There are three men on a train. One of them is an economist and one of them is a logician and one of them is a mathematician.
And they have just crossed the border into Scotland (I don’t know why they are going to Scotland) and they see a brown cow standing in a field from the window of the train (and the cow is standing parallel to the train).
And the economist says, ‘Look, the cows in Scotland are brown.’
And the logician says, ‘No. There are cows in Scotland of which at least one is brown.’
And the mathematician says, ‘No. There is at least one cow in Scotland, of which one side appears to be brown.’
And this is funny because economists are not real scientists and because logicians think more clearly, but mathematicians are best.
Από το πολύ-πολύ αγαπημένο μου βιβλίο "The Curious Incident of the Dog in the Night-Time" του Mark Haddon.
8/5/09
βζζζ....βζζζ
Βζζζζ...βζζζ..... Ονειρεύομαι το κομμένο αυτί του χειρότερού μου εχθρού μέσα σε μια λιμνούλα αίματος στο πάτωμα. Μετά, με βλέπω πριν εφτά χρόνια να διαβάζω εκστατικά μια ιστορία σε μουσείο στο Άμστερνταμ, πως ο Βαν Γκογκ έκοψε το αυτί του έπειτα από μία σύγκρουση με τον φίλο, συγκάτοικο και ομότεχνό του Γκωγκιέν. Μετά, με βλέπω να κοιτάω εκστατικά την αυτοπροσωπογραφία του ζωγράφου με το κομμένο αυτί. Κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω/φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου. Ο χειρότερός μου εχθρός κοιμάται και ονειρεύεται πως του κόβω το αυτί. Και σήμερα αφού έχουμε αποφασίσει να γράψουμε αυτή την ιστορία μαθαίνουμε και οι δυο, ο εαυτός μου κι εγώ, πως ο Γκωγκιέν έκοψε τελικά το αυτί του Βίνσεντ. Έτσι, για να μένουμε εκστατικοί μπροστά στις συμπτώσεις. Θαύμα, θαύμα! (Γιου κουφ μι -1)Βζζζ...βζζζ.... Πετάω στα κάποιες χιλιάδες πόδια κάποια χρόνια πριν. Μια νταρντανογυναίκα πενηντάρα, ξανθιά με πράσινα μάτια και ακριβά ρούχα κάθεται δίπλα μου. Μου προσφέρει τσίχλα γιατί πρέπει κάτι να μασάμε στην απογείωση για να μη βουλώνουν τα αυτιά μας. Ακούω πως υπέφερε από το αυτί της αλλά κανένας γιατρός δεν μπόρεσε να της βρει τι είναι και ούτε καμιά θεραπεία να της προτείνει. Με ρωτάει αν μου φάνηκε κοσμική όταν ήρθε και κάθησε δίπλα μου. Ναι, μου φάνηκε της απαντώ άνευρα, ενώ φέρνω στη μνήμη μου το γελοίο καπέλο με το φτερό που φορούσε που ασφαλώς θα κόστιζε ένα καθόλου γελοίο ποσό. Τα φαινόμενα απατούν, μου υπενθυμίζει και μου εξηγεί πώς το παππουλάκι την θεράπευσε από το ανυπόφορο βούισμα των αυτιών πριν ένα χρόνο. Ένα βράδυ το παππουλάκι πήρε τη βελόνα του πλεξίματός της και της την πίεσε μες στο αυτί. Το πρωί που ξύπνησε βρήκε το μαξιλάρι της μουσκεμένο. Το ζεστό υγρό που είχε παγιδευτεί μες στο αυτί για χρόνια της χύθηκε μετά την παρέμβαση του παππουλακίου. Κάτι δε μου καθόταν καλά στην παραληρηματική ιστορία της παρακαθήμενης, ώσπου αποφάσισε να μου δείξει το παππουλάκι της. Στη φωτογραφία ήταν ο γέροντας Παΐσιος που εκοιμήθη πολύ πριν το αυτί της κατά τα φαινόμενα κοσμικής θεραπεύτηκε χάρη στην παρέμβασή του. Θαύμα, θαύμα! (Γιου κουφ μι- 2).
Βζζζ...βζζζζ...Ξυπνάω και δίπλα μου κοιμούνται τα δίδυμά μου. Μαζί με την κόρη μου γεννήθηκε και ο f-ear. Όσο όμορφη και φυσιολογική είναι αυτή, τόσο άσχημος και παρανοϊκός είναι αυτός. Αυτός, αυτή, αυτισμός. Στην αρχή αυτή δε με κοιτούσε στα μάτια. Το παιδί μας έχει αυτισμό μου λέει αυτός. Μαλάκα Fear σκάσε και κοιμήσου. Βουίζει το αυτί μου. Νιώθω πως έχει μέσα ένα κιλό ζεστό υγρό. Και οι γιατροί λένε δεν έχω τίποτα παθολογικό, παρά μόνο μια σύγκρουση με τον ομόθρησκο εχθρό μου: αυτόν που με εχθρεύεται γιατί προδίδω τη θεά Επιθυμία. Το εαυτουλάκι μου, μου διαβάζει από το Ευαγγέλιο: "Το μόνο πράγμα για το οποίο μπορεί να είναι κανείς ένοχος είναι το να έχει κάνει υποχωρήσεις σε σχέση με την επιθυμία του", Ζακ Λακάν. *Θέλω* αύριο να ξυπνήσω και να μη νιώθω αυτή την πίεση στ' αυτί μου. Ζαν Ζακ κάνε το θαύμα σου. Βελόνα πλεξίματος δεν έχω αλλά το μαχαίρι είναι στη κουζίνα. Αυτιά που υπακούν στο φόβο είναι για το πάτωμα.
6/5/09
Σύλληψη Έλληνα στο ρετρό
Στο κελί της φυλακής κατέληξε ο Έλληνας σκιτσογράφος Gaminidis επειδή, κατά την τελευταία του επίσκεψή του στην Αθήνα, απαθανάτισε στο ρετρό ένα αγοράκι. Ο επί 2500 χρόνια εραστής ανδρών οδηγήθηκε στο κελί του μοναχού Αρσενοκοίτη, χωρίς παπούτσια -γιατί είχε κάνει παρκέ ο μοναχός- και με καμία επικοινωνία με τους δικούς του -αφού στην αρχαία Ελλάδα δεν είχαν τηλέφωνο, Internet ή τηλέγραφο παρά μόνο μολότωφ που' ναι και μακράν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος επικοινωνίας με τον Μπάμπη τον Βωβό, τον Κωστάκη τον κουφό, το Γιωργάκι το ζαβό κλπ.Ο κ. Gaminidis (στη φωτογραφία με παιδί που πήρε μέρος στην ανθρωπιστική βοήθεια "νέοι χωρίς κήνσορα" ) αποτελεί ενεργητικό μέλος γενικά, αν και υποστηρίζει ότι η διάκριση παθητικός-ενεργητικός θα πρέπει να εκλείψει.
Όπως εξηγεί ο ίδιος στην επιστολή διαμαρτυρίας που απέστειλε στην Λεσβία της Αθήνας, ο υπεραιωνόβιος άνδρας επισκεπτόταν την Αθήνα συχνά με την ευκαιρία των χριστιανικών εορτών, για να γελάει με τα χάλια μας. Ως καρικα-τουρίστας, πήρε τη χρονομηχανή του και βγήκε στους δρόμους της ελληνικής πρωτεύουσας αναζητώντας θέματα για απαθανάτιση.
Στο ρετρό όμως, μια μητέρα διαμαρτυρήθηκε γιατί θεώρησε ότι απαθανάτιζε τον 25χρονο κανακάρη της. Ο κ. Gaminidis, αν και φάντασμα, ζήτησε συγγνώμη και έσβησε ενώπιον της μητέρας όση από τη μνήμη του περιλάμβανε το μουροχαβλάκι της. Ωστόσο, ο πατέρας του νεαρού δεν ικανοποιήθηκε και, στον επόμενο σταθμό, ζήτησε την συνδρομή των αστυνομικών οργάνων που συνέλαβαν τον αρχαίο έλληνα επισκέπτη.
Σύμφωνα με την προανάκριση που ακολούθησε ο αρχαίος καρικα-τουρίστας επισκεπτόταν τακτικά την πατρίδα μας προκειμένου να απαθανατίσει το κάλλος των νέων που' ναι και το μόνο που μας συνδέει με την αρχαιότητα. Η διαδικασία της απαθανάτισης περιλάμβανε μία χρονομηχανή, την ικανότητα της παρατήρησης, την ικανότητα να διακρίνεις το ωραίο και την μνήμη. Έτσι, στιγμιότυπα από τα μικρά ανυποψίαστα χριστιανόπουλα των 700 ευρώ παρέμεναν στην μνήμη του Gaminidis στο διηνεκές του χρόνου. Χάρη όμως στα υπερσύγχρονα μέσα ανίχνευσης απαράδεκτων σκέψεων, ο αρχαίος επιβάτης δεν άργησε να συλληφθεί από τους νέους επιβήτορες παιδεραστές: αυτούς που πηδούν τους νεο-έλληνες.
4/5/09
2/5/09
Theofrastos, go 4 a walk coz u r getting on my nerves
«Ο σκοπός της φύσης δεν είναι η διαιώνιση του ανθρώπινου είδους, αλλά η διαφάλιση της βιοποικιλότητας των ειδών» (Theofrastos Walker 372-287 π.Χ.)
Θεόφραστε, σκασίλα μας για τη βιοποικιλότητα των ειδών άμα εκλείψει το ανθρώπινο είδος.
Θεόφραστε, λες βλακείες που αν μάλιστα δε διαιωνισθούμε θα είναι βλακείες χωρίς δέκτη.
Θεόφραστε, σκασίλα μας και για τις βλακείες που λες: πριν εκλείψουμε θα έχουμε φάει τον τελευταίο γυρίνο στα κάρβουνα, με βραστό το τελευταίο πλαγκτόν του on the side και θα έχουμε πιεί το τελευταίο ποτήρι της τελευταίας αφαλατωμένης θάλασσας. Cheers! Στην υγειά μας, Θεόφραστε.
(από enet)
Θεόφραστε, σκασίλα μας για τη βιοποικιλότητα των ειδών άμα εκλείψει το ανθρώπινο είδος.
Θεόφραστε, λες βλακείες που αν μάλιστα δε διαιωνισθούμε θα είναι βλακείες χωρίς δέκτη.
Θεόφραστε, σκασίλα μας και για τις βλακείες που λες: πριν εκλείψουμε θα έχουμε φάει τον τελευταίο γυρίνο στα κάρβουνα, με βραστό το τελευταίο πλαγκτόν του on the side και θα έχουμε πιεί το τελευταίο ποτήρι της τελευταίας αφαλατωμένης θάλασσας. Cheers! Στην υγειά μας, Θεόφραστε.
29/4/09
Ένας Μπάνκσυ δε φέρνει την άνοιξη
Περιμένοντας το λεωφορείο στη Waterloo Bridge ρεμβάζω. Ο συννεφένιος γκριζογάλανος ουρανός, ο πλατύς ατάραχος ποταμός, τα επιβλητικά αξιοθέατα. Η κίνηση και η βοή του δρόμου μοιάζουν παράταιρες μπροστά σ’ αυτό το ειδυλλιακό αστικό τοπίο. Κουρασμένες περιγραφές του προφανούς, τύπου ταξιδιωτικός οδηγός για οικογενειάρχες. Κι όμως, το κέντρο του Λονδίνου είναι όμορφο ακόμα και μέσα στους πυρετώδεις ρυθμούς ζωής του. Ο πυρετός οφείλεται στις παιδικές ασθένειες της μητρόπολης: βιομηχανοποίηση, καπιταλισμός, corporations, City, κόσμος που τρέχει ή δεν τρέχει.
Περιμένοντας το μετρό στον σταθμό του Waterloo ρεμβάζω τον τρέχοντα κόσμο. Γραβατωμένοι γιάπηδες με παντοδύναμο χαρτοφύλακα, υπάλληλοι με κουστούμι με πίστη στο dress code, εργάτες με φωσφοριζέ στολές, μετανάστες με ιρανικά ρούσαρι, ινδικά τουρμπάνια , αφρικανικές κελεμπίες . Ένας κόσμος που υπακούει σε γελοίες ανακοινώσεις από τα εκκωφαντικά μεγάφωνα: πρόσεχε το κενό, μην πλησιάζεις την κίτρινη γραμμή, Γιωργάκη, πρόσεχε, θα πέσεις ! Από τον αυτισμό των εντολών ενός οργανωμένου κράτους στις μέρες της τρομοϋστερίας. Από τη μια ασθένεια στην άλλη. Τη τσάντα σου και τα μάτια σου. Μην την αφήνεις μόνη της γιατί θα στην πάρουμε. Στο λέμε, θα στήσουμε στο απόσπασμα το σακκίδιό σου και θα το κάνουμε μπαμ. Στο background δεσπόζουν γιγαντιαία “αντιτρομοκρατικά” δηλαδή τρομοκρατικά πόστερ: Μια κοπέλα κοιτάζει με απορία ένα εγκαταλελειμένο σακ βουαγιάζ ενώ η καίρια ερώτηση “who owns this bag?” σε fonts theorata διψά για απαντήσεις. Για πες εσύ τουρίστα, είδες καμία ύποπτη κίνηση; Εσύ μετανάστη, έχεις κάτι να καταδώσεις στην αστυνομία; Τηλεφώνησέ μας τώρα. Φαντάζομαι μία αφίσσα με περισσότερη ευθύτητα και ειλικρίνεια με λεζάντα “Η ρουφιανιά είναι αρετή”. Μία από τις δεκάδες κάμερες που με καταγράφουν μειδιά στο διάβασμα της σκέψης μου.
Περιμένω ένα μέσο να με μεταφέρει αλλού, μακριά από το Βατερλώ του δυτικού πολιτισμού. Φέρνω στο νου μου τον Banksy, έναν διάσημο και ευπώλητο πλέον εικαστικό (?)καλλιτέχνη. Το Μπάνκσυ είναι το ψευδώνυμο ενός γκραφιτά που κρατά καλά κρυμμένη την πραγματική (ή μήπως αστυνομική ;) του ταυτότητα και χρησιμοποιώντας ως εκφραστικό μέσο ένα σπρέυ, λερώνει με τα graffiti και τα stencil του το τοπίο των βρετανικών εμμονών : την αδιαπραγμάτευτη υποταγή στην αστυνομοκρατία και στην πανοπτική επιτήρηση, την αυτοματοποίηση της καθημερινότητας μέχρι εκεί που δεν πάει, τη βασιλική οικογένεια,τον καταναλωτισμό, το χαζοπανηγύρι της υποτιθέμενης κατάργησης των τάξεων και πολλά άλλα. Δεν είναι όμως γνωστός μόνο για τα έργα του , αλλά και για τις φάρσες που σκαρώνει για τις οποίες του έχουν περάσει χειροπέδες αρκετές φορές. Όπως όταν έφτιαξε γκράφιτι πάνω σε αγελάδες, πρόβατα και γουρούνια. Ή όταν τοποθέτησε ως έκθεμα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας έναν ψόφιο αρουραίο με γυαλιά ηλίου, χωρίς οι επισκέπτες ή οι σεκιουριτάδες να καταλάβουν πως πρόκειται για φάρσα. Το 2004 έφτιαξε κάποια πακέτα πλαστών δεκάλιρων αντικαθιστώντας το κεφάλι της βασίλισσας -που απεικονίζεται στα χαρτονομίσματα- με το κεφάλι της πριγκίπισσας Νταϊάνα. Τα σκόρπισε στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για το Notting Hill Festival με αποτέλεσμα πολλοί να προσπαθήσουν να τα ξοδέψουν στα γύρω μαγαζιά. Όταν κατάλαβαν ότι επρόκειτο για φάρσα δια χειρός Banksy, κράτησαν τα δεκάλιρα και τα πούλησαν στο ebay πιάνοντας μέχρι και 200 λίρες για το κάθε αντίγραφο! «Το καλό στον καπιταλισμό είναι πως έχει βίδα./Άμα πιάσεις τον μηχανισμό από τα αυτιά τον πιάνεις τον λαγό» . Ακόμα και η εικαστική σάτιρα του Μπάνκσυ έχει τρόπο να εξαργυρωθεί σε ένα Λονδίνο. Και σίγουρα ένας Μπάνκσυ δεν φέρνει την άνοιξη.
Την άνοιξη μπορώ να την ανασαίνω κάθε εποχή στα Εξάρχεια και στους δρόμους γύρω από το Πανεπιστήμιο. Όπου οι τοίχοι είναι κατάστικτοι από στένσιλ και γκράφιτι . Όπου οι γκραφιτάδες δεν χαίρουν ούτε της φήμης του Μπάνκσυ, ούτε της καλλιτεχνικής του αξίας, αλλά ούτε και το έργο τους χαίρει όμοιας αγοραστικής αξίας (Ο Μπάνκσυ πουλιέται πανάκριβα στο Χόλλυγουντ). Αλλά είναι πολλοί, δεν είναι ένας. Και τα στένσιλ στο κέντρο της Αθήνας μάλλον δε νιώθουν μοναξιά σε αποστειρωμένα, επιτηρούμενα και βασιλευόμενα ντουβάρια. Έχουν παρέα συνθήματα και αφίσσες. Όχι τρομολάγνες αφίσσες που απεικονίζουν ύποπτα σακίδια και απευθύνονται σε πρόθυμους καταδότες. Οι δρόμοι των Εξαρχείων είναι τα γεμάτα τατού μπράτσα ενός πελώριου άντρα που μαζί του νιώθω ασφάλεια. Όχι τη δημόσια ασφάλεια που υπόσχονται τα τρομολάγνα πόστερ στο μετρό του Λονδίνου. “Και τότε αυτός συνήθιζε γελώντας τρανταχτά/ με το 'να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει”. Για να μπορώ να βλέπω πέρα από τα σύνορα του κέντρου.
POST-MEDIA, τέυχος 2
Περιμένοντας το μετρό στον σταθμό του Waterloo ρεμβάζω τον τρέχοντα κόσμο. Γραβατωμένοι γιάπηδες με παντοδύναμο χαρτοφύλακα, υπάλληλοι με κουστούμι με πίστη στο dress code, εργάτες με φωσφοριζέ στολές, μετανάστες με ιρανικά ρούσαρι, ινδικά τουρμπάνια , αφρικανικές κελεμπίες . Ένας κόσμος που υπακούει σε γελοίες ανακοινώσεις από τα εκκωφαντικά μεγάφωνα: πρόσεχε το κενό, μην πλησιάζεις την κίτρινη γραμμή, Γιωργάκη, πρόσεχε, θα πέσεις ! Από τον αυτισμό των εντολών ενός οργανωμένου κράτους στις μέρες της τρομοϋστερίας. Από τη μια ασθένεια στην άλλη. Τη τσάντα σου και τα μάτια σου. Μην την αφήνεις μόνη της γιατί θα στην πάρουμε. Στο λέμε, θα στήσουμε στο απόσπασμα το σακκίδιό σου και θα το κάνουμε μπαμ. Στο background δεσπόζουν γιγαντιαία “αντιτρομοκρατικά” δηλαδή τρομοκρατικά πόστερ: Μια κοπέλα κοιτάζει με απορία ένα εγκαταλελειμένο σακ βουαγιάζ ενώ η καίρια ερώτηση “who owns this bag?” σε fonts theorata διψά για απαντήσεις. Για πες εσύ τουρίστα, είδες καμία ύποπτη κίνηση; Εσύ μετανάστη, έχεις κάτι να καταδώσεις στην αστυνομία; Τηλεφώνησέ μας τώρα. Φαντάζομαι μία αφίσσα με περισσότερη ευθύτητα και ειλικρίνεια με λεζάντα “Η ρουφιανιά είναι αρετή”. Μία από τις δεκάδες κάμερες που με καταγράφουν μειδιά στο διάβασμα της σκέψης μου.
Περιμένω ένα μέσο να με μεταφέρει αλλού, μακριά από το Βατερλώ του δυτικού πολιτισμού. Φέρνω στο νου μου τον Banksy, έναν διάσημο και ευπώλητο πλέον εικαστικό (?)καλλιτέχνη. Το Μπάνκσυ είναι το ψευδώνυμο ενός γκραφιτά που κρατά καλά κρυμμένη την πραγματική (ή μήπως αστυνομική ;) του ταυτότητα και χρησιμοποιώντας ως εκφραστικό μέσο ένα σπρέυ, λερώνει με τα graffiti και τα stencil του το τοπίο των βρετανικών εμμονών : την αδιαπραγμάτευτη υποταγή στην αστυνομοκρατία και στην πανοπτική επιτήρηση, την αυτοματοποίηση της καθημερινότητας μέχρι εκεί που δεν πάει, τη βασιλική οικογένεια,τον καταναλωτισμό, το χαζοπανηγύρι της υποτιθέμενης κατάργησης των τάξεων και πολλά άλλα. Δεν είναι όμως γνωστός μόνο για τα έργα του , αλλά και για τις φάρσες που σκαρώνει για τις οποίες του έχουν περάσει χειροπέδες αρκετές φορές. Όπως όταν έφτιαξε γκράφιτι πάνω σε αγελάδες, πρόβατα και γουρούνια. Ή όταν τοποθέτησε ως έκθεμα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας έναν ψόφιο αρουραίο με γυαλιά ηλίου, χωρίς οι επισκέπτες ή οι σεκιουριτάδες να καταλάβουν πως πρόκειται για φάρσα. Το 2004 έφτιαξε κάποια πακέτα πλαστών δεκάλιρων αντικαθιστώντας το κεφάλι της βασίλισσας -που απεικονίζεται στα χαρτονομίσματα- με το κεφάλι της πριγκίπισσας Νταϊάνα. Τα σκόρπισε στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για το Notting Hill Festival με αποτέλεσμα πολλοί να προσπαθήσουν να τα ξοδέψουν στα γύρω μαγαζιά. Όταν κατάλαβαν ότι επρόκειτο για φάρσα δια χειρός Banksy, κράτησαν τα δεκάλιρα και τα πούλησαν στο ebay πιάνοντας μέχρι και 200 λίρες για το κάθε αντίγραφο! «Το καλό στον καπιταλισμό είναι πως έχει βίδα./Άμα πιάσεις τον μηχανισμό από τα αυτιά τον πιάνεις τον λαγό» . Ακόμα και η εικαστική σάτιρα του Μπάνκσυ έχει τρόπο να εξαργυρωθεί σε ένα Λονδίνο. Και σίγουρα ένας Μπάνκσυ δεν φέρνει την άνοιξη.
Την άνοιξη μπορώ να την ανασαίνω κάθε εποχή στα Εξάρχεια και στους δρόμους γύρω από το Πανεπιστήμιο. Όπου οι τοίχοι είναι κατάστικτοι από στένσιλ και γκράφιτι . Όπου οι γκραφιτάδες δεν χαίρουν ούτε της φήμης του Μπάνκσυ, ούτε της καλλιτεχνικής του αξίας, αλλά ούτε και το έργο τους χαίρει όμοιας αγοραστικής αξίας (Ο Μπάνκσυ πουλιέται πανάκριβα στο Χόλλυγουντ). Αλλά είναι πολλοί, δεν είναι ένας. Και τα στένσιλ στο κέντρο της Αθήνας μάλλον δε νιώθουν μοναξιά σε αποστειρωμένα, επιτηρούμενα και βασιλευόμενα ντουβάρια. Έχουν παρέα συνθήματα και αφίσσες. Όχι τρομολάγνες αφίσσες που απεικονίζουν ύποπτα σακίδια και απευθύνονται σε πρόθυμους καταδότες. Οι δρόμοι των Εξαρχείων είναι τα γεμάτα τατού μπράτσα ενός πελώριου άντρα που μαζί του νιώθω ασφάλεια. Όχι τη δημόσια ασφάλεια που υπόσχονται τα τρομολάγνα πόστερ στο μετρό του Λονδίνου. “Και τότε αυτός συνήθιζε γελώντας τρανταχτά/ με το 'να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει”. Για να μπορώ να βλέπω πέρα από τα σύνορα του κέντρου.
POST-MEDIA, τέυχος 2
26/4/09
Δήλωση μεταβολής
Πρέπει να πάω στη Δ.Ο.Υ
γαμιέται όλο μου το σόι.
γαμιέται όλο μου το σόι.
Εφόσον είμαι πια έγγαμος ( εξ ου και το συνηρρημένο γαμέω-γαμώ- γαμιέται) και φορολογούμενη (εξ ου και η επίσκεψη στη ΔΟΥ) έπρεπε να κάνω μεταβολή στοιχείων για να συμπληρώσουμε κοινή φορολογική δήλωση με τον δίγαμο.
Η ιδέα και μόνο της συναλλαγής με δημόσια υπηρεσία αρκούσε για να τσιτώσει τα με τάση στο τσίτωμα νεύρα μου. Από την άλλη όμως, η ιδέα και μόνο πως θα έβγαινα έξω απ' το σπίτι χωρίς το κατοικίδιο που για 7 συναπτούς μήνες φροντίζω νυχθημερόν, αρκούσε για να μου φτιάξει το κέφι.
Στον πηγαιμό για την εφορία η ανυπόφορη ζέστη μες στον Απρίλη σε συνδυασμό με την κυκλοφοριακή μαρμελάδα, δε μου κατέστρεψαν την ευφορία. Έφτασα στη ΔΟΥ με πολύ κουλ διάθεση, λες και έβγαινα για καφέ με το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο (δλδ με το κατοικίδιο ομιλόν και περπατόν).
Στη θέα και μόνο του τεράστιου πραγματικά πάρκινγκ που διαθέτει η συγκεκριμένη υπηρεσία κινδύνεψα να δακρύσω από συγκίνηση. Βρήκα πανεύκολα μια θέση ελεύθερη και πάρκαρα το όχημα με την όπιθεν- άμα έχει κέφια η γυναίκα...Λίγα βήματα πιο πέρα η ευφορία μου άρχισε να καταστρέφεται όταν είδα μια BMWάρα να έχει αράξει στις δυο γαμημένες θέσεις πάρκινγκ που διατίθενται για ΑΜΕΑ. Εμφανώς εκνευρισμένη, δλδ με το συννεφάκι σκέψης να γράφει "τώρα θα δεις παλιομαλάκα!" άρχισα να ψάχνω μες στη τσάντα μου τα αγαπημένα μου αυτοκόλλητα. Δυστυχώς, είχα ξεμείνει από εύσημα γαϊδουριάς και το παρμπρίζ του κάφρου έμεινε χωρίς την κατάλληλη σήμανση.
Ανέβηκα στον πρώτο όροφο της ΔΟΥ -δεν έχει δεύτερο έτσι κι αλλιώς αλλά το είπα για να ανεβάσω το σασπένς- και άρχισα να ψάχνω το γκισέ των πληροφοριών. Η ΔΟΥ ήταν σχεδόν άδεια. Πού είναι οι ουρές; Πού είναι οι χαβλιόδοντες; Πού είναι το πατιρντί;
Στο μόνο ανοιχτό γραφείο εντόπισα δυο υπαλλήλους άλαλες και άπραγες. Είπα να μην τους ζητήσω πληροφορίες για να μην καταστρέψω το αγγελοπουλικό σκηνικό και έτσι διάβασα όλες τις Α4 που ήταν κολλημένες σε landscape κατεύθυνση και έδιναν κατευθύνσεις. Μετά από κανένα 3λεπτο μελέτης και εξερεύνησης διαπίστωσα πως αφενός δεν υπάρχει information desk (είχανε και στο χωριό σου μωρή νιμαντσρόζε; ) και αφετέρου πως δεν αναφέρεται η "Μεταβολή Στοιχείων" σε καμία A4. Τότε ήταν που αποφάσισα να ρωτήσω την μία εκ των δύο κομπάρσων, η οποία μου απάντησε ημιχαμογελαστά πως πρέπει να απευθυνθώ στο Μητρώο, γραφείο 17.
Στο 17 γραφείο κρυβόταν μία υπάλληλος, πίσω από ένα γκισέ με κατεβασμένα τα στόρια σχεδόν μέχρι κάτω. "Χμμμ... ", έγραψε το συννεφάκι της σκέψης ενώ διάβαζα παράλληλα μία A4 που έγραφε σε Times New Roman, 95αρα γραμματοσειρά και bold "ΤΟ ΜΗΤΡΩΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΚΛΕΙΣΤΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ". Θα έκανα μεταβολή επιτόπου και θα έφευγα υπακούοντας στην ευδιάκριτη ομολογουμένως εντολή, αν δεν παρατηρούσα πως δύο κοπέλες είχαν ήδη σχηματίσει ελληνικού τύπου ουρά (όχι η μία πίσω απ΄την άλλη, αλλά η μία δίπλα στην άλλη) και φαίνονταν να εξυπηρετούνται απ΄το παλιοκόριτσο που έπαιζε κρυφτούλι.
Αποφάσισα ως γνήσια ελληναρού να μην υπακούσω στην εντολή αλλά να ενταχθώ στην ουρά, σχηματίζοντας ένα Τ. Η μία κοπέλα είχε απλώσει στο παρτέρι του γκισέ καμιά δεκαριά έγγραφα συν μία ροζ φόρμα που συμπλήρωνε εκείνη την ώρα ενώ η άλλη κοπέλα τη βοηθούσε. Τελικά διαπίστωσα ότι ήσανε αδελφές και η μία απ' τις δύο κατέθετε ό,τι κι εγώ: δήλωση μεταβολής στοιχείων. (Ο ισχυρισμός για την ελληνικού τύπου ουρά δεν επιβεβαιώθηκε). Εντός του γραφείου η υπάλληλος, ΠΑΣΟΚα από χιλιόμετρα, λογομαχούσε με έναν κύριο. Έστησα αυτί.
- Μα σας λέω κύριέ μου, είστε εγγεγραμμένος στην Α' ΔΟΥ. Ορίστε, δείτε τον υπολογιστή.
- Δε με καταλάβατε. Εγώ μένω Αγίου Σπυρίδωνος, δηλαδή μέσα στην πόλη, άρα είμαι στη δική σας ΔΟΥ, τη Βήτα.
-Εδώ κύριέ μου λέει πως μένετε στον Άγιο Σπυρίδωνα που υπάγεται στην Α' ΔΟΥ. Ορίστε, δείτε και μόνος σας.
-Μα αυτό σας εξηγώ. Εγώ μένω στην οδό Αγίου Σπυρίδωνος όχι στο χωριό Άγιο Σπυρίδωνα! Είναι δικό σας το λάθος. Υπηρεσιακό εννοώ, όχι δικό σας προσωπικά.
- Δεν έχουμε κάνει λάθος εμείς, εσείς μας δώσατε λάθος στοιχεία.
Τότε συμπλήρωσε η υποφαινόμενη ουραγός "η ΔΟΥ και ο Πάπας έχουν το αλάθητο" ενώ οι άλλες δύο της ουράς Τ, άρχισαν τα γελιά. Η μία διακριτικά μπροστά στο γκισέ και η άλλη παράμερα για να μη μας μυριστεί η εξοργισμένη Μητρώα και δε μας εξυπηρετήσει ρεβανσιστικά. Βλέποντας το κλίμα ευφορίας έσπευσα να υπερθεματίσω "Δηλαδή άμα έμενε στην Κωνσταντινουπόλεως θα τον έστελναν στην εφορία της Ισταμπούλ; " Οι αδελφές ήταν δικές μας, έλαβαν το διττό μήνυμα του αστείου και κλείσαμε νοερά το μάτι η μία στην άλλη ως γνήσιες συμμορίτισες.
Ωστόσο, όταν ο αλλού ντ' αλλού εγγεγραμμένος φορολογούμενος εξήλθε του γραφείου και ήρθε η σειρά των αδελφών, τα γέλια κόπηκαν στο άκουσμα της δήλωσης της εφοριακού "Α! Τι περιμένετε εσείς; Δεν εξυπηρετώ άλλους σήμερα. Το γράφει και η ταμπελα. Σήμερα είναι κλειστό το Μητρώο." Οι ικεσίες των συμμοριτισών έκαμψαν όμως την φαινομενική αδιαλλαξία της εφοριακού, η οποία με τη σειρά της μοιράστηκε τον πόνο της ότι τη "διαόλισε" ο άλλος, και εξυπηρετήθηκαν οι δυο αδελφές.
Με τούτα και με κείνα παρέλειψα να αναζητήσω το έγγραφο της δήλωσης και παραλίγο να μείνω μεταξεταστέα για τη Δευτέρα. Η ουρά Τ είχε επεκταθεί σε Ζ, μια είχαν προστεθεί άλλα τρία άτομα τα οποία βέβαια μου έφαγαν τη σειρά όσο συμπλήρωνα καθυστερημένα τη δήλωση. Και με το δίκιο τους.
Τελικά απομείναμε τελευταίοι εγώ και ένας μετανάστης. Αφού πέρασε στο κομπχιούτερ τη δήλωσή μου η υπάλληλος και έκανα μεταβολή να φύγω προσέκρουσα στο ικετευτικό βλέμμα του συμπαθέστατου μετανάστη που μου είπε "κοπέλα, θα με βοηθήσεις να γράψω το αίτηση;", ενώ μέσα από το γκισέ ακούστηκε η φωνή της υπαλλήλου να λέει "Δεν εξυπηρετώ άλλους! Είναι κλειστό το Μητρώο τη Παρασκευή. Ελάτε από Δευτέρα!" Η αντίδρασή μου ήταν αστραπιαία. Όρμησα στο γραφείο και την άρπαξα απ΄το γιακά "Τόση ώρα μωρή κλώσα που εξυπηρετούσες Έλληνες δεν ήταν Παρασκευή;" Τη φαντασίωσή μου να έχω ορμήξει στην εφοριακιά διέκοψε η ανάκληση στη μνήμη μου ενός ανέκδοτου πολύ ταιριαστού στην περίσταση. Και είπα με περισσή πονηριά (που άμα ήμουν μεγαλοαστή θα την έλεγα διπλωματία) "Ελάτε τώρα... Ένα λεπτό θα κάνω να του συμπληρώσω τη δήλωση να μην ταλαιπωρείστε και εσείς τη Δευτέρα..." και έκαμψα επιτυχώς την ασθενή αντίσταση της κυκλοθυμικιάς γραφειοκράτισσας.
Η δήλωση μεταβολής στοιχείων δεν ήταν για τον ίδιο αλλά για τη νύφη του. Που ήταν παντρεμένη στη Δημοκρατία της Αρμενίας. Αλλά ζούσε στην Ελλάδα. Και η νύφη του δεν είχε ΑΦΜ. Και έπρεπε πρώτα να' ρθει να βγάλει ΑΦΜ. Και μετά να κάνει μεταβολή στοιχείων. Αλλά εγώ τη δήλωση του τη συμπλήρωσα. Και θα την κρατούσε για αργότερα. Όταν θα είχε ΑΦΜ. Άραγε γελούν οι μετανάστες με τις δημόσιες υπηρεσίες; Δυο λεπτά καθίσαμε να συμπληρώσουμε τη δήλωση. Και άκουσα χίλια ευχαριστώ. Μπορεί η αγαθοεργία να διαιωνίζει το μίσος. Νίτσε για αρχάριους. Μετά τον είδα που έβγαινε απ΄την εφορία. Εγώ ξεπάρκαρα. Τον είδα να πηγαίνει προς τη στάση του λεωφορείου. Είπα να τον κατεβάσω με το αυτοκίνητο μέχρι το κέντρο. Αλλά δεν είπα τίποτα. Καλύτερα έτσι. Μπορείς να αγαπάς κάποιον όσο δεν τον γνωρίζεις. Μπουκόφσκι για άσχετους. 'Εβαλα πρώτη και έφυγα για το σπίτι χωρίς αυτόν. Στο δρόμο τραγουδούσα, τα βράδια μου τα εργένικα/τραγούδια λέω αρμένικα. Που είναι ασφαλώς ένα μεγάλο ψέμμα. Γύρω- γύρω ήταν αλήθεια, μόνο εκεί που τραγουδούσα ήταν ψέμματα. Σαν το ανέκδοτο.
21/4/09
Exit doll
Το Πάσχα του 2009 ήταν υπέροχο αν και κάπως ζεστό. Λίγο έλειψε να καεί η πλάτη μου έτσι όπως ήταν γυμνή μέχρι τη μέση. Τελοσπάντων. Μου έραψαν για την Ανάσταση ένα φανταστικό λιλά φόρεμα από μετάξι με κεντημένα λουλούδια και δαντέλα. Το φόρεμα είχε στενή μέση και φουρό, βαθύ ντεκολτέ τονισμένο με στρασάκια. Ο,τι πρέπει για το μαυρισμένο μπούστο μου. Πίσω άφηνε, όπως είπαμε, ακάλυπτη την πλάτη και εφάρμοζε τέλεια στο κορμί μου που είναι λαμπάδα. Φορούσα ασημί τσαντάκι ασορτί με peep toe γοβάκια που έδεναν με ένα μικροσκοπικό λιλά φιόγκο στο πλάι. Η φορεσιά μου ταίριαζε απόλυτα με το χτένισμα. Τα πυκνά, ξανθά, μακριά, λαμπερά μαλλιά μου ήταν χτενισμένα κυματιστά με αφέλειες ενώ ένα ασημί στέμμα φώτιζε το άψογα μακιγιαρισμένο πρόσωπό μου. Θα πρέπει να ήμουν όνειρο, αν κρίνω από το βλέμμα της μικρούλας μου όταν με πρωταντίκρισε.
Όμως λίγο έλειψε να τσουρουφλιστεί η πλούσια κόμη μου όπως της κυρίας απέναντι και ας είχε εκείνη δέκα, άντε δώδεκα τρίχες στο κεφάλι της. Την καημένη!
Στις 12 το βράδυ ακριβώς έγινε πάταγος από κροτίδες, μπαμ μπουμ, δεξιά - αριστερά, άνθρωποι αντάλλασσαν φιλιά στα μάγουλα, χαμός. Θα έβαζα στοίχημα το στέμμα μου πως κηρύχτηκε ο γ' παγκόσμιος και οι χριστιανοί έσπευσαν να λάβουν τον τελευταίο ασπασμό, αν υπήρχε κοντά άλλη μία γαλαζοαίματη ώστε να έχει αξίζει το στοίχημα.
Μπροστά μου όμως έβλεπα μόνο κάτι κοτοπουλάκια, κάτι αποξηραμένα λουλουδάκια, κάτι χαζοφιόγκους και έναν χοντρό κύριο που κρατούσε στη χούφτα του ένα μάτσο βεγγαλικά και τα έδινε σε ένα αγοράκι να πάει να τα πετάξει. Τότε άκουσα τον φίλο του κυρίου να λέει "χαχαχα έχεις κι άλλα ρε καμμένε;"
Τότε ήταν που ένιωθα κι εγώ την πλατούλα μου να ζεσταίνεται αφόρητα αλλά έκανα υπομονή για χάρη της μικρής, που ωστόσο την είχε πάρει από το χέρι ο παππούς της και την πήγαινε να δει τον Ιούδα. Ακολούθησα και εγώ αναγκαστικά. Αφού περάσαμε του Ιησού Χριστού τα Πάθη, μέσα από δυναμιτάκια, στριμωξίδι και αναμμένα κεριά, φτάσαμε στον Ιούδα. Τότε ήταν που θα τα έκανα πάνω μου από το φόβο μου αν είχα βέβαια την απαραίτητη τρυπούλα. Ο Ιούδας ήταν μια τεράστια κούκλα που της είχαν βάλει φωτιά και είχε λαμπαδιάσει ολόκληρη! "Θεούλη μου, αν έφτασα από την Κίνα στην Ελλάδα για να καταλήξω στην πυρά, χωρίς καν να είμαι μάγισσα για να το σκάσω με το ιπτάμενο σκουπόξυλο, τότε είσαι πολύ κακός και να το ξέρεις", σκέφτηκα.
Τελικά όμως ο Θεός ήταν πολύ καλός μαζί μου επειδή είμαι πριγκίπισσα και όχι μόνο δεν με έκαναν στάχτη αλλά όταν έφτασε το κοριτσάκι στο σπίτι του με έσβησε επιτέλους και με έλυσε από τη λαμπάδα της. Από το Σάββατο κοιμάμαι μαζί της κάθε βράδυ. Και πρέπει να σας πω πως είμαι η Barbie και μόλις... τελείωσα.
Όμως λίγο έλειψε να τσουρουφλιστεί η πλούσια κόμη μου όπως της κυρίας απέναντι και ας είχε εκείνη δέκα, άντε δώδεκα τρίχες στο κεφάλι της. Την καημένη!
Στις 12 το βράδυ ακριβώς έγινε πάταγος από κροτίδες, μπαμ μπουμ, δεξιά - αριστερά, άνθρωποι αντάλλασσαν φιλιά στα μάγουλα, χαμός. Θα έβαζα στοίχημα το στέμμα μου πως κηρύχτηκε ο γ' παγκόσμιος και οι χριστιανοί έσπευσαν να λάβουν τον τελευταίο ασπασμό, αν υπήρχε κοντά άλλη μία γαλαζοαίματη ώστε να έχει αξίζει το στοίχημα.
Μπροστά μου όμως έβλεπα μόνο κάτι κοτοπουλάκια, κάτι αποξηραμένα λουλουδάκια, κάτι χαζοφιόγκους και έναν χοντρό κύριο που κρατούσε στη χούφτα του ένα μάτσο βεγγαλικά και τα έδινε σε ένα αγοράκι να πάει να τα πετάξει. Τότε άκουσα τον φίλο του κυρίου να λέει "χαχαχα έχεις κι άλλα ρε καμμένε;"
Τότε ήταν που ένιωθα κι εγώ την πλατούλα μου να ζεσταίνεται αφόρητα αλλά έκανα υπομονή για χάρη της μικρής, που ωστόσο την είχε πάρει από το χέρι ο παππούς της και την πήγαινε να δει τον Ιούδα. Ακολούθησα και εγώ αναγκαστικά. Αφού περάσαμε του Ιησού Χριστού τα Πάθη, μέσα από δυναμιτάκια, στριμωξίδι και αναμμένα κεριά, φτάσαμε στον Ιούδα. Τότε ήταν που θα τα έκανα πάνω μου από το φόβο μου αν είχα βέβαια την απαραίτητη τρυπούλα. Ο Ιούδας ήταν μια τεράστια κούκλα που της είχαν βάλει φωτιά και είχε λαμπαδιάσει ολόκληρη! "Θεούλη μου, αν έφτασα από την Κίνα στην Ελλάδα για να καταλήξω στην πυρά, χωρίς καν να είμαι μάγισσα για να το σκάσω με το ιπτάμενο σκουπόξυλο, τότε είσαι πολύ κακός και να το ξέρεις", σκέφτηκα.
Τελικά όμως ο Θεός ήταν πολύ καλός μαζί μου επειδή είμαι πριγκίπισσα και όχι μόνο δεν με έκαναν στάχτη αλλά όταν έφτασε το κοριτσάκι στο σπίτι του με έσβησε επιτέλους και με έλυσε από τη λαμπάδα της. Από το Σάββατο κοιμάμαι μαζί της κάθε βράδυ. Και πρέπει να σας πω πως είμαι η Barbie και μόλις... τελείωσα.
13/4/09
"Τέτοια είναι η γυναίκα πίσω από το πέπλο της: η απουσία του πέους είναι αυτό που την καθιστά φαλλό, αντικείμενο της επιθυμίας. Αρκεί να υποβάλλετε αυτή την απουσία με ένα σαφέστερο τρόπο βάζοντάς τη να φορέσει ένα χαριτωμένο ψεύτικο πέος κάτω από ένα φαντεζί φόρεμα, και τότε εσείς, ή μάλλον εκείνη, θα διαπιστώσει πόσο δίκαιο έχω".
J. Lacan, 1966 από το βιβλιο "Λακάν" του Slavoj Zizek, εκδόσεις Πατάκη
O Ζακ Λακάν γεννήθηκε σαν σήμερα 13 Απριλίου 1901 στο Παρίσι.
10/4/09
Ηθική Τράπεζα/ Banca Etica
από ΓΑΛΕΡΑ
Και τράπεζα και ηθική; Και τράπεζα και κίνημα; Και τράπεζα και υπόδειγμα διαφάνειας; Είναι δυνατό να υπάρχει κάτι τέτοιο;
Τη στιγμή που οι πολυεθνικοί τραπεζικοί κολοσσοί βιώνουν τη σοβαρότερη κρίση μετά το κραχ του ’29, η Banca Etica στην Ιταλία βγαίνει όχι μόνο αλώβητη, αλλά και ενισχυμένη. Το μόνο «πρόβλημα» που αντιμετωπίζει είναι οι μεγάλες… ουρές νέων καταθετών. Άλλη μια απόδειξη ότι ο μόνος εφικτός κόσμος είναι η «ουτοπία».
*********************************************************************************
Αγαπητοί φίλοι,
Ένα νέο μπλογκ με τίτλο «ΗΘΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ» βρίσκεται εδώ και μια εβδομάδα στο διαδίκτυο. Στόχος του είναι να ενημερώνει για το επιτυχημένο εγχείρημα της Banca Εtica, η οποία στις 8 Μαρτίου γιόρτασε τα 10 γενέθλιά της, και - γιατί όχι;- να συμβάλει στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων ώστε κάτι ανάλογο να δημιουργηθεί και στην Ελλάδα.
Τα πρώτα βήματα έγιναν:
- Με μια ιδιαιτέρως επιτυχημένη εκδήλωση στην Αθήνα που οργανώθηκε από το ελληνικό τμήμα του Bellaciao (Δίκτυο Ιταλών εξωτερικού), όπου μίλησε το στέλεχος της Banca Εtica, Mauro Meggiolaro.
- Με την ανταπόκριση που η εκδήλωση βρήκε από όλο το φάσμα των ΜΜΕ.
- Με τη δημιουργία αυτού ακριβώς του μπλογκ και τη θερμή υποδοχή που ήδη συναντά.
Η δημιουργία μιας εναλλακτικής τράπεζας στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι από τη φύση της προϊόν συλλογικής προσπάθειας, «από τα κάτω». Αφορά συλλογικότητες, φορείς, άτομα, επιχειρήσεις του εναλλακτικού τομέα της οικονομίας.
Επικοινωνήστε μαζί μας στη διεύθυνση ithikitrapeza@gmail.com, γράψτε μας τη γνώμη σας, δηλώστε τη διαθεσιμότητά σας, προβάλετε την προσπάθεια.
Συνημμένα θα βρείτε δύο banner, σε περίπτωση που θέλετε να αναρτήσετε στην ιστοσελίδα σας ένα λινκ.
Ευχαριστούμε για τη βοήθεια.
* To blogal.gr είναι ένας διαδικτυακός τόπος που φτιάχνεται με πολύ ενθουσιασμό και συλλογική δουλειά, ένας χώρος όπου θα μπορούν να συναντιούνται και να ενημερώνονται ενεργοί πολίτες. Δεν αφορά μόνο την προβολή του εγχειρήματος της Banca Etica. Θα ακολουθήσουν σύντομα και άλλες προσπάθειες δημοσιογραφικής τεκμηρίωσης και αμφίδρομης επικοινωνίας.
5/4/09
Yalom Live in Athens
Τον Ίρβιν Γιάλομ τον άκουσα για πρώτη φορά πριν μερικά χρόνια τυχαία, από έναν φίλο που ήταν κολλητός ενός γκόμενου που παιζόταν φάση και που ήταν αδελφός του ενός εκ του ζεύγους των μεταφραστών. Αν δε γνώριζα τον γκόμενο, δε θα γνώριζα και το Γιάλομ. Γιατί στο εξωτερικό δε θα με άγγιζε το νέο trend Irvin Yalom, γιατί στα 26 σου δεν έχεις εμμηνοπαυσιακές ανησυχίες να σου πει τη συνταγή ο μάγος να τις λύσεις και γιατί προτιμούσα να διαβάζω Naomi Klein ή Ursula LeGuin παρά την ψυχανάλυση της κλειδαρότρυπας.
Όμως curiosity killed the cat, και η δική μου η περιέργεια είχε τόσο ερεθιστεί που σκότωσε τις αντιστάσεις μου. Επειδή δε δανείζομαι βιβλία, έσπευσα να αγοράσω οποιοδήποτε από τα λιγοστά -τότε- βιβλία του Γιάλομ από λονδρέζικο βιβλιοπωλείο. Μάταια. Ο πασίγνωστος και λαοφίλητος στην Ελλάδα ψυχαναλυτής απουσίαζε από τα ράφια του τριώροφου ενημερωμένου Waterstone' s. Η γλώσσα του σώματος του υπαλλήλων ήταν ακόμα πιο εύγλωττη: δεν τον ήξεραν.
Έτσι, στην πρώτη μου επίσκεψη στην Ελλάδα προμηθεύτηκα με πολύ μεγάλη ευκολία το βιβλίο του "Ο δήμιος του έρωτα". Πρώτη θετική εντύπωση: μια πολύ φροντισμένη έκδοση. Το διάβασα μονορούφι. Και θυμάμαι πως το είχα απολαύσει. Σήμερα, πέρα από την απόλαυση και την ταχύτητα της ανάγνωσής μου, δε θυμάμαι τίποτα από όσα γράφει μέσα. Τελευταία θετική εντύπωση: εκπληκτική μετάφραση.
Με τον γκόμενο που έγινε αφορμή να ακούσω για τον εν Ελλάδι ευπώλητο Καθηγητή του Στάνφορντ χαθήκαμε και τον ξέχασα περισσότερο και από το περιεχόμενο του Δήμιου. Όμως στα επόμενα δύο καλοκαίρια πάντοτε υπήρχε ανάμεσα στα βιβλία μου τουλάχιστον ένας Γιάλομ και ας ήμουν τον ένα χρόνο διακοπές στην Ανδαλουσία και τον επόμενο στην Κορσική. Είχα εθιστεί τόσο ώστε εξασφάλιζα τη δόση με δέματα απ΄την Πρωτοπορία.
Τα βιβλία του ήταν πιο απολαυστικά από ό,τι μου φαινόταν ο Γιάννης Ξανθούλης πριν τα 18 μου, πιο εθιστικά από Μάρω Βαμβουνάκη+Αλκυόνη Παπαδάκη+Μάιρα Παπαθανοσοπούλου μαζί και πιο ανόητα από τσελεμεντέ. Αφού θα πρέπει να είσαι πιο ψυχαναγκαστικός από τον Τζάκ Νίκολσον στο "Καλύτερα δε γίνεται" για να ακολουθείς κατά γράμμα-ριο συνταγές για να σου πετύχει η σωτηρία της ψυχής και η αυτοπραγμάτωση. Ή ζεις στο Μανχάταν του Γούντυ Άλλεν και ψυχαναλύεσαι πληρώνοντας αδρά (χρηματικά και ψυχικά) την κάθε τακτική συνεδρία ή ζεις στην Αθήνα και προσέρχεσαι δωρεάν και ανέξοδα απαξ στο live του γερόλυκου ψυχαναλυτή για να τον αποθεώσεις. Δηλαδή ή κάνεις την ψυχανάλα μέρος της καταναλωτικής σου καθημερινότητας ή παρακολουθείς τους ψυχαναλυόμενους ήρωες σαν ποιοτικά reality show και προσκυνάς τον γκουρού. Γίνεσαι, με άλλα λόγια, το αθηναϊκό αναγνωστικό κοινό που διαμορφώνει τα τοπ-τεν των εκδόσεων και που κάνει πλούσιες κάτι θείτσες σαν αυτή που έγραψε το "ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα". Μόνο που σημασία δεν έχει τόσο το τι λες αλλά πώς το λες. Και ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει καμιά φορά το πώς το λένε οτι το λες. Το ζεύγος Ανδριτσάνου (σκηνοθέτης, ηθοποιός) - Ζέρβα (λογοτέχνης και επίκουρος καθηγητής ψυχιατρικής) τα είπαν πολύ καλύτερα.
Όμως curiosity killed the cat, και η δική μου η περιέργεια είχε τόσο ερεθιστεί που σκότωσε τις αντιστάσεις μου. Επειδή δε δανείζομαι βιβλία, έσπευσα να αγοράσω οποιοδήποτε από τα λιγοστά -τότε- βιβλία του Γιάλομ από λονδρέζικο βιβλιοπωλείο. Μάταια. Ο πασίγνωστος και λαοφίλητος στην Ελλάδα ψυχαναλυτής απουσίαζε από τα ράφια του τριώροφου ενημερωμένου Waterstone' s. Η γλώσσα του σώματος του υπαλλήλων ήταν ακόμα πιο εύγλωττη: δεν τον ήξεραν.
Έτσι, στην πρώτη μου επίσκεψη στην Ελλάδα προμηθεύτηκα με πολύ μεγάλη ευκολία το βιβλίο του "Ο δήμιος του έρωτα". Πρώτη θετική εντύπωση: μια πολύ φροντισμένη έκδοση. Το διάβασα μονορούφι. Και θυμάμαι πως το είχα απολαύσει. Σήμερα, πέρα από την απόλαυση και την ταχύτητα της ανάγνωσής μου, δε θυμάμαι τίποτα από όσα γράφει μέσα. Τελευταία θετική εντύπωση: εκπληκτική μετάφραση.
Με τον γκόμενο που έγινε αφορμή να ακούσω για τον εν Ελλάδι ευπώλητο Καθηγητή του Στάνφορντ χαθήκαμε και τον ξέχασα περισσότερο και από το περιεχόμενο του Δήμιου. Όμως στα επόμενα δύο καλοκαίρια πάντοτε υπήρχε ανάμεσα στα βιβλία μου τουλάχιστον ένας Γιάλομ και ας ήμουν τον ένα χρόνο διακοπές στην Ανδαλουσία και τον επόμενο στην Κορσική. Είχα εθιστεί τόσο ώστε εξασφάλιζα τη δόση με δέματα απ΄την Πρωτοπορία.
Τα βιβλία του ήταν πιο απολαυστικά από ό,τι μου φαινόταν ο Γιάννης Ξανθούλης πριν τα 18 μου, πιο εθιστικά από Μάρω Βαμβουνάκη+Αλκυόνη Παπαδάκη+Μάιρα Παπαθανοσοπούλου μαζί και πιο ανόητα από τσελεμεντέ. Αφού θα πρέπει να είσαι πιο ψυχαναγκαστικός από τον Τζάκ Νίκολσον στο "Καλύτερα δε γίνεται" για να ακολουθείς κατά γράμμα-ριο συνταγές για να σου πετύχει η σωτηρία της ψυχής και η αυτοπραγμάτωση. Ή ζεις στο Μανχάταν του Γούντυ Άλλεν και ψυχαναλύεσαι πληρώνοντας αδρά (χρηματικά και ψυχικά) την κάθε τακτική συνεδρία ή ζεις στην Αθήνα και προσέρχεσαι δωρεάν και ανέξοδα απαξ στο live του γερόλυκου ψυχαναλυτή για να τον αποθεώσεις. Δηλαδή ή κάνεις την ψυχανάλα μέρος της καταναλωτικής σου καθημερινότητας ή παρακολουθείς τους ψυχαναλυόμενους ήρωες σαν ποιοτικά reality show και προσκυνάς τον γκουρού. Γίνεσαι, με άλλα λόγια, το αθηναϊκό αναγνωστικό κοινό που διαμορφώνει τα τοπ-τεν των εκδόσεων και που κάνει πλούσιες κάτι θείτσες σαν αυτή που έγραψε το "ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα". Μόνο που σημασία δεν έχει τόσο το τι λες αλλά πώς το λες. Και ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει καμιά φορά το πώς το λένε οτι το λες. Το ζεύγος Ανδριτσάνου (σκηνοθέτης, ηθοποιός) - Ζέρβα (λογοτέχνης και επίκουρος καθηγητής ψυχιατρικής) τα είπαν πολύ καλύτερα.
2/4/09
ΧΟ- Εβραίοι, σημειώσατε 1
Τον Οκτώβρη του ΄07 ο James Watson, Νομπελίστας γενετιστής, τόλμησε να κάνει λόγο για την γραμμένη στο DNA διανοητική κατωτερότητα των μαύρων έναντι των πολιτισμένων λευκών. Έτσι, ματαιώθηκε η προγραμματισμένη ομιλία του στο Science Museum στο Λονδίνο. Oι διοργανωτές που μυρίστηκαν μπαρούτι, του 'δώσαν τα ακριβά του παπούτσια στο χέρι και του είπαν σε ελεύθερη απόδοση: "Γέρο, αν είσαι και Νομπελίστας, πάρε τον πούλο και τράβα σπίτι σου. Με τον φυλετικό ρατσισμό εμείς έχουμε τελειώσει. Το χρώμα του δέρματός μας δεν έχει καμία σημασία αλλά οι ικανότητες και το ήθος μας." Και για μια στιγμή, ακόμα και οι Ρουμάνοι που' ναι λευκοί και οι Πολωνές που' ναι κι αυτές λευκές ένιωσαν δικαιωμένοι που ήρθαν στην Αγγλία να καθαρίζουν καμπινέδες στα ροκ φέστιβαλ και να κουβαλάνε παλέτες με κλαρκ στις υπόγες των ρουχάδικων, πάντα ως νοικιασμένοι εργαζόμενοι. Καλύτερα στην Αγγλία παρά στη Γκρέτσια που θα τους φέρονταν σα να' ναι σκυλιά. Μετά, αν συναντήσουν τον Manager που' ναι λευκός ή λευκός βαμμένος Ινδός, θα παραστήσουν πως δουλεύουν ακόμα πιο εντατικά. Ενώ αν ο μάνατζερ τους κάνει την τιμή να τους απευθύνει το λόγο, ο λόγος του θα' χει ή τόσο στόμφο που και η Elizabeth θα ζήλευε, ή θα' ναι τόσο γρήγορος που θα χρειαστεί πολλαπλά replay για να καταλάβουν τι σκατά είπε. Τελικά, έφυγε ο Watson και έμεινε ο κλασσικός ο μαλάκας -που θα΄λεγε και ο Georgiou speakin'- ο middle class ο άγγλος να αναρωτιέται: Μήπως δεν έπρεπε να τον διώξουμε; Μήπως ο θρίαμβος της δημοκρατίας είναι η ανοχή στη διαφορετική άποψη ακόμα και όταν αυτή εκφράζει ρατσιστικές ιδέες; Και έχει ασφαλώς ένα κάποιο δίκιο.
Για πολλά χρόνια, συστηματικά και εξακολουθητικά ο Κώστας Πλεύρης, ιδρυτής της ελληνικής ναζιστικής ομάδας «Κόμμα 4ης Αυγούστου», γραμματέας και σύμβουλος του αρχιχουντικού Ιωάννη Λαδά, απολογητής του ρατσισμού και του εθνικοσοσιαλισμού, ορκισμένος εχθρός της δημοκρατίας προπαγανδίζει τις ακροδεξιές, ρατσιστικές, εθνικιστικές ιδέες του. Όμως εμείς δεν είμαστε ούτε Αλβανοί, ούτε Εβραίοι, ούτε αλλόθρησκοι, ούτε μαύροι για να μυριστούμε μπαρούτι και να του πούμε "γέρο γιατί επιμένεις να μας ζαλίζεις τα αρχίδια και δε παίρνεις κανένα ηρεμιστικό;" ή "σκάσε γέρο, τώρα ξεσκίζουμε το Ισραήλ στο Παγκρήτιο". Είμαστε τόσο βαθιά δημοκράτες που μπάζουμε τους ναζιστές στο κοινοβούλιο. Είμαστε τόσο Δυτικοί που καλούμε τακτικά το φασιστολόι στις τηλεοράσεις να εκφράσει τις θέσεις του. Είμαστε ένα τόσο ευνομούμενο κράτος που επιτρέπουμε σε ένα Ισραηλίτικο Συμβούλιο να συγκροτηθεί αφενός και αφετέρου να βάλει φρένο στην ασύδοτη αντισημιτική προπαγάνδα του βουλευτή μας. Αν και ούτε μέχρι τα πέναλτυ δε το' φτασαν οι ισραηλίτες με τους δικαστές. 4-1 υπέρ της αθώωσης του Πλεύρη. Τελικά έχει μείνει ο κλασσικός ο μαλάκας ο έλληνας - Γεωργίου σπήκιν- να μποϊκοτάρει τα ισραηλίτικα προϊόντα όταν το κράτος τους βομβαρδίζει παλαιστίνιους, να αντιδρά (μετριοπαθώς) όταν δεν καταδικάζεται η αντισημιτική υστερία του έλληνος βουλευτή και να ζητωκραυγάζει για τη νίκη της Εθνικής Ελλάδος έναντι του Ισραήλ. Ενώ, η Ιστορία θέλει τον Γερμανό της για τοποθετηθούν τα πράγματα στη θέση τους : "ήταν μια νίκη για πραγματικούς άνδρες".* Τώρα η ομάδα μας είναι έτοιμη να πάει να τσακίσει τους μαύρους στη Νότιο Αφρική που' ναι και πιο βλάκες που λέει και ο Watson.
*ήτοι έλληνες, Ίτε παίδες Ελλήνων, ήττα επί των Εβραίων. Να κάνουμε και μια παρήχηση του ητ-, γιατί από αρχαιοελληνική γραμματεία δε σκαμπάζουν μόνο τα απολιθώματα των ναζί.
Για πολλά χρόνια, συστηματικά και εξακολουθητικά ο Κώστας Πλεύρης, ιδρυτής της ελληνικής ναζιστικής ομάδας «Κόμμα 4ης Αυγούστου», γραμματέας και σύμβουλος του αρχιχουντικού Ιωάννη Λαδά, απολογητής του ρατσισμού και του εθνικοσοσιαλισμού, ορκισμένος εχθρός της δημοκρατίας προπαγανδίζει τις ακροδεξιές, ρατσιστικές, εθνικιστικές ιδέες του. Όμως εμείς δεν είμαστε ούτε Αλβανοί, ούτε Εβραίοι, ούτε αλλόθρησκοι, ούτε μαύροι για να μυριστούμε μπαρούτι και να του πούμε "γέρο γιατί επιμένεις να μας ζαλίζεις τα αρχίδια και δε παίρνεις κανένα ηρεμιστικό;" ή "σκάσε γέρο, τώρα ξεσκίζουμε το Ισραήλ στο Παγκρήτιο". Είμαστε τόσο βαθιά δημοκράτες που μπάζουμε τους ναζιστές στο κοινοβούλιο. Είμαστε τόσο Δυτικοί που καλούμε τακτικά το φασιστολόι στις τηλεοράσεις να εκφράσει τις θέσεις του. Είμαστε ένα τόσο ευνομούμενο κράτος που επιτρέπουμε σε ένα Ισραηλίτικο Συμβούλιο να συγκροτηθεί αφενός και αφετέρου να βάλει φρένο στην ασύδοτη αντισημιτική προπαγάνδα του βουλευτή μας. Αν και ούτε μέχρι τα πέναλτυ δε το' φτασαν οι ισραηλίτες με τους δικαστές. 4-1 υπέρ της αθώωσης του Πλεύρη. Τελικά έχει μείνει ο κλασσικός ο μαλάκας ο έλληνας - Γεωργίου σπήκιν- να μποϊκοτάρει τα ισραηλίτικα προϊόντα όταν το κράτος τους βομβαρδίζει παλαιστίνιους, να αντιδρά (μετριοπαθώς) όταν δεν καταδικάζεται η αντισημιτική υστερία του έλληνος βουλευτή και να ζητωκραυγάζει για τη νίκη της Εθνικής Ελλάδος έναντι του Ισραήλ. Ενώ, η Ιστορία θέλει τον Γερμανό της για τοποθετηθούν τα πράγματα στη θέση τους : "ήταν μια νίκη για πραγματικούς άνδρες".* Τώρα η ομάδα μας είναι έτοιμη να πάει να τσακίσει τους μαύρους στη Νότιο Αφρική που' ναι και πιο βλάκες που λέει και ο Watson.
Αφού υπάρχει η μπάλα, τι τα θέμε όλα τ' άλλα;
*ήτοι έλληνες, Ίτε παίδες Ελλήνων, ήττα επί των Εβραίων. Να κάνουμε και μια παρήχηση του ητ-, γιατί από αρχαιοελληνική γραμματεία δε σκαμπάζουν μόνο τα απολιθώματα των ναζί.
26/3/09
Άγνωστες λέξεις: informed consent
Πριν λίγες μέρες πέθανε κατά τη μεταγωγή της στις γυναικείες φυλακές Νεάπολης Λασιθίου η Κατερίνα Γκουλιώνη. Ή μάλλον, ας είμαστε πιο ακριβείς: μεθόδευσαν την φυσική εξόντωση της, επειδή, ανάμεσα στα άλλα, η Κατερίνα Γκουλιώνη αρνήθηκε να υποβληθεί σε εξευτελιστικές κολπικές εξετάσεις. Η Κ.Γ. είχε το σθένος να αντισταθεί σε μια φασιστική χρήση των ιατρικών μέσων πληρώνοντας τελικά το τίμημα με την ίδια της τη ζωή. Αν και η κολπική εξέταση στις γυναικείες φυλακές έχει ρόλο σωματικής έρευνας και όχι προληπτικής εξέτασης, ωστόσο δεν παύει να είναι μία προληπτική εξέταση που χρησιμοποιείται με άθλιο τρόπο για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Όμως, η φασίζουσα εφαρμογή των μεθόδων της προληπτικής ιατρικής δε σταματά εδώ. Χρόνια τώρα, το ελληνικό κράτος απαιτεί από διοριστέους δημόσιους υπαλλήλους, ασφαλιζόμενους, κάποιες κατηγορίες ιδιωτικών υπαλλήλων, πρωτοετείς φοιτητές στα κρατικά ΑΕΙ και φαντάρους να υποβάλλονται σε άσκοπες και επικίνδυνες ακτινογραφίες θώρακος (Α/Θ). Παραδόξως κανένας ποτέ από εμάς τους ελεύθερους και νομοταγείς πολίτες, αντίθετα με τις Κατερίνες αυτού του κόσμου, δε διαμαρτυρήθηκε.
Η σύγχρονη βιοηθική επιβάλλει τη λήψη ενήμερης (ή ενημερωμένης) συγκατάθεσης (informed consent) για την εφαρμογή οποιασδήποτε ιατρικής πράξης. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 6 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχει υιοθετήσει η UNESCO, η ενήμερη συγκατάθεση ορίζεται ως εξής:
"Any preventive, diagnostic and therapeutic medical intervention is only to be carried out with the prior, free and informed consent of the person concerned, based on adequate information. The consent should, where appropriate, be express and may be withdrawn by the person concerned at any time and for any reason without disadvantage or prejudice."
Στην Ελλάδα, το ζήτημα της ενήμερης συγκατάθεσης φαίνεται ότι απασχολεί κυρίως την ακαδημαϊκή κοινότητα σε θεωρητική βάση, και ενώ αποτελεί κατοχυρωμένο δικαίωμα του πολίτη σε πρακτικό επίπεδο, σπανίως εξασκείται.
Η περίπτωση της επιβολής ακτινολογικής εξέτασης είναι πολύ χαρακτηριστική.
Informed
1. Ως πολίτης έχω το δικαίωμα να πληροφορηθώ τον σκοπό της συγκεκριμένης εξέτασης. Όμως το ελληνικό κράτος, λειτουργώντας αυταρχικά και καταχρηστικά ως εντολέας, δε φαίνεται να παράσχει ενημέρωση ως προς το σκοπό της συγκεκριμένης εξέτασης. Έτσι, θα αναγκαστούμε να κάνουμε σπέκουλα ώστε να ανακαλύψουμε το σκοπό της εξέτασης, ως δια της ατόπου.
Αν ας πούμε οι αιματολογικές εξετάσεις και τα καρδιογραφήματα έχουν ένα σαφές ζητούμενο, σε τι αποσκοπεί η Α/Θ.;
Μήπως για την ανίχνευση καρκίνου του πνεύμονα; Μα τότε θα έπρεπε να ζητούν και από όλες τις γυναίκες Τεστ Παπ για τον καρκίνο της μήτρας και Test Mayer για τον καρκίνο του παχέος εντέρου κ.ο.κ.
Μήπως για την ανίχνευση πνευμονίας; Μα πρόκειται για ιάσιμη ασθένεια και κίνδυνος επιδημίας δεν τίθεται.
Μήπως για την ανίχνευση μυοσκελετικών προβλημάτων; Δεν είναι καθόλου σαφές γιατί μη εμφανείς μυοσκελετικές παθήσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανασταλτικό παράγοντα πχ πρόσληψης στο δημόσιο τομέα, ή έγγραφης σε παν/μιο κ.λ.π.
Υποθέτω, επομένως, ότι ο σκοπός της Α/Θ είναι να αποκαλύψει εάν ο πολίτης πάσχει από επιδημική νόσο. Και ποια επιδημική νόσο μπορεί να ανιχνεύσει μία Α/Θ;
Την ενεργή φυματίωση! Ο νόμος φαίνεται πως έχει ξεμείνει σε ισχύ από τη δεκαετία του '50 που το ελληνικό κράτος είχε επιδοθεί στον γνωστό αντιφυματικό αγώνα. Σήμερα, εν έτει 2009, για ποιο λόγο θα πρέπει να υποβάλλεται ο πολίτης σε αυτή την εξέταση αναγκαστικά, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει η εναλλακτική εξέταση δερμοαντίδραση Mantoux που δείνει ασφαλή αποτελέσματα για τη διάγνωση της φυματίωσης.
Consent
2. Εάν αποφασίσουμε ότι δεν συναινούμε στη συγκεκριμένη μέθοδο, τι εναλλακτικές δυνατότητες μας δίνονται;
Ως τώρα η εξαίρεση υποβολής σε ακτινολογικό έλεγχο αφορά μόνο στην περίπτωση εγκύων. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να παραχωρήσουμε μη ενημερωμένη συγκατάθεση, αν δε θέλουμε να έχουμε μπελάδες. Φαντάζομαι, οι στρατεύσιμοι προσέρχονται στα στρατόπεδα σαν πρόβατα επί σφαγή και μάλλον το τελευταίο που τους απασχολεί είναι η άρνηση Α/Θ. Οι δε διοριστέοι κρατικοί λειτουργοί και οι πρωτοετείς φοιτητές προσέρχονται ως υπερτυχεροί του τζακ-ποτ στις υπηρεσίες και στις ανώτατες σχολές, που και πάλι η άρνηση Α/Θ δε θα ήταν αναμενόμενη. Ομοίως οι ασφαλιζόμενοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι. Θριαμβεύει δηλαδή το who cares έναντι του informed consent. Ας γίνω λίγο ακόμη πιο γραφική: θριαμβεύει ο ατομικισμός και ο ωχαδελφισμός έναντι της συλλογικής δράσης και της αντίστασης.
Πέρα από την καταπάτηση, όπως φαίνεται, της ενήμερης συγκατάθεσης δύο επιπλέον προβλήματα εντοπίζονται σε σχέση με την κατάχρηση της Α/Θ στον πληθυσμό.
Πρώτο, είναι γνωστό πως η ακτινοβολία που δέχεται έναν άτομο δρα αθροιστικά μέσα στον χρόνο και ενοχοποιείται ως παράγοντας καρκινοπάθειας. Έτσι ώστε η επανειλημμένη (1 α/θ για το ΑΕΙ+1 α/θ για το στρατό+ 1 α/θ για το διορισμό= 3 άσκοπες α/θ για πλάκα) και μάλλον άσκοπη τελικά έκθεση σε ιονίζουσα ακτινοβολία θα πρέπει να αποφεύγεται. Συντρέχουν δηλαδή λόγοι ουσιαστικής πρόληψης.
Δεύτερο, το κόστος της εξέτασης θα πρέπει να είναι τεράστιο δεδομένης της συχνότητας με την οποία γίνεται αφού αφορά σε πολλές πληθυσμιακές ομάδες τη στιγμή μάλιστα που γίνονται περικοπές δαπανών στο ΕΣΥ για πολύ πιο ουσιαστικές υπηρεσίες(cost-cutting). Ακόμη, το κόστος διενέργειας Α/Θ σε αυτή τη συχνότητα φαίνεται να μη δικαιολογείται στις παρούσες συνθήκες όπου η φυματίωση (cost-benefit) δεν αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία πλέον.
Το ερώτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο; Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να κινηθούμε νομικά ενάντια στο ελληνικό κράτος σε περίπτωση μη αποδοχής της άρνησης Α/Θ; Ή θα μπορούσαμε να κινηθούμε συλλογικά προκειμένου να καταργηθεί μία άσκοπη, δαπανηρή, επικίνδυνη και τελικά καθόλου δικαιολογημένη ιατρική εξέταση;
Η επανάσταση του καναπέ έχει αρχίσει από καιρό.
Όμως, η φασίζουσα εφαρμογή των μεθόδων της προληπτικής ιατρικής δε σταματά εδώ. Χρόνια τώρα, το ελληνικό κράτος απαιτεί από διοριστέους δημόσιους υπαλλήλους, ασφαλιζόμενους, κάποιες κατηγορίες ιδιωτικών υπαλλήλων, πρωτοετείς φοιτητές στα κρατικά ΑΕΙ και φαντάρους να υποβάλλονται σε άσκοπες και επικίνδυνες ακτινογραφίες θώρακος (Α/Θ). Παραδόξως κανένας ποτέ από εμάς τους ελεύθερους και νομοταγείς πολίτες, αντίθετα με τις Κατερίνες αυτού του κόσμου, δε διαμαρτυρήθηκε.
Η σύγχρονη βιοηθική επιβάλλει τη λήψη ενήμερης (ή ενημερωμένης) συγκατάθεσης (informed consent) για την εφαρμογή οποιασδήποτε ιατρικής πράξης. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 6 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχει υιοθετήσει η UNESCO, η ενήμερη συγκατάθεση ορίζεται ως εξής:
"Any preventive, diagnostic and therapeutic medical intervention is only to be carried out with the prior, free and informed consent of the person concerned, based on adequate information. The consent should, where appropriate, be express and may be withdrawn by the person concerned at any time and for any reason without disadvantage or prejudice."
Στην Ελλάδα, το ζήτημα της ενήμερης συγκατάθεσης φαίνεται ότι απασχολεί κυρίως την ακαδημαϊκή κοινότητα σε θεωρητική βάση, και ενώ αποτελεί κατοχυρωμένο δικαίωμα του πολίτη σε πρακτικό επίπεδο, σπανίως εξασκείται.
Η περίπτωση της επιβολής ακτινολογικής εξέτασης είναι πολύ χαρακτηριστική.
Informed
1. Ως πολίτης έχω το δικαίωμα να πληροφορηθώ τον σκοπό της συγκεκριμένης εξέτασης. Όμως το ελληνικό κράτος, λειτουργώντας αυταρχικά και καταχρηστικά ως εντολέας, δε φαίνεται να παράσχει ενημέρωση ως προς το σκοπό της συγκεκριμένης εξέτασης. Έτσι, θα αναγκαστούμε να κάνουμε σπέκουλα ώστε να ανακαλύψουμε το σκοπό της εξέτασης, ως δια της ατόπου.
Αν ας πούμε οι αιματολογικές εξετάσεις και τα καρδιογραφήματα έχουν ένα σαφές ζητούμενο, σε τι αποσκοπεί η Α/Θ.;
Μήπως για την ανίχνευση καρκίνου του πνεύμονα; Μα τότε θα έπρεπε να ζητούν και από όλες τις γυναίκες Τεστ Παπ για τον καρκίνο της μήτρας και Test Mayer για τον καρκίνο του παχέος εντέρου κ.ο.κ.
Μήπως για την ανίχνευση πνευμονίας; Μα πρόκειται για ιάσιμη ασθένεια και κίνδυνος επιδημίας δεν τίθεται.
Μήπως για την ανίχνευση μυοσκελετικών προβλημάτων; Δεν είναι καθόλου σαφές γιατί μη εμφανείς μυοσκελετικές παθήσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανασταλτικό παράγοντα πχ πρόσληψης στο δημόσιο τομέα, ή έγγραφης σε παν/μιο κ.λ.π.
Υποθέτω, επομένως, ότι ο σκοπός της Α/Θ είναι να αποκαλύψει εάν ο πολίτης πάσχει από επιδημική νόσο. Και ποια επιδημική νόσο μπορεί να ανιχνεύσει μία Α/Θ;
Την ενεργή φυματίωση! Ο νόμος φαίνεται πως έχει ξεμείνει σε ισχύ από τη δεκαετία του '50 που το ελληνικό κράτος είχε επιδοθεί στον γνωστό αντιφυματικό αγώνα. Σήμερα, εν έτει 2009, για ποιο λόγο θα πρέπει να υποβάλλεται ο πολίτης σε αυτή την εξέταση αναγκαστικά, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει η εναλλακτική εξέταση δερμοαντίδραση Mantoux που δείνει ασφαλή αποτελέσματα για τη διάγνωση της φυματίωσης.
Consent
2. Εάν αποφασίσουμε ότι δεν συναινούμε στη συγκεκριμένη μέθοδο, τι εναλλακτικές δυνατότητες μας δίνονται;
Ως τώρα η εξαίρεση υποβολής σε ακτινολογικό έλεγχο αφορά μόνο στην περίπτωση εγκύων. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να παραχωρήσουμε μη ενημερωμένη συγκατάθεση, αν δε θέλουμε να έχουμε μπελάδες. Φαντάζομαι, οι στρατεύσιμοι προσέρχονται στα στρατόπεδα σαν πρόβατα επί σφαγή και μάλλον το τελευταίο που τους απασχολεί είναι η άρνηση Α/Θ. Οι δε διοριστέοι κρατικοί λειτουργοί και οι πρωτοετείς φοιτητές προσέρχονται ως υπερτυχεροί του τζακ-ποτ στις υπηρεσίες και στις ανώτατες σχολές, που και πάλι η άρνηση Α/Θ δε θα ήταν αναμενόμενη. Ομοίως οι ασφαλιζόμενοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι. Θριαμβεύει δηλαδή το who cares έναντι του informed consent. Ας γίνω λίγο ακόμη πιο γραφική: θριαμβεύει ο ατομικισμός και ο ωχαδελφισμός έναντι της συλλογικής δράσης και της αντίστασης.
Πέρα από την καταπάτηση, όπως φαίνεται, της ενήμερης συγκατάθεσης δύο επιπλέον προβλήματα εντοπίζονται σε σχέση με την κατάχρηση της Α/Θ στον πληθυσμό.
Πρώτο, είναι γνωστό πως η ακτινοβολία που δέχεται έναν άτομο δρα αθροιστικά μέσα στον χρόνο και ενοχοποιείται ως παράγοντας καρκινοπάθειας. Έτσι ώστε η επανειλημμένη (1 α/θ για το ΑΕΙ+1 α/θ για το στρατό+ 1 α/θ για το διορισμό= 3 άσκοπες α/θ για πλάκα) και μάλλον άσκοπη τελικά έκθεση σε ιονίζουσα ακτινοβολία θα πρέπει να αποφεύγεται. Συντρέχουν δηλαδή λόγοι ουσιαστικής πρόληψης.
Δεύτερο, το κόστος της εξέτασης θα πρέπει να είναι τεράστιο δεδομένης της συχνότητας με την οποία γίνεται αφού αφορά σε πολλές πληθυσμιακές ομάδες τη στιγμή μάλιστα που γίνονται περικοπές δαπανών στο ΕΣΥ για πολύ πιο ουσιαστικές υπηρεσίες(cost-cutting). Ακόμη, το κόστος διενέργειας Α/Θ σε αυτή τη συχνότητα φαίνεται να μη δικαιολογείται στις παρούσες συνθήκες όπου η φυματίωση (cost-benefit) δεν αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία πλέον.
Το ερώτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο; Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να κινηθούμε νομικά ενάντια στο ελληνικό κράτος σε περίπτωση μη αποδοχής της άρνησης Α/Θ; Ή θα μπορούσαμε να κινηθούμε συλλογικά προκειμένου να καταργηθεί μία άσκοπη, δαπανηρή, επικίνδυνη και τελικά καθόλου δικαιολογημένη ιατρική εξέταση;
Η επανάσταση του καναπέ έχει αρχίσει από καιρό.
23/3/09
northalgia
Coldplay -Life in Technicolor II
Kate Nash- Foundations
Camera Obscura- Teenager
Amy Winehouse- Rehab
I guess I'm fucking missing England.
Kate Nash- Foundations
Camera Obscura- Teenager
Amy Winehouse- Rehab
I guess I'm fucking missing England.
21/3/09
ποίηση και επικαιρότητα γένους θηλυκού
Χθες, κοιτούσα την οθόνη σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα, το παραμύθι του Άντερσεν. Δηλαδή λυπημένη σαν ορφανή. Σαν ξαφνικά να με εγκατέλειψε ό,τι με γαλούχησε: ένα κάποιο ενδιαφέρον για τη γνώση, την πολιτική, τη λογοτεχνία και την ποίηση και προπάντων την ουσιαστική επικοινωνία. (Ας αφήσουμε τις μικρότητες στην άκρη. Ούτε εγώ καμώνομαι την πολύξευρη, ούτε εσύ μειδιάς ειρωνικά για αυτό που σου λέω πως με γαλούχησε).
Η οθόνη ήταν όπως το πλουσιόσπιτο με τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, τα λαχταριστά εδέσματα, την θαλπωρή και την καλοπέραση. Στην οθόνη έβλεπα να σερβίρονται το ένα μετά το άλλο ζεστά-ζεστά τα νέα της επικαιρότητας και τα ενδιαφέροντα άρθρα αλλά και να αναπτύσσονται συναρπαστικές συζητήσεις μεταξύ των θαμώνων του εκλεκτού καφενέ του buzz.Και εγώ, είπαμε, σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ξεροστάλλιαζα απ' έξω, μόνη μου δηλαδή στερημένη από την επικοινωνία.
Αφού δεν είμαι πια κοριτσάκι. Αλλά έχω ένα κοριτσάκι. Αφού η επείγουσα ανάγκη δεν είναι να γαλουχούμαι. Αλλά να γαλουχώ. Αφού αν αποφάσιζα να κοινωνήσω τα άλλα ενδιαφέροντά μου και να επικοινωνήσω και με άλλους ενδιαφέροντες ανθρώπους, θα ήμουν μες στην οθόνη και όχι απέξω. Αλλά θα έμενε απέξω να με κοιτά λυπημένο το πραγματικό κοριτσάκι, περιμένοντας την αγκαλιά, τη φροντίδα, τη γαλουχία, τη διαπαιδαγώγηση.
Σήμερα όμως, αφού τάισα, άλλαξα και κοίμισα το μωρό μου (αυτά που σε κανένα καφενέ δεν επιτρέπεται να κουβεντιάζονται) και ενώ έκανα κάποια φροντίδα ομορφιάς στον εαυτό μου (αυτά και αν είναι απαγορευμένες όψεις της ζωής, της ζωής της ραμμένης στα μέτρα του άνδρα), άκουγα Γ' πρόγραμμα.
Οπότε, το σπίρτο άναψε. Γίνονται τελικά θαύματα. Η μέρα μπορεί να γεμίσει με απαγγελίες Ελλήνων και ξένων ποιητών,να θυμηθείς πως υπάρχουν μεγάλοι ποιητές εν ζωή, πως υπάρχει ζωή πέρα από τη ζωή εν τάφω που με κάθε κόστος θέλουν να σου επιβάλλουν, και από τους ζωντανούς ποιητές να ακούς ζωντανά έναν απ' αυτούς. Ο Τίτος Πατρίκιος να συνομιλεί στο ραδιόφωνο και στο τέλος να διαβάζει ο ίδιος τα "Ρόδα αειθαλή" με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Για μια στιγμή βλέπεις τη μορφή που επιθύμησες: τον εαυτό σου και την μητέρα που έγινες και το κοριτσάκι που διάλεξες να ήσουν. Και μ' αυτή τη μορφή, να θέλεις να ζήσεις το παραμύθι σου.
Αύριο, θα μπορείς να επικρίνεις τις παγκόσμιες ημέρες ως αμερικανιές. Σήμερα είναι η μέρα της. Και θα' ταν ασέβεια.
Η οθόνη ήταν όπως το πλουσιόσπιτο με τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, τα λαχταριστά εδέσματα, την θαλπωρή και την καλοπέραση. Στην οθόνη έβλεπα να σερβίρονται το ένα μετά το άλλο ζεστά-ζεστά τα νέα της επικαιρότητας και τα ενδιαφέροντα άρθρα αλλά και να αναπτύσσονται συναρπαστικές συζητήσεις μεταξύ των θαμώνων του εκλεκτού καφενέ του buzz.Και εγώ, είπαμε, σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ξεροστάλλιαζα απ' έξω, μόνη μου δηλαδή στερημένη από την επικοινωνία.
Αφού δεν είμαι πια κοριτσάκι. Αλλά έχω ένα κοριτσάκι. Αφού η επείγουσα ανάγκη δεν είναι να γαλουχούμαι. Αλλά να γαλουχώ. Αφού αν αποφάσιζα να κοινωνήσω τα άλλα ενδιαφέροντά μου και να επικοινωνήσω και με άλλους ενδιαφέροντες ανθρώπους, θα ήμουν μες στην οθόνη και όχι απέξω. Αλλά θα έμενε απέξω να με κοιτά λυπημένο το πραγματικό κοριτσάκι, περιμένοντας την αγκαλιά, τη φροντίδα, τη γαλουχία, τη διαπαιδαγώγηση.
Σήμερα όμως, αφού τάισα, άλλαξα και κοίμισα το μωρό μου (αυτά που σε κανένα καφενέ δεν επιτρέπεται να κουβεντιάζονται) και ενώ έκανα κάποια φροντίδα ομορφιάς στον εαυτό μου (αυτά και αν είναι απαγορευμένες όψεις της ζωής, της ζωής της ραμμένης στα μέτρα του άνδρα), άκουγα Γ' πρόγραμμα.
Οπότε, το σπίρτο άναψε. Γίνονται τελικά θαύματα. Η μέρα μπορεί να γεμίσει με απαγγελίες Ελλήνων και ξένων ποιητών,να θυμηθείς πως υπάρχουν μεγάλοι ποιητές εν ζωή, πως υπάρχει ζωή πέρα από τη ζωή εν τάφω που με κάθε κόστος θέλουν να σου επιβάλλουν, και από τους ζωντανούς ποιητές να ακούς ζωντανά έναν απ' αυτούς. Ο Τίτος Πατρίκιος να συνομιλεί στο ραδιόφωνο και στο τέλος να διαβάζει ο ίδιος τα "Ρόδα αειθαλή" με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Για μια στιγμή βλέπεις τη μορφή που επιθύμησες: τον εαυτό σου και την μητέρα που έγινες και το κοριτσάκι που διάλεξες να ήσουν. Και μ' αυτή τη μορφή, να θέλεις να ζήσεις το παραμύθι σου.
Αύριο, θα μπορείς να επικρίνεις τις παγκόσμιες ημέρες ως αμερικανιές. Σήμερα είναι η μέρα της. Και θα' ταν ασέβεια.
Ρόδα Αειθαλή
Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας
βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι` αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμα τους
ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.
Τίτος Πατρίκιος, «Η αντίσταση των γεγονότων», Κέδρος, Αθήνα 2000.
βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι` αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμα τους
ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.
Τίτος Πατρίκιος, «Η αντίσταση των γεγονότων», Κέδρος, Αθήνα 2000.
20/3/09
η ζωή εν τάφω
"Την επιβολή του νόμου και της τάξης θα συνεχίσω να την υπερασπίζομαι με κάθε κόστος".
Κυριάκο, πρόταξε τα γυμνασμένα με personal trainer στήθη σου κόντρα στο επαναστατικό κατεστημένο. Επίβαλέ μας το νόμο και την τάξη. Δώσε και τη ζωή σου ακόμα αν χρειαστεί. Δεν έχει νόημα η ζωή αν διαταράσσεται η ασφάλεια και η τάξις. Η αταραξία είναι το συνώνυμο της ζωής. Της ζωής εν τάφω, Κυριάκο.
Κυριάκο, πρόταξε τα γυμνασμένα με personal trainer στήθη σου κόντρα στο επαναστατικό κατεστημένο. Επίβαλέ μας το νόμο και την τάξη. Δώσε και τη ζωή σου ακόμα αν χρειαστεί. Δεν έχει νόημα η ζωή αν διαταράσσεται η ασφάλεια και η τάξις. Η αταραξία είναι το συνώνυμο της ζωής. Της ζωής εν τάφω, Κυριάκο.
16/3/09
μεταγραφές
Διάλογος μεταξύ του αδελφού μου του Γαύρου και εμένα της Γαυρίνας.
-Πότε τελειώνει το Πρωτάθλημα ρε;
-Σε 3-4 αγωνιστικές.
-Και θα το πάρουμε;
-Έτσι δείχνει...
-Και το Κύπελλο, πότε τελειώνει;
-Παίζουμε στα ημιτελικά εμείς με τον Αστέρα Τρίπολης και η ΑΕΚ με τον Πανσερραϊκό.
-Α! Μάλλον θα πάμε για τελικό με την ΑΕΚ, ε;
-Μάλλον.
-Και θα το πάρουμε και το Κύπελλο;
-Μπορεί και να το πάρουμε...
-Πάλι νταμπλούχοι θα είμαστε ρε;
-Πάλι! Χαχα!
-Και οι μεταγραφές πότε είναι;
-Μες στο καλοκαίρι.
-Και δε μου λες ρε μαλάκα, στις μεταγραφές θα ανακοινώσουμε και τους διαιτητές που πήραμε;
-Πότε τελειώνει το Πρωτάθλημα ρε;
-Σε 3-4 αγωνιστικές.
-Και θα το πάρουμε;
-Έτσι δείχνει...
-Και το Κύπελλο, πότε τελειώνει;
-Παίζουμε στα ημιτελικά εμείς με τον Αστέρα Τρίπολης και η ΑΕΚ με τον Πανσερραϊκό.
-Α! Μάλλον θα πάμε για τελικό με την ΑΕΚ, ε;
-Μάλλον.
-Και θα το πάρουμε και το Κύπελλο;
-Μπορεί και να το πάρουμε...
-Πάλι νταμπλούχοι θα είμαστε ρε;
-Πάλι! Χαχα!
-Και οι μεταγραφές πότε είναι;
-Μες στο καλοκαίρι.
-Και δε μου λες ρε μαλάκα, στις μεταγραφές θα ανακοινώσουμε και τους διαιτητές που πήραμε;
11/3/09
γλύπτης των ανθρώπων
Σήμερα γίνεται 62 χρονών. Πώς στην ευχή πέρασαν τα χρόνια; Με ευχές. Πες- πες χρόνια πολλά, καβάτζαρε τα εξηνταφεύγα. Δεν του φαίνεται όμως. Έχει μια φυσική αρχοντιά -είναι βλέπεις και τα πλούσια κυματιστά μαλλιά και τα γαλάζια μάτια. Είναι λεπτός -τρώει ελαφρά και υγιεινά. Είναι και αυτό που λένε γυμνασμένος- αφού περπατάει πολύ καθημερινά και είναι χειμερινός κολυμβητής. Κρύβει και η γενειάδα θαρραλέα ρυτίδες και χαλάρωση.
Σήμερα, θες η επιρροή των γενεθλίων, θες το αστροποβρόντι που του αναστάτωσε τον ύπνο, ένιωθε μια κάποια κούραση, μια αδιόρατη μελαγχολία. Αφού έκανε το πρωινό του μπάνιο στις 7, έσκυψε και παρατήρησε το σώμα του."Ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος". Θυμήθηκε και ψιθύρισε στον εαυτό του το στίχο του Ελύτη. Μετά, σκέφθηκε πως είναι συνάδελφος με τον χρόνο και χαμογέλασε κατεργάρικα. Ο Διογένης είναι γλύπτης. Με υλικό το ξύλο, εργαλεία τα σκαρπέλα, τη ματσόλα και σφυριά, και μοντέλα όμορφες κοπέλες κατασκευάζει τα ιδιόμορφα γλυπτά του. Ιδιόμορφα για τους κάτοικους του ακριτικού νησιού όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια. Για τον υπόλοιπο κόσμο, τουρίστες, μοντέλα, αγοραστές και φρικιά τα έργα του ήταν ιδιοφυή. Το ίδιον παρέμενε ίδιο.
Σήμερα, δεν είχε κέφι για δουλειά. Έβαλε να ψήνεται ένας τούρκικος καφές και έπιασε να ξεσκονίζει τον πάγκο της ξυλογλυπτικής που είχε στήσει κάτω από το μεγάλο δέντρο. Χαμόγελασε πάλι καθώς σκέφθηκε "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του" και φαντάστηκε τον εαυτό του στον ένα πάγκο και τον συνάδελφό του, τον χρόνο, στον άλλο. Ακούμπησε τον καφέ στο ξύλινο τραπεζάκι και κάθισε στην πολυθρόνα που είχε μόνος του κατασκευάσει και την οποία ένας Ρώσος επέμενε να αγοράσει όσο-όσο πέρυσι το καλοκαίρι. Απ' αυτή τη θέση του άρεσε κάθε πρωί να αγναντεύει το πέλαγος και να μη σκέφτεται τίποτα.
Σήμερα, όφειλε ένα δώρο στον εαυτό του. Έβαλε το κασκόλ και την τραγιάσκα και κατέβηκε στην πόλη περπατώντας. Σήμερα, μετά τη χθεσινοβράδινη καταιγίδα, το μουσκεμένο χώμα ανέδυε την άνοιξη. Ο ουρανός καταγάλανος και ένα ουράνιο τόξο απ' άκρη σ' άκρη. Τι άλλο δώρο να θελήσω, αναρωτήθηκε και ένιωσε μια κάποια αγαλλίαση. Το γουργουρητό της γάτας, το γνωστό, που ένιωθε πολλές φορές. Ήταν βέβαια και το γουργουρητό της πείνας, που' χε πιει σκέτο καφέ.
"Που' σαι ρε Διογένη;" ακούστηκε η φωνή του καφετζή που έκοψε απότομα την αφηρημάδα του καλλιτέχνη μας. "Πότε θα' ρθεις ρε να μου κάνεις το μερεμέτι πού μού 'ταξες στο μαγαζί;Ε; " εξακολούθησε ο καφετζής σε πιο επιτακτικό τόνο. "Πότε θέλεις;" αντιρώτησε ο Διογένης. "Α, ρε! Εγώ πότε θέλω για εσύ που με κοροϊδεύεις ένα μήνα τώρα; Ρε σου λέω, έχω μείνει από πιατοθήκη τόσο καιρό. Παρακάλια δηλαδή θες να' ρθεις να μου τη φτιάξεις;" Ο Διογένης κούνησε αόριστα το κεφάλι. "Θα' ρθείς τη Κυριακή το πρωί που' χω κλειστά;" ξαναρώτησε ο καφετζής. "Θα' ρθώ", απάντησε ο Διογένης και απομακρύνθηκε απ' το καφενείο. Ευτυχώς. Διαφορετικά θα άκουγε τη γκρίνια της καφετζούς που κατηγορούσε τον άντρα της πως τάχα ήταν χαζομάρα να αφήσουν τον "ξυπόλητο" στο μαγαζί να μαστορεύει, ενώ εκείνοι θα βρίσκονταν οικογενειακώς στην Εκκλησία. Όμως ο καφετζής, αν και δε διαφωνούσε πως ο Διογένης ήτανε ένα λέσι και μισό, του είχε εμπιστοσύνη. Τόσα χρόνια στο νησί δεν είχε ακουστεί το παραμικρό.
Στάθηκε στο δρόμο να κάνει ένα τσιγάρο. Ο Μάρτης είναι μήνας παλαβός, παρατήρησε ο Διογένης, καθώς ο μέχρι πριν δυο λεπτά καταγάλανος ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα με λυμένο το ζωνάρι για καυγά. Ωστόσο δεν ήταν της βροχής ψιχάλες αυτό που του΄ σταζε στο πέτο αλλά η κυρα-Νίτσα που σφουγγάριζε το μπαλκόνι από πάνω του. "Α, εκεί στέκεσαι κυρ- Διογένη; Με συγχωρείς, δε σ' είδα" είπε και συνέχιζε να ρίχνει άτσαλα νερά και να τον καταβρέχει. "Καλέ, θα βρέξει αφού. Τι παιδεύεσαι με τα μπαλκόνια;" της είπε γελώντας με πειραχτικό ύφος ο Διογένης αλλά η κυρα Νίτσα έκανε πως δεν άκουσε και τρύπωσε στο σπίτι. Πέταξε κι εκείνος το σβησμένο από τα απόνερα τσιγάρο στον υπόνομο και προχώρησε κατά το βιβλιοπωλείο.
Ψυχή ζώσα δεν υπήρχε στο μαγαζί, εκτός από μια γάτα εφτάψυχη που είχε χουχουλιάσει δίπλα στη ταμειακή μηχανή. "Πού' σαι συ κουκλίτσα μου;" τη χαιρέτισε ο Διογένης και έσκυψε να την χαϊδέψει. Εκείνη την ώρα βγήκε απ' το WC ο Τάκης ο βιβλιοπώλης που μη μπορώντας να συγκρατήσει τις υποψίες και το θυμό του φώναξε "Τι κάνεις εκεί ρε;" Ο Διογένης τον κοίταξε εμβρόντητος και ίσα που ψέλλισε κάτι "τη γάτα..." Ο Τάκης όμως δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες. Έπρεπε μια και καλή να κόψει παρτίδες με τον Διογένη. Εντάξει, καλός άνθρωπος, καλλιτέχνης, σύντροφος, αν και της εξωκοινοβουλευτικής, αλλά δε μπορούσε να το παίζει και φιλανθρωπική οργάνωση για να σπονσοράρει εφ' όρου ζωής τις αναγνωστικές ορέξεις του Διογένη. Του χρωστούσε πληρωμές για καμιά δεκαριά βιβλία. Και μετά, καλός χρυσός αλλά το μόνο μπάνιο που έκανε ήταν στη θάλασσα. Το βιβλιοπωλείο μια στάλα. Αν βρίσκονταν πάνω από πέντε άτομα εκεί μέσα, κουτουλούσε ο ένας τον άλλο. Του είχανε παραπονεθεί κάποιες πελάτισσες πως...μύριζε. Κομμένα τα πολλά-πολλά. Άσε που πλησίαζαν οι εκλογές και έκανε το κορόιδο. Δε ξεκαθάριζε ότι θα τον ψηφίσει. Από τον ορυμαγδό των θυμωμένων σκέψεων του Τάκη, ευτυχώς δεν ακούστηκε τίποτα. Παρά μόνο η ερώτηση "Τι θες;"
"Σήμερα, είπα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου." απάντησε ο Διογένης αν και με κάποια συστολή.
"Να σου κάνω δώρο εννοείς", αντέταξε ο Τάκης τονίζοντας το σου.
Ο Διογένης σα να μη κατάλαβε τον κοίταξε με απορία.
"Καλά, τελοσπάντων", συνέχισε ο βιβλιοπώλης, "και προς τι η αυτο-επιβράβευση σήμερα ειδικά;"
"Γενέθλια, φίλε μου", απάντησε σχεδόν κοκκινίζοντας ο Διογένης.
"Α,μπα. Χρόνια πολλά" είπε κάπως σαν πιο μαλακωμένος ο βιβλιοπώλης. "Και τι σου μύρισε δηλαδή σήμερα; Τι τραβάει η όρεξή σου;" συνέχισε με προφανή ειρωνία.
"Είναι ένας στίχος του Ελύτη... Αν μπορούμε να βρούμε σε ποια συλλογή είναι..."
"Για πες τον να δούμε" πρότεινε ο βιβλιοπώλης που είχε αρχίσει ήδη να κορδώνεται.
"Ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος".
"Μαρίνα των βράχων" απάντησε όλος αυτοπεποίθηση ο υποψήφιος βουλευτής και ιδιοκτήτης του μοναδικού βιβλιοπωλείου του νησιού και έστειλε το Διογένη στο σχετικό ράφι.
Το εντόπισε και επέστρεψε στο ταμείο. Ο Τάκης περίμενε να δει τι δικαιολογία θα του βρει για να πάρει πάλι το βιβλίο χωρίς να πληρώσει. Ο Διογένης έβγαλε απ΄την τσέπη μια θήκη για αναπτήρα σκαλισμένη απ' τον ίδιο. Παρίστανε ένα ξωτικό που έπαιζε φλογέρα.
"Λοιπόν, κράτα αυτό ενέχειρο, φίλε μου, και την Κυριακή που θα κάνω μια δουλειά στον καφετζή, θα πάρω προκαταβολή. Από Δευτέρα θα σου δώσω τα λεφτά που σου χρωστάω."
Ο Τάκης πήρε τη ξυλόγλυπτη θήκη και κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
Στην επιστροφή για το σπίτι, δέχθηκε άλλο ένα δώρο. Η μικρούλα που ερωτεύτηκε σφόδρα πέρυσι το καλοκαίρι θυμήθηκε τα γενέθλιά του. "Δι(ο)γένη Ακρίτα, σου εύχομαι να χαράζεται όλο και πιο βαθιά το Νόημα στον κορμό της ύπαρξής σου. Σε φιλώ, Μ." Ξαφνικά η οθόνη του κινητού ανταγωνιζόταν σε κάλλος το προηγούμενο δώρο, το ουράνιο τόξο. Ήταν διπλά χαρούμενος. Τον είχε θυμηθεί και επιτέλους είχε κόψει τον πληθυντικό! Της απάντησε: "Σ' ευχαριστώ για όλα". Του απάντησε: "Όλα;" Της έγραψε: "Που με θυμήθηκες, που μου ευχήθηκες και που μου μιλάς στον ενικό!" Του απάντησε: :)
Λίγες ώρες αργότερα, ξαπλωμένος στα στρωσίδια του, της ξανάστειλε μήνυμα "Μαρίνα, από τότε που μου μίλησες στον ενικό, νιώθω πολύ έντονη στύση..." Σε λίγα λεπτά έλαβε απάντηση "Λυπάμαι πολύ για το θράσος σου. Σε παρακαλώ μην επικοινωνήσεις ξανά μαζί μου."
Ο Διογένης ένιωσε ξαφνικά τη σπηλιά να τον πλακώνει. Έσειρε την αυτοσχέδια πόρτα και βγήκε έξω. Έβρεχε πάλι και φυσούσε άγρια ο αέρας. Τράβηξε τον μουσαμά που χρησιμοποιούσε σαν υπόστεγο. Στάθηκε όρθιος αντίκρυ στη θάλασσα. Άνοιξε το βιβλίο, εντόπισε το στίχο και τον διάβασε χαμηλόφωνα.
Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Κρύωνε. Είχε πάρει να βραδιάζει και τίποτα δε θα έδινε τη θέση του στη νύχτα. Μπήκε μέσα και άναψε το φαναράκι του. Για μια στιγμή ήθελε να μη ζει σε σπηλιά, να μη νυχτώνει, να μην τον λένε Διογενή, να είναι κυνικός, να μην είναι γλύπτης κι ο χρόνος να μην είναι γλύπτης των ανθρώπων παράφορος. Αλλά τίποτα πια δε μπορούσε να αλλάξει. Γιατί έτσι τον δημιούργησα.
Σήμερα, θες η επιρροή των γενεθλίων, θες το αστροποβρόντι που του αναστάτωσε τον ύπνο, ένιωθε μια κάποια κούραση, μια αδιόρατη μελαγχολία. Αφού έκανε το πρωινό του μπάνιο στις 7, έσκυψε και παρατήρησε το σώμα του."Ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος". Θυμήθηκε και ψιθύρισε στον εαυτό του το στίχο του Ελύτη. Μετά, σκέφθηκε πως είναι συνάδελφος με τον χρόνο και χαμογέλασε κατεργάρικα. Ο Διογένης είναι γλύπτης. Με υλικό το ξύλο, εργαλεία τα σκαρπέλα, τη ματσόλα και σφυριά, και μοντέλα όμορφες κοπέλες κατασκευάζει τα ιδιόμορφα γλυπτά του. Ιδιόμορφα για τους κάτοικους του ακριτικού νησιού όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια. Για τον υπόλοιπο κόσμο, τουρίστες, μοντέλα, αγοραστές και φρικιά τα έργα του ήταν ιδιοφυή. Το ίδιον παρέμενε ίδιο.
Σήμερα, δεν είχε κέφι για δουλειά. Έβαλε να ψήνεται ένας τούρκικος καφές και έπιασε να ξεσκονίζει τον πάγκο της ξυλογλυπτικής που είχε στήσει κάτω από το μεγάλο δέντρο. Χαμόγελασε πάλι καθώς σκέφθηκε "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του" και φαντάστηκε τον εαυτό του στον ένα πάγκο και τον συνάδελφό του, τον χρόνο, στον άλλο. Ακούμπησε τον καφέ στο ξύλινο τραπεζάκι και κάθισε στην πολυθρόνα που είχε μόνος του κατασκευάσει και την οποία ένας Ρώσος επέμενε να αγοράσει όσο-όσο πέρυσι το καλοκαίρι. Απ' αυτή τη θέση του άρεσε κάθε πρωί να αγναντεύει το πέλαγος και να μη σκέφτεται τίποτα.
Σήμερα, όφειλε ένα δώρο στον εαυτό του. Έβαλε το κασκόλ και την τραγιάσκα και κατέβηκε στην πόλη περπατώντας. Σήμερα, μετά τη χθεσινοβράδινη καταιγίδα, το μουσκεμένο χώμα ανέδυε την άνοιξη. Ο ουρανός καταγάλανος και ένα ουράνιο τόξο απ' άκρη σ' άκρη. Τι άλλο δώρο να θελήσω, αναρωτήθηκε και ένιωσε μια κάποια αγαλλίαση. Το γουργουρητό της γάτας, το γνωστό, που ένιωθε πολλές φορές. Ήταν βέβαια και το γουργουρητό της πείνας, που' χε πιει σκέτο καφέ.
"Που' σαι ρε Διογένη;" ακούστηκε η φωνή του καφετζή που έκοψε απότομα την αφηρημάδα του καλλιτέχνη μας. "Πότε θα' ρθεις ρε να μου κάνεις το μερεμέτι πού μού 'ταξες στο μαγαζί;Ε; " εξακολούθησε ο καφετζής σε πιο επιτακτικό τόνο. "Πότε θέλεις;" αντιρώτησε ο Διογένης. "Α, ρε! Εγώ πότε θέλω για εσύ που με κοροϊδεύεις ένα μήνα τώρα; Ρε σου λέω, έχω μείνει από πιατοθήκη τόσο καιρό. Παρακάλια δηλαδή θες να' ρθεις να μου τη φτιάξεις;" Ο Διογένης κούνησε αόριστα το κεφάλι. "Θα' ρθείς τη Κυριακή το πρωί που' χω κλειστά;" ξαναρώτησε ο καφετζής. "Θα' ρθώ", απάντησε ο Διογένης και απομακρύνθηκε απ' το καφενείο. Ευτυχώς. Διαφορετικά θα άκουγε τη γκρίνια της καφετζούς που κατηγορούσε τον άντρα της πως τάχα ήταν χαζομάρα να αφήσουν τον "ξυπόλητο" στο μαγαζί να μαστορεύει, ενώ εκείνοι θα βρίσκονταν οικογενειακώς στην Εκκλησία. Όμως ο καφετζής, αν και δε διαφωνούσε πως ο Διογένης ήτανε ένα λέσι και μισό, του είχε εμπιστοσύνη. Τόσα χρόνια στο νησί δεν είχε ακουστεί το παραμικρό.
Στάθηκε στο δρόμο να κάνει ένα τσιγάρο. Ο Μάρτης είναι μήνας παλαβός, παρατήρησε ο Διογένης, καθώς ο μέχρι πριν δυο λεπτά καταγάλανος ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα με λυμένο το ζωνάρι για καυγά. Ωστόσο δεν ήταν της βροχής ψιχάλες αυτό που του΄ σταζε στο πέτο αλλά η κυρα-Νίτσα που σφουγγάριζε το μπαλκόνι από πάνω του. "Α, εκεί στέκεσαι κυρ- Διογένη; Με συγχωρείς, δε σ' είδα" είπε και συνέχιζε να ρίχνει άτσαλα νερά και να τον καταβρέχει. "Καλέ, θα βρέξει αφού. Τι παιδεύεσαι με τα μπαλκόνια;" της είπε γελώντας με πειραχτικό ύφος ο Διογένης αλλά η κυρα Νίτσα έκανε πως δεν άκουσε και τρύπωσε στο σπίτι. Πέταξε κι εκείνος το σβησμένο από τα απόνερα τσιγάρο στον υπόνομο και προχώρησε κατά το βιβλιοπωλείο.
Ψυχή ζώσα δεν υπήρχε στο μαγαζί, εκτός από μια γάτα εφτάψυχη που είχε χουχουλιάσει δίπλα στη ταμειακή μηχανή. "Πού' σαι συ κουκλίτσα μου;" τη χαιρέτισε ο Διογένης και έσκυψε να την χαϊδέψει. Εκείνη την ώρα βγήκε απ' το WC ο Τάκης ο βιβλιοπώλης που μη μπορώντας να συγκρατήσει τις υποψίες και το θυμό του φώναξε "Τι κάνεις εκεί ρε;" Ο Διογένης τον κοίταξε εμβρόντητος και ίσα που ψέλλισε κάτι "τη γάτα..." Ο Τάκης όμως δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες. Έπρεπε μια και καλή να κόψει παρτίδες με τον Διογένη. Εντάξει, καλός άνθρωπος, καλλιτέχνης, σύντροφος, αν και της εξωκοινοβουλευτικής, αλλά δε μπορούσε να το παίζει και φιλανθρωπική οργάνωση για να σπονσοράρει εφ' όρου ζωής τις αναγνωστικές ορέξεις του Διογένη. Του χρωστούσε πληρωμές για καμιά δεκαριά βιβλία. Και μετά, καλός χρυσός αλλά το μόνο μπάνιο που έκανε ήταν στη θάλασσα. Το βιβλιοπωλείο μια στάλα. Αν βρίσκονταν πάνω από πέντε άτομα εκεί μέσα, κουτουλούσε ο ένας τον άλλο. Του είχανε παραπονεθεί κάποιες πελάτισσες πως...μύριζε. Κομμένα τα πολλά-πολλά. Άσε που πλησίαζαν οι εκλογές και έκανε το κορόιδο. Δε ξεκαθάριζε ότι θα τον ψηφίσει. Από τον ορυμαγδό των θυμωμένων σκέψεων του Τάκη, ευτυχώς δεν ακούστηκε τίποτα. Παρά μόνο η ερώτηση "Τι θες;"
"Σήμερα, είπα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου." απάντησε ο Διογένης αν και με κάποια συστολή.
"Να σου κάνω δώρο εννοείς", αντέταξε ο Τάκης τονίζοντας το σου.
Ο Διογένης σα να μη κατάλαβε τον κοίταξε με απορία.
"Καλά, τελοσπάντων", συνέχισε ο βιβλιοπώλης, "και προς τι η αυτο-επιβράβευση σήμερα ειδικά;"
"Γενέθλια, φίλε μου", απάντησε σχεδόν κοκκινίζοντας ο Διογένης.
"Α,μπα. Χρόνια πολλά" είπε κάπως σαν πιο μαλακωμένος ο βιβλιοπώλης. "Και τι σου μύρισε δηλαδή σήμερα; Τι τραβάει η όρεξή σου;" συνέχισε με προφανή ειρωνία.
"Είναι ένας στίχος του Ελύτη... Αν μπορούμε να βρούμε σε ποια συλλογή είναι..."
"Για πες τον να δούμε" πρότεινε ο βιβλιοπώλης που είχε αρχίσει ήδη να κορδώνεται.
"Ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος".
"Μαρίνα των βράχων" απάντησε όλος αυτοπεποίθηση ο υποψήφιος βουλευτής και ιδιοκτήτης του μοναδικού βιβλιοπωλείου του νησιού και έστειλε το Διογένη στο σχετικό ράφι.
Το εντόπισε και επέστρεψε στο ταμείο. Ο Τάκης περίμενε να δει τι δικαιολογία θα του βρει για να πάρει πάλι το βιβλίο χωρίς να πληρώσει. Ο Διογένης έβγαλε απ΄την τσέπη μια θήκη για αναπτήρα σκαλισμένη απ' τον ίδιο. Παρίστανε ένα ξωτικό που έπαιζε φλογέρα.
"Λοιπόν, κράτα αυτό ενέχειρο, φίλε μου, και την Κυριακή που θα κάνω μια δουλειά στον καφετζή, θα πάρω προκαταβολή. Από Δευτέρα θα σου δώσω τα λεφτά που σου χρωστάω."
Ο Τάκης πήρε τη ξυλόγλυπτη θήκη και κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
Στην επιστροφή για το σπίτι, δέχθηκε άλλο ένα δώρο. Η μικρούλα που ερωτεύτηκε σφόδρα πέρυσι το καλοκαίρι θυμήθηκε τα γενέθλιά του. "Δι(ο)γένη Ακρίτα, σου εύχομαι να χαράζεται όλο και πιο βαθιά το Νόημα στον κορμό της ύπαρξής σου. Σε φιλώ, Μ." Ξαφνικά η οθόνη του κινητού ανταγωνιζόταν σε κάλλος το προηγούμενο δώρο, το ουράνιο τόξο. Ήταν διπλά χαρούμενος. Τον είχε θυμηθεί και επιτέλους είχε κόψει τον πληθυντικό! Της απάντησε: "Σ' ευχαριστώ για όλα". Του απάντησε: "Όλα;" Της έγραψε: "Που με θυμήθηκες, που μου ευχήθηκες και που μου μιλάς στον ενικό!" Του απάντησε: :)
Λίγες ώρες αργότερα, ξαπλωμένος στα στρωσίδια του, της ξανάστειλε μήνυμα "Μαρίνα, από τότε που μου μίλησες στον ενικό, νιώθω πολύ έντονη στύση..." Σε λίγα λεπτά έλαβε απάντηση "Λυπάμαι πολύ για το θράσος σου. Σε παρακαλώ μην επικοινωνήσεις ξανά μαζί μου."
Ο Διογένης ένιωσε ξαφνικά τη σπηλιά να τον πλακώνει. Έσειρε την αυτοσχέδια πόρτα και βγήκε έξω. Έβρεχε πάλι και φυσούσε άγρια ο αέρας. Τράβηξε τον μουσαμά που χρησιμοποιούσε σαν υπόστεγο. Στάθηκε όρθιος αντίκρυ στη θάλασσα. Άνοιξε το βιβλίο, εντόπισε το στίχο και τον διάβασε χαμηλόφωνα.
Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Κρύωνε. Είχε πάρει να βραδιάζει και τίποτα δε θα έδινε τη θέση του στη νύχτα. Μπήκε μέσα και άναψε το φαναράκι του. Για μια στιγμή ήθελε να μη ζει σε σπηλιά, να μη νυχτώνει, να μην τον λένε Διογενή, να είναι κυνικός, να μην είναι γλύπτης κι ο χρόνος να μην είναι γλύπτης των ανθρώπων παράφορος. Αλλά τίποτα πια δε μπορούσε να αλλάξει. Γιατί έτσι τον δημιούργησα.
10/3/09
Το Γέλιο Ημών Το Επιούσιον
Την έχω παρατηρήσει.
Κάθε βράδυ ψάχνεται να γίνει κάτι να ρίξει ένα κακαριστό γέλιο.
Δε χρειάζεται καν να παραστήσω τον κλόουν.
Γελάει πια με ασήμαντα σκηνικά.
Αρκεί να κουνήσω ένα παιχνίδι της.
Κάθε βράδυ είμαι πολύ κουρασμένη αφού τη φροντίζω μόνη μου μέρα- νύχτα.
Βλέπεις, ο άντρας μας, μυαλωμένος, προκομένος αλλά διόλου λαμόγιο.
Γι' αυτό έγινε Έλληνας του εξωτερικού.
Έχουμε μείνει τα γυναικόπαιδα στα μετόπισθεν.
Δεν έχουμε οικονομική κρίση.
Έχουμε πόλεμο.
Μη το γελάς μωρό μου.
Ρίξε πάλι το γέλιο ημών το επιούσιον.
Κάθε βράδυ ψάχνεται να γίνει κάτι να ρίξει ένα κακαριστό γέλιο.
Δε χρειάζεται καν να παραστήσω τον κλόουν.
Γελάει πια με ασήμαντα σκηνικά.
Αρκεί να κουνήσω ένα παιχνίδι της.
Κάθε βράδυ είμαι πολύ κουρασμένη αφού τη φροντίζω μόνη μου μέρα- νύχτα.
Βλέπεις, ο άντρας μας, μυαλωμένος, προκομένος αλλά διόλου λαμόγιο.
Γι' αυτό έγινε Έλληνας του εξωτερικού.
Έχουμε μείνει τα γυναικόπαιδα στα μετόπισθεν.
Δεν έχουμε οικονομική κρίση.
Έχουμε πόλεμο.
Μη το γελάς μωρό μου.
Ρίξε πάλι το γέλιο ημών το επιούσιον.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)