Τα όπλα και τα "άκρα"

Πριν από λίγες μέρες, σε συνεδρίαση μελών της Χρυσής Αυγής στην Πάτρα, βγήκαν τα όπλα. Χρυσαυγίτες πιάστηκαν στα χέρια μεταξύ τους κι ένας από αυτούς τράβηξε πιστόλι. Εγινε κάποια σύλληψη; Σχηματίστηκε δικογραφία; Προφυλακίστηκε κανείς; Εγινε κάποια αστυνομική έρευνα για τυχόν εντοπισμό άλλων όπλων;

Ας ανατρέξουμε σε κάποιες ειδήσεις του τελευταίου χρόνου που σχετίζονται με οπλοκατοχή μελών της Χρυσής Αυγής. Επειτα ας παραστήσουμε για λίγο τους ανόητους, ώστε να εφαρμόσουμε τη θεωρία των «δύο άκρων» και να δούμε πώς αυτή μεταφράζεται στην πράξη από τον κατασταλτικό μηχανισμό και την ελληνική δικαιοσύνη.

Στις 5 Φεβρουαρίου δύο μέλη της Χ.Α. συνελήφθησαν για οπλοφορία ύστερα από τυχαίο αστυνομικό έλεγχο στην Ιερά Οδό. Στην κατοχή τους βρέθηκαν ένα πιστόλι με τέσσερα φυσίγγια, κλομπ και σουγιάς. Προφυλακίστηκαν άραγε;

Στις 11 Μαρτίου, ύστερα από οργανωμένη αστυνομική επιχείρηση, εντοπίστηκαν οπλοστάσια (δύο περίστροφα, δύο τουφέκια, γεμιστήρες, φυσίγγια κ.λπ.) στη Σπάρτη και τη Μάνη σε σπίτια που ανήκουν σε ακροδεξιό βουλευτή. Σχηματίστηκε δικογραφία;

Στις 21 Μαρτίου τρεις άνδρες τοποθέτησαν βόμβες μολότοφ και αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς σε τράπεζα στον Βόλο, τους συνέλαβε η αστυνομία και, σε έρευνα που έγινε, βρέθηκαν στην κατοχή τους σιδερογροθιές, ρόπαλα, κουκούλες, ναζιστικά φυλλάδια, μπλούζες και κασκόλ της Χ.Α. Τα δύο εξάσφαιρα περίστροφα και το δίκαννο που κατείχε ο ένας απ' αυτούς επιχείρησαν να τα κρύψουν οι γονείς του, ανεπιτυχώς. Προφυλακίστηκε κανένας από τους τρεις;

Στις 2 Μαΐου ο βουλευτής της Χ.Α. Π. Γερμενής προσπάθησε να γρονθοκοπήσει το δήμαρχο της Αθήνας αλλά και να τραβήξει όπλο εναντίον του, σύμφωνα με καταγγελία του τελευταίου. Οπως είδαμε στις τηλεοπτικές κάμερες, οι υπάλληλοι της ασφάλειας του δημάρχου επιχείρησαν να αφαιρέσουν το όπλο από τον συγκεκριμένο βουλευτή, αλλά αυτός πρόβαλε σθεναρή αντίσταση. Σύμφωνα με ρεπορτάζ εκείνης της περιόδου, αναμένεται να σχηματιστεί δικογραφία.

Στο τέλος του ίδιου μήνα, στις 31 Μαΐου, εκπυρσοκρότησε το όπλο του βουλευτή της Χ.Α. Αντώνη Γρέγου, μέρα μεσημέρι, μες στο αεροδρόμιο της Αθήνας, όπου από τύχη δεν χτυπήθηκε κάποιος από αδέσποτη σφαίρα. Υπήρξε διαβεβαίωση από τους αστυνομικούς του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» ότι θα σχηματιστεί δικογραφία.

Πριν από ένα χρόνο περίπου, τον Ιούνιο του 2012, αποκαλύφθηκε η ύπαρξη πολυμελούς εγκληματικής οργάνωσης στην Καβάλα που συνδέεται με τη Χ.Α. Στα μέλη της περιλαμβάνονταν πρώην καταδρομείς, εκπαιδευμένοι στη χρήση βαρέος οπλισμού. Στην κατοχή τους βρέθηκαν αλεξίσφαιρα γιλέκα (που τους τα προμήθευε ειδικός φρουρός που υπηρετεί στην Αθήνα και ο οποίος έχει καταγραφεί σε συνομιλίες για μελλοντικό χτύπημα στην Αθήνα), 19 όπλα (4 καλάσνικοφ, 1 οπλοπολυβόλο, 6 καραμπίνες και 6 πιστόλια), χειροβομβίδα, πυροκροτητές και φανέλες με το σήμα της Χ.Α. Ακόμη εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν 266.000 ευρώ και 3.000 δολάρια. Οι χρηματοδότες αναζητούνται; Εχει εξαρθρωθεί η συμμορία; Εχουν προφυλακιστεί μεν οι 13 από τους 24 συλληφθέντες, αλλά βαρύνονται με σωρεία αδικημάτων (ληστείες, παραχάραξη, εμπορία ναρκωτικών κ.λπ.). Είναι ακόμη προφυλακισμένα τα 13 μέλη της συμμορίας; Οι υπόλοιποι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους.

Δυο μήνες μετά, στις 31 Αυγούστου, μέλος της Χ.Α. επιχείρησε να τοποθετήσει βόμβα στο κέντρο της Σπάρτης, η οποία όμως έσκασε στα χέρια του, τραυματίστηκε βαριά και πέθανε λίγες μέρες αργότερα. Ο συνεργός του και μέλος της Χ.Α., αν και φέρεται ότι βρέθηκε με κατοχή 60(!) αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών, αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους.

Η λίστα των περιστατικών που παραθέτω είναι ενδεικτική και όχι εξαντλητική. Ας μην αναφερθούμε, δε, καθόλου στα ποσοστά που συγκέντρωσε η Χ.Α. στα αστυνομικά τμήματα και στις ένοπλες δυνάμεις. Ας παραστήσουμε τους βλάκες προχωρώντας αμέσως στη θεωρία των δύο άκρων και εξισώνοντας το ναζισμό με τον αναρχισμό.

Η θεωρία των δύο άκρων, όπως τόνισε πριν από λίγους μήνες σε σχετική διάλεξή του ο Μαρκ Μαζάουερ, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, προέρχεται από την ψυχροπολεμική θεωρία του ολοκληρωτισμού που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ, με σκοπό να ταυτίσει το ναζισμό με τον υπαρκτό σοσιαλισμό.

Πάμε τώρα στο υποτιθέμενο άλλο άκρο, τον αναρχισμό, και τη σχέση του με τον ένοπλο αγώνα. Απ' όσο γνωρίζουμε όλοι, δεν υπάρχει κάποια είδηση που να αναφέρει ότι αντεξουσιαστές τράβηξαν πιστόλι, αντίθετα με όλα τα προηγούμενα που ήδη αναφέρθηκαν.

Υπάρχει μία περίπτωση:

Ο Κώστας Σακκάς συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 2010 με την κατηγορία της συμμετοχής σε άγνωστη οργάνωση και της οπλοκατοχής. Τα όπλα που εντοπίστηκαν είναι αχρησιμοποίητα, σύμφωνα με τα αστυνομικά ρεπορτάζ. Παράδεχτηκε αμέσως ότι ανήκει στον αναρχικό χώρο. Δεν τα μάσησε, όπως οι χρυσαυγίτες. Προφυλακίστηκε. Αφού συμπλήρωσε το ανώτατο όριο προφυλάκισης, που είναι 18 μήνες, του ασκήθηκε νέα δίωξη. Προφυλακίστηκε ξανά. Αφού συμπλήρωσε και το 12μηνο προφυλάκισης, δηλαδή και πάλι το ανώτατο όριο, συνέχισε να κρατείται παράνομα, δηλαδή συνολικά 30 μήνες.

Ετσι, ξεκίνησε απεργία πείνας και, μόλις στην 38η μέρα, λίγο πριν δηλαδή από τη φυσική του εξόντωση, το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε επιτέλους την αποφυλάκισή του, επιβάλλοντάς του όμως την εξοντωτική εγγύηση των 30.000 ευρώ, που τώρα πασχίζουν να συγκεντρώσουν με συναυλίες και το κουτί οικονομικής ενίσχυσης στο ΒΟΞ, με μόνο όπλο την αλληλεγγύη.

Ελευθεροτυπία, 20/7/2013

αναρωτήσου, ηλίθιε

Αγαπητέ ηλίθιε συμπολίτη, που στο ημιθανές σώμα ενός απεργού πείνας, μας κάνεις επίδειξη νομιμοφροσύνης, αναλογίσου με το λιγοστό μυαλό σου τα εξής:

Αν πρόκειται για κράτος που εξαντλεί το λυσσαλέο μένος του, καταργώντας ακόμη και τη νομιμότητα, σε έναν κρατούμενο 29 χρ που αργοπεθαίνει, τη στιγμή που δεν έχει πάρει μισή πρωτοβουλία να διερευνήσει τη διείσδυση της Χ.Α. στο στρατό και στην αστυνομία.

Αναλογίσου αν η πυγμή των θρασύδειλων διατρανώνεται σε ένα άτομο, ενώ εθελοτυφλούν, αν όχι ενθαρρύνουν τη διάβρωση των σωμάτων ασφαλείας από μια εγκληματική οργάνωση που αν δεν ληφθεί σοβαρή πολιτική πρωτοβουλία να ελεγχθεί -πράγμα εξαιρετικά αμφίβολο- θα οδηγηθούμε σε αυτό που όλοι τρέμουν να προφέρουν: σε πραξικόπημα.

Αγαπητέ ηλίθιε εφησυχασμένε συμπολίτη, αναρωτήσου πόσα σιδερικά έχουν παράνομα στην κατοχή τους οι μπράβοι των μαφιόζων που συγκροτούν την ΧΑ και πόσες φορές έχουν συλληφθεί μέλη της για οπλοκατοχή.

Κλεμμένο σώμα

Αντιγράφω το παρακάτω κείμενο από τον τοίχο στο FB του φίλου μου εκτός εισαγωγικών Mao Tse Tung (έχουμε ακούσει και καλύτερα ψευδώνυμα, δε λέω) γιατί είναι ό,τι πιο καίριο έχω διαβάσει για την υπόθεση του Κώστα Σακκά. Δεν χρειαζόμαστε άλλους νεκρούς ήρωες, χρειαζόμαστε ζωντανούς συντρόφους. Φτάνει πια με τη νεκροφιλία της Αριστεράς και την  οσιομαρτυρική λαγνεία. Πρέπει να σωθεί ο Κώστας Σακκάς γιατί έχει ήδη νικήσει.

επειδή αυτοί οι αδίστακτοι αληταράδες που έχουμε για κυβερνήτες δεν πρόκειται να κάνουν απολύτως τίποτα για τον Κώστα Σακκά, πέρα ίσως από το να απολαύσουν τον αργό του θάνατο, είναι άμεσα επιτακτικό να αρθρωθεί μια αφήγηση νίκης που να μην περιλαμβάνει το θάνατο του. γιατί μπορεί να μην έχει κερδίσει την ελευθερία που σύμφωνα με το γράμμα του νόμου δικαιούται, αλλά έχει καταφέρει μια νίκη ηθική και ανθρωπιστική, έχει πετύχει μια νίκη με όρους βιοπολιτικής: με την απεργία πείνας επανάκτησε το σώμα που η πολιτεία του έκλεψε, με το σώμα του και μόνο με αυτό έχει κερδίσει το νόμο και όλους εμάς μαζί, που αντικρίσαμε κατάματα το ακρωτηριασμένο σώμα της πολιτείας και του δικαίου, γνωρίσαμε τα νέα όρια μιας βάρβαρης διακυβέρνησης που βιάζει, μέσα από το σώμα του Σακκά, το σώμα της κοινωνίας.

ας ελπίσουμε ότι αύριο η δικαιοσύνη θα σταθεί, όχι στο ύψος της αλλά πρώτα από όλα, στα πόδια της και θα αποκαταστήσει μόνη της τον αντιδημοκρατικό ακρωτηριασμό, όχι με τεχνητά μέλη και πλαστικές επεμβάσεις αλλά δίκαια, δημοκρατικά και με ευθύτητα, επαναφέροντας στο βιολογικό σώμα του Σακκά την ιδιότητα του Πολίτη. διότι, το αν ο Σακκάς είναι ένοχος και για ποιά αδικήματα, είναι μια διαδικασία που απαιτεί ως προϋπόθεση την αποκάτασταση του ως πολίτη, την επιστροφή του σώματος του στον ίδιο με όρους ισονομίας και ισοπολιτείας.

αν όμως η δικαιοσύνη επιλέξει την υποδούλωση στη βαρβαρότητα και την υποταγή στην ναρκισσιστική απόλαυση του ακρωτηριασμού της, επιδεικνύοντας την κλοπή του σώματος του Σακκά ως λάφυρο της κυβέρνησης, αν επιλέξει να μην αντικρύσει τις πληγές της, όλοι εμείς οφείλουμε να επιστρέψουμε σε αυτόν τον άνθρωπο το κλεμμένο του σώμα. δεν πρέπει να το χαρίσουμε στο θάνατο, στο όνομα μιας αφήγησης νεκρών ηρώων αλλά να συγκροτήσουμε μια αφήγηση ζωντανών που δε φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα τον ακρωτηριασμό τους ως κοινωνία. ο Σακκάς νίκησε ήδη, δε χρειάζεται να γίνει λείψανο για να το περιφέρουμε ναρκισσιστικά στις κουβέντες μας και τις διαμαρτυρίες μας. αν τον αφήσουμε να καταλήξει θα έχουμε με τη σειρά μας παίξει το ρόλο μας σε αυτό το παράλογο θέατρο της βαρβαρότητας.

Στη μνήμη

Οι μεταλούδες. Περπατούσαν όλες μαζί, σε διάφορα μεγέθη και σχήματα, αλλά με περίπου ίδιο βήμα. Μεγάλος διασκελισμός, άγαρμπο περπάτημα, επιτηδευμένα τσαμπουκαλίδικο. Ένα μπουκέτο αυτοπεριθωριοποιημένα κορίτσια στην εφηβεία. Πολύ μακριά μαλλιά, στη μέση χωρίστρα και σκούρα ρούχα. Χίπισες που τους μαράθηκε το φλοράλ, κι άνθισε το πένθος. Μέταλ χάμμερ, ναι, αλλά με ρέγουλα. Πιο πολύ νοσταλγοί των 70s. Και απροσπέλαστες. Κυρίως απροσπέλαστες.

Όμως μία από κείνες, θες γιατί διατηρούσαμε μια φιλία από πριν, πριν γίνει μεταλού, θες γιατί καταλάβαινε πως αν και δεν θα γινόμουν μεταλού ποτέ, ωστόσο με διαπερνούσε σαν ηλεκτρικό ρεύμα η Janis Joplin, με διέγειρε εγκεφαλικά ο Jim Morrison, δάκρυζα με Marianne Faithfull και Deep Purple, μου ξεβίδωναν το κεφάλι με το head banging οι Metallica, χοροπηδούσα στο live των Panx Romana, με έπαιρναν μαζί τους και μάθαινα πλάι τους το πανκ, το τάβλι, τις underground σκηνές της πόλης. Τόσο όσο.

Ούτε μπάφους έπιναν, ούτε κάπνιζαν, ούτε το παράκαναν με τα ξύδια, ούτε έκλεβαν, ούτε έσπαγαν. Να αφήσουμε τα στερεότυπα εκεί που βρίσκονται, στα σκουπίδια. Το παράκαναν με το διάβασμα και τη μουσική. Α, ίσως και με το χορό, σε καμιά συναυλία ή παρτυ. Δεν ήταν καν κακές μαθήτριες. Αντίθετα, σάρωναν τα αριστεία παρά το ότι ζούσαν αυτοεξόριστες μέσα στη σχολική κοινότητα. Στις καταλήψεις του ’90 χάρη σε κείνες μπόρεσα να παρεισφρύω, αν και ως γυμνασιάκι δεν θα μου επιτρεπόταν, στο κατειλημμένο κτίριο των λυκειόπαιδων. Ποιος τολμούσε να αρνηθεί την είσοδο σε μια προστατευόμενη των πιο σεβάσμιων προσωπικοτήτων των μαθητικών κινητοποιήσεων; Και ήταν σεβάσμιες μορφές με το σπαθί τους. Και της συγκρότησης και του metal.

Μετά, ήρθε η φοιτητική ζωή και σκόρπισε τα μαύρα ρόδα, τα ρόδα του Ισπαχάν στους πέντε ανέμους. Τις έχασα και μ’ έχασαν. Έμεινα πίσω με ό,τι μου χάρισαν. Και συνέχισα μόνη μου. Τις ξαναβρήκα κάποιο καλοκαίρι πριν μερικά χρόνια στο Παρίσι, στο νεκροταφείο του Περ Λασαίζ. Ήταν αδιανόητα μικρός ο τάφος του Τζιμ Μόρρισον για να χωρέσει έναν τέτοιο θρύλο, την πιο εμβληματική μορφή της εφηβείας μου. Τις ήθελα εκεί μαζί μου οπωσδήποτε για να το σχολιάσουμε, για να τρολάρουμε τη συγκίνησή μας, για να τη μοιραστούμε έστω. Και τις έφερα. Με τη μνήμη. Με τον μόνο τρόπο που μένει κάτι  ζωντανό. Κάτι που αξίζει να μείνει ζωντανό.

Κάποιες πεταλούδες φτερούγισαν ανάμεσα στα μνήματα και τη μνήμη και χάθηκαν. Μπορεί και να’ ταν μεταλούδες. Αλλά πια τις συνόδευε ένα σαμπάχ. Γιατί στα χρόνια που θα ακολουθούσαν θα γνώριζα μποέμ και ελευθεριακούς που θα διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους πως δεν πρόκειται για αποκριάτικη αμφίεση. Αλλά όσο ξέσκιζαν τις στολές για να αποδείξουν πως είναι αυθεντική φορεσιά, τόσο θα αποκαλυπτόταν η γύμνια τους. Και τίποτα δεν θα τους έσωνε από την ερεβώδη λήθη.

 Όσοι με γέλασαν,

όσοι με κέρασαν 

πικρό ποτήρι κι άχρηστους κανόνες,

θα ηττηθούν απ' ό,τι πιο αδύναμο

 από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες

αφηγήσεις από τον Κρόνο

Μια ανθρώπινη φιγούρα ανοίγει το παράθυρο λίγο πριν χαράξει. Η πολιτεία κοιμάται καθώς τα απορρίμματά της στροβιλίζονται στους άδειους δρόμους. Ρίχνει με πολύ γρήγορες κινήσεις ένα δίχτυ. Κι έπειτα ακουμπάει το σαγόνι ανάμεσα στις παλάμες, περιμένοντας καρτερικά να αλιεύσει από τα υπολείμματα του χαμένου χρόνου. Ήταν πολύ αργά για όλα και χρειαζόταν να ζει από τα αποφάγια των άλλων.

Φοράει στο πέτο ένα καρτελάκι με τον τίτλο και το λογότυπο της οργάνωσης. Πλησιάζουν γιορτές και διακοπές. Υπάρχει άφθονος ελεύθερος χρόνος. Χτυπάει πόρτες. Κάνει έρανο αγάπης. Συγκεντρώνει χρόνο για όσους δεν πρόφτασαν ν' αγαπηθούν πολύ.

Ήταν συστηματικός συλλέκτης. Όταν του αφιέρωναν χρόνο, ξεκολλούσε επιδέξια το χρονόσημο, το ύγραινε τρυφερά και το κολλούσε στο παρόν του. Κάποτε, όταν η συλλογή χρονοσήμων πλημμύρισε το χώρο, έκανε τα χέρια κουπιά και ταξίδεψε σ' ό,τι απεικόνιζε η συλλογή του. 

Χτύπησα το θυροτηλέφωνο. Με είδε από την κάμερα. Με κοιτούσε περιμένοντας να πέσουν οι υπότιτλοι. Αλλά εγώ ήμουν ασπρόμαυρη και του βωβού κινηματογράφου. Έφαγα τη σόλα του παπουτσιού μου και κοιμήθηκα στα σκαλοπάτια του περιμένοντας να τελειώσει η βαρυχειμωνιά. Κι εκείνος με έβλεπε περιμένοντας να τελειώσει το σήριαλ. Αλλά δεν είχε άλλο επεισόδιο. Ο χρόνος δεν είναι ανεξάντλητος.

αυτοφυής χορός

Και ξαφνικά 

αυτός ο τοσοδούλικος άντρας

στο άκουσμα κάποιας μελωδίας 

κουνάει το κεφάλι του πέρα-δώθε 

κινεί τη μεσούλα του σαν ελατήριο 

και χτυπάει τις παλάμες του στα μπουτάκια του 

βγάζοντας μικρές χαρούμενες κραυγές 

ώστε εκμηδενίζονται όλα τα ντοκιμαντέρ που έχεις δει

τα σπόρια που έσκαγαν κι άπλωναν ρίζες

ο βυθός του γερο-Κουστό

μπροστά στο θαύμα του αυτοφυούς χορού 

στο σώμα ενός βρέφους εννιά μηνών...

#free_Kostas_Sakkas

Μπορείς να σπέρνεις το μίσος για κάθε λογής αδύναμο στον κόσμο. Μπορείς να υπηρετείς δουλοπρεπέστατα το κάθε λογής αφεντικό συγκαλύπτοντας μάλιστα τις απάτες και την ασυδοσία του. Μπορείς να προπαγανδίζεις προγονολατρικά και σωβινιστικά πολεμοχαρή δόγματα. Μπορείς να αντιμάχεσαι την ελευθερία της έκφρασης και τη διαφορετικότητα. Μπορείς. Και μάλιστα η συγκεκριμένη κοινωνία θα σε επιβραβεύσει με υπουργοποίηση. 

 Αλλά δεν μπορείς να ονειρεύεσαι έναν κόσμο χωρίς αφεντικά, χωρίς προέδρους, χωρίς διευθυντές, χωρίς προϊσταμένους, χωρίς -άρχες. Δεν μπορείς να ονειρεύεσαι τον παγκόσμιο αφοπλισμό, έναν κόσμο κόσμο χωρίς τις υπερδαπανηρές μηχανές του θανάτου και ένστολους. Δεν μπορείς να ονειρεύεσαι έναν κόσμο με δίκαιη κατανομή του πλούτου, χωρίς φτώχεια, εξαθλίωση, πείνα, κοινωνικές ανισότητες. Δεν μπορείς να ονειρεύεσαι έναν κόσμο που όλοι θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην περίθαλψη.Δεν μπορείς. Η συγκεκριμένη κοινωνία θα κάνει εν ανάγκη κουρελόχαρτο το Σύνταγμα για να σαπίσεις στη φυλακή, δε θα σεβαστεί, δε θα λάβει υπόψη ούτε την απεργία πείνας σου. Θα σε συντρίψει γιατί ονειρεύτηκες τον κόσμο που είναι ο εφιάλτης τους.

Λευτεριά στον απεργό πείνας  Κώστα Σακκά, τρία χρόνια "προσωρινά" κρατούμενο.

Η σοφή τοποθέτηση του Άδωνη στο Υγείας

Οφείλει κανείς να αναγνωρίσει ως πολύ έξυπνη πολιτική κίνηση από την μεριά ενός μάτσου αχυράνθρωπων την τοποθέτηση του Άδωνη Γεωργιάδη στην ηγεσία του Υπουργείου Υγείας.

Είναι πλέον εντελώς προφανές, μετά και την υπουργοποίηση του συγκεκριμένου, ότι το ήδη χειμαζόμενο ΕΣΥ τίθεται στο στόχαστρο της πλήρους διάλυσης. Το συγκεκριμένο πρόσωπο καλείται να επιτελέσει, ως αδίστακτο φασιστοειδές, διπλό ρόλο: αφενός την εφαρμογή ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων και αφετέρου την καταστολή των κοινωνικών αναταραχών που θα προκληθούν αναμφίβολα.

Και είναι φασιστοειδές -δεν αποτελεί μομφή, δεν το αποδίδω ως βρισιά, αν και είναι, αλλά ως  ακριβέστατο πολιτικό χαρακτηρισμό: αφορά μία μηντιακή περσόνα με λαϊκό έρεισμα, που ως τέτοια λαϊκίζει χυδαία, ενώ υποπίπτει στις τυπικές φασιστικές αντιφάσεις:  εξυπηρετεί δουλοπρεπώς το μεγάλο κεφάλαιο χαϊδεύοντας τα αυτιά του μικροαστού, είναι ικανός να εφαρμόσει αυταρχικά τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα δόγματα με την επίφαση της σωτηρίας του τόπου (εν προκειμένω του ΕΣΥ).

Ταυτόχρονα, οι κυβερνώντες γνωρίζουν πως ο συγκεκριμένος νευραλγικός τομέας του Δημοσίου είναι ο πλέον ευάλωτος στην απρόσκοπτη εφαρμογή του δόγματος του σοκ, μια που είναι πρακτικά αδύνατο οι εργαζόμενοι στο ΕΣΥ να κηρύξουν απεργία διαρκείας. Πάντα θα λειτουργούν οι μονάδες με προσωπικό ασφαλείας. Το ΕΣΥ δεν έχει την πολυτέλεια να βάλει λουκέτο στις μονάδες του προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τον ορυμαγδό των μέτρων προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης του ΕΣΥ που όλα πια δείχνουν πως θα ακολουθήσει.

Γι' αυτό είναι επιτακτική ανάγκη αντί να ακονίζουμε το σαχλό μας χιουμοράκι με τα φασιστοειδή -με τους ακροδεξιούς δεν κάνουμε χαβαλέ, όπως δεν θα κάναμε με τους αξιωματικούς των SS- να είμαστε σε εγρήγορση για ό,τι θα συμβεί από 'δω και πέρα.

Βιβλιοκριτική για "Τα φώτα στο βάθος" στο HOT DOC

Η αντίστροφη του Ματαρόα πορεία

Ζει στη Βοστόνη και εργάζεται στο ΜΙΤ, ένα από τα επιφανέστερα πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο. Και θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ζει στις Βρυξέλλες και εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε μάλλον ιδανικό εργασιακό περιβάλλον. Και θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ζει στο Λονδίνο και εργάζεται σε ναυτιλιακή εταιρεία, κερδίζοντας πολλά χρήματα.

 Είναι αμέτρητοι οι νέοι άνθρωποι, που επειδή είναι ικανότατοι και υπερπτυχιούχοι έχουν εξασφαλίσει περίοπτα πόστα στο εξωτερικό, με αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες και πολύ ικανοποιητικές αμοιβές. Είναι σχεδόν βέβαιο πως μόλις επιστρέψουν, θα πάρουν την κατιούσα επαγγελματικά, θα κάψουν την προοπτική καριέρας. Ομως, σου λένε πως θέλουν να τα παρατήσουν όλα για να γυρίσουν στα πάτρια εδάφη. Όποτε τυχαίνει να με ρωτήσουν σχετικά με την απόφασή τους να επαναπατριστούν, δεν ξέρω τι να τους πω. Οσο κι αν μου έχουν λείψει, όσο κι αν η καθημερινή επικοινωνία μας με τόσα μέσα δεν μπορεί να υποκαταστήσει μια βραδιά που θα περάσουμε μαζί, δεν τολμώ να υποστηρίξω μια τέτοια παράλογη απόφαση.

Κι όταν αναρωτιέμαι γιατί κι εγώ δεν ξαναφεύγω στο εξωτερικό, καταλήγω σε μιαν αντίφαση, πως ενώ νιώθω να ασφυκτιώ στην Ελλάδα, συγχρόνως δεν θέλω να το βάλω στα πόδια πια, δεν θέλω να τους κάνουμε τη χάρη. Και μόλις έχω δώσει αυτή την απάντηση, κοιτάζω τα παιδιά μου και ντρέπομαι που εγκατέλειψα την ήρεμη ζωή που προοιωνιζόταν για μας στο εξωτερικό για να τα φέρω να ζήσουν σ' αυτόν τον τόπο.

Εναν τόπο που κυβερνάται από ξεδιάντροπους αχυράνθρωπους, που πραξικοπηματικά καταστέλλουν τη λειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης προκειμένου να την πουλήσουν κοψοχρονιά, όπως και κάθε περιουσία του Δημοσίου, στους ιδιώτες επενδυτές. Εναν τόπο που κυβερνάται από ανίκανους να κυνηγήσουν τους μεγαλο-οφειλέτες του Δημοσίου, ενώ έχουν ωθήσει στην απόγνωση εκατομμύρια νοικοκυριά.

Ο τόπος αυτός σκοτώνει, σπρώχνοντας ανθρώπους στην αυτοκτονία. Ο τόπος αυτός δολοφονεί με τον εξαγριωμένο, διεφθαρμένο και ανεξέλεγκτο κατασταλτικό μηχανισμό του: είναι πια υπερβολικά πολλά τα «μεμονωμένα περιστατικά» αστυνομικής βίας και τυγχάνουν παραδειγματικής ατιμωρησίας. Ο τόπος αυτός σκοτώνει απολύοντας γιατρούς, κλείνοντας νοσοκομεία, αφήνοντας το ΕΣΥ να ρημάξει, χωρίς εξοπλισμό, χωρίς φάρμακα. Ο τόπος αυτός έχει μια κυβέρνηση που όχι μόνο δεν προβαίνει στο διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους, αλλά ηγείται αυτής κάποιος που επικαλείται τη βοήθεια της Παναγίας για τα εθνικά ζητήματα και επιτρέπει σε παραθρησκευτικές οργανώσεις, σε αγαστή συνεργασία με την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, να τραμπουκίζουν πολιτιστικά δρώμενα.

Ενας τόπος που βιώνει το πιο εφιαλτικό σενάριο, την άνοδο του ναζισμού. Ενα τόπος που του έλαχε μία Αριστερά που αδυνατεί να ξεπεράσει την παιδική της αρρώστια, της εσωστρέφειας και του αλληλοσπαραγμού, ώστε να συγκροτήσει επιτέλους ένα ενιαίο, αρραγές αντιφασιστικό μέτωπο. Ενας τόπος που αποδείχθηκε πως συντηρούσε και αξίωνε μια καταγέλαστη ιντελιγκέντσια, καλοθρεμμένη από κρατικές επιχορηγήσεις και κοκτέιλ πάρτι με οικονομικούς παράγοντες, που τώρα με περίσσιο θράσος κουνάει το δάχτυλο στα θύματα της κρίσης, εξακολουθώντας παράλληλα να παίζει το ρόλο του υποτακτικού στα κάθε λογής αφεντικά της.

 Κι όμως, δεν είναι αυτός ο τόπος που νοσταλγούν τα αποδημητικά πουλιά, οι φίλοι μας. Αυτό που περιγράφω είναι η δυστοπία μασκαρεμένη με φανταζί ευφημισμούς: ασφάλεια, ανάπτυξη, μεταρρύθμιση, διαρθρωτικές αλλαγές κ.λπ. Εμάς είναι άλλος ο τόπος μας, είναι η γεωγραφία των προσώπων. Δεν ξέρω πώς γίνεται, ακόμη και για όσους από μας δεν σημαίνει τίποτα η πατρίδα και η σημαία, να σπαράζουμε γι' αυτόν τον τόπο, ξεχνώντας πάλι και πάλι το λόγο του ποιητή, πως αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας. Ξεχνώντας πως αυτό το χώμα είναι και δικό τους και πως βγήκαν από τις τρύπες τους, που ζέχνουν αποσύνθεση και θάνατο, να το διεκδικήσουν πάλι. Δεν ξέρω πώς γίνεται να θέλουν οι φίλοι μου να επιστρέψουν σε έναν τόπο που βουλιάζει στο ζόφο, δεν ξέρω πώς γίνεται να θέλω κι εγώ να επιστρέψουν, δεν ξέρω πώς γίνεται να μη θέλω να φύγω. Ξέρω ότι γίνεται.

(Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, 22/6/2013)

πατατοφάγοι

Βγαίνω στο μπαλκόνι να πάρω μερικές πατάτες από το καλάθι. Τις βρίσκω σκεπασμένες με μια καρώ πετσέτα.

Θυμάμαι το μάθημα βιολογίας στο σχολείο, κάτι γνώσεις τσακισμένες από τον χρόνο αλλά κυρίως από το σιχαμερό apparatus που συνέθλιψε τη γεωγραφία των πίσω θρανίων, για την τοξικότητα της σολανίνης στις πατάτες. Ανακαλώ στη μνήμη κάτι σαν οδηγίες πως θα πρέπει να φυλάσσονται σε δροσερό και σκιερό μέρος για να μην πρασινίζουν. Αναλογίζομαι για μια στιγμή την απρονοησία μου να τις αφήνω κάτω απ΄τον ήλιο, κι από την άλλη, αναρωτιέμαι αν ξέρω έστω κι έναν να έχει πάθει δηλητηρίαση από πατάτα.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Σημασία έχει πως δεν ήταν καθόλου στα καθήκοντα της γυναίκας που έρχεται μια φορά τη βδομάδα και με βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού να μας προστατεύει από μια πιθανή τροφική δηλητηρίαση. Σκέπασε τις πατάτες να μην τις πρασινίσει ο ήλιος. Κι όπως τραβάω την πετσέτα νιώθω σαν αγκαλιά την τρυφερότητα της πράξης της.

Μετά, θέλοντας ν' ανταποδώσω άρρητα την αβροφροσύνη της, θα την κατεβάσω με το αυτοκίνητο ως το σπίτι, γιατί είχα δήθεν κάποια δουλειά που δεν έπαιρνε αναβολή στο κέντρο.
Και στο δρόμο θα μου αφηγηθεί εν είδει ανδραγαθίας το ξεπάστρεμα των μεταναστών της νυν ευρύτερης μέσης ανατολής από τους νεοναζήδες, κι ας είναι εκείνη μετανάστρια του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Τώρα πια μπορεί, λέει, να βρει παγκάκι να καθήσει στην πλατεία Αττικής. Τώρα πια, δε φοβάται να περπατήσει στη γειτονιά της, εκεί γύρω.

Μετά, θα αναρωτηθεί πού να κρύβονται τώρα και δεν εμφανίζονται στην πλατεία και θα συμφωνήσει πως είναι στιβαγμένοι στα σαράντα τετραγωνικά που συγκατοικούν δέκα άτομα μαζί, και θα τους συμπονέσει το ίδιο αναγνωρίζοντας πως τρώνε όλοι μαζί σκέτο ρύζι από το καζάνι.

Δεν είναι καν οι πατατοφάγοι του Βαν Γκογκ που τρώνε σαν οικογένεια γύρω από ένα στρωμένο τραπέζι. Είναι πολυτέλεια οι πατάτες γι' αυτούς. Είναι πολυτέλεια τα τραπεζομάντηλα και τα σερβίτσια γι' αυτούς. Είναι πολυτέλεια το λάδι που χρειάζεται για να ψηθεί η πατάτα. Τα στρωμένα τραπέζια χρειάζονται και μια οικογένεια γύρω. Κι αυτοί δεν έχουν.

Τρώνε ρύζι με τις χούφτες τους και κοιμούνται στρωματσάδα δέκα άντρες μαζί. Το ξέρει. Και ξέρει πως αν δικαιούνται κι αυτοί λίγο οξυγόνο, δε θα το βρουν στο διαμέρισμα που είναι ασφυκτικά συγχρωτισμένοι. Θα το βρουν έξω στην πλατεία.

Αλλά ποιος θέλει να βλέπει λεκέδες στα πλακάκια; Έμαθε κι εκείνη, όπως οι περισσότεροι, πως τη βία που δέχεσαι από τους από πάνω την εκτονώνεις στους από κάτω. Αυτό το μάθημα το διδάσκουν τα σχολεία όλου του κόσμου και μάλιστα τόσο καλά, που είναι απίθανο να το ξεχάσεις ποτέ. Κι είναι πιο τοξικό από κάθε σολανίνη.

τα μικρά όχι, τα μεγάλα λόγια και τα ουτιδανά γκρούπις

Και ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου ένα στιγμιότυπο που απεικονίζει έναν καλλιτέχνη, της λεγόμενης ποιοτικής μουσικής (συγκρινόμενη με σύγχρονους και εγχώριους σκυλοπόπ, όχι και με τον Ιάννη Ξενάκη ή τον Μάρκο Βαμβακάρη, για να ξέρουμε τι λέμε) αγκαλιά και χαμογελαστό με έναν ακροδεξιό πολιτικό, για να μην πω φασίστα και διαρρήξει πάλι κανένας εφησυχασμένος τα ιμάτιά του.

Βλέποντάς το, σχολιάζω στον τοίχο μου: "Εξαιρετικά! Έτσι, να χαριεντίζεστε με τον κάθε ακροδεξιό και μετά να πουλάτε οργίλα στάτους στο facebook, κύριε Κραουνάκη. Αυτό περιμέναμε από σας...." πράγμα που επιδοκιμάστηκε μέσα σε λίγη ώρα από καμιά εβδομηνταριά άτομα και προκάλεσε την μήνιν φίλου του Κραουνάκη που κατηγόρησε εμένα και άλλους πως δεν ξέρουμε λεπτομέρειες και άλλες τέτοιες προφάσεις εν αμαρτίαις. Προφανώς δεν ενδιαφέρουν κανέναν οι λεπτομέρειες, εάν δηλαδή επρόκειτο για κοπή πίτας ή για οπoιαδήποτε άλλη περίσταση. Ή χαριεντίζεσαι με τέτοια άτομα ή όχι. 

Και όταν ως δημόσιο πρόσωπο προτιμάς να χαριεντίζεσαι μαζί τους αντί να τους έχεις δηλώσει έντιμα "δεν φωτογραφίζομαι με ακροδεξιούς, κύριε", ώστε να έχεις και μια συνέπεια λόγου-έργου, τότε οφείλεις να υποστείς την κριτική. Που όπως φαίνεται από την εκφορά του λόγου μου και καλόπιστη ήταν και κόσμια.

Λίγες ώρες μετά, το συγκεκριμένο μου στάτους λογοκρίθηκε και αφαιρέθηκε από το facebook. Για να φτάσει να αφαιρεθεί ένα ποστάρισμα στο FB χρειάζονται πολλές αναφορές. 

Επομένως, όπως είναι φανερό, έπεσε σύρμα για να αφαιρεθεί ο επίμαχος σχολιασμός: "Εξαιρετικά! Έτσι, να χαριεντίζεστε με τον κάθε ακροδεξιό και μετά να πουλάτε οργίλα στάτους στο facebook, κύριε Κραουνάκη. Αυτό περιμέναμε από σας...." 

Όπως ο καθένας μπορεί να κρίνει δεν πρόκειται για υβριστικό σχολιασμό, γίνεται χρήση του πληθυντικού ευγενείας και δεν επισημαίνει παρά το εντελώς προφανές: δεν σας ανάγκασε, κύριε Κραουνάκη, κανένας με το πιστόλι στον κρόταφο να φωτογραφηθείτε περιχαρής αγκαλιά με τον Άδωνη. 

"Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε."

Αν δεν μπορείτε να πείτε ένα μικρό όχι, στο να φωτογραφηθείτε με τον Άδωνη, αν δεν μπορείτε να τραβήξετε την ελάχιστη κόκκινη γραμμή, δεν μας πείθετε για τα μεγάλα λόγια. 

Όσο για τα τιποτένια γκρούπις που ως γνήσιοι ταλιμπάν κάνατε αναφορά για να πέσει το συγκεκριμένο στάτους, λυπάμαι αλλά δεν ήταν το σχόλιό μου αυτό που σας έκανε έξαλλους, είναι το ίδιο το στιγμιότυπο, είναι η ίδια σας η φύση, αυτή του φανατικού, που εκδηλώθηκε.


 

Βιβλιοπαρουσίαση στο Polis Art Cafe, Τρίτη 18 Ιούνη

"έχε το νου σου στο παιδί..."

Θα τάιζες το παιδί σου τζανκ φουντ; Αν όχι, τότε γιατί να του προσφέρεις πνευματική τροφή τα σκουπίδια της παιδικής υποκουλτούρας; Αυτά αναρωτιέμαι όταν καμιά φορά ακούω παιδάκια να τραγουδούν στίχους όλο ερωτικό υπονοούμενο, νεοελληνικό νταλκά κι ευτελές χιούμορ σε τσιφτετελοειδές τέμπο. Σε μερικά χρόνια, αν όχι ήδη, θ’ ακούνε τους καινούργιους Πλούταρχους και Νότηδες, χτίζοντας πνευματική συγγένεια με τους υμνητές του φασισμού.

Στον αντίποδα, το Τρίτο Πρόγραμμα έδινε τη δυνατότητα σε όλους εμάς που δεν έχουμε κάποια μεγαλοαστική καταγωγή να εξοικειωθούμε οι ίδιοι και να φέρουμε τα παιδιά μας σε επαφή με την κλασική μουσική, ανεπιτήδευτα, ομαλά, σαν κομμάτι της καθημερινότητας. Στον αντίποδα στέκονται και τα διαχρονικά τραγούδια της Λιλιπούπολης, της Ντενεκεδούπολης της Ευγενίας Φακίνου και της Φρουτοπίας του Ευγένιου Τριβιζά. Κάποιοι είχαμε την τύχη να μεγαλώσουμε με παραμύθια που έγραψαν σπουδαίοι συγγραφείς και που, διόλου τυχαία, τα στήριξε και τα προώθησε η ΕΡΤ, δημιουργώντας μια παράδοση δεκαετιών ποιοτικής παιδικής ζώνης που έφτανε μέχρι σήμερα. Είναι αδύνατο ν’ απαριθμήσω όλες τις εξαιρετικές μεταφορές παιδικών βιβλίων στη μικρή οθόνη. Ενδεικτικά θυμάμαι Το καπλάνι της βιτρίνας της Άλκης Ζέη, τον Θησαυρό της Βαγίας της Ζωρζ Σαρρή, τον Κήπο με τα αγάλματα της Ελένης Σαραντίτη.

Περίπου τριάντα χρόνια πριν, η ΕΡΤ πρόβαλλε «Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον», μια παιδική σειρά που βασιζόταν στο ομώνυμο βιβλίο για το οποίο βραβεύθηκε με Νόμπελ η συγγραφέας του, Σέλμα Λάγκερλεφ. Από την ίδια συχνότητα παρακολουθούσαμε τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Εξυπερύ αλλά και τον «Γύρο του κόσμου σε ογδόντα μέρες» του Ιουλίου Βερν. Όμως και πιο πρόσφατα, οι «Μικροί Αϊνστάιν», πάλι από την ΕΤ-1, ήταν μια παιδική εκπομπή κινουμένων σχεδίων, όπου μια παρέα πέντε παιδιών ταξίδευαν σε κάθε επεισόδιο σε άλλο σημείο του πλανήτη και επικεντρώνονταν σε έναν εικαστικό καλλιτέχνη και έναν κλασικό συνθέτη.

Και τα τέσσερα παραδείγματα, που ενδεικτικά σταχυολόγησα εδώ, χαρακτηρίζονται από μια κοσμοπολίτικη ματιά, έτσι καθώς οι κεντρικοί τους ήρωες περιπλανώνται ανά την υφήλιο, γνωρίζοντας τον κόσμο με ένα πνεύμα που διαπνέεται από ανθρωπιστικές αξίες. Μπορεί κανείς να αναλογιστεί σε πόσο ευθεία αντίθεση έρχονται οι αξίες που προβάλλονται μέσα από τα συγκεκριμένα έργα, με την αναδίπλωση στον φασισμό που ενισχύεται πια με όλα τα μέσα.

Από την άλλη, η ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοφωνία δεν έχουν να επιδείξουν εφάμιλλα προϊόντα κουλτούρας που απευθύνονται στο παιδί. Οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί δεν διατηρούν καν ζώνη παιδικού προγράμματος, κι όσο για τα κανάλια που προβάλλουν παιδικές σειρές εναπόκειται στην κρίση του καθενός να εξαγάγει τα συμπεράσματά του για την αισθητική και τα νοήματα που προάγουν.

Η κόρη μου μού ζητάει να της βάλω «μπαλετική μουσική» στο τρανζιστοράκι, εννοώντας το Γ΄ Πρόγραμμα, για ν’ αποκοιμηθεί. Και η σιωπή από τη ραδιοσυχνότητα αντηχεί εκκωφαντική στο παιδικό υπνοδωμάτιο – μαζί με τη δική μου σιωπή που δεν ξέρω τι να πω στο παιδί, μαζί με τη σιωπή που θέλησαν να μας επιβάλλουν. «Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά, δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους», όπως είπε κι ο ποιητής.

Ενθέματα Αυγής - απεργιακό φύλλο

Left

εκκωφαντική σιωπή

Η ησυχία μας τύλιγε σαν κρύα αγκαλιά τις νύχτες του καλοκαιριού. Οι νύχτες πέφτουν βαριά φτιασιδωμένες στην ορεινή επαρχία. Οι διακόπτες κατεβαίνουν νωρίς σε κάθε συσκευή που εκπέμπει φως. Οι κακόφωτοι πυλώνες δε μπόρεσαν ποτέ να υψώσουν τ’ ανάστημά τους. 

Κι έβγαινε η νύχτα με την ξαστεριά της, έριχνε τ’ αστέρια της σε φωτεινές τροχιές. Ή φορούσε το μαργαριτάρι του ουρανού κι εμφανιζόταν πιο επιβλητική από ποτέ. Στο φόντο, ο πιο κατάλληλος ηχος για την έλευσή της: πυκνή-πυκνή σιωπή. Μόνο κανένα τριζόνι, κανένα σκυλί τη διέκοπτε για λίγο. Κι έπειτα πάλι ο τόπος βούλιαζε στη σιγαλιά. 

Τριγύρω βουνά σπαρμένα με συστάδες φωτός εδώ κι εκεί. Ένα χωριό ανατολικά, ένα άλλο βόρεια. Διακρίναμε τις κορυφογραμμές μες στο σκοτάδι κι εγώ περίμενα ν’ ακούσω το ουρλιαχτό κάποιου λύκου. Αφού υπήρχαν αλεπούδες, και το μαθαίναμε από τα κοτέτσια που ρήμαζαν, θα υπήρχαν και λύκοι. 

Αίσωπο είχαμε. Τον πιο μαγικό παππού που θα μπορούσε να μου τύχει. Δεν ξέρω. Μπορεί ως πατέρας να μην επέδειξε όλη τη μέριμνα και τον ζήλο για την ανατροφή τους. Δεν ξέρω. Μπορεί ως σύζυγος να ήταν εκνευριστικά αφελής, ανεύθυνος κι όλα αυτά τα παιδιάστικα χαρακτηριστικά που μισούν οι γυναίκες στους άντρες τους. Δεν ξέρω. Μπορεί ως συνέταιρος να ήταν ανοργάνωτος, απονήρευτος κι όλα αυτά που μισούν οι άλλοι συνέταιροι. Αλλά ως παππούς υπήρξε μαγικός. Μ' έκανε να γελάω και να ονειρεύομαι εξίσου. Όπως οι άντρες που αργότερα θα ερωτευόμουν.

Στις μέρες του καύσωνα, μας έκανε τη νύχτα μια μεγάλη στρωματσάδα στην αυλή, όλα τα εγγόνια, παραταγμένα μικροσκοπικά κορμάκια το ένα πλάι στο άλλο, και μας αφηγούταν τόσο παραστατικά κάτι παραμύθια που έμπλεκαν με απίθανο τρόπο από τον Καραγκιόζη μέχρι τον Μίνωα, τον Μεγαλέξανδρο με την αδερφή του τη γοργόνα ως την αλεπού και τη χελώνα. 

Όταν πια μεγάλωσα, όταν δε χρειαζόταν να μου λέει παραμύθια για να κοιμηθώ, κι ενώ η πυκνή σιωπή δεν έπαψε ποτέ ν’ απλώνεται στην ορεινή επαρχία όπου ζει το γεροντάκι μου, τον άκουγα ν’ αποκοιμιέται με το ραδιοφωνάκι συντονισμένο στη μόνη συχνότητα που έφτανε στ’ απόμερα εδάφη που έζησε όλη του τη ζωή, τον άκουγα να μουρμουρίζει παλιά λαϊκά. Κάποιο βράδυ, γύρισε το κουμπάκι κι ο σταθμός είχε σιγήσει. Κάποιο βράδυ, βύθισαν στη σιωπή τις κουβέντες και τις μουσικές που αποκοίμιζαν τον παππού μας. 

'Έσβησε το τρανζιστοράκι, μην καίει τη μπαταρία και έκλεισε τα μάτια του. Ήξερε σε ποιον τόπο κοιμόταν.

(Bibliotheque 17/6/13)

Η επιτομή του παραλογισμού

Η επιτομή του παραλογισμού: να μέμφεσαι την Αριστερά πως υπερασπιζόμενη την ΕΡΤ στηρίζει τις μισθολογικές ανισότητες μεταξύ εργαζομένων, τις ανισότητες που προκάλεσε το ιδιότυπο πάντρεμα του νεοφιλελευθερισμού με το πελατειακό σύστημα που στηρίζουν σθεναρά οι κατήγοροι.

Στον πυρήνα της αριστερής ιδεολογίας ενυπάρχει το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και συνεκδοχικά η μάχη κατά των κοινωνικών ανισοτήτων. Βάσει ποιας λογικής ακριβώς βρεθήκαμε να κατηγορούμαστε πως με τη στήριξή μας στην ΕΡΤ, παρέχουμε στήριξη και στους κομματικά διορισμένους διοικητικούς και δημοσιογράφους που εισέπρατταν τα εξωφρενικά ποσά που διαδίδονται;

Καμία λογική δεν υπάρχει πίσω από μια τέτοια μομφή. Δεν είναι και δεν πρέπει όμως να αντιμετωπίζεται ως άλλο ένα έωλο επιχείρημα. Είναι κατασκευασμένο από τον μνημονιακό εσμό για να θολώσει τα νερά, να λασπολογήσει, να αποπροσανατολίσει, να αποποιηθεί τις ευθύνες του για τη στήριξή του σε πολιτικές και σε οικονομικά συστήματα που παράγουν και διαιωνίζουν τις ανισότητες.

η σιωπή και το σκοτάδι

Τη Δευτέρα το βράδυ άκουγα στην ΕΡΑ 2 ένα γεροντάκι της διασποράς να επαναλαμβάνει στον παραγωγό, από την άλλη άκρη του πλανήτη, ευχαριστίες κι ευχές «για τη συντροφιά που μας κρατάς».
Τη δολοφόνησαν τη συντροφιά, παππού, νομίζοντας πως θα βουλιάξουμε στο μαύρο σκοτάδι του γυαλιού, στην ανατριχιαστική σιωπή της ραδιοσυχνότητας της ΕΡΤ. 

Δεν έχει πάρει το μάθημά της η Δεξιά πως και με όλα τα μέσα με το μέρος της (τα μμε, τους μπάτσους, τα στρατά, τους πράκτορες, τους παρακρατικούς κλπ), πάλι χαμένη θα είναι.

Απόψε στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη

Με αφορμή ένα πρόσφατο κείμενό μου στην "Ελευθεροτυπία"  με κάλεσαν από το Ίδρυμα Μιχ. Κακογιάννη να συμμετέχω στη συζήτηση που θα προηγηθεί της προβολής.

Τρίτη 11 Ιουνίου 2013
 
Με αφορμή τη συμπλήρωση 92 χρόνων από τη γέννηση
του Μιχάλη Κακογιάννη

"Πάνω, Κάτω και Πλαγίως"

Πριν την προβολή της ταινίας ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιώργος Μανιώτης και η συγγραφέας, αρθρογράφος και blogger Niemandsrose εκφράζουν επίκαιρες απόψεις με αφορμή την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη.

Είσοδος ελεύθερη. Πληροφορίες εδώ.

Κεντρικό θέμα του «Πάνω Κάτω και Πλαγίως» είναι
 αυτό το απερίγραπτο μωσαϊκό της ζωής στη σύγχρονη Αθήνα.
Μιχάλης Κακογιάννης

Το «Πάνω Κάτω και Πλαγίως» είναι κωμωδία υποδόρια, κατά κάποιον τρόπο, που εμπεριέχει όλη τη φρίκη που ζούμε καθημερινά σ` αυτήν την πόλη: από την αγωνία του να βρεις ταξί ως τις τρομοκρατικές ενέργειες. Δεν αφήνει τίποτα απ` όσα μας απασχολούν χωρίς να το σχολιάσει. Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι εντάσεις και η έννοια της συμφιλίωσης βρίσκονται κάτω από τη συνεχή καταγραφή του φακού της κινηματογραφικής μηχανής, προβάλλοντας καταστάσεις άλλοτε οργιώδεις και άλλοτε λυτρωτικές.

Μια σειρά από εξωφρενικά γεγονότα που συμβαίνουν μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο στη σύγχρονη Αθήνα και στα οποία συμμετέχουν λυρικές καλλιτέχνιδες, ναύτες, ταξιτζήδες και τραβεστί, η 17 Νοέμβρη και η… Μαρία Κάλλας, έχουν σαν αποτέλεσμα να φέρουν πιο κοντά μια μητέρα στον έφηβο γιo της.

Ο κριτικός Byron Ayanoglu στο περιοδικό “Now” του Καναδά (Τορόντο) γράφει για την ταινία «Πάνω Κάτω και Πλαγίως»: 

"Η συνδυασμένη επίθεση αυτού του υποψήφιου για Όσκαρ (για τον Ζορμπά, το 1964) σκηνοθέτη, και της επί μακρόν πρωταγωνίστριάς του, της πρώτης τραγωδού Ειρήνης Παπά, αποτελεί μια δύναμη που στην πατρίδα μου κανείς δεν της αντιστέκεται. Αυτοί οι δύο είναι θεοί σε μια χώρα που λατρεύει τον Θέσπη. Όταν αυτοί μιλάνε, οι Έλληνες ακούνε.

Το έργο αναγκάζει τους έντιμους Έλληνες να κάνουν μια διπλή βουτιά στους ηθικούς τους εφιάλτες. Αυτό καθρεφτίζεται στους ίδιους τους πρωταγωνιστές, όταν αποκαλύπτεται η φάρσα και ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλο. Με τις αναφορές του σκηνοθέτη στην πανταχού παρούσα τραγωδία, ακόμη και μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής κωμωδίας, καθώς και με τα θαυμάσια πορτραίτα του, σκιαγραφεί την σημερινή φρενήρη και χαοτική πραγματικότητα."

 Ελάτε να τα πούμε από κοντά!

 

τα πολύτιμα

Καλοκαίρι στ’ ανατολικά παράλια του νησιού. Ανεβαίναμε στο ΚΤΕΛ και μετά οτοστόπ. Σκαρφαλώναμε στην καρότσα του τυχαίου αγροτικού για την κατάβαση στο παραθαλάσσιο ψαροχώρι. Κι  ούτε ξέραμε τι πολύτιμα κουβαλούσαμε. Όλο το δέρμα μας χρυσάφι. Οχτώ μάτια να λαμποκοπούν νύχτα-μέρα, να ξενυχτούν, να καταπίνουν ζωή, να ερωτεύονται και ν' αστράφτουν, ν’ αστράφτουν. Τέσσερα γέλια ορυκτά. Ξαπλώναμε χαράματα με μπερδεμένα σώματα και μαλλιά, όπως τις παρθένες του Κλιμτ. Και στ’ αυτιά μου ηχούσε ακόμα το Ρομ, σο σουκάρ, σο σουκάρ σας μετέα βάφ, μετ που μακάβ αστέα βάφ, μεϊτζανάφ, μεϊτζανάφ, μεϊτζανάφ σο σι ο Ρομ  μέχρι να λιώσει η κασέτα στο μυαλό μου. 

Τέσσερις κοπέλες δεκαοχτώ χρονών σ’ ένα καφενείο, στην άκρη του δρόμου. Τσίγκινο με ψάθινες καρέκλες. Τα γνωστά. Παγωμένη ρακή. Κι ο πιο ιδανικός μεζές συνοδεία: αγγούρι ακαθάριστο, κομμένο στα τέσσερα, πασπαλισμένο με χοντρό αλάτι. Κατεβαίνει για πρώτη φορά η φωτιά και μου καίει το λαρύγγι. 

Μπορεί να έκανα πως κρύωνα ή πως φοβόμουν ώστε να μείνω πίσω να τις κοιτώ εκστατικά να βουτούν γυμνές στη μαύρη θάλασσα. Τα εικονογραφημένα παραμύθια αποκτούσαν υπόσταση. Οι νεράιδες ήμαστε πια εμείς. Κι εγώ από πάντα η αφηγήτρια. 

Και τότε, αν τ’ αστέρια ήξεραν πού τους πάν’ τα πέντε για το μέλλον, θα μου ψιθύριζαν: στα διπλά απ’τα σημερινά σου χρόνια, καμιά δε θα είναι πια φίλη σου, θα έχεις δυο παιδιά εσύ το αγρίμι, οι αφηγήσεις σου θα έχουν γίνει πια βιβλίο, θα πίνεις ρακές γράφοντας αφιερώσεις στο Πεδίον του Άρεως- την πρώτη γειτονιά σου μακριά απ’ το πατρικό, και δε θα σε λένε πια όπως σε βάφτισαν, θα σε λένε όπως τον στίχο του εβραίου ποιητή που καταδίωκαν οι ναζί για πάντα μέχρι που φούνταρε στον Σηκουάνα, ενώ ένα μαύρο σύννεφο θα σκεπάζει τον ουρανό στον τόπο σας, μια ατέλειωτη σκοτεινιά χειμώνα - καλοκαίρι. 

Κι ούτε θα ξέρεις τι πολύτιμα κουβαλούσες, ποτέ δε θα ξέρεις, μέχρι να έρθει ο καιρός να τα χάσεις. 

(Bibliotheque, 9/6/2013)

Ο Άρης Μαραγκόπουλος διαβάζει "Τα φώτα στο βάθος"

O συγγραφέας, βιβλιοκριτικός, ιδρυτικό στέλεχος και διευθυντής λογοτεχνίας των εκδόσεων "Τόπος", Άρης Μαραγκόπουλος, γράφει για "Τα φώτα στο βάθος":

Το πρόσφατο βιβλίο της Niemands Rose, Tα φώτα στο βάθος, ευτυχώς δεν ανήκει σε καμία νεοελληνική λογοτεχνική παράδοση. Γεγονός ευχάριστο που διαπιστώνω τελευταία και σε άλλους νέους συγγραφείς. Η αφήγηση στο Tα φώτα στο βάθος δεν προσπαθεί να γράψει επιτηδευμένα, δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει μορφικά, δεν προσπαθεί να κάνει κάτι περίτεχνο ώστε να αποδείξει τη ιδιοπρόσωπη φωνή της. Ή, αν το κάνει (επειδή κάποιες φορές το κάνει) αυτό γίνεται σχεδόν αθόρυβα. Όπως ένα παιδί που παίζει αμέριμνο στην αυλή.
Τα μικρά κείμενα του βιβλίου είναι πυκνά, σφιχτά, δεμένα. Άρτια από κάθε τεχνική άποψη. Δεν βρίσκω μια λέξη, μια παράγραφο, μια φράση που να είναι αδιάφορη, που να μην εισφέρει στο συνολικό σχέδιο κάθε αφηγήματος. Τα κείμενα αυτού του βιβλίου είναι αυτάρκη στη διάφανη λιτότητά τους, γεγονός που τα καθιστά αυτομάτως δυνατά ως φωνή, ως τέχνη του λόγου.
Κι επειδή ο λόγος της Niemands Rose έχει πράγματα να αφηγηθεί αυτή η δύναμη βγαίνει πολλαπλάσια μέσα από τις πρωτότυπες ιστορίες της. Πολλοί συγγραφείς περιγράφουν και νομίζουν ότι γράφουν. Αναπαράγουν κομμάτια της καθημερινότητας, το έχω πει πολλές φορές, ως ένα είδος ρεπορτάζ του Πραγματικού και πιστεύουν ότι έτσι εισφέρουν κάτι στην τέχνη του λόγου. Τουλάχιστον δυο γενιές αναγνωστών μετά τη μεταπολίτευση ανατράφηκαν μέσα από τέτοια (περι)γραφικά κείμενα που, ακόμα, περνιούνται ως λογοτεχνία.
Η Niemands Rose γράφει για το καθημερινό όχι για να το αναπαράγει μηρυκαστικά αλλά επειδή έχει χωνεμένη άποψη γι' αυτό, έχει επεξεργασμένη άποψη για τον κόσμο, έχει πολύ απλά, πολιτική συνείδηση με την ολοκληρωμένη (όχι με τη λαϊκιστική, με την πολιτικάντικη) έννοια του όρου. Κι αυτή η άποψη αναδεικνύεται αφενός με θαρραλέα δύναμη κι αφετέρου με λογοτεχνική κομψότητα στα κείμενά της.
Η Niemands Rose γράφει για το καθημερινό όπως ελάχιστοι σύγχρονοι συγγραφείς (ακόμα και με μεγαλύτερη εμπειρία στα γράμματα από την ίδια). Και όχι μόνον επειδή έχει πολιτική συνείδηση, αλλά επειδή έχει και τέχνη. Την τέχνη να αναδεικνύει στο καθημερινό τη μικροψυχολογία των ανθρώπων, το κρυφοσκιασμένο αίσθημα της στιγμής, την αχλύ ως ατμόσφαιρα της συγκυρίας.
Κι έχει ακόμα η Niemands Rose αυτό που διαπερνά από τη μια άκρη ως την άλλη όλα της τα κείμενα: πάθος και πόθο και αγωνία. Γι' αυτό και δεν γράφει μελοδραματικά, γι'αυτό και δεν γράφει δακρύβρεκτα (αυτό ίσως εξηγεί τον λόγο που κάποιες ιστορίες της φέρνουν δάκρυα στα μάτια…)· κρατά την απαραίτητη απόσταση, κρατά έναν μοναδικό σεβασμό απέναντι στα υποκείμενα του πόνου, του γήρατος, της παρακμής, της φτώχειας, της ήττας, της παραίτησης, της απόγνωσης. Κρατά τη στάση ενός γνήσιου ανθρωπιστή, ενός σύγχρονου ανθρωπιστή συγγραφέα που παίρνει πολύ σοβαρά τον πόνο και τη δυστυχία και που δεν περιγράφει αυτά τα πράγματα για να γοητεύσει επιφανειακά τον τεμπέλη αναγνώστη. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, σ' αυτές τις φέτες ζωής που είναι τα κείμενά της, θα το ξαναπώ (της ταιριάζει, νομίζω): όπως ένα παιδί που παίζει στην αυλή.
Ολοκληρώνοντας τα κείμενα της Niemands Rose στο, Τα φώτα στο βάθος, ο αναγνώστης αισθάνεται μια δυνατή καρδιά που πάλλεται σαν τρελή στον ρυθμό του σύγχρονου κόσμου. (Ακούγεται ίσως υπερβολικό αυτό που έγραψα με την καρδιά αλλά δεν βρίσκω άλλο τρόπο να περιγράψω το δυνατό αίσθημα που μένει στο τέλος.) Επειδή ναι, υπάρχει ένας δυνατός παλμός σε αυτή τη φαινομενικά ήρεμη αφήγηση, ένα κύμα που σε παίρνει, αρκεί να θέλεις να αφεθείς, να δεις: τον εαυτό σου στον καθρέφτη, με τα φωτάκια της Λιβύης να λαμπυρίζουν στο βάθος.
Κάτι τελευταίο, για τις γυναίκες, τη γυναίκα γενικώς: ε, ναι, η αγαπημένη μου συγγραφέας Άλι Σμιθ, που τόσο έχει μελετήσει μυθοπλαστικά τον ρόλο των γυναικών, θα ζήλευε τις αναπαραστάσεις της γυναίκας που πλάθει η Niemands Rose. Ζήλεψα κι εγώ. Και μόνο για τον δραματικό, ώριμο τρόπο που διαχειρίζεται μυθοπλαστικά τη γυναίκα η Niemands Rose αξίζει να διαβάσετε αυτόν τον φροντισμένο τόμο (εκδ. Απόπειρα). Αλλά, βεβαίως, αξίζει και για όλους τους άλλους λόγους που εδώ προσπάθησα συνοπτικά να εξηγήσω.

Aris' Grandman Notes