Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εικόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εικόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
6/12/09
23/7/09
5/7/09
Τσιγάρο εγώ στο στόμα μου δεν έβαλα ούτε ένα
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Εικόνες: Fernando Botero
Video clip:Niemandsrose
4/5/09
3/2/09
Ο τόπος μας είναι κλειστός
Ο τόπος μας είναι κλειστός
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Ερμηνεία: Χορωδία 1973
Δίσκος: Ο Στρατής ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγαπανθούς
Video clip: Niemandsrose
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Ερμηνεία: Χορωδία 1973
Δίσκος: Ο Στρατής ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγαπανθούς
Video clip: Niemandsrose
31/1/09
19/11/08
13/10/08
Τι ζωή κι αυτή η εξωμήτριος
Φίλοι της μαμάς γεια σας. Είμαι το φασολάκι που έγινε άνθρωπος σιγά- σιγά. Στη φωτογραφία όταν έμοιαζα φασολάκι ήμουν γυμνό και κολυμπούσα στο αμνιακό υγρό.
Τώρα, στη φωτογραφία που έγινα ανθρωπάκι, με έχουν ντυμένο με ρούχα unisex (γιατί η μαμά μου ψιλοφρικάρει με τα στρατόπεδα των ροζ και σιέλ), αφού πρώτα κολύμπησα στο μπανάκι που είναι ενσωματωμένο στην αλλαξιέρα και πλύθηκα με βρεφικό αφρόλουτρο και με σκούπισαν με μπουρνουζοπετσέτα και μου έβαλαν αλοιφή για την πρόληψη του συγκάματος και μετά πάνα-βρακάκι κι έπειτα ζιπουνάκι κι αφού μου φόρεσαν το φορμάκι μου και μου έριξαν φυσιολογικό ορό στα ρουθούνια μου, μου έβγαλαν τα μυξάκια με μπατονέτες.
Τι μπελάς κι αυτό το μπάνιο εκτός μήτρας. Τι ζωή κι αυτή η εξωμήτριος...
Τώρα, στη φωτογραφία που έγινα ανθρωπάκι, με έχουν ντυμένο με ρούχα unisex (γιατί η μαμά μου ψιλοφρικάρει με τα στρατόπεδα των ροζ και σιέλ), αφού πρώτα κολύμπησα στο μπανάκι που είναι ενσωματωμένο στην αλλαξιέρα και πλύθηκα με βρεφικό αφρόλουτρο και με σκούπισαν με μπουρνουζοπετσέτα και μου έβαλαν αλοιφή για την πρόληψη του συγκάματος και μετά πάνα-βρακάκι κι έπειτα ζιπουνάκι κι αφού μου φόρεσαν το φορμάκι μου και μου έριξαν φυσιολογικό ορό στα ρουθούνια μου, μου έβγαλαν τα μυξάκια με μπατονέτες.
Τι μπελάς κι αυτό το μπάνιο εκτός μήτρας. Τι ζωή κι αυτή η εξωμήτριος...
16/8/08
14/8/08
3/4/08
Λισαβόνα
Padrão dos Descobrimentos (Μνημείο των Ανακαλύψεων) στην περιοχή Belem (Βηθλεέμ)
Κι αφού η μικρή Πορτογαλία βάλθηκε να ανακαλύψει τον κόσμο τον 15ο με 17ο αιώνα, έχτισε το 1940 ένα επιβλητικότατο μνημείο για να τιμήσει τους μεγάλους εξερευνητές που απέπλευσαν από τις όχθες του Τάγου, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το Μνημείο των Ανακαλύψεων.
Πορτογάλοι συνταξιούχοι σε πορεία στο κέντρο της ΛισαβόναςΚι αφού ανακαλύφθηκε η Αμερική και βρέθηκε έδαφος να ανθίσει ο καπιταλισμός, κάτι όρθια μνημεία των χαμένων εργασιακών δικαιωμάτων, πορεύονται με μαύρες, λευκές και κόκκινες σημαίες στη βέβαιη αβεβαιότητα.
Ό,τι φαίνεται17/3/08
13/3/08
Βρέχει στο Λονδίνο
Είναι πολύ όμορφα που βρέχει. Ακούω κάποια αγαπημένα instrumental χαμηλά για να μη χάνω τον ήχο της σταγόνας που φτάνει στη γη.
Θολώνει η βροχή το παράθυρο. Μόνο στο σκίουρο δεν αρέσει να γίνεται παπί.
Την αγαπάω τη βροχή ακόμα. Οι μεγάλοι δεν μουσκεύουν το στρώμα τους. Ούτε στον άστεγο αρέσει να γίνεται μούσκεμα το στρώμα του.
Είναι μαγευτική η βροχή. Είναι φθηνά τα καλλυντικά. Ο χρόνος όμως είναι χρήμα. Η μετανάστρια στέκει βαμμένη και περιμένει το λεωφορείο. Η βροχή χρωματίζεται από το πρόσωπό της και ο χρόνος της κλέβει το πορτοφόλι.
Η βροχή μου φέρνει το ουράνιο τόξο. Όπως τη σημαία του ομοφυλόφιλου που κρύβει το παράθυρό του. Και δε βλέπει τη βροχή, έξω.
Και θα το δούμε. Δε γίνεται αλλιώς.
Θολώνει η βροχή το παράθυρο. Μόνο στο σκίουρο δεν αρέσει να γίνεται παπί.
Την αγαπάω τη βροχή ακόμα. Οι μεγάλοι δεν μουσκεύουν το στρώμα τους. Ούτε στον άστεγο αρέσει να γίνεται μούσκεμα το στρώμα του.
Είναι μαγευτική η βροχή. Είναι φθηνά τα καλλυντικά. Ο χρόνος όμως είναι χρήμα. Η μετανάστρια στέκει βαμμένη και περιμένει το λεωφορείο. Η βροχή χρωματίζεται από το πρόσωπό της και ο χρόνος της κλέβει το πορτοφόλι.
Η βροχή μου φέρνει το ουράνιο τόξο. Όπως τη σημαία του ομοφυλόφιλου που κρύβει το παράθυρό του. Και δε βλέπει τη βροχή, έξω.
Και θα το δούμε. Δε γίνεται αλλιώς.
9/3/08
The kite runner
Συνήθως αποφεύγω να γράφω για ταινίες και βιβλία γιατί μου φαίνεται σαν να κάνω επίδειξη. Και φροντίζω επίσης όταν γράφω να μην κάνω name-dropping, δηλαδή να μην πετάω ονόματα, τίτλους και τσιτάτα γιατί κι αυτό είναι δείγμα ότι θέλω να κομπάσω για όσα έτυχε να δω, να διαβάσω να ακούσω. Και τις εγγλέζικες εκφράσεις, τις αποφεύγω κι αυτές (πριν ταίριαζε πιο πολύ να γράψω show off αλλά συγκρατήθηκα). Κι ούτε για τα ταξίδια μου θέλω να μιλάω. Δε θέλω να γίνομαι ανυπόφορη. Αν και τώρα μόλις έγινα, κομπάζοντας για τους αυτοπεριορισμούς μου και τη δήθεν ταπεινότητα που καλλιεργώ.
Επίσης αποφεύγω να γράφω με αφορμή την επικαιρότητα. Η βαβούρα των μμε και η ρηχότητα των ειδήσεων με αρρωσταίνει. Ενημερώνομαι αλλά θέλω να αφήνω τα γεγονότα να περάσουν από μέσα μου, να δω αν θα αφήσουν τίποτα και έπειτα να μιλήσω. Θα ήθελα να ζω στην εποχή πριν την εποχή της πληροφορίας. Όπου αντί να γράφω σε ένα blog θα φρόντιζα το εγγονάκι μου, 30 χρονών γυναίκα. Και τότε, αν είχα μια στάλα κριτική ικανότητα, θα έκλαιγα καθαρίζοντας κρεμμύδια για την ανελευθερία μου. Αλλά θα έκλαιγα κρυφά για να μην είμαι ανυπόφορη.
Ας κάνω μια εξαίρεση τώρα, μετά τη μίνι εξομολόγηση. Παίρνοντας αφορμή από την Καθαρή Δευτέρα και το πέταγμα του χαρταετού, θα γράψω δυο λόγια για μια ταινία που είδα και ακόμα δε μπορώ να αποφασίσω αν μου άρεσε, το "The kite runner", που για καλή μου τύχη βρήκα ήδη ολόκληρο review από πιο ειδικό blog από το δικό μου, το ελληνόφωνο Cinema.
Αυτό που δεν μου άρεσε καθόλου στην ταινία ήταν ότι κατέληξε να παρουσιάσει τις ΗΠΑ σαν τη γη της ελευθερίας σε κραυγαλέα αντίθεση με το Αφγανιστάν. Όπως επίσης δε μου άρεσε και το ότι ο σεναριογράφος αναγκάστηκε να στύψει το βιβλίο -πάνω στο οποίο βασίζεται- για να βγει το κινηματογραφικό σενάριο, με αποτέλεσμα να αφαιρεθεί ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της ιστορίας (η απόπειρα αυτοκτονίας του μικρού αγοριού στο τέλος). Δε μου άρεσε που κάθησε δίπλα μου ένας ηλικιωμένος κύριος που μύριζε έντονα λεβάντα και ταλκ.
Αυτό που μου άρεσε ήταν η φωτογραφία, οι ερμηνείες, η πλοκή, κάποια πλάνα με όμορφους, διακριτικούς συμβολισμούς. Μου άρεσε τέλος που σκουπίσαμε το δάκρυ μας την ίδια στιγμή με τον ηλικιωμένο κύριο και ήθελα να του χαϊδέψω το χέρι, που έλαμπε μες στο σκοτάδι πάνω στα αεροπορικά καθίσματα του σινεμά. Λες και ήμαστε έτοιμοι για προσγείωση στη γη του Αφγανιστάν. Μόνοι σαν αετοί, στο δάκρυ, χάρτινοι στη συγκίνηση.
Επίσης αποφεύγω να γράφω με αφορμή την επικαιρότητα. Η βαβούρα των μμε και η ρηχότητα των ειδήσεων με αρρωσταίνει. Ενημερώνομαι αλλά θέλω να αφήνω τα γεγονότα να περάσουν από μέσα μου, να δω αν θα αφήσουν τίποτα και έπειτα να μιλήσω. Θα ήθελα να ζω στην εποχή πριν την εποχή της πληροφορίας. Όπου αντί να γράφω σε ένα blog θα φρόντιζα το εγγονάκι μου, 30 χρονών γυναίκα. Και τότε, αν είχα μια στάλα κριτική ικανότητα, θα έκλαιγα καθαρίζοντας κρεμμύδια για την ανελευθερία μου. Αλλά θα έκλαιγα κρυφά για να μην είμαι ανυπόφορη.
Ας κάνω μια εξαίρεση τώρα, μετά τη μίνι εξομολόγηση. Παίρνοντας αφορμή από την Καθαρή Δευτέρα και το πέταγμα του χαρταετού, θα γράψω δυο λόγια για μια ταινία που είδα και ακόμα δε μπορώ να αποφασίσω αν μου άρεσε, το "The kite runner", που για καλή μου τύχη βρήκα ήδη ολόκληρο review από πιο ειδικό blog από το δικό μου, το ελληνόφωνο Cinema.
Αυτό που δεν μου άρεσε καθόλου στην ταινία ήταν ότι κατέληξε να παρουσιάσει τις ΗΠΑ σαν τη γη της ελευθερίας σε κραυγαλέα αντίθεση με το Αφγανιστάν. Όπως επίσης δε μου άρεσε και το ότι ο σεναριογράφος αναγκάστηκε να στύψει το βιβλίο -πάνω στο οποίο βασίζεται- για να βγει το κινηματογραφικό σενάριο, με αποτέλεσμα να αφαιρεθεί ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της ιστορίας (η απόπειρα αυτοκτονίας του μικρού αγοριού στο τέλος). Δε μου άρεσε που κάθησε δίπλα μου ένας ηλικιωμένος κύριος που μύριζε έντονα λεβάντα και ταλκ.
Αυτό που μου άρεσε ήταν η φωτογραφία, οι ερμηνείες, η πλοκή, κάποια πλάνα με όμορφους, διακριτικούς συμβολισμούς. Μου άρεσε τέλος που σκουπίσαμε το δάκρυ μας την ίδια στιγμή με τον ηλικιωμένο κύριο και ήθελα να του χαϊδέψω το χέρι, που έλαμπε μες στο σκοτάδι πάνω στα αεροπορικά καθίσματα του σινεμά. Λες και ήμαστε έτοιμοι για προσγείωση στη γη του Αφγανιστάν. Μόνοι σαν αετοί, στο δάκρυ, χάρτινοι στη συγκίνηση.
11/1/08
28/12/07
χορτοφάγοι (Συγκάτοικοι ΙΙΙ)
Τα Χριστούγεννα τα πέρασα με μια φίλη από Λατινική Αμερική, που ανάμεσα στα άλλα κουσούρια της που φανερώθηκαν στην 3ημερη συγκατοίκησή μας, όπως το ότι χρησιμοποιούσε την ακριβή ενυδατική μου κρέμα προσώπου για κρέμα χεριών, δεν ήξερε τι είναι το blogging και θαυμάζει την φιλανθρωπική δράση και το καλλιτεχνικό έργο της Shakira, είναι και χορτοφάγος!
Όμως για να δείξω έμπρακτα την αλληλεγγύη μου σ' αυτή την ατέλειωτη νηστεία μαγείρεψα Χριστουγεννιάτικα μπριάμ! Το οποίο βέβαια ήταν θεσπέσιο με τη συνοδεία χωριάτικης, τζατζικιού και άλλων ορεκτικών, αλλά, διάολε, δεν είχε κρεατάκι.
Την επιχειρηματολογία γύρω από την χορτοφαγία την ξέρω και τη βαριέμαι πιο πολύ από το να βλέπω μια κατσίκα να μηρυκάζει. Γι' αυτό την παρακάμπτω.
Κι εγώ έχω πέσει κατά το παρελθόν και κατά λάθος στη λούπα της χορτοφαγίας για τρεις μήνες όταν για κάποιο ανεξήγητο λόγο ένιωσα αποστροφή προς το κρέας. Ίσως βέβαια να έφταιγε που είχα περάσει εκείνο το Πάσχα στην Κρήτη όπου ο οβελίας κυκλοφορούσε ακόμα και σε γλειφιτζούρι. Κι έτσι επιστρέφοντας στο Λονδίνο έγινα vegetarian. Κατά λάθος. Ρώτησα τότε έναν φίλο μου Διατροφολόγο, με διδακτορικό στον Καναδά και σοβαρό άνθρωπο, τι μου συμβαίνει. Θα γίνω καλά; Και μου απάντησε πως τα κοριτσάκια που δε τρώνε κρέας καλά θα ήταν να ψαχτούν ως προς τη σχέση τους με τον φαλλό. Τελικά το διαλύσαμε με τον Παναγιώτη και ξανάβαλα ζαμπόν στο τοστ. Σύμπτωση.
Συνειδητοποιώντας το γελοίον του φετινού Χριστουγεννιάτικου γεύματος, ενός γεύματος χωρίς πτώμα, μου ήρθε στο μυαλό μια καταπληκτική σκηνή με τον Ρομπέρτο Μπενίνι από το Night on Earth, που επιβεβαιώνει την ατάκα του φίλου μου του Διατροφολόγου πως η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη σχετίζεται με τη διατροφή. Άρρηκτα λέμε!
Όμως για να δείξω έμπρακτα την αλληλεγγύη μου σ' αυτή την ατέλειωτη νηστεία μαγείρεψα Χριστουγεννιάτικα μπριάμ! Το οποίο βέβαια ήταν θεσπέσιο με τη συνοδεία χωριάτικης, τζατζικιού και άλλων ορεκτικών, αλλά, διάολε, δεν είχε κρεατάκι.
Την επιχειρηματολογία γύρω από την χορτοφαγία την ξέρω και τη βαριέμαι πιο πολύ από το να βλέπω μια κατσίκα να μηρυκάζει. Γι' αυτό την παρακάμπτω.
Κι εγώ έχω πέσει κατά το παρελθόν και κατά λάθος στη λούπα της χορτοφαγίας για τρεις μήνες όταν για κάποιο ανεξήγητο λόγο ένιωσα αποστροφή προς το κρέας. Ίσως βέβαια να έφταιγε που είχα περάσει εκείνο το Πάσχα στην Κρήτη όπου ο οβελίας κυκλοφορούσε ακόμα και σε γλειφιτζούρι. Κι έτσι επιστρέφοντας στο Λονδίνο έγινα vegetarian. Κατά λάθος. Ρώτησα τότε έναν φίλο μου Διατροφολόγο, με διδακτορικό στον Καναδά και σοβαρό άνθρωπο, τι μου συμβαίνει. Θα γίνω καλά; Και μου απάντησε πως τα κοριτσάκια που δε τρώνε κρέας καλά θα ήταν να ψαχτούν ως προς τη σχέση τους με τον φαλλό. Τελικά το διαλύσαμε με τον Παναγιώτη και ξανάβαλα ζαμπόν στο τοστ. Σύμπτωση.
Συνειδητοποιώντας το γελοίον του φετινού Χριστουγεννιάτικου γεύματος, ενός γεύματος χωρίς πτώμα, μου ήρθε στο μυαλό μια καταπληκτική σκηνή με τον Ρομπέρτο Μπενίνι από το Night on Earth, που επιβεβαιώνει την ατάκα του φίλου μου του Διατροφολόγου πως η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη σχετίζεται με τη διατροφή. Άρρηκτα λέμε!
15/12/07
Φωτογραφίες από το Σουδάν- Δεκέμβρης 2007
Φωτογραφίες από το Σουδάν με τη ματιά ενός φίλου μου. Που ταξιδεύει για να υπερασπίζεται ως δικηγόρος τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γι' αυτό και για άλλα πολλά του στέλνω την αγάπη και τα φιλιά μου. Πισώπλατα φιλιά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)