Ελλήνων (βλ.χωματερές, σκουπίδια κλπ).
β) Στην αμέλεια και στις ψυχιατρικές διαταραχές εμπρηστών.
γ) Σ’ αυτούς που το χειμώνα καίνε μαγαζιά και τον άγνωστο στρατιώτη και το καλοκαίρι καίνε δάση.

Ούτε λόγος για οργανωμένα συμφέροντα, πληρωμένους εμπρηστές, οικοπεδοφάγους κλπ. Οι χαζοί, οι τρελοί και οι αντιεξουσιαστές κάψανε τα δάση, σύμφωνα με τα λεγόμενα της N.M.
Προφανώς παρίστανε πως δε καταλάβαινε ότι οι αντιεξουσιαστές όταν εκφράζουν την οργή τους, αυτή στρέφεται προς το αστικό περιβάλλον και ποτέ προς το φυσικό περιβάλλον.

Σύμπτωση νο3: Ο Γιακουμάτος, ο Ρουσσόπουλος και πολλοί άλλοι -έστω και λιγότερο επιφανείς- στις τάξεις της ΝΔ με ανάλογες δηλώσεις έμοιαζαν να προβοκάρουν ένα θερμό χειμώνα, που θα οδηγήσει ενδεχομένως στην αναζωπύρωση των μετώπων στις συνήθεις αστικές οδούς και λεωφόρους.

Σύμπτωση νο4: Σύγχρονα με τέτοιου τύπου εμπρηστικές δηλώσεις, προωθείται μια σειρά από μέτρα κατά του δικαιώματος του πολίτη να διαμαρτύρεται (βλ.κατάργηση ασύλου, μέτρα κατά των καταλήψεων) αλλά και ενάντια στον αντιεξουσιαστικού χώρου ( βλ. αντιτρομοκρατικοί νόμοι).

Σύμπτωση νο5: Αργότερα, αφού κέρδισε η ΝΔ τις εκλογές, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης συγχωνεύθηκε με το Υπ.Εσωτερικών και παραδόξως δεν ανησύχησε κανέναν αυτή η ενέργεια. Όμως, οι πιο υποψιασμένοι αναφέρονται στο παράδειγμα των σκληρά αστυνομοκρατούμενων κρατών (βλ. Μ.Βρετανία, ΗΠΑ) τα Υπ.Δημόσιας Τάξης ανήκουν στο Εσωτερικών. Ακόμα υπάρχουν Συμβούλια Ασφαλείας (Homeland Security) κάτι που θα αναβαθμίσει τον κατασταλτικό ρόλο του Χηνοφώτη και του ΚΥΣΕΑ.

Σύμπτωση νο6: Επιχειρείται νομιμοποίηση της λειτουργίας των καμερών και ηλεκτρονικής παρακολούθησης των διαδηλωτών ενώ εκκρεμεί η απόφαση του ΣτΕ για την υπόθεση. Τέτοια πρεμούρα δηλαδή να επιβληθεί το ηλεκτρονικό φακέλωμα των διαδηλωτών που γράφουν κανονικά το ΣτΕ και την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Σύμπτωση νο 9/11: Όποιος δεν είναι με το μέρος μας, είναι εναντίον μας. Είμαστε όλοι τρομοκράτες. Να κάνω και μια πρόβλεψη. Οι όροι "γνωστοί-άγνωστοι", "αναρχικοί" και "αντεξουσιαστές" θα αντικατασταθούν στο δημοσιογραφικό λόγο με το δόκιμο όρο "τρομοκράτες". Remember, remember the 5th of November.

Συμπτωματικά, οι χαμένες διδακτικές ώρες αναπληρώνονται, και οι σπασμένες τζαμαρίες αντικαθίστανται. Όταν χαθούν όμως ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες;

λαμογιές και αποκτήνωση

Εκτός από τις λαμογιές, υπάρχει και η αποκτήνωση. Εκτός από τις κατσαρίδες, υπάρχουν και οι υπόνομοι. Το ένα δε ζει χωρίς το άλλο. Ο υπόνομος είναι μια παθητική, άμορφη μάζα, καμωμένη από βρωμιές που καμώνεται την κακομοίρα. Οι κατσαρίδες είναι ενεργητικές, βρωμιάρες βέβαια, ελεεινές και τρισάθλιες, αλλά κάνουν πάρτι έστω και με ξένα κόλλυβα.

Θα πει ο υπόνομος ο γκρινιάρης, γεμίσαμε κατσαρίδες ρε πούστη μου. Θα πει ο υπόνομος ο σταρχιδιστής, στα παπάρια μου ρε φίλε με τις κατσαρίδες. Θα πει ο υπόνομος ο ωχαδερφιστής, ποιος τις γαμεί και τις κατσαρίδες ρε φίλε, εμείς να είμαστε καλά. Ο υπόνομος ο αποκτηνωμένος θα πει, βεβαίως υπάρχουν δισεκατομμύρια κατσαρίδες στον τόπο μας, αλλά τι να κάνεις; Και θα σταυρώσει τα χέρια. Έχουν χέρια οι υπόνομοι; Έχουν όπως φαίνεται. Γιατί πρέπει να πιάσει τον bic για να σταυρώσει το ψηφοδέλτιο. Αλλά εκεί σταματά η σταύρωση. Στο ψηφοδέλτιο. Τέσσερα χρόνια τα χέρια σταυρωμένα. Αλλιώς δε θα είχαν γίνει τα λύματα, η σαπίλα, η ρεμούλα, η κουτοπονηριά, ο βόθρος, δεύτερη φύση του. Αλλιώς δε θα ήταν υπόνομος να ζουν μέσα του κατσαρίδες και τρωκτικά.

Όταν μιλάς με μεταφορές σε μη-ποίηση (ξεπερασμένες και στην ποίηση θα έλεγε ο Μπόρχες), όταν μιλάς με παραβολές και δεν είσαι ο Χριστός (ο ανεπίκαιρος), όταν μιλάς με σχήματα και δεν είσαι ο Δημοσθένης, ούτε καν ο Κατσαντώνης (στη δαρβίνεια θεωρία ο ρήτορας προέρχεται από το φίδι), τότε κάτι θες να μας πεις και δεν το λες. Θέλεις να πεις πως πάνω στη δική μας ανοχή ως άτομα -γάμα την κοινωνία, αυτό τον άμορφο σχηματισμό- αναπαράγεται η διαφθορά; Θες να πεις πως πάνω στη δική μας αποκτήνωση, βρίσκει έδαφος το λαμόγιο να αρπάξει; Πες το. Όσοι είναι να καταλαβούν, γιατί θέλουν, θα καταλάβουν. Για τους άλλους, ποιος χέστηκε; Σταρχιδικά-σταρχιδικά.

"δεν ξέρεις τι σου γίνεται"

Κι όταν δεν έγιναν όσα ήθελες να είχαν γίνει, γιατί δεν ήθελα, γιατί δεν μπόρεσα, γιατί δεν έπρεπε, γιατί δεν έτυχε, γιατί ούτε συ δεν ήθελες βαθιά μέσα σου ίσως, τότε με κατηγόρησες -όπως καθένας που ενεργοποιεί τον ένα από τους δέκα-δώδεκα μηχανισμούς άμυνας του εγώ- λέγοντας "Δεν ξέρεις τι σου γίνεται!" Και κατέστρεψες ένα μου πρωινό -μόνο- ώσπου κάποιος καλός άνεμος έφερε λίγες ώρες μετά το τραγουδάκι αυτό στ' αυτιά μου. Κι έτσι μπόρεσα να βρω το θάρρος και να σου απαντήσω πως ναι βρε γαμημένε άντρα, δε ξέρω ποια είμαι και δε ξέρω αν όσο ζω θα μάθω, χωρίς να ξέρω αν και πώς ονομάζει η Άννα Φρόυντ τούτη την άμυνά μου. Πάντως θυμάμαι τα λόγια του Ντέμιαν στον Έρμαν Έσσε πως το ταξίδι στην αυτογνωσία είναι από τις πιο επώδυνες και δυσάρεστες εμπειρίες στη ζωή του ανθρώπου, που θα αποφασίσει να το ξεκινήσει. Δε βάζουμε τρικλοποδιές ρε σ' αυτόν που σηκώνεται να περπατήσει μόνος και αβάσταγος τον πιο αβάσταχτο και μοναχικό του δρόμο. Δε βάζουμε.



Νά 'χα δυο ζωές

Νά 'μουν χαρά να μοιραστώ
και λύπη να σκορπίσω
κι ένα βουνό, ψηλό βουνό
τον ουρανό ν' αγγίξω.

Να 'μουν αλλού να 'μουν αλλιώς
νά 'ξερα τι γυρεύω
και σαν τραγούδι σιγανό
στα χείλη σου ν' ανέβω.

Ρεφρέν
Νά 'χα δυο ζωές
από την αρχή να ξαναρχίσω
αχ καημέ,
κι όλα μου τα λάθη να τα σβήσω.
Νά 'χα δυο ζωές
όλα μου τα πάθη να τα ζήσω
αχ καημέ,
κι από την αρχή να ξαναρχίσω.

Να 'μουν εσύ νά 'σουν εγώ
νά 'ξερα τι γυρεύω
και σαν τραγούδι σιγανό
στα χείλη σου ν' ανέβω.

Ρεφρέν
Νά 'χα δυο ζωές
από την αρχή να ξαναρχίσω
αχ καημέ,
κι όλα μου τα λάθη να τα σβήσω.
Νά 'χα δυο ζωές
όλα μου τα πάθη να τα ζήσω
αχ καημέ,
κι από την αρχή να ξαναρχίσω.

Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Μουσική: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος
Ερμηνεία: Γιώτα Νέγκα (εδώ), Γιάννης Κότσιρας, Μαρία Λούκα (αλλού)

έχει και η συμπόνοια ένα όριο

Τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τον αντιπαθούσα και ως θεσμό και ως προσωπικότητα. Όταν έμαθα ότι χτυπήθηκε από τον καρκίνο η αντιπάθειά μου κάμφθηκε από ένα αίσθημα συμπόνοιας για τον άνθρωπο που υποφέρει και θα καταλήξει από την καταραμένη αρρώστια. Όμως τη συμπόνοια μου διαδέχθηκε η οργή και πλέον σκασίλα μου ζήσει- πεθάνει, υποφέρει -δεν υποφέρει.
Θύμωσα επειδή είπε "Γιατί εγώ, Θεέ μου... Γιατί σε μένα και όχι κάπου αλλού...Όμως, τελικά το πήρα πίσω, γιατί έμοιαζε με ύβρι, ήταν σαν να ελέγχω τον Θεό... "

Μα είναι δυνατόν να εύχεται να μη πάει χαμένος ο καρκίνος και να πέσει σε συνάνθρωπό του;
Αν ήταν Άνθρωπος θα ευχόταν να μην τύχει αυτό ούτε στο χειρότερό του εχθρό.
Αν ήταν Χριστιανός δε θα είχε εχθρούς.
Αν ήταν Χριστιανός θα μετάνιωνε όχι μόνο που επιχείρησε να ελέγξει τη θεία βούληση αλλά που ευχήθηκε το κακό άλλου ανθρώπου.
Αν πίστευε στο Θεό θα υπέμενε καρτερικά τον πόνο και τη δοκιμασία της αρρώστιας όπως έκανε, για παράδειγμα, ο Όσιος Παΐσιος που τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του.
Αν πίστευε στο Θεό θα έβλεπε την αρρώστια σου σαν μία περιπέτεια σταλμένη από το Θεό για να τον δοκιμάσει και να τον λυτρώσει.
Αν πίστευε στο Θεό και σε όλες αυτές τις ανοησίες περί μεταθανάτιας ζωής θα ήταν βαθιά ευτυχισμένος που θα αφήσει τα εγκόσμια για να βρεθεί κοντά στον Κύριο (του).

Μ' αυτή τη χυδαία δήλωσή του, ένα βήμα πριν το θάνατο, αποδεικνύει περίτρανα πως ούτε καλός άνθρωπος είναι, ούτε αληθινός χριστιανός, ούτε η πίστη του στο Θεό είναι ακλόνητη. Και δεν του αξίζει η συμπόνοια μου. Στο κάτω-κάτω θα μπορούσα να είμαι εγώ, εσύ, ο άλλος αυτό το "κάπου αλλού" που ευχήθηκε...

ηθοποιός κοινή γνώμη

Διάβαζα χθες στον Guardian μια συνέντευξη της Marianne Faithful όπου μιλούσε ανοιχτά για την junkie εποχή της. Δεν είναι η μόνη celebrity στο δυτικό κόσμο που παραδέχεται δημόσια χρήση σκληρών ναρκωτικών. Aπό τoν Peter Doherty μέχρι τον Al Gore, έχουν μιλήσει για χρήση ουσιών δημόσια.
Κατά μία διαβολική σύμπτωση κανένα επιφανές μέλος της ελληνικής κοινωνίας δε σνιφάρει κόκες και δε στρίβει μπάφους. Όταν ατυχώς συλλαμβάνεται κανένας καλλιτέχνης με κοκαΐνη, το όνομά του αποσιωπάται επιμελώς. Στην περίπτωση που ο Ψαριανός προσφάτως, και η κόρη της Λάσκαρη παλιά είχαν παραδεχτεί δημόσια τη χρήση ουσιών -σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας- έκαναν γκελ στα αντανακλαστικά μας.

(O Bill Gates στα περίφημα police mugshots)

Πριν μερικές βδομάδες διάβαζα στον Independent μια συνέντευξη του Stephen Hawking όπου, ανάμεσα στα άλλα, αναφέρθηκε στην κακοποίηση που δεχόταν από την πρώην σύζυγό του.Φαντάσου, ένα ζωντανό θρύλο της επιστήμης καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο να κακοποιείται με κάποιο τρόπο και αυτό να γίνεται γνωστό.
Κατά σύμπτωση, όταν κινδύνεψε να αποκαλυφθεί ότι γυναίκες επιφανών πολιτικών κακοποιήθηκαν από τους συζύγους τους, το θέμα κουκουλώθηκε πριν πάρει διαστάσεις μείζονος θέματος.

(Ο Hugh Grant )

Πριν από λίγο καιρό η Paris Hilton, από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, όχι μόνο συνελήφθη για οδικές παραβάσεις αλλά εξέτισε ποινή φυλάκισης όταν το παραχόντρυνε.
Στην Ελλάδα οι διασημότητες μάλλον κυκλοφορούν πεζη, ή με πατίνια γιατί καμία παράβαση του ΚΟΚ δεν έχει γίνει γνωστή. Όταν μάλιστα γνωστός βλαχο-pop βάρδος κατηγορήθηκε από κάποιον ότι τον χτύπησε με το κάμπριο αφήνοντάς τον ανάπηρο, το θέμα έσκασε δειλά στα μμε αλλά λίγο μετά αποκρύφθηκε επιμελώς. Άλλος κανείς δεν έχει συλληφθεί ούτε καν μεθυσμένος. Τι υπεύθυνοι οδηγοί, αλήθεια.
Τον George Michael, τον Μichael Jackson και λοιπούς διεθνείς αστέρες τους έχουν σύρει μέχρι τα δικαστήρια και φυσικά τους έχουν ξεμπροστιάσει για τις παιδεραστικές τους προτιμήσεις και τον πληρωμένο ομοφυλοφιλικό έρωτα.
Παραδόξως, όταν στην Ελλάδα αποκαλύφθηκαν τα σουσέλ διάσημου μόδιστρου, και οι παιδοφιλικές τάσεις γνωστού συνθέτη ξέσπασε μέγα σκάνδαλο.
Έτσι και τώρα η Μάριον Τζόουνς βγήκε και κλάφτηκε για το -χρυσό- λάθος της ενώ ο Κεντέρης και η Θάνου ακόμα τρέχουν (sic) να αποφύγουν μια δημόσια ομολογία.

("Κεντέρη κατούρα, να πίνουμε μαστούρα" σύνθημα του δρόμου)

Τι θέλω να πω; Είναι γνωστό ότι οι νόμοι εφαρμόζονται επιλεκτικά, τα ΜΜΕ εξαντλούν τη διακριτικότητά τους επιλεκτικά, και η κοινή γνώμη κάνει το κορόιδο επιλεκτικά στην Ελλάδα. Έτσι, όσο αντιμετωπίζουμε ως ταμπού θέματα που άπτονται της δικαιοσύνης, όσο τα πρότυπα και τα δημόσια πρόσωπα τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης αν όχι ασυλίας από το νόμο/μμε/κοινωνία, τόσο δεν περιμένω κανέναν να βγει και να παραστήσει τον οσιομάρτυρα ή τον ήρωα ομολογώντας δημόσια το επιλήψιμο λάθος του. Αντίθετα, η κοινή γνώμη θα συνεχίσει να δίνει ρεσιτάλ υποκρισίας ώσπου τελικά να αναδειχθεί αυτή ως η πιο μεγάλη ηθο-ποιός.

Βάφτιση στην εκκλησία ή ονοματοδοσία στο ληξιαρχείο;

Το δίλημμα "βάφτιση στην εκκλησία ή ονοματοδοσία στο ληξιαρχείο" μας ξενίζει και σχεδόν όλοι είμαστε βαφτισμένοι χριστιανοί. Οι περισσότεροι θα βαφτίσουμε τα παιδιά μας και πολλοί θα γίνουμε νονοί βαφτίζοντας παιδιά άλλων αναπαράγοντας το έθιμο.

Ωστόσο, υπάρχουν δύο τρόποι ονοματοδοσίας. Ο ένας είναι μέσω του θρησκευτικού μυστηρίου της βάφτισης και ο άλλος είναι με μια απλή ληξιαρχική πράξη μαζί με τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Για την πρώτη επιλογή δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Όλα είναι γνωστά. Η δεύτερη όμως, δηλαδή η ληξιαρχική πράξη ονοματοδοσίας περιγράφεται ως εξής:

1. Η δήλωση ονοματοδοσίας τέκνου είναι προαιρετική, αλλά αμετάκλητη από τη στιγμή που θα διενεργηθεί και δηλώνεται προ της βαπτίσεως του παιδιού. Καταχωρείται στη ληξιαρχική πράξη γέννησης.
2. Η ονοματοδοσία γίνεται με τη δήλωση και των δύο γονέων ή μόνο του ενός, ο οποίος όμως απαραίτητα πρέπει να φέρει μαζί του έγγραφη εξουσιοδότηση του άλλου, θεωρημένη νόμιμα για το γνήσιο της υπογραφής.
3. Στην έγγραφη εξουσιοδότηση θα πρέπει να αναφέρεται το κύριο όνομα που επιθυμούν να δώσουν οι γονείς στο παιδί τους.

Όμως η ονοματοδοσία χωρίς τη τελετή της βάφτισης θεωρείται ταμπού και...αμαρτία. Αν οι γονείς αποφασίσουν να μην βαφτίσουν το παιδί τους Χριστιανό/η Ορθόδοξο/η, αιωρείται δε η απειλή του κοινωνικού αποκλεισμού και του κοινωνικού στίγματος για να μη μιλήσω για τις παραφιλολογίες που αναπτύσσονται γύρω από νομικές κυρώσεις και άλλες ασυναρτησίες.

Στην πραγματικότητα, το μύθευμα για την "υποχρεωτικότητα" δε συντηρείται μόνο για λόγους παράδοσης και θρησκευτικής πίστης αλλά και για:
α) οικονομικούς/ εμπορικούς λόγους. Είναι γνωστό ότι από τις βαφτίσεις ζουν κέντρα διασκέδασης, καταστήματα με λαμπάδες, ρούχα κλπ, παπάδες, φωτογράφοι, χρυσοχοΐα, ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία, λουλουδούδες, περιοδικά και λοιπά.
β) δημόσιες σχέσεις πολιτικών και άλλων παραγόντων, ειδικά στην επαρχία. Αρκεί να μετρήσει κανείς τις "συντεκνιές" του Μητσοτάκη.

Και το υπόστρωμα για τη συντήρηση της υποχρεωτικότητας της βάφτισης είναι ένα κλίμα επαπειλούμενων κυρώσεων και κυρίως κοινωνικού στίγματος.

Ερώτηση: Εσείς τι επιλέξατε ως γονείς ή τι θα επιλέγατε ως μελλοντικοί γονείς και γιατί;




Σημείωση:

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από το Συνήγορο του Πολίτη και το παραθέτω για την πληρέστερη ενημέρωσή μας.

"Η ονοματοδοσία αποτελεί την αποκλειστική διαδικασία κτήσης ονόματος νεογνού το οποίο καταχωρίζεται στη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως ύστερα από δήλωση των γονέων του που ασκούν τη γονική μέριμνα ή του ενός απ’ αυτούς εφόσον έχει έγγραφη εξουσιοδότηση του άλλου, θεωρημένη για το γνήσιο της υπογραφής. Αν ο ένας από τους γονείς δεν υπάρχει ή δεν έχει τη γονική μέριμνα, η δήλωση του ονόματος γίνεται από τον άλλο γονέα.
Η βάπτιση καταχωρίζεται στο περιθώριο της ληξιαρχικής πράξεως γέννησης, περιλαμβάνει τα στοιχεία που περιγράφονται στην παρ. 3 του άρθρου 26 ν. 344/76 και δηλώνεται από τους υποχρέους, όπως καθορίζονται στην παρ. 2 του ιδίου άρθρου.
Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει αβίαστα ότι οι δύο ανωτέρω περιγραφόμενες πράξεις είναι ξέχωρες μεταξύ τους και η μεν ονοματοδοσία έχει σαν αποτέλεσμα την κτήση ονόματος, η δε βάπτιση, κατά πάγια νομολογία, την κτήση θρησκεύματος και δεν επιδρά καθόλου στο ήδη δηλωθέν ή ταυτόχρονα δηλούμενο.
Συνεπώς μία δήλωση βάπτισης δεν μπορεί να εκληφθεί και σαν δήλωση ονοματοδοσίας αν δεν γίνεται με τους όρους του άρθρου 25 του ν. 344/76, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 15 ν. 1438/84, δηλαδή αν δεν γίνεται και από τους δύο γονείς ή αν δεν συνοδεύεται από εξουσιοδότηση του απόντος γονέως".

www.synigoros.gr/docs/Diamesolavisi_Onomatodosia_19_12.pdf

Το ανήκειν εις εαυτόν

Μπορείς να ζήσεις ανήκοντας μόνο στον εαυτό σου και πουθενά αλλού;

Όταν έφυγε το γράσο από τα μάτια μου είδα πως ένας συμμαθητής μου ήταν Ευαγγελιστής,ο άλλος μου συμμαθητής είχε οργανωθεί στην τοπική ΠΑΕ, ο οικογενειακός μας φίλος ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά, ο εργοδότης μου ήταν μέλος μασονικής στοάς, η παλιά μου φίλη ανήκε στα Μητροπολιτικά Συμβούλια,ο ξάδερφος στο Μ-Λ ΚΚΕ, η μαμά της παιδικής μου φίλης στην Ενορία και στο Φιλόπτωχο Ταμείο, η άλλη στον Ερυθρό Σταυρό, ο γείτονας στους Εθνικούς, ο καθηγητής στο Ρόταρυ, ο άλλος είναι groupie ενός τραγουδιστή, ο άλλος ανήκει στον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού του, ο άλλος στο συνδικαλιστικό όργανο του κλάδου του, ο άλλος σε μια λέσχη μπρίτζ, άλλοι σε λέσχη φωτογραφίας και δε ξέρω τι, η άλλη στην φιλανθρωπική οργάνωση τάδε, κάποια στις ομάδες New Age γιόγκες και διαλογισμός, κάποιοι σε ένα φόρουμ και κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται ως μπλόγκερς!Οι πολλοί δε, ανήκουν σε μια δυνατή ποδοσφαιρική ομάδα, σε ένα μεγάλο πολιτικό κόμμα και στην επίσημη θρησκεία. Και αρκετοί από τους πολλούς και από τους λίγους ανήκουν σε δυο και τρεις ομάδες μαζί.

Οι ψυχολόγοι λένε πως η αντίληψη του ατόμου για την ταυτότητά του χαρακτηρίζεται από δύο στοιχεία: την αίσθηση του ανήκειν και την αίσθηση του διαφέρειν, που θεμελιώνονται μέσα στην οικογένεια από τη βρεφική ήδη ηλικία. Ωστόσο, στην ενήλικη ζωή "το ανήκειν" είναι απόρροια της ανάγκης για συνεχή διατήρηση και βελτίωσης της κοινωνικής θέσης του ατόμου που οδηγεί στην οργάνωση υποομάδων μέσα στην κοινωνία. Τα άτομα αναζητούν την ομάδα που φαντάζει ως η πλέον ισχυρή, αξιόπιστη, συμβατή με τις ανάγκες τους και που θα τους προσδώσει κύρος, κοινωνική υπεροχή, θα συμβάλλει στη θετική αυτο-αξιολόγησή τους και θα τονώσει το αίσθημα της ασφάλειας.
Και βέβαια, ο στόχος είναι να διατηρηθεί η συνοχή της ομάδας. Τότε θα συντριβεί το διαφορετικό στοιχείο μέσα σε αυτή. Στόχος είναι να επικρατήσει η ομάδα. Τότε θα γίνει σύγκρουση μεταξύ των ομάδων και θα νικήσει ο ισχυρός.

Τις ομάδες ούτε ο Χάρος δε τις νικάει στο τέλος. Είναι σαν κεφάλια της Λερναίας Ύδρας. Ένα πέφτει κάτω, δύο φυτρώνουν. Μαντριά υπάρχουν πολλά. Μοναξιά όμως μία.