Ζούσαν σε ένα σπίτι με κεραμύδια κάπου στο βορειοανατολικό Λονδίνο. Ξύλινα φθαρμένα παράθυρα, μια μικροσκοπική μπλε ξύλινη πόρτα, χαλιά σε όλα τα ξύλινα πατώματα, ξύλινη εσωτερική σκάλα. Παραμυθένιο. Έτσι μου έμοιαζε, αφού τα παραμύθια με τα οποία μεγάλωσα κι εγώ, είναι γραμμένα από παραμυθάδες της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης, όπου το μπετόν δε ρήμαξε τις κατοικίες τους και όπου η βροχή φρόντισε για πελώρια δέντρα μέσα από τα οποία μπορούν να ξετρυπώνουν νεράιδες και ξωτικά. Ένα τέτοιο έβλεπες από τα παράθυρα της πρόσοψης.
Στο καθιστικό ήταν αραγμένες κάτι μαξιλάρες στα χρώματα του κυπαρισσί και του μπορντώ, που σου' κλειναν το μάτι και σου έλεγαν: έλα, σε εμένα. Ήταν και κάτι ριχτάρια στους καναπέδες που μύριζαν στικάκια ινδικά και σέρνονταν στο πάτωμα με ύφος και μυστήριο, όπως ηρωίδα σε ταινία του Νίκου Νικολαϊδη. Στον έναν τοίχο ήταν γραμμένες ατάκες φίλων που πέρασαν απ' αυτό το πολύ φιλόξενο σπίτι. Στον άλλο τοίχο δε θυμάμαι τι ήταν, κάποιο πόστερ του Μοντιλιάνι, ή μπορεί και ένα στεφάνι από αποξηραμένα λουλούδια πλάι σ' ένα ψάθινο καπέλο. Κάτι τέτοιο ωραίο θα' ταν.
Στην κουζίνα που' χε βεραμάν πλακάκια με αυτοκόλλητα αγγελάκια και μεγάλη τζαμαρία που' βλεπε στην πίσω αυλή, ήταν παρκαρισμένα δυο ποδήλατα. Στον πάγκο είχε ψωμί και στο νεροχύτη πλάι κακτάκια σε κίτρινες και κόκκινες γλαστρούλες. Στο ψυγείο είχε γαλακτομπούρεκο με φύλλο αγορασμένο από το μπακάλικο του κούρδου. Στην αυλή είχε κάρβουνα και μια σχάρα μπάρμπεκιου. Είχε και βασιλικούς.
Όταν βλέπαμε ταινία στο σπίτι τους, ο φίλος μας έφτιαχνε ποπ-κόρν με βούτυρο και αλάτι. Μας τα πρόσφερε σε αυτοσχέδια χωνάκια με κόλλες άλφα τέσσερα και μας έφτιαχνε καϊπιρίνιες με lime αν είχαμε δει μια στάλα ήλιο κατά τη διάρκεια της μέρας ή ζεστό κόκκινο κρασί με γαρύφαλλο, κανέλα κι ίσως άλλα κρυφά μυρωδικά για τον αιώνιο βρετανικό χειμώνα. Το βράδυ ξεμέναμε στο σπίτι του και κοιμόμασταν ευτυχισμένοι όπως οι καλοί στα παραμύθια.
Το πρωί είχε σταφιδόψωμα και έβρισκες καφέ σε ρομαντικά κουτάκια. Ένα πρωινό μου έδωσε το ένα ποδήλατο, καβάλησε αυτός το άλλο. Μου ζήτησε να τον ακολουθήσω ως το κανάλι. Του είπα πως θα τον ακολουθήσω, αλλά πεζή. Και θα έπαιρνα το ποδήλατο παραμάσχαλα. Είχα να οδηγήσω ποδήλατο από παιδί. Θα έπεφτα, θα τράκαρα, θα τούμπαρα, θα, θα. Δεν ήξερα να ζω σαν αυτόν τον απένταρο βασιλιά. Αλλά ξεπέρασα τους φόβους και τις αναστολές μου και πήγαμε ποδηλατάδα στο κανάλι και μια άλλη βραδιά πήγαμε σε ένα άλλο κανάλι και τραγουδούσαμε και μια άλλη φορά ξετρύπωσε το πιο cult μπιλιαρδάδικο στο κέντρο και με άφησε να πίνω μπύρες με έναν παλαβιάρη γέρο και να κοιτάω τα πολύχρωμα λαμπιόνια στο μπαρ ενώ αυτός σκόραρε με την μαύρη μπίλια, και μια άλλη φορά κλαίγαμε από τα γέλια, μια άλλη φορά είχαμε ανέβει σε κάτι δέντρα και καπνίζαμε και μια άλλη φορά παίζαμε πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο και ακούγαμε Μάλαμα και μια άλλη φορά σκαρώναμε ένα σενάριο στους καναπέδες ενός ατμοσφαιρικού lounge cafe.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν πάντοτε μια φορά που ο πιο alternative bon viveur που είχα γνωρίσει μας έδειχνε τι θα πει la vita e bella. Και μετά έφυγα για λίγο καιρό από το Λονδίνο και όταν επέστρεψα ήταν τέλη Απρίλη. Έξω ήταν άνοιξη και μέσα στο μυαλό μου καταιγίδα. Δεν ήμουν καλά. Ήμουν θυμωμένη με πολλά και με πολλούς. Τον πήρα τηλέφωνο να δηλώσω την επιστροφή μου. Σε μερικές μέρες έξω θα ήταν Πρωτομαγιά αλλά και το ορθόδοξο Πάσχα. Την ίδια μέρα. Είχε πορεία με ποδήλατα. Του τηλεφώνησα για να του πω πως εγώ με τον καλό μου θα πάρουμε τα ποδήλατα και θα πάμε Angel για τη διαδήλωση. Αλλά όμως αυτός προτίμησε να γιορτάσει το Πάσχα. Θύμωσα και μαζί του. Θα πάτε και Εκκλησία το πρωί; τον ρώτησα. Τελικά μάλλον θα πέρασαν ωραία ψήνοντας παϊδάκια στον κήπο και κόβοντας χωριάτικες σαλάτες στην χαριτωμένη κουζίνα. Τελικά εμείς προτιμήσαμε να τιμήσουμε την Πρωτομαγιά από την Ανάσταση και περάσαμε σχεδόν χάλια.
Από εκείνη τη μέρα ένα τεράστιο ερωτηματικό υψώθηκε ανάμεσα σε εμένα και τον φίλο. Και κάπως τα καταφέραμε και χαθήκαμε. Πάνε πέντε χρόνια από τότε και δε ξέρω που μου 'παν τα πέντε στο θέμα φιλία. Όμως στο τέλος μόνο ένα έμεινε. Πως ζήσαμε εμείς καλά και εμείς καλύτερα.
28/5/10
20/5/10
εντιμότατοι φίλοι μου
Δε βλέπω τηλεόραση γενικά. Τά' χουμε ξαναπεί αυτά. Δεν το κάνω από άποψη. Μάλλον πάσχω από κάποια μορφή επιληψίας που αν την έχεις δεν τη παλεύεις καθόλου να παριστάνεις τον τηλεθεατή για πολύ ώρα. Έτσι όμως, όποτε παρακολουθώ κάτι στην tv παθαίνω ό,τι και ο συμπρωταγωνιστής του Νάνι Μορέτι στο Caro diario (νομίζω): κολλάω.
Είχαν πάει οι δυο κουλτουριάρηδες φίλοι κάπου στο πουθενά για κάμπινγκ όπου φαινόταν να μην υπάρχει ψυχή ζώσα. Όμως αντίθετα με τους γελαδάρηδες στο Brokeback Mountain που οι δυο φίλοι είχαν φάει κόλλημα ο ένας με τον άλλο, ο φίλος του Μορέτι είχε κολλήσει με κάποια σαπουνόπερα εκείνη την περίοδο. Δε το είχε ομολογήσει (όπως και τα γκεόλια στο Brokeback mountain) μέχρι που διαπίστωσε πως στην αντίπερα όχθη του λόφου υπήρχε άνθρωπος. Ο φίλος του Μορέτι άρχισε, φωνάζοντας και με τον σχετικό αντίλαλο, να ρωτάει τον άνθρωπο της αντίπερα όχθης τι έγινε στα τελευταία επεισόδια του σήριαλ.
'Εβλεπα στη τηλεόραση προχτές μια συνέντευξη της Μαρίας Χαράμη που δε θυμάμαι τι ακριβώς έλεγε αλλά μιλούσε και για τη φιλία. Συγκινήθηκα και βούρκωσα. Ξαφνικά κατάλαβα πόσο πολύ έχω ξεκόψει από τους φίλους μου. Η τηλεόραση με υποβάλει τελικά. Θα την κόψω. Δε γίνεται να ζω στο βούρκο των δακρύων.
Μετά, το ίδιο βράδυ νομίζω διαπίστωσα πως έχω φτάσει αισίως το πεντακοσιοστό πρώτο ποστάκι και έναν φίλο δεν έχω κάνει μέσα από τα blogs. Ή μήπως έχω; Φοβάμαι πολύ την απομυθοποίηση που έρχεται όταν γνωρίζεις τον άλλο με σάρκα και οστά. Αλλά διαλέγεις: ή ζεις με το φόβο της απομυθοποίησης στην απομόνωση ή ζεις με την απομυθοποίηση με την ελπίδα της επανένταξης. Ναι, ήμουν τζάνκι της επικοινωνίας και πριν έρθει το διαδικτυο αυτό το κάλυπτα μέσα από τις πραγματικές επαφές με τους ανθρώπους. Μετά έγιναν διάφορα και ξέκοψα από όλους. Εδώ και πέντε χρόνια κόντεψα να γίνω Σοπενάουερ. Όχι στην ευφυία, όπως φαίνεται. Στην μισανθρωπία.
Προχτές πήγα σε μια συναυλία στην Αθήνα και συνάντησα τυχαία έναν πολύ αγαπημένο φίλο από τα χρόνια του Λονδίνου, πού' χα να τον δω 5 χρόνια. Ήταν ο πρώτος φίλος που έχασα έτσι ξαφνικά, για ψύλλου πήδημα. Μας πήδηξε ο ψύλλος. Κινδύνεψα να κάνω ψυχανάλυση και να ψάχνω ψύλλους στ' άχυρα. Όταν τον είδα ξαφνικά μπροστά μου, μου' ρθε να του σπάσω το κεφάλι και να τον αγκαλιάσω μέχρι σκασμού. Προφανώς και με πλήγωσε και μου έλειψε. Τελικά αρκέστηκα να χαμογελάω και να κοιτάω σα χαμένη.
Μετά το 501 έστειλα στη stassa ένα email με μία φωτογραφία από το "Εντιμότατοι φίλοι" μου. Που δε συνηθίζω την prive επικοινωνία. Αφού και στη stassa μια φορά ήθελα να γράψω γράμμα και το έκανα δημόσια. Την αγαπάω τη stassa γενικά επειδή τώρα που είμαι σε φάση λειψοφιλίας αυτή μετράει για δύο.
Και μου απαντάει:
Ακόμα όμως και ως Σοπενάουερ ξέρω να διαλέγω τους καλύτερους για φίλους. 'Αμα καμιά φορά πάτε για ψώνια φιλίας πάρτε μαζί. Ξέρω να σας πω μια γνώμη.
Είχαν πάει οι δυο κουλτουριάρηδες φίλοι κάπου στο πουθενά για κάμπινγκ όπου φαινόταν να μην υπάρχει ψυχή ζώσα. Όμως αντίθετα με τους γελαδάρηδες στο Brokeback Mountain που οι δυο φίλοι είχαν φάει κόλλημα ο ένας με τον άλλο, ο φίλος του Μορέτι είχε κολλήσει με κάποια σαπουνόπερα εκείνη την περίοδο. Δε το είχε ομολογήσει (όπως και τα γκεόλια στο Brokeback mountain) μέχρι που διαπίστωσε πως στην αντίπερα όχθη του λόφου υπήρχε άνθρωπος. Ο φίλος του Μορέτι άρχισε, φωνάζοντας και με τον σχετικό αντίλαλο, να ρωτάει τον άνθρωπο της αντίπερα όχθης τι έγινε στα τελευταία επεισόδια του σήριαλ.
'Εβλεπα στη τηλεόραση προχτές μια συνέντευξη της Μαρίας Χαράμη που δε θυμάμαι τι ακριβώς έλεγε αλλά μιλούσε και για τη φιλία. Συγκινήθηκα και βούρκωσα. Ξαφνικά κατάλαβα πόσο πολύ έχω ξεκόψει από τους φίλους μου. Η τηλεόραση με υποβάλει τελικά. Θα την κόψω. Δε γίνεται να ζω στο βούρκο των δακρύων.
Μετά, το ίδιο βράδυ νομίζω διαπίστωσα πως έχω φτάσει αισίως το πεντακοσιοστό πρώτο ποστάκι και έναν φίλο δεν έχω κάνει μέσα από τα blogs. Ή μήπως έχω; Φοβάμαι πολύ την απομυθοποίηση που έρχεται όταν γνωρίζεις τον άλλο με σάρκα και οστά. Αλλά διαλέγεις: ή ζεις με το φόβο της απομυθοποίησης στην απομόνωση ή ζεις με την απομυθοποίηση με την ελπίδα της επανένταξης. Ναι, ήμουν τζάνκι της επικοινωνίας και πριν έρθει το διαδικτυο αυτό το κάλυπτα μέσα από τις πραγματικές επαφές με τους ανθρώπους. Μετά έγιναν διάφορα και ξέκοψα από όλους. Εδώ και πέντε χρόνια κόντεψα να γίνω Σοπενάουερ. Όχι στην ευφυία, όπως φαίνεται. Στην μισανθρωπία.
Προχτές πήγα σε μια συναυλία στην Αθήνα και συνάντησα τυχαία έναν πολύ αγαπημένο φίλο από τα χρόνια του Λονδίνου, πού' χα να τον δω 5 χρόνια. Ήταν ο πρώτος φίλος που έχασα έτσι ξαφνικά, για ψύλλου πήδημα. Μας πήδηξε ο ψύλλος. Κινδύνεψα να κάνω ψυχανάλυση και να ψάχνω ψύλλους στ' άχυρα. Όταν τον είδα ξαφνικά μπροστά μου, μου' ρθε να του σπάσω το κεφάλι και να τον αγκαλιάσω μέχρι σκασμού. Προφανώς και με πλήγωσε και μου έλειψε. Τελικά αρκέστηκα να χαμογελάω και να κοιτάω σα χαμένη.
Μετά το 501 έστειλα στη stassa ένα email με μία φωτογραφία από το "Εντιμότατοι φίλοι" μου. Που δε συνηθίζω την prive επικοινωνία. Αφού και στη stassa μια φορά ήθελα να γράψω γράμμα και το έκανα δημόσια. Την αγαπάω τη stassa γενικά επειδή τώρα που είμαι σε φάση λειψοφιλίας αυτή μετράει για δύο.
Και μου απαντάει:
Ακόμα όμως και ως Σοπενάουερ ξέρω να διαλέγω τους καλύτερους για φίλους. 'Αμα καμιά φορά πάτε για ψώνια φιλίας πάρτε μαζί. Ξέρω να σας πω μια γνώμη.
17/5/10
12/5/10
Η πιο κατάλληλη ηλικία γάμου...
....για έναν άνδρα είναι 9 μήνες μετά το θάνατο της ελληνίδας μητέρας του.
5/5/10
28/4/10
Όταν έρθει το ελικόπτερο...
Γνωστή φυσιογνωμίστρια-μέντιουμ μοιράζεται μαζί μας τις προβλέψεις της για το μέλλον των κυβερνώντων.
Στην υποθετική ερώτηση τι θα γίνει όταν, αλά Φερνάντο Ντε Λα Ρούα, έρθει το ελικόπτερο να τους πάρει, απαντά:
Γιώργος Παπανδρέου
Φάτσα παιδιού που ζει στην άγνοια. Όταν είχε γράψει ο Σαββόπουλος το "πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά/έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα", δεν είχε γνωρίσει ακόμη το Γιώργο. Όταν είχε πει δε ο Χριστός το "μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι", τον Γιώργο είχε στο μυαλό του. Όταν έρθει το ελικόπτερο ο Γιώργος θα κοιτάζει γύρω απορημένος ενώ δεν αποκλείεται να ερμηνεύσει τα γιουχαϊσματα του κόσμου για ζητωκραυγές. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα προλάβει να επιβιβαστεί γιατί θα τον τρώει ζωντανό ο όχλος, ενώ εκείνος θα αναρωτιέται "μα τι σας έκανα;"
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Είναι φάτσα ιδανικού αυτόχειρα. Χαμηλών τόνων και δυστυχώς, για τον ίδιο, έξυπνος και εργατικός. Ζει σε λάθος χώρα. Έχει μεγάλο μέτωπο (πού'ναι σήμα κατατεθέν των αυτόχειρων), βλέμμα πληγωμένου έφηβου, χαμογελάει πολύ συγκρατημένα και έχει σχεδόν παιδική, τρεμουλιαστή φωνή. Είναι χαμηλοβλεπούσα και του' ρχεται συχνά να βάλει τα κλάματα. Ζει σε απολύτως λάθος χώρα. Το αγαπημένο του ποίημα είναι οι Μαίανδροι του Καρυωτάκη. Όταν έρθει το ελικόπτερο, θα αυτοπυρποληθεί, ουρλιάζοντας αυτό που κανένας έλληνας πολιτικός δεν έχει ξεστομίσει: "έφταιξα".
Θεόδωρος Πάγκαλος
Φάτσα ανθρώπου που πάσχει από βουλιμία παντός τύπου. Δε χορταίνει φαϊ, γκάφες, εξουσία, καθεστωτισμό, λεφτά και αντιδραστικότητα. Κρυφά θαυμάζει τον παππού του τον στρατηγό και εύχεται το ΔΝΤ να του δώσει την ευκαιρία να του μοιάσει. Το αρχαίο γνωμικό "νους υγιής εν σώματι υγιή", για τον Πάγκαλο έχει ειπωθεί. Όταν έρθει το ελικόπτερο, θα τους σπρώξει όλους να τρυπώσει πρώτος μέσα, θα φρακάρει το αεροσκάφος και θα απογειωθεί με το ένα μπούτι του Πάγκαλου να κρέμεται απόξω.
Άννα Διαμαντοπούλου
Φάτσα υβριδική: είναι η ελληνική εκδοχή της σύζευξης της Κοντολίζα Ράις με την Μάργκαρετ Θάτσερ. Υπήρξε η μούσα Leondard Pitts όταν έγραψε το "Why Women Who Succeed Are Called Bitch". Δε γνωρίζει τι σημαίνει "αδιόριστος εκπαιδευτικός", ενώ δεν γνωρίζει επίσης τι σημαίνει νιώθω συμπάθεια, ενσυναίσθηση, κατανόηση κλπ. Όταν έρθει το ελικόπτερο, θα είναι ήδη αργά. Η Άννα θα έχει εγκαταλείψει την χώρα προ πολλού με ξανθιά περούκα, ροζ γυαλιά ηλίου και πουά γοβάκια απ΄τη Βουκουρεστίου.
Ευάγγελος ή Βαγγέλης (ανάλογα το target group) Βενιζέλος
Φάτσα συνταγματολόγου. Κουβαλάει την Αλήθεια του κόσμου στις πλάτες του. Τις νύχτες ντύνεται Ναπολέων και Ντούτσε, ενώ όταν κοιμάται έχει εφιάλτες ότι είναι παλαιστής σούμο με αντίπαλο τον Πάγκαλο. Στα όνειρά του βλέπει επίσης ότι είναι ο Γολιάθ και ο ΓΑΠ ο Δαβίδ, κι ότι αντίθετα με τον βιβλικό μύθο, νικάει ο χοντρός. Το ελικόπτερο θα το οδηγεί ο ίδιος και θα πουλάει τις λιγοστές του θέσεις στη μαύρη αγορά.
Στην υποθετική ερώτηση τι θα γίνει όταν, αλά Φερνάντο Ντε Λα Ρούα, έρθει το ελικόπτερο να τους πάρει, απαντά:
Γιώργος Παπανδρέου
Φάτσα παιδιού που ζει στην άγνοια. Όταν είχε γράψει ο Σαββόπουλος το "πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά/έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα", δεν είχε γνωρίσει ακόμη το Γιώργο. Όταν είχε πει δε ο Χριστός το "μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι", τον Γιώργο είχε στο μυαλό του. Όταν έρθει το ελικόπτερο ο Γιώργος θα κοιτάζει γύρω απορημένος ενώ δεν αποκλείεται να ερμηνεύσει τα γιουχαϊσματα του κόσμου για ζητωκραυγές. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα προλάβει να επιβιβαστεί γιατί θα τον τρώει ζωντανό ο όχλος, ενώ εκείνος θα αναρωτιέται "μα τι σας έκανα;"
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Είναι φάτσα ιδανικού αυτόχειρα. Χαμηλών τόνων και δυστυχώς, για τον ίδιο, έξυπνος και εργατικός. Ζει σε λάθος χώρα. Έχει μεγάλο μέτωπο (πού'ναι σήμα κατατεθέν των αυτόχειρων), βλέμμα πληγωμένου έφηβου, χαμογελάει πολύ συγκρατημένα και έχει σχεδόν παιδική, τρεμουλιαστή φωνή. Είναι χαμηλοβλεπούσα και του' ρχεται συχνά να βάλει τα κλάματα. Ζει σε απολύτως λάθος χώρα. Το αγαπημένο του ποίημα είναι οι Μαίανδροι του Καρυωτάκη. Όταν έρθει το ελικόπτερο, θα αυτοπυρποληθεί, ουρλιάζοντας αυτό που κανένας έλληνας πολιτικός δεν έχει ξεστομίσει: "έφταιξα".
Θεόδωρος Πάγκαλος
Φάτσα ανθρώπου που πάσχει από βουλιμία παντός τύπου. Δε χορταίνει φαϊ, γκάφες, εξουσία, καθεστωτισμό, λεφτά και αντιδραστικότητα. Κρυφά θαυμάζει τον παππού του τον στρατηγό και εύχεται το ΔΝΤ να του δώσει την ευκαιρία να του μοιάσει. Το αρχαίο γνωμικό "νους υγιής εν σώματι υγιή", για τον Πάγκαλο έχει ειπωθεί. Όταν έρθει το ελικόπτερο, θα τους σπρώξει όλους να τρυπώσει πρώτος μέσα, θα φρακάρει το αεροσκάφος και θα απογειωθεί με το ένα μπούτι του Πάγκαλου να κρέμεται απόξω.
Άννα Διαμαντοπούλου
Φάτσα υβριδική: είναι η ελληνική εκδοχή της σύζευξης της Κοντολίζα Ράις με την Μάργκαρετ Θάτσερ. Υπήρξε η μούσα Leondard Pitts όταν έγραψε το "Why Women Who Succeed Are Called Bitch". Δε γνωρίζει τι σημαίνει "αδιόριστος εκπαιδευτικός", ενώ δεν γνωρίζει επίσης τι σημαίνει νιώθω συμπάθεια, ενσυναίσθηση, κατανόηση κλπ. Όταν έρθει το ελικόπτερο, θα είναι ήδη αργά. Η Άννα θα έχει εγκαταλείψει την χώρα προ πολλού με ξανθιά περούκα, ροζ γυαλιά ηλίου και πουά γοβάκια απ΄τη Βουκουρεστίου.
Ευάγγελος ή Βαγγέλης (ανάλογα το target group) Βενιζέλος
Φάτσα συνταγματολόγου. Κουβαλάει την Αλήθεια του κόσμου στις πλάτες του. Τις νύχτες ντύνεται Ναπολέων και Ντούτσε, ενώ όταν κοιμάται έχει εφιάλτες ότι είναι παλαιστής σούμο με αντίπαλο τον Πάγκαλο. Στα όνειρά του βλέπει επίσης ότι είναι ο Γολιάθ και ο ΓΑΠ ο Δαβίδ, κι ότι αντίθετα με τον βιβλικό μύθο, νικάει ο χοντρός. Το ελικόπτερο θα το οδηγεί ο ίδιος και θα πουλάει τις λιγοστές του θέσεις στη μαύρη αγορά.
Αργεί να γίνουμε Αργεντινή;
Από το βιβλίο της Naomi Klein, "The Shock Doctrine", p.165
Argentina' s experience of how the debt crisis was compounded by these other shocks was, unfortunately, typical. Raul Alfonsin took office in 1983, in the midst of the Volcher Shock, which placed the new government in crisis from day one. In 1985, inflation was so bad that Alfonsin was forced to unveil a brand-new currency, the austral, gambling that a fresh start would allow him to regain control. Within four years, prices had soared so high that massive food riots broke out, and Argentine restaurants were using the currency as wallpaper because it was cheaper than paper. In June 1989, with inflation up to 203 percent that month alone, and five months before his term was set to expire, Alfonsin gave up: he resigned and called early elections.
[....]
After the hyperinflation crisis forced Alfonsin to resign, he was replaced by Carlos Menem, a Peronist governor from a small province [...] Argentina had now a president who had run a pro-trade union campaign to revive Juan Peron nationalist economic policies. [...]
After a year in office, and under intense pressure from the IMF, Menem embarked on a defiant course of "voodoo politics". [...] Menem appointed Domingo Cavallo as his economy minister, bringing back to power the junta-era official responsible for bailing out the debts of the corporate sector. His appointment was what economists call "a signal"- an unmistakable indication, in this case, that this government would pick up and continue the corporatist experiment started by the junta. [...] So, to stabilize the money system, Cavallo quickly made massive cuts to public spending and launched another new currency, the Argentine peso, pegged to the U.S. dollar. Within a year, inflation was down to 17.5% and was virtually eliminated a few years later. [...] In the early nineties, the Argentine state sold of the riches of the country so rapidly and so completely that the project far surpassed what had taken place in Chile a decade eatrlier. [...] Menem had an even more brutal phrase for it: in a country still traumatised by mass torture, he called it "major surgery without anaesthetic".
Argentina' s experience of how the debt crisis was compounded by these other shocks was, unfortunately, typical. Raul Alfonsin took office in 1983, in the midst of the Volcher Shock, which placed the new government in crisis from day one. In 1985, inflation was so bad that Alfonsin was forced to unveil a brand-new currency, the austral, gambling that a fresh start would allow him to regain control. Within four years, prices had soared so high that massive food riots broke out, and Argentine restaurants were using the currency as wallpaper because it was cheaper than paper. In June 1989, with inflation up to 203 percent that month alone, and five months before his term was set to expire, Alfonsin gave up: he resigned and called early elections.
[....]
After the hyperinflation crisis forced Alfonsin to resign, he was replaced by Carlos Menem, a Peronist governor from a small province [...] Argentina had now a president who had run a pro-trade union campaign to revive Juan Peron nationalist economic policies. [...]
After a year in office, and under intense pressure from the IMF, Menem embarked on a defiant course of "voodoo politics". [...] Menem appointed Domingo Cavallo as his economy minister, bringing back to power the junta-era official responsible for bailing out the debts of the corporate sector. His appointment was what economists call "a signal"- an unmistakable indication, in this case, that this government would pick up and continue the corporatist experiment started by the junta. [...] So, to stabilize the money system, Cavallo quickly made massive cuts to public spending and launched another new currency, the Argentine peso, pegged to the U.S. dollar. Within a year, inflation was down to 17.5% and was virtually eliminated a few years later. [...] In the early nineties, the Argentine state sold of the riches of the country so rapidly and so completely that the project far surpassed what had taken place in Chile a decade eatrlier. [...] Menem had an even more brutal phrase for it: in a country still traumatised by mass torture, he called it "major surgery without anaesthetic".
26/4/10
Post it: Να ξεπριζωθώ!
ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου να σαπίζουν από sms, tweets και emails,
να τριγυρνούν χαράματα με το ποντίκι τους στο Google,
γυρεύοντας τη δόση τους στην πληροφόρηση,
hipsters αγγελοκέφαλοι που φλέγονταν για την ταχύτερη ουράνια σύνδεση με το αστρικό δυναμό μέσα στη μηχανή της νύχτας,
που καλωδιωμένοι και διαδικτυωμένοι και αποβλακωμένοι και καφεϊνωμένοι
ξαγρυπνούσαν ζητώντας φανταστική παρηγοριά στους φίλους του Facebook,
αρμενίζοντας πάνω απ' τις κορφές των πόλεων,
με το νου τους στα σήματα.
Που ξεγύμνωσαν τον εγκέφαλο τους στα GPS κάτω απ' τους δορυφόρους
και είδαν πάμφωτους αγγέλους
της Wikipedia να κάνουν τυπογραφικές διορθώσεις στη συλλογική γνώση.
Που πέρασαν απ' όλα τα ίντερνετ-καφέ με απαστράπτοντα ακουστικά bluetooth,
βλέποντας παραισθήσεις με avatar σε χαμηλής ανάλυσης νησιά της Second Life,
ανάμεσα σε τύπους που έπαιζαν Warcraft.
Που τους πέταξαν έξω από ehatrooms με όνειρα, με ασύρματους εφιάλτες, με megapixels, με αλκοόλ,με YouTube, με το μάτι κάγκελο.
Που μισόγυμνοι αντάλλασσαν MSN,
καίγοντας τα λεφτά τους σε παρορμητικές αγορές στο eΒαy,
τρυπώνοντας στο Πνεύμα των Καιρών μέσα από τις συνάψεις του Twitter.
Που σέρνονταν εβδομήντα ώρες nonstop από το Pandora στο Amazon, στο iPod, στο Flickr,
με ξεφωνητά
και αρχέγονες κραυγές και μάτια απλανή, «συμμετέχοντας».
Ξεπριζωθείτε!
Ξεπριζωθείτε!
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας στον ψυχαναγκασμό να τσεκάρω τα εισερχόμενα, τα newsfeeds και το Facebook
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο των δεδομένων.
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας για να αποσυνδεθούμε από την κυβερνόσφαιρα!
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας για να κατεβάσουμε ταχύτητες και να γυρίσουμε στο παρόν.
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας για να ξαναβρούμε το Ναό του Χρόνου.
Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου να σαπίζουν από sms, tweets και emails,
να τριγυρνούν χαράματα με το ποντίκι τους στο Google,
γυρεύοντας τη δόση τους στην πληροφόρηση,
hipsters αγγελοκέφαλοι που φλέγονταν για την ταχύτερη ουράνια σύνδεση με το αστρικό δυναμό μέσα στη μηχανή της νύχτας,
που καλωδιωμένοι και διαδικτυωμένοι και αποβλακωμένοι και καφεϊνωμένοι
ξαγρυπνούσαν ζητώντας φανταστική παρηγοριά στους φίλους του Facebook,
αρμενίζοντας πάνω απ' τις κορφές των πόλεων,
με το νου τους στα σήματα.
Που ξεγύμνωσαν τον εγκέφαλο τους στα GPS κάτω απ' τους δορυφόρους
και είδαν πάμφωτους αγγέλους
της Wikipedia να κάνουν τυπογραφικές διορθώσεις στη συλλογική γνώση.
Που πέρασαν απ' όλα τα ίντερνετ-καφέ με απαστράπτοντα ακουστικά bluetooth,
βλέποντας παραισθήσεις με avatar σε χαμηλής ανάλυσης νησιά της Second Life,
ανάμεσα σε τύπους που έπαιζαν Warcraft.
Που τους πέταξαν έξω από ehatrooms με όνειρα, με ασύρματους εφιάλτες, με megapixels, με αλκοόλ,με YouTube, με το μάτι κάγκελο.
Που μισόγυμνοι αντάλλασσαν MSN,
καίγοντας τα λεφτά τους σε παρορμητικές αγορές στο eΒαy,
τρυπώνοντας στο Πνεύμα των Καιρών μέσα από τις συνάψεις του Twitter.
Που σέρνονταν εβδομήντα ώρες nonstop από το Pandora στο Amazon, στο iPod, στο Flickr,
με ξεφωνητά
και αρχέγονες κραυγές και μάτια απλανή, «συμμετέχοντας».
Ξεπριζωθείτε!
Ξεπριζωθείτε!
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας στον ψυχαναγκασμό να τσεκάρω τα εισερχόμενα, τα newsfeeds και το Facebook
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο των δεδομένων.
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας για να αποσυνδεθούμε από την κυβερνόσφαιρα!
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας για να κατεβάσουμε ταχύτητες και να γυρίσουμε στο παρόν.
Ξεπριζωθείτε!
Είμαι μαζί σας για να ξαναβρούμε το Ναό του Χρόνου.
"Yelp" των Tiffany Shlain & Ken Goldberg
βασισμένο στο "Howl" του Allen Ginsberg
www.connectedthefilm.com
Από το Έψιλον της Κυριακάτικης, 25/4/10.
βασισμένο στο "Howl" του Allen Ginsberg
www.connectedthefilm.com
Από το Έψιλον της Κυριακάτικης, 25/4/10.
22/4/10
21η Απρίλη
21η Απρίλη 2011
Αντί για τανκς θα κυκλοφορούν στους δρόμους στοίβες πράσινα δανεικά δολάρια με τις κάνες τους στραμμένες κατά πάνω μας.
17/4/10
μια κρίση για όλους
Η γυναίκα, η εργαζόμενη, η μητέρα, η σύζυγος, η ελληνίδα, αυτή η καρικατούρα ανθρώπου, ξαπλώνει σε ανάκλιντρο, όπως οι φιλόσοφοι αρσενοκοίτες στο συμπόσιο του Πλάτωνα. Μόνο που, αντί νερωμένου κρασιού, της έχει προσφερθεί φρεντοτσίνο με παγάκια κι αντί χλαμύδα είχε χλαμύδια.
"Ξέρεις τι θα ήθελα να έχω τώρα;" είχε ρωτήσει αίφνης πριν λίγο καιρό το σύζυγο ενόσω εκείνος ξεφύλλιζε προσπέκτους ντελιβεράδικων.
"Τι;" της απάντησε χωμένος στα δίπτυχα και τρίπτυχα φυλλάδια δίχως να συναντήσει το βλέμμα της ως γνήσιος σύζυγος.
"Μια εξωσυζυγική σχέση", του απάντησε πολύ φυσικά.
Εκείνος σχολίασε τη δήλωση με μια σύσπαση προς τα πάνω στη μια άκρη των χειλιών που με το ταυτόχρονο σφίξιμό τους σήμαινε "τι βλακείες λες πάλι" και συνέχισε να αναζητά το κατάλληλο delivery για τον κορεσμό της βραδινής του πείνας.
Αφού σχημάτισε τον σωτήριο αριθμό στο ασύρματο τηλέφωνο και έκανε την τηλεφωνική του παραγγελία, είδε τον κόσμο πιο αγγελικά πλασμένο. Και την αγκάλιασε. Παρόλο που δε του μαγείρευε πολύ συχνά, ακόμα την αγάπαγε. Είχε ξοφλήσει πια με τον ποδόγυρο και το είχε ρίξει στον πιτόγυρο. Τελικά είδαν μαζί μισή ταινία εκείνο το βράδυ."Τώρα με την οικονομική κρίση να βγάζουν μισές ταινίες. Ειδικά για παντρεμένους που κοιμούνται στα μισά της ταινίας", σκέφθηκε ο ένας από τους δύο αλλά δε μοιράστηκε το νυσταγμένο χιούμορ με το έτερον του ήμισυ, καθώς εκείνο κοιμόταν ήδη . Τελικά αποκοιμήθηκε και το άλλο μισό. Εκείνη νηστική, εκείνος φαγωμένος. Κι ο γάμος τους φαγωμένος κι αυτός, εκοιμήθη. Τα είχε φάει τα ψωμιά του.
Κρατώντας ένα περιοδικό αστρολογίας στα δυο χέρια με τα δέκα μανικιούρ συλλογιζόταν στο ανάκλιντρο της αισθητικού. Άραγε ο Τάκης που' ναι Λέων με ωροσκόπο Ιχθύ θα την πληγώσει με τον εγωισμό, την αλλαζονία και τις ανασφάλειές του; Και το καλοκαίρι που καταφθάνει, θα ευνοήσει το δικό της ζώδιο ώστε να πάρει γενναίες αποφάσεις; Γενναία απόφαση βέβαια δε σήμαινε να μη δεχτεί τη συμφωνία της Βάρκιζας, όπου είχαν βγει ραντεβού, και να αρνηθεί την παράδοση των όπλων στον κατακτητή, τον Τάκη. Δέχτηκε τη συμφωνία του Τάκη να τονε βλέπει όσο η γυναίκα του θα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Ήταν παρασκευάστρια και δούλευε βάρδιες πολλές και κοιμόταν δικαίως στο νοσοκομείο. Γενναία απόφαση σήμαινε να του πει ότι το πρωί ο γυναικολόγος της ανακοίνωσε πως έχει χλαμύδια.
Τα τέκνα της Αφροδίτης, είτε είναι ο Έρως, είτε μωράκια, είτε νοσήματα, πάντοτε δημιουργούν μιαν αναστάτωση. Και οι γενναίες αποφάσεις απαιτούν τόλμη. Αρετή δε χρειάζεται. Έτσι της είχε πει. "Αρετή, δε χρειάζεται...." όταν του είχε κάνει δώρο ένα δεύτερο κινητό να την παίρνει τηλέφωνο και καμιά ρουφιάνα αναλυτική χρέωση να μην αποστέλλεται στην οικογενειακή του εστία. Αν τώρα είχε δεχτεί το δώρο της, θα του έστελνε μήνυμα και θα τού 'λεγε "Τάκη έχω χλαμύδια." με ύφος απειλητικό, του στυλ εσύ είσαι ο πολυγαμικός, εσύ ο φορέας, εσύ και μου τα κόλλησες τσόγλανε.
Αντίθετα, τώρα θα αναγκαστεί να καθεται σε αναμένα κάρβουνα, στη σάουνα της αισθητικού, ώσπου να τονε δει. Και θα καίγεται βέβαια, με την πυρακτωμένη βελόνα της ριζικής αποτρίχωσης, μήπως ο Τάκης της απευθύνει την ίδια κατηγορία. "Ποιος ξέρει εσύ με ποιους πηδιόσουνα πριν από μένα και μου το παίζεις πρώτη εξωσυζυγική σχέση και ιστορία..." Για την ιστορία, ο Τάκης είναι Έλληνας. Κι είχε δυο δρόμους να διαλέξει: το δρόμο της αρετής και της βλακείας. Τώρα κατάφερε να τους διαλέξει και τους δύο. Γιατί ήταν βλακεία του που έκανε αυτή τη σχέση. Έτσι σκεφτόταν. Και η Αρετή σα να διάβασε το συννεφάκι της σκέψης του αποφάσισε να γυρίσει σελίδα.
Πήγε στις τελευταίες σελίδες του περιοδικού. Μέντιουμ, χαρτορίχτρες, αστρολόγοι, χειρομάντες, καφετζούδες. Όλα τα κατακάθια στα πίσω φύλλα. Με τη μάσκα του μελλοντολόγου σου αρπάζουν το παραδάκι που κέρδισες με κόπο. Με τη μάσκα από αγριοστάφυλλο και χαλβά Φαρσάλων η Αρετή σκεφτόταν τι μπούρδες είχε ακούσει από κάτι τέτοιους. Που σου λένε ένα Άλφα και τρέχα γύρευε αν είναι αρχικό από όνομα, επώνυμο, υποκοριστικό ή nickname στο ICQ. Ή ο άλλος που βρίσκει σταυρό στο χέρι και στο ερμηνεύει για κακό σημάδι, βάσανο, λες και στα χέρια των ανθρώπων πρό Χριστού ήταν γραμμένα του Ιησού Χριστού τα πάθη και η σταύρωση. Γραμμένο τον είχαν τότε τον σταυρό. Ούτε τη σχέση της με τον Τάκη δε της βρήκαν οι αγύρτες που τη χρέωναν ένα σκασμό λεφτά και μαύρα πάντα.
Έβγαλε από τη μαύρη τσάντα το κινητό, παίρνει το νούμερο που σου λέει τα νούμερα των άλλων. Σημειώνει το νούμερο του ΣΔΟΕ και το καλεί να καταδώσει 2-3 νούμερα που την είχανε εξαπατήσει. Ο πληθυντικός του μέντιουμ είναι media. Τι ψάχνεις να βρεις; Αρχίδια, μύδια και αυτή έχει χλαμύδια. Έκανε την καταγγελία της. Να τους καταγγείλουμε όλους, να πιαστούν στη τσιμπίδα του ΣΔΟΕ, να γεμίσουν τα ταμεία του κράτους. Η Αρετή με την σκέψη αυτή κινδύνεψε να χαμογελάσει και να σπάσει η μάσκα. Της αρετής η μάσκα πάντοτε κινδυνεύει να σπάσει. Πίσω από αυτή κρύβονται τα μαύρα μπιμπίκια του καθενός. Πού' ναι καλός εκεί και κακός παραπέρα. Αυτά φιλοσόφησε σήμερα η καρικατούρα αρσενοκοίτισσα ενώ γινόταν κατά τι πιο όμορφη.
"Ξέρεις τι θα ήθελα να έχω τώρα;" είχε ρωτήσει αίφνης πριν λίγο καιρό το σύζυγο ενόσω εκείνος ξεφύλλιζε προσπέκτους ντελιβεράδικων.
"Τι;" της απάντησε χωμένος στα δίπτυχα και τρίπτυχα φυλλάδια δίχως να συναντήσει το βλέμμα της ως γνήσιος σύζυγος.
"Μια εξωσυζυγική σχέση", του απάντησε πολύ φυσικά.
Εκείνος σχολίασε τη δήλωση με μια σύσπαση προς τα πάνω στη μια άκρη των χειλιών που με το ταυτόχρονο σφίξιμό τους σήμαινε "τι βλακείες λες πάλι" και συνέχισε να αναζητά το κατάλληλο delivery για τον κορεσμό της βραδινής του πείνας.
Αφού σχημάτισε τον σωτήριο αριθμό στο ασύρματο τηλέφωνο και έκανε την τηλεφωνική του παραγγελία, είδε τον κόσμο πιο αγγελικά πλασμένο. Και την αγκάλιασε. Παρόλο που δε του μαγείρευε πολύ συχνά, ακόμα την αγάπαγε. Είχε ξοφλήσει πια με τον ποδόγυρο και το είχε ρίξει στον πιτόγυρο. Τελικά είδαν μαζί μισή ταινία εκείνο το βράδυ."Τώρα με την οικονομική κρίση να βγάζουν μισές ταινίες. Ειδικά για παντρεμένους που κοιμούνται στα μισά της ταινίας", σκέφθηκε ο ένας από τους δύο αλλά δε μοιράστηκε το νυσταγμένο χιούμορ με το έτερον του ήμισυ, καθώς εκείνο κοιμόταν ήδη . Τελικά αποκοιμήθηκε και το άλλο μισό. Εκείνη νηστική, εκείνος φαγωμένος. Κι ο γάμος τους φαγωμένος κι αυτός, εκοιμήθη. Τα είχε φάει τα ψωμιά του.
Κρατώντας ένα περιοδικό αστρολογίας στα δυο χέρια με τα δέκα μανικιούρ συλλογιζόταν στο ανάκλιντρο της αισθητικού. Άραγε ο Τάκης που' ναι Λέων με ωροσκόπο Ιχθύ θα την πληγώσει με τον εγωισμό, την αλλαζονία και τις ανασφάλειές του; Και το καλοκαίρι που καταφθάνει, θα ευνοήσει το δικό της ζώδιο ώστε να πάρει γενναίες αποφάσεις; Γενναία απόφαση βέβαια δε σήμαινε να μη δεχτεί τη συμφωνία της Βάρκιζας, όπου είχαν βγει ραντεβού, και να αρνηθεί την παράδοση των όπλων στον κατακτητή, τον Τάκη. Δέχτηκε τη συμφωνία του Τάκη να τονε βλέπει όσο η γυναίκα του θα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Ήταν παρασκευάστρια και δούλευε βάρδιες πολλές και κοιμόταν δικαίως στο νοσοκομείο. Γενναία απόφαση σήμαινε να του πει ότι το πρωί ο γυναικολόγος της ανακοίνωσε πως έχει χλαμύδια.
Τα τέκνα της Αφροδίτης, είτε είναι ο Έρως, είτε μωράκια, είτε νοσήματα, πάντοτε δημιουργούν μιαν αναστάτωση. Και οι γενναίες αποφάσεις απαιτούν τόλμη. Αρετή δε χρειάζεται. Έτσι της είχε πει. "Αρετή, δε χρειάζεται...." όταν του είχε κάνει δώρο ένα δεύτερο κινητό να την παίρνει τηλέφωνο και καμιά ρουφιάνα αναλυτική χρέωση να μην αποστέλλεται στην οικογενειακή του εστία. Αν τώρα είχε δεχτεί το δώρο της, θα του έστελνε μήνυμα και θα τού 'λεγε "Τάκη έχω χλαμύδια." με ύφος απειλητικό, του στυλ εσύ είσαι ο πολυγαμικός, εσύ ο φορέας, εσύ και μου τα κόλλησες τσόγλανε.
Αντίθετα, τώρα θα αναγκαστεί να καθεται σε αναμένα κάρβουνα, στη σάουνα της αισθητικού, ώσπου να τονε δει. Και θα καίγεται βέβαια, με την πυρακτωμένη βελόνα της ριζικής αποτρίχωσης, μήπως ο Τάκης της απευθύνει την ίδια κατηγορία. "Ποιος ξέρει εσύ με ποιους πηδιόσουνα πριν από μένα και μου το παίζεις πρώτη εξωσυζυγική σχέση και ιστορία..." Για την ιστορία, ο Τάκης είναι Έλληνας. Κι είχε δυο δρόμους να διαλέξει: το δρόμο της αρετής και της βλακείας. Τώρα κατάφερε να τους διαλέξει και τους δύο. Γιατί ήταν βλακεία του που έκανε αυτή τη σχέση. Έτσι σκεφτόταν. Και η Αρετή σα να διάβασε το συννεφάκι της σκέψης του αποφάσισε να γυρίσει σελίδα.
Πήγε στις τελευταίες σελίδες του περιοδικού. Μέντιουμ, χαρτορίχτρες, αστρολόγοι, χειρομάντες, καφετζούδες. Όλα τα κατακάθια στα πίσω φύλλα. Με τη μάσκα του μελλοντολόγου σου αρπάζουν το παραδάκι που κέρδισες με κόπο. Με τη μάσκα από αγριοστάφυλλο και χαλβά Φαρσάλων η Αρετή σκεφτόταν τι μπούρδες είχε ακούσει από κάτι τέτοιους. Που σου λένε ένα Άλφα και τρέχα γύρευε αν είναι αρχικό από όνομα, επώνυμο, υποκοριστικό ή nickname στο ICQ. Ή ο άλλος που βρίσκει σταυρό στο χέρι και στο ερμηνεύει για κακό σημάδι, βάσανο, λες και στα χέρια των ανθρώπων πρό Χριστού ήταν γραμμένα του Ιησού Χριστού τα πάθη και η σταύρωση. Γραμμένο τον είχαν τότε τον σταυρό. Ούτε τη σχέση της με τον Τάκη δε της βρήκαν οι αγύρτες που τη χρέωναν ένα σκασμό λεφτά και μαύρα πάντα.
Έβγαλε από τη μαύρη τσάντα το κινητό, παίρνει το νούμερο που σου λέει τα νούμερα των άλλων. Σημειώνει το νούμερο του ΣΔΟΕ και το καλεί να καταδώσει 2-3 νούμερα που την είχανε εξαπατήσει. Ο πληθυντικός του μέντιουμ είναι media. Τι ψάχνεις να βρεις; Αρχίδια, μύδια και αυτή έχει χλαμύδια. Έκανε την καταγγελία της. Να τους καταγγείλουμε όλους, να πιαστούν στη τσιμπίδα του ΣΔΟΕ, να γεμίσουν τα ταμεία του κράτους. Η Αρετή με την σκέψη αυτή κινδύνεψε να χαμογελάσει και να σπάσει η μάσκα. Της αρετής η μάσκα πάντοτε κινδυνεύει να σπάσει. Πίσω από αυτή κρύβονται τα μαύρα μπιμπίκια του καθενός. Πού' ναι καλός εκεί και κακός παραπέρα. Αυτά φιλοσόφησε σήμερα η καρικατούρα αρσενοκοίτισσα ενώ γινόταν κατά τι πιο όμορφη.
5/4/10
Υπάλληλος αρνήθηκε το δώρο του Πάσχα
Έλληνας εργαζόμενος αποποιήθηκε το δώρο του Πάσχα επειδή δεν...πιστεύει. Νεοδιόριστος δημόσιος υπάλληλος ζητάει να εξαιρεθεί της καταβολής του καθιερωμένου επιδόματος του Πάσχα επικαλούμενος την αθεϊα του. Μάλιστα, ο κρατικός λειτουργός, η ταυτότητα του οποίου δε μπορεί να αποκαλυφθεί προς το παρόν, με γραπτό αίτημά του προς την υπηρεσία του ζητεί να μην του καταβάλλεται στο εξής ούτε και το δώρο των Χριστουγέννων! Μολονότι το αίτημα δεν έχει εξεταστεί ακόμη από το συμβούλιο της υπηρεσίας όπου εργάζεται, έχει ήδη προκαλέσει αναστάτωση τόσο στη διοίκηση όσο και στους συναδέλφους του. Φόβοι εκφράζονται από εργαζομένους στην ίδια υπηρεσία ότι η εξαίρεση από τα επιδόματα εορτών θα δημιουργήσει σύγχυση και δεδικασμένο στην περίπτωση που εγκριθεί από το υπηρεσιακό συμβούλιο. Δεν είναι λίγοι οι συνάδελφοι του δόκιμου υπαλλήλου που θεωρούν το διάβημά του αντισυναδελφικό τονίζοντας "χρέος μας είναι να διεκδικούμε μεγαλύτερους μισθούς, και όχι να αρνούμαστε αβασάνιστα και τα πενιχρά επιδόματα που έχουμε κερδίσει." Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι εκφράστηκαν και υποψίες εάν το αίτημα του νεοδιόριστου υπαλλήλου είναι υποκινούμενο τη στιγμή μάλιστα που δίνεται αγώνας ενάντια στις περικοπές στη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων. Πάντως, αν και δε μας έγινε γνωστό το πλήρες κείμενο του ιδιότυπου... αιτήματος, οι λόγοι που επικαλείται ο αιτών αφορούν σε ζητήματα "ηθικής τάξης" όπως χαρακτηριστικά τα αναφέρει. Αν και ο εν λόγω υπάλληλος δε θέλησε να κάνει καμία δήλωση για το θέμα, έγκυρες πηγές αναφέρουν ότι θεωρεί ασύμβατη την αθεϊα του με τη λήψη επιδομάτων που αφορούν σε γιορτές του Χριστιανισμού. Απομένει να δούμε εάν θα αποποιηθεί μελλοντικά και τις αργίες λόγω ασυμβίβαστου με τα πιστεύω του. Ή μάλλον, για να είμαστε πιο ακριβείς, με τα "δεν πιστεύω" του.
18/3/10
ένστικτο επιβίωσης
ΣΚΑΙ TV.Τεράστιο ιπτάμενο φίδι.Ουρλιάζω. Αλλάζω κανάλι.ΝΕΤ.Σκληρές φορολογικές ρυθμίσεις.Τώρα θά'πρεπε να ουρλιάζω.Ανόητα ένστικτα επιβίωσης...
11/3/10
3/3/10
δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα...
...μας τρομοκρατούν.
Αφού τα μεγάλα κόμματα καλλιέργησαν το απεχθές στερεότυπο του δημόσιου υπαλλήλου, οι περικοπές τώρα εγείρουν τον ρεβανσισμό της κοινωνίας.
Το μαύρο χρήμα δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς θα φορολογήσουν. Θα το πλύνουν με μπλέ και πράσινους κόπρους;
Η σάπια νεοελληνική νοοτροπία αλλάζει με μέτρα; Φορολογείται η κουτοπονηριά κ' η γραψαρχιδίαση;Όσοι τις έχουν σε μεγάλες ποσότητες να πλερώ.
Μαζί με τις περικοπές στα δώρα του πάσχα και των χριστουγέννων, μπορούν να περικόψουν και το θρησκεύεσθαι; Always look on the bright side of life:Αφού δε θά 'χουμε λεφτά για λαμπάδες, γαλοπούλες κ' έλατα, μήπως να κόψουμε και τα ΧΟ έθιμα;
Εμείς θα μετράμε και το κουκί τώρα και κάποιοι θα κερδοσκοπούν στις πλάτες μας. Άλλο κρίση κι άλλο Κροίσοι.
Κάποιοι δέχονται τα μέτρα για να μη χρεοκοπήσουμε και άλλοι ποντάρουν στη χρεοκοπία. Άλλο πατρίδα άλλο παρτίδα.
Οι καιροί προστάζουν: Όποιο κράτος έχει ταξική ψαλίδα να πάει να....κουρευτεί.
Κ' αυτός ο ΓΑΠ 2' μίλησε στον Παπούλια δε μπορούσε να δείξει λίγη εγκράτεια στα μαργαριτάρια ; Σε περίοδο λιτότητας είμαστε!
Πανελλήνιο Σοσιαληστρικό Κίνημα:πρώτα σου έκανε διάρρηξη ύπουλα και τώρα σε ληστεύει με το πιστόλι στον κρόταφο.
Αφού τα μεγάλα κόμματα καλλιέργησαν το απεχθές στερεότυπο του δημόσιου υπαλλήλου, οι περικοπές τώρα εγείρουν τον ρεβανσισμό της κοινωνίας.
Το μαύρο χρήμα δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς θα φορολογήσουν. Θα το πλύνουν με μπλέ και πράσινους κόπρους;
Η σάπια νεοελληνική νοοτροπία αλλάζει με μέτρα; Φορολογείται η κουτοπονηριά κ' η γραψαρχιδίαση;Όσοι τις έχουν σε μεγάλες ποσότητες να πλερώ.
Μαζί με τις περικοπές στα δώρα του πάσχα και των χριστουγέννων, μπορούν να περικόψουν και το θρησκεύεσθαι; Always look on the bright side of life:Αφού δε θά 'χουμε λεφτά για λαμπάδες, γαλοπούλες κ' έλατα, μήπως να κόψουμε και τα ΧΟ έθιμα;
Εμείς θα μετράμε και το κουκί τώρα και κάποιοι θα κερδοσκοπούν στις πλάτες μας. Άλλο κρίση κι άλλο Κροίσοι.
Κάποιοι δέχονται τα μέτρα για να μη χρεοκοπήσουμε και άλλοι ποντάρουν στη χρεοκοπία. Άλλο πατρίδα άλλο παρτίδα.
Οι καιροί προστάζουν: Όποιο κράτος έχει ταξική ψαλίδα να πάει να....κουρευτεί.
Κ' αυτός ο ΓΑΠ 2' μίλησε στον Παπούλια δε μπορούσε να δείξει λίγη εγκράτεια στα μαργαριτάρια ; Σε περίοδο λιτότητας είμαστε!
Πανελλήνιο Σοσιαληστρικό Κίνημα:πρώτα σου έκανε διάρρηξη ύπουλα και τώρα σε ληστεύει με το πιστόλι στον κρόταφο.
κοντομνήμηδες
Μα τι πάθανε οι ελληνάρες απανταχού της οικουμένης με το εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Focus ;
Δεν μπορεί δηλαδή ένα ΑΜΕΑ (Άγαλμα με Ειδικές Ανάγκες) να κάνει άσεμνες χειρονομίες;
Μα πού πήγε όλο μας το χιούμορ και το προοδευτικό πνεύμα όταν τα δανέζικα σκιτσάκια ενόχλησαν τους μουσουλμάνους;
Τελικά ναι: την έχουμε πολύ κοντή εμείς οι έλληνες την μνήμη.
Δεν μπορεί δηλαδή ένα ΑΜΕΑ (Άγαλμα με Ειδικές Ανάγκες) να κάνει άσεμνες χειρονομίες;
Μα πού πήγε όλο μας το χιούμορ και το προοδευτικό πνεύμα όταν τα δανέζικα σκιτσάκια ενόχλησαν τους μουσουλμάνους;
Τελικά ναι: την έχουμε πολύ κοντή εμείς οι έλληνες την μνήμη.
20/2/10
Τώρα πια τίποτα δε μας σκόνη...
Οι μετανάστες φέρανε μαζί τους και τη σκόνη
μπατσοι, γουρούνια δολοφόνοι
- Ποιοι κρύβονται πίσω από το σημερινό καιρικό φαινόμενο στην πρωτεύουσα;
Οι Μασκόνοι!
- Πού θα ψήσουν την Κυριακή οι Αθηναίοι τα μπριζολάκια τους;
- Ποιο γκρουπάκι θα ανοίξει την αντιρατσιστική συναυλία σήμερα στο Σύνταγμα;
- Πώς μοιάζει η γυναίκα του Χάρου;
- Τι είναι η σκόνη που έρχεται από την Αφρική;
- Μετά τις επιχειρήσεις "σκούπα" πώς θα αντιμετωπίσει το κράτος το μεταναστατευτικό...ρεύμα;
- Πώς λένε τη σιχαμένη σκόνη που έρχεται από την Ιταλία;
Μπερλουσκόνι.
17/2/10
έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Μεσημέρι Καθαρής Δευτέρας στου Φιλοπάππου. Αγκαλιά με ένα ελληνόπουλο ενάμιση έτους. Του δείχνουμε τον Παρθενώνα. "Τι είναι αυτό;"τη ρωτάμε. Ο Παρθενώνας της απαντάμε οι ίδιοι. Έπειτα τη ρωτάμε "πού είναι ο Παρθενώνας;" Μας τον δείχνει.
Περπατάμε στο λόφο. Οι μετανάστες πολλοί. Μάλλον περισσότεροι από τους ντόπιους. Περπατάω και ακούω τη διαβάτισσα της αντίθετης κατεύθυνσης "...και μετά λένε πως αν τους δώσουν δικαίωμα ψήφου θα γίνουν Έλληνες..." Παρακολουθώ αντίστροφα τη νοερή πορεία της υπαινικτικά διατυπωμένηες δυσοίωνης πρόβλεψης της ελληνίδας θείτσας: από το βλέμμα της στην πηγή του κακού. Οι μετανάστες τρώνε χοτ ντογκ και σουβλάκια την πρώτη μέρα της σαρακοστής. Σα δε ντρέπονται.
Απόγευμα Καθαρής Δευτέρας στην παραλία Γλυφάδας. Στην ποδιά μου το εδώ και ενάμιση χρόνο ελληνόπουλο. Την ταϊζω μοσχαράκι με λαχανικά και τη ρωτάω "πού είναι ο Παρθενώνας;" Κοιτάει τριγύρω και μου δείχνει την πολυκατοικία απέναντι, στη Ποσειδώνος.
Φέρνω στο νου μου τη γιγαντοαφίσσα της Μελίνας στη στάση Ακρόπολη του μετρό. Ο Ζυλ Ντασσέν ήταν πιο Έλληνας κι από την ίδια, είχε πει, μολονότι εκείνη πρέπει να είχε τερματίσει το ελληνόμετρο. Αφού γεννήθηκε Ελληνίδα και έζησε ως τέτοια.
Τελικά γεννιέσαι Έλληνας ή γίνεσαι; Γίνεται να γίνεσαι αν γεννιέσαι Πακιστανός μπασκλασαρία και δε γεννιέσαι Γάλλος αστός; Τελικά μαλάκας εθνικιστής γεννιέσαι ή γίνεσαι; Πάντως ότι γίνεσαι, γίνεσαι. Το κακό έχει παραγίνει. Κι ο Παρθενώνας δεν είναι παρά ένα κτίριο στο βάθος του ορίζοντα μας λέει το γεννημένο ελληνόπουλο.
Περπατάμε στο λόφο. Οι μετανάστες πολλοί. Μάλλον περισσότεροι από τους ντόπιους. Περπατάω και ακούω τη διαβάτισσα της αντίθετης κατεύθυνσης "...και μετά λένε πως αν τους δώσουν δικαίωμα ψήφου θα γίνουν Έλληνες..." Παρακολουθώ αντίστροφα τη νοερή πορεία της υπαινικτικά διατυπωμένηες δυσοίωνης πρόβλεψης της ελληνίδας θείτσας: από το βλέμμα της στην πηγή του κακού. Οι μετανάστες τρώνε χοτ ντογκ και σουβλάκια την πρώτη μέρα της σαρακοστής. Σα δε ντρέπονται.
Απόγευμα Καθαρής Δευτέρας στην παραλία Γλυφάδας. Στην ποδιά μου το εδώ και ενάμιση χρόνο ελληνόπουλο. Την ταϊζω μοσχαράκι με λαχανικά και τη ρωτάω "πού είναι ο Παρθενώνας;" Κοιτάει τριγύρω και μου δείχνει την πολυκατοικία απέναντι, στη Ποσειδώνος.
Φέρνω στο νου μου τη γιγαντοαφίσσα της Μελίνας στη στάση Ακρόπολη του μετρό. Ο Ζυλ Ντασσέν ήταν πιο Έλληνας κι από την ίδια, είχε πει, μολονότι εκείνη πρέπει να είχε τερματίσει το ελληνόμετρο. Αφού γεννήθηκε Ελληνίδα και έζησε ως τέτοια.
Τελικά γεννιέσαι Έλληνας ή γίνεσαι; Γίνεται να γίνεσαι αν γεννιέσαι Πακιστανός μπασκλασαρία και δε γεννιέσαι Γάλλος αστός; Τελικά μαλάκας εθνικιστής γεννιέσαι ή γίνεσαι; Πάντως ότι γίνεσαι, γίνεσαι. Το κακό έχει παραγίνει. Κι ο Παρθενώνας δεν είναι παρά ένα κτίριο στο βάθος του ορίζοντα μας λέει το γεννημένο ελληνόπουλο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)