Ξεριζώνω τις λέξεις μία μία απ' το λαρύγγι μου...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Θοδωρή Ηλιόπουλο

«ΠΗΡΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ «ΔΕΚΕΜΒΡΗ», ΚΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ ΤΑ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ»


Οκτώ μήνες προφυλακισμένος για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, τον τελευταίο και σε απεργία πείνας. Η αναμενόμενη αποφυλάκιση τον Ιούλιο δεν ήρθε, το θέατρο παραλόγου των κατηγοριών συνεχίστηκε και ο Θοδωρής παραμένει έγκλειστος. Αλλά αγωνιστής. Αυτή τη φορά «όπλο» του, το ίδιο του το σώμα. Μας μίλησε τηλεφωνικά από τις φυλακές Κορυδαλλού. Εκεί απ' όπου βλέπει το εκδικητικό πρόσωπο του κράτους, την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, αλλά και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά. Επιμένοντας στην αθωότητά του και στα πιστεύω του. Πληρώνοντας ακριβά και για τα δυο.

Ακούω τη φωνή του με διακοπές από μεγάφωνα που ουρλιάζουν διαταγές και παραγγέλματα στους φυλακισμένους του Κορυδαλλού. Είναι εξαιρετικά ευγενής, χαμηλών τόνων, δυνατός μέσα στην αδυναμία του. Εύθραυστος πια, αλλά αποφασισμένος, στην καρδιά του Αυγούστου που δεν υπάρχουν ειδήσεις, δίνει τη μάχη για την ελευθερία του με το μοναδικό όπλο που του έχει απομείνει: το ίδιο του το σώμα. Για πάνω από ένα μήνα, ο μοναδικός τώρα πια φυλακισμένος του Δεκέμβρη, είναι σε απεργία πείνας. Παρόλο που έχει χάσει 12 κιλά, η πίεσή του έχει πέσει και παθαίνει υπογλυκαιμικά σοκ και παρόλο που οι γιατροί επιμένουν πως τώρα πια μπορεί να πάθει μη αναστρέψιμες βλάβες σε ζωτικά όργανά του, η διεύθυνση των φυλακών αρνείται να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο. Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος δηλώνει αθώος. Ενας όμηρος.

Το κράτος σε διώκει για ποινικά αδικήματα, κακουργήματα και πλημμελήματα, και σε θεωρεί τόσο επικίνδυνο που δεν σε αποφυλακίζει με περιοριστικούς όρους. Πώς νιώθεις γι' αυτό;

«Από τις 18 Δεκεμβρίου βρέθηκα πρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου. Με συνέλαβαν στο σωρό, καθώς περπατούσα στην Ακαδημίας με τους φίλους μου. Πέντε διμοιρίες των ΜΑΤ κύκλωσαν καμιά 10αριά ανθρώπους. Αρχισα να τρέχω και δυο από αυτούς με πρόλαβαν, με πέταξαν κάτω κι άρχισαν να με κλωτσάνε στο κεφάλι ουρλιάζοντας "τώρα θα δεις τι θα πάθεις". Δεν είχα ιδέα τι θα μπορούσα να πάθω. Τελικά, αυτό που έπαθα είναι πως βρέθηκα κατηγορούμενος για τρία κακουργήματα. Σύμφωνα με την ανακρίτρια, ήμουν τη στιγμή της σύλληψής μου έξω από τη Νομική και πέταγα μολότοφ. Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει γι' αυτό είναι των δυο ΜΑΤατζήδων που με συνέλαβαν. Οταν δε η ανακρίτρια τους ρώτησε αν θα με αναγνώριζαν στο δρόμο κι εκείνοι απάντησαν θετικά, η ανακρίτρια σήκωσε το δάχτυλο, με έδειξε και τους είπε "αυτός είναι;". Με έδωσε δηλαδή η ίδια. Φυσικά και οι ΜΑΤατζήδες... με αναγνώρισαν. Από τότε δεν με αποφυλακίζουν γιατί στην πραγματικότητα με χρειάζονται ως όμηρο. Από τους συλληφθέντες λίγοι είναι αυτοί που πήραν θέση για το Δεκέμβρη. Δεν λέω ότι ήταν υποχρεωμένοι. Εγώ πήρα θέση κι αντιμετωπίζω τα αντίποινα του κράτους».

Πώς έζησες τα γεγονότα του Δεκέμβρη;

«Ο πατέρας μου είναι στα τελευταία του κι έχει αλτσχάιμερ κι η μάνα μου είναι 83 χρόνων και δεν μπορεί να τον φροντίσει. Για αυτό μπόρεσα να κατέβω στους δρόμους δυστυχώς μόνο δυο φορές. Ηταν μια πολύ καλή ευκαιρία να συζητήσεις και να προβληματιστείς, να προτείνεις λύσεις, να ανταλλάξεις ιδέες. Κάποιοι, άδηλων συμφερόντων, διαβάζουν τα γεγονότα σαν τις κλαίουσες ιτιές, κλαυθμηρίζουν για τον όλεθρο και την καταστροφή. Ομως ο Δεκέμβρης γέννησε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και, κυρίως, ξεκόλλησε τα παιδιά από τα playstations και τα internet cafe. Είναι αφελές κι άδικο να λες πως τα παιδιά βγήκαν στο δρόμο μόνο για να εκτονώσουν την οργή τους. Τα ιδανικά και τα όνειρά τους διεκδίκησαν».

Ποια ήταν η αντίληψή σου για το κράτος πριν και ποια είναι τώρα;

«Αν σου πω, θα με κλείσουν ισόβια... Αστειεύομαι. Δεν θέλω να βάζω ταμπέλες στον εαυτό μου τύπου αναρχικός ή αντιεξουσιαστής. Είμαι οραματιστής της άμεσης δημοκρατίας, του συν-αποφασίζειν και συν-πράττειν. Κατά την εφηβεία μου, είχα γοητευτεί με τη φιλοσοφία του αναρχισμού από τον Ζήνωνα και τους κυνικούς φιλόσοφους μέχρι τον Ενρίκο Μαλατέστα. Ακόμη και σήμερα, παραμένω γοητευμένος. Αγωνίζομαι για έναν διαφορετικό κόσμο. Οχι με μολότοφ και πέτρες, αλλά με ιδέες και κείμενα. Δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος στον οποίο το κράτος δείχνει το εκδικητικό του πρόσωπο. Αυτό που τους ενοχλεί, αυτό που καταστέλλουν δεν είναι η δράση μου, αλλά η στάση μου και η άποψή μου. Μου φόρτωσαν ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, αγνόησαν τις αποδείξεις που προσκόμισα για την αθωότητά μου. Το θέμα για το κράτος είναι ότι επιμένω να σκέφτομαι. Και να σκέφτομαι διαφορετικά. Υπό αυτή την έννοια, αύριο το πρωί μπορείς να βρεθείς στη θέση μου, εσύ κι ο οποισδήποτε».

Φοβάσαι τώρα πια τη χώρα που τη λένε Ελλάδα;

«Οχι. Είναι τρομακτικό να περπατάς στην Ακαδημίας και μετά να βρίσκεσαι σε ένα κελί για μήνες, αλλά έχω τόσο μεγάλη επιθυμία να ζήσω που δεν φοβάμαι. Κι επίσης, εκτός από την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, βλέπω και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά».

Γιατί επέλεξες την απεργία πείνας;

«Οταν κάποιος ξεκινάει απεργία πείνας, κανονικά πρέπει να τον εξετάσει οδοντίατρος -τα δόντια παθαίνουν πρώτα ζημιά- και ψυχίατρος για να αποδειχθεί ότι δεν είναι αυτοκαταστροφικός. Παρόλο που αυτό δεν έγινε στην περίπτωσή μου, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως δεν είμαι αυτοκτονικός, δεν θέλω καθόλου να πεθάνω. Ούτε θέλω να πάθω κάποια ανήκεστο βλάβη που θα με αφήσει ανάπηρο για όλη μου τη ζωή. Βεβαίως, όπως μου εξήγησε η γιατρός που με παρακολουθεί, μετά την 30ή ημέρα απεργίας, αρχίζουν τα πολύ σοβαρά προβλήματα, μπορεί να εκπέσουν ζωτικά σου όργανα. Ομως πραγματικά δεν μου έχει μείνει άλλος τρόπος. Το σώμα μου είναι το ύστατο όπλο».

Η απεργία πείνας φλερτάρει με το θάνατο;

«Κάθε τι φλερτάρει με το θάνατο. Αν είσαι μετανάστης, μια επίσκεψη στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα μπορεί αυτομάτως να σημάνει και το θάνατό σου. Ή αν είσαι εργάτης σε κάποιο εργοστάσιο. Ή αν είσαι ποδηλάτης στους δρόμους της Αθήνας. Η απεργία πείνας σε φέρνει μερικά βήματα πριν το θάνατο, αλλά και πιο κοντά στην ελευθερία. Ως ξένος που είμαι στον κόσμο των αφεντικών, ως εργάτης, ως ποδηλάτης δεν φοβήθηκα το θάνατο. Ως απεργός πείνας ζω με την ελπίδα της απελευθέρωσης κι όχι με το φόβο του θανάτου».

Είσαι ερωτευμένος, ετοιμαζόσουν για την απελευθέρωσή σου τον Ιούλιο κι ένα κοινό σπίτι με την αγαπημένη σου. Τι λέτε τώρα;

«Μιλάμε καθημερινά ατελείωτες ώρες, μου γράφει και της γράφω, σχεδιάζουμε τη ζωή μας μετά. Είμαστε πολύ δεμένοι οι δυό μας, τα αντιμετωπίζουμε σαν ομάδα. Η φυλακή ορίζει την ελευθερία του σώματος, όχι της ψυχής σου. Κάθε φορά που κλείνουμε το τηλέφωνο, εκείνη μου λέει venceremos. Είμαστε νέοι, ερωτευμένοι κι έχουμε τόσα όμορφα πράγματα να ζήσουμε μαζί. Και θα νικήσουμε».

Τι όνειρα βλέπεις;

«Στην αρχή έβλεπα εφιάλτες. Με καθημερινό αγώνα, κατάφερα όχι μόνο να αποβάλω οτιδήποτε θα μπορούσε να με τσακίσει, αλλά να βλέπω όνειρα με δύναμη και χαρά. Εχω επιλέξει να ζήσω δημιουργικά αυτό το επεισόδιο της ζωής μου».

Τι έμαθες στη φυλακή;

«Κάθε φυλακή είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Βλέπεις από καταδικασμένους για οικονομικά εγκλήματα που κι εδώ τους ενδιαφέρει να κάνουν μπίζνες, μέχρι παιδεραστές. Αλλά βλέπεις και πολλούς αθώους, ανθρώπους που δεν είχαν χρήματα για έναν καλό δικηγόρο ή για να πληρώσουν την εγγύηση. Πριν μπω μέσα ήμουν απόλυτος, πίστευα πως... οι κακοί είναι στη φυλακή. Εδώ όμως αναγκάζεσαι να καταλάβεις πως το κακό είναι σχετικό, να παραδεχθείς πως δυνητικά φονιάς θα μπορούσε να είναι ο καθένας σε μια δοσμένη συγκυρία.

»Υπάρχουν τα πάντα μέσα μας. Στη φυλακή μαθαίνεις καινούριους κώδικες και, κυρίως, να μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Και μερικούς τρόπους οι οποίοι σου διευκολύνουν τη ζωή. Εδώ ζεις με τα ελάχιστα. Αυτά που έξω θεωρούμε σκουπίδα, μέσα είναι χρήσιμα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι για να καλύψεις τα ράφια με κουρτίνα, χρησιμοποιείς αντί για κόλλα καμμένες μπατονέτες;"

Οι συγκρατούμενοί σου πώς σε αντιμετωπίζουν;

«Ανέκαθεν υπήρχε σεβασμός για τους πολιτικούς κρατούμενους από τους ποινικούς, αν και δεν θέλω να κάνω διαχωρισμό. Ολοι είμαστε έγκλειστοι κι έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα. Κι εμείς, αν και πολιτικοί, αντιμετωπίζουμε το ποινικό δίκαιο. Οι συγκρατούμενοί μου μού συμπαρίστανται.

»Ο Νίκος Τσουβαλάκης άρχισε κι αυτός απεργία πείνας την ίδια μέρα με εμένα σε ένδειξη αλληλεγγύης. Αλλοι κρατούμενοι κάνουν αποχή συσσιτίου. Οι περισσότεροι με στηρίζουν με απλές καθημερινές πράξεις: με επισκέπτονται στο κελί, μου δανείζουν βιβλία, μου παραχωρούν τη σειρά τους στο τηλέφωνο».

Πώς είναι το κελί σου;

«Είσαι 18 ώρες το 24ωρο κλεισμένος μέσα σε ένα χώρο το πολύ 8 τετραγωνικά μέτρα μαζί με άλλους τρεις. Η θέρμανση δεν επαρκεί. Κατσαρίδες και αρουραίοι κάνουν συχνά την εμφάνισή τους. Οι τουαλέτες βρίσκονται σε ένα υπόγειο με σπασμένα τζάμια και κρύο νερό».

Οι κρατούμενοι λένε πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο χρόνος. Πώς περνάς τις μέρες σου;

«Υπάρχει η θεωρία πως όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο πιο γρήγορα φυλακή βγάζεις. Εγώ υποστηρίζω ότι όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο λιγότερο ζεις. Τώρα πια που δεν μπορώ να περπατήσω, διαβάζω στο κελί, γράφω, ζωγραφίζω, ακούω μουσική, φτιάχνω χειροποίητες κατασκευές από φθηνά υλικά».

Τι σε εμπνέει;

«Οι διάδρομοι, τα κάγκελα και τα συρματοπλέγματα. Ολα αυτά μ' έβαλαν στη διαδικασία να δημιουργήσω μια άλλη πραγματικότητα από λέξεις και ζωγραφιές».

Τι θα έλεγες αν είχες μπροστά σου τον υπουργό Δικαιοσύνης;

«Ενα ποίημα του Τίτου Πατρίκιου:

Ξεριζώνω τις λέξεις μία μία απ' το λαρύγγι μου
αν στάζουν αίμα
τύλιξτες στο μαντήλι σου
τύλιξτες με μπαμπάκι
ή πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα και πες: 'έτσι τα λέει, για εντύπωση'.
Κάνε επιτέλους ό,τι θες.
Ομως δεν φτάνει πια η σιωπή.
Δεν φτάνουν πια τα λόγια .
Ξεριζώνω μία μία σκέτες λέξεις
και σου τις στέλνω.

Πώς ονειρεύεσαι τη ζωή σου μετά τη φυλακή;

«Απλή ως προς το ζην, πολύπλοκη ως προς τη σκέψη, και θέλω να κάνουμε ένα πιτσιρίκι που δεν θα μ' αφήνει σε ησυχία!»

Επειτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία, θα ξαναβγείς στους δρόμους;

«Φυσικά. Με τη μόνη διαφορά ότι θα είμαι πανέτοιμος να αντιμετωπίσω το στημένο κατηγορητήριο. Αλλωστε, πάντα έβγαινα στο δρόμο με μοναδική κουκούλα το πρόσωπό μου».


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ (dida@enet.gr)
Ελευθεροτυπία

Φάτα Μοργκάνα

Φάτα Μοργκάνα
Ποίηση: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Μαρίζα Κωχ
Ερμηνεία: Μαρίζα Κωχ

Greed-ings

Εγώ επιθυμώ
Εσύ επιθυμείς
Αυτός/ή επιθυμεί
περισσότερους followers στο twitter,
περισσότερους followers στα blogs μας
περισσότερους αναγνώστες στα blogs μας
περισσότερους σχολιαστές στα blogs μας
περισσότερους google readers
περισσότερους φίλους στο facebook
περισσότερες επαφές στους messenger
περισσότερες γνωριμίες στα fora
περισσότερες διευθύνσεις email στην λίστα μας
περισσότερους subscribers στο youtube μας
αλλά στο τέλος της μέρας μπορεί να μην έχουμε ένα φίλο.
...φίλος- φίλος έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης.

Ποιος; Εγώ!

Τα δικά της παιδικά χρόνια καταγράφονται μέρα με τη μέρα. Ούτε ένα χρόνο ζωής δεν έχει στις πλάτες της αλλά το υλικό για να αναπαραστήσει πολύ αργότερα τη βρεφική της ηλικία είναι ήδη πλούσιο. Πέρα από τις εκατοντάδες εκτυπωμένες και ψηφιακές φωτογραφίες, τα βίντεο και τα ενθύμια, διατηρώ και ένα ημερολόγιο για χάρη της. Τόσες εικόνες, τόσα πράγματα, τόσες λέξεις. Σε έντεκα μήνες.

Έχω ελάχιστες φωτογραφίες από τα παιδικά μου χρόνια. Βίντεο κανένα. Την αναπαριστώ με θρύλους. Ένας θρύλος λέει πως 9 μηνών μίλησα. Είπα "μύλο". Νομίζω πως θυμάμαι τη στιγμή που η Μαρία, ένα κορίτσι απ΄τη γειτονιά, έσκυβε πάνω μου και μου έδειχνε έναν εξαεριστήρα τοίχου επιμένοντας "μύλο", "μύλο", ώσπου τό'πα. Ένας άλλος θρύλος λέει πως 12 μηνών περπάτησα. Νομίζω πως θυμάμαι στο χωλ τη μαμά και άλλη μια γυναίκα, που μάλλον θα'ταν η αδελφή της, να μου κάνουν έλα- έλα, ώσπου περπάτησα στις αγκαλιές τους. Κι ένας άλλος θρύλος λέει πως 13 μηνών μου έλεγε η μαμά μου "φεγγαράκι μου..." και συμπλήρωνα "αμπό", "φέγγε μου..." συνέχιζε, "πατώ" συμπλήρωνα. Νομίζω πως δε θυμάμαι τίποτα απ' αυτή την σκηνή. Αλλά οι θρύλοι δε χρειάζεται πάντα να'ναι εικονογραφημένοι.

Τέλος ένας ακόμα θρύλος λέει πως ήμουν δυο και κάτι χρονών περίπου όταν τραγουδούσα "Τέρμα τα παράπονα, τέρμα κι οι καημοί". Νομίζω θυμάμαι εμένα στη βεράντα και τη γειτόνισσα με το τρανζιστοράκι στην αυλή της διπλανής μονοκατοικίας να ακούει τις μεγάλες επιτυχίες της εποχής. Και νομίζω θυμάμαι να με ανεβάζουν πάνω στο τραπέζι για να το τραγουδήσω και να το χορέψω. Ποιος; Εγώ! Που απόψε, πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια βρήκα και άκουσα ξανά το χιτάκι της Λίτσας Διαμάντη κι αντί να γελάσω και να χαρώ, έκλαιγα και έκλαιγα και έκλαιγα. Ποιος; Εγώ! Η μαμά της...

Τώρα ήρθες μάτια μου, μάτια μου, εσύ
τέρμα τα παράπονα, τέρμα κι οι καημοί...

goodmoron!

"Uh, to us, those goody-good people who worked shitty jobs for bum paychecks and took the subway to work every day, and worried about their bills, were dead. I mean they were suckers. They had no balls".

Henry Hill από τη ταινία Goodfellas.

Και για να μην έχουν να μου πουν οι ανόνυμους-ανόνυμους για τα εγγλέζικα, μεταφράζω:

"Κοίτα, για μας, όλοι αυτοί οι μαμόθρεφτοι μπούληδες που δουλεύουν συμβασιούχοι, πληρώνονται στη χάση και στη φέξη και παίρνουν κάθε μέρα συγκοινωνίες για να πάνε στη δουλειά τους και δεν έχουν στο τέλος του μήνα να πληρώσουν φώτα,νερά, τηλέφωνα είναι ψόφιοι. Μουρόχαβλοι, ρε παιδάκι μου, κορόιδα. Είναι άμπαλοι. (Update) Έχουν χάσει τη μπάλα και δεν έχουν αρχίδια."

Και πάλι, goodmoron everyone!

Βλάκες με πατέντα

Και έγραφε η Naomi Klein στο "The shock doctrine" το 2007:

"It was in 1997, when Rumsfeld was named chairman of the board of the biotech firm Gilead Sciences, that he would firmly establish himself as a proto disaster capitalist. The company had registered the patent of Tamiflu, a treatment of many kinds of influenza. If there was ever an outbreak of the highly contagious virus goverments would be forced to buy billions of dollars' worth of the treatment from Gilead Sciences.

The patenting of drugs and vaccines to treat public health emergencies remains a controversial subject. The U.S. has been epidemic-free for several decades, but when the polio outbreak was at its peak in the mid-fifities, the ethics of disease profiteering were hotly debated. [..] When Jonas Salk, a scientist at the University of Pittsburgh found it and developed the first polio vaccine in 1952, he did not patent the lifesaving treatment, "There is no patent", Salk told the broadcaster Edward R. Murrow: "Could you patent the sun?"

ουδέν κουφόν υπό τον ήλιον

It's fine for millions of white people to darken their skins by sun bathing or using tanning beds.


But it was a shameful sin for Michael Jackson to turn white, even though it might have been the result of vitiligo, a chronic medical condition.

White trash logic thrives.

Μαργαρίτα Καραπάνου συνέντευξη στο "Η ζωή είναι αλλού"

και στα δικά μας

Ο χειρότερος ιός είναι της ηλιθιότητας. Δε γεννιέσαι ηλίθιος. Γίνεσαι. Είναι μεταδοτικό.
Ο εμπορικότερος ιός είναι ο εργαστηριακός. Δεν υπάρχει. Γίνεται. Είναι μεταλλασσόμενος.
Είναι ωραίος τύπος. Η1Ν1. Ηλίθιος και εμπορικός. Just like our fucking civilization.
Ας το γιοτάσουμε, τώρα που επιτέλους η πανδημία έφτασε στη χώρα.

Χάπι Ράμσφελντ του ιού
Χάπι Ράμσφελντ του ιού
Χάπι Ράμφσελντ και εμβόλιο
Χάπι Ράμσφελντ Ταμιφλού

Παρτούζα θερινής νυκτός

Θέλω απόψε να κάνω παρτούζα
με τα καλύτερα παιδιά.
Να έρθει ο Ηλίας , να έρθει ο Πάνου
ο Άρης να έρθει απ’ τα βουνά.

Να φέρω τον Μποστ, το Ραφαηλίδη
Να φέρω τον Μίλλερ και τον Φιοντόρ
Να ‘ρθεί ο Μπουκόφσκι, να'ρθει ο Σκαρίμπας
Ο Πράισνερ να’ ρθει με τον Κριστώφ.

Να΄ρθεί ο Πεσσόα, να'ρθεί και ο Στίνας
Ο Άσιμος νά ‘ρθει, νά'ρθεί και ο Βιάν
Να έρθει ο Μπόγκι μαζί με τον Γούντυ
Και βέβαια να'ρθει ο Μωπασάν.

Να έρθει ο Κάστρο με τον Μπελογιάννη
Να’ ρθεί ο Ροϊδης με τον Σουρή
Να έρθει ο Βίκτωρ με τον Αγιάννη
Και αν θέλει ο Χώκινγκ να έρθει, μπορεί.

Ο Παπαδιαμάντης να έρθει και ο Γκαίτε
Να’ ρθεί ο Κροπότκιν, νά' ρθει ο Μπρυκνέρ
Ο Τζάρμους να έρθει, να' ρθεί ο Μορέττι
Ο Κας να μας έρθει, να' ρθεί κι ο Μπρασσέν.

Να έρθει ο Γκάντι, να΄ρθεί ο Γκεβάρα
να έρθει ο Ντάριο, να 'ρθεί ο Αλτάν
Ο Μόρρισον νά ΄ρθει κι ο Μοντιλιάνι
Και να μας έρθει σαφώς κι ο Τσελάν.

Θέλω κι ο Χρόνης να έρθει κι ο Στίρνερ
να μην ξεχάσω και το Λακάν
ο Ίστγουντ να έρθει, να φέρει κι ουίσκι
χίλιοι καλοί που λέτε χωράν.

βαριέμαι

Βαριέμαι πολύ. Χασμουριέμαι. Δεν κλαίω. Δεν γελάω. Γιατί δεν μπορώ. Δεν είμαι ελεύθερος. Εξαρτώμαι. Και γύρω είναι όλα σκοτεινά. Παίζω με τον λώρο. Βαριέμαι. Ελπίζω να γεννηθώ. Είμαι έβρυο.

Βαριέμαι πολύ. Χασμουριέμαι. Δεν κλαίω. Δεν γελάω. Γιατί δεν μπορώ. Δεν είμαι ελεύθερος. Εξαρτώμαι. Και γύρω είναι νεοσκοταδισμός. Παίζω εικονικά παιχνίδια. Βαριέμαι. Δεν ελπίζω. Και δε θα γεννηθώ. Είμαι χάνος.

Τσιγάρο εγώ στο στόμα μου δεν έβαλα ούτε ένα

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Εικόνες: Fernando Botero
Video clip:Niemandsrose

ιστορία μου, υστερία μου...

Κούρο θέλω, ΤΩΡΑ τονε θέλω!

η πολλή η δίαιτα βλάπτει τον εφέτη

Τι κινδυνεύεις να κάνεις άμα τσιτώσουν τα νεύρα σου από την πολλή δίαιτα;


.
.
.
.
.
.
.
'Εγκλημα πάχους

ban motherfucker ban

Ανήκω στη σπάνια κατηγορία των social smokers. Καπνίζω δηλαδή 2-3 τσιγάρα σε φάση που έχω βγει, έχω πιει, είμαι σε μια σχετικά νταλκαδιάρικη κατάσταση και καπνίζουν και οι άλλοι νταλκαδιάρηδες της παρέας. Σπάνια κατηγορία για τα ελληναράδικα δεδομένα που καπνιστής θα πει καπνίζω σε άσχετες φάσεις, συ-νέ-χει-α και δεμαπασχολεί το θέμα ο παθητικός καπνιστής δίπλα μου. Το πόσο γουρούνια είναι (είμαστε) οι καπνιστές και οι καπνίστριες (γιατί το στερεότυπο συνήθως σε πάει σε άνδρα κάφρο) το διαπίστωσα όταν έμεινα έγκυος.

Καλοκαίρι του 2008. Είμαι με μια κοιλιά ως το ταβάνι ξαπλωμένη στο ανάκλιντρο της πεντικιουρίστας σε ένα δωματιάκι 3Χ3. Στο κελί της ομορφιάς εισέρχεται μια θείτσα 50άρα με το τσιγάρο αναμμένο και ξαπλώνει στο διπλανό κρεβάτι. Ο καπνός από το τσιγάρο της εννοείται ότι μποχίζει όλο το δωμάτιο. Οι νυχούδες δεν της κάνουν καμία παρατήρηση: είναι κι αυτές καπνίστριες. Την καρφώνω: με το βλέμμα και στον μπάτσο εντός μου. Επιτέλους σηκώνει τα μάτια απ' το περιοδικό, που΄ναι η κάθε τελευταία μοντελοπαρουσιάστρα με τσιγαράκι στο χέρι με το τέλειο μανικιούρ και ποζάρει στα σοκάκια της Μυκόνου. Την κοιτάω με βλέμμα "εσύ σκότωσες το σκίουρο, μωρή;" το οποίο δεν αποκωδικοποιεί ο εγκέφαλός της άμεσα ώστε αναγκάζομαι να της το πω με λογάκια "συγνώμη, μπορείτε να σβήσετε το τσιγάρο σας γιατί..." δείχνοντας την κοιλιά μου. Από μέσα μου σιχτιρίζω εμένα, το σερβις, τον Καρέλια και όλη τη νεοελληνική χοντροπετσιά του κόσμου.

Μετά, πατάω το pause και με πάω πίσω στο Δουβλίνο. Χριστούγεννα του 2005. Έχει εφαρμοστεί ήδη το smoking ban. Με βλέπω να καπνίζω το ένα και μοναδικό τσιγάρο της βραδιάς, είμαι στη γνώριμη νταλκαδιάρικη στιγμή μου αλλά απόβλητη. Είμαι έξω απ' την ιρλανδέζικη παμπ ενώ ήθελα να' μαι μέσα να βλέπω κάτι γέρους να έχουν στήσει λάιβ απ' το πουθενά και να τζαμάρουν με φλάουτα. Είμαι έξω, κάνει κρύο, ψιλοβρέχει, είναι και κάτι άλλοι τριγύρω, απόβλητοι. Μιζέρια. Βρίσκω τη λύση: να χωριστούν οι παμπ σε καπνιστών και μη, να χωριστούμε οι ροζ και μαύροι πνεύμονες, να τελειώνει αυτή η ιστορία. Μετά, πετάω τη γόπα στο μεγάλο σταχτοδοχείο, που λέμε όλα τα γουρούνια, και επιστρέφω λίγο περισσότερο και λίγο λιγότερο μερακλεντέν στην ακάπνιστη pub.



Δείτε (αλά Ιός της "Ε"): Thank you for smoking

barking at party dogs

Την επομένη του ναυαγίου βγήκαν οι φελλοί στην επιφάνεια. Γιατί έτσι είναι ο φυσικός νόμος. Ναυαγεί το πλοίο των εκλογών προσκρούοντας στο τεράστιο ποσοστό αποχής στις βουλευτικές εκλογές και βγαίνουν οι φελλοί -αναλυτές να το υποτιμήσουν: ήταν τυχαίο. Προσκρούει για δεύτερη φορά το πλεούμενο Democratic Replica με ιστορικό ποσοστό αποχής από τις ευρωεκλογές και βγαίνουν οι φελλοί-αναλυτές-party dogs να σαρκάσουν, να στηλιτεύσουν, να επικρίνουν, να καταγγείλουν αλλά σε σε καμία περίπτωση να κατανοήσουν το φαινόμενο της αποχής.

Στην ουσία σκασίλα τους αν ο μέσος έλληνας έχει αρχίσει να μη μασάει πως θα του πάρουν το δίπλωμα, το διαβατήριο και το μπόιλερ άμα δε πάει να ψηφίσει. Αυτό που έχει ξεσηκώσει τους φελλούς-αναλυτές-party dogs-μοιρολογίστρες είναι ότι οι προσπάθειές τους να αλιέυσουν κανένα ψηφαλάκι υπέρ του κόμματος πάνε συστηματικά πια χαμένες. Και ένω πριν τις εκλογές οι φελλοί-αναλυτές-party dogs-μοιρολογίστρες-δηθεντερικοί διάγουν μια παρατεταμένη περίοδο αυτόκλητου προεκλογικού μάρκετιγκ από τα τσάμπα κανάλια των μπλόγκζ, τελικά το πολυπληθές αναγνωστικό τους κοινό τους την κάνει: δεν ψηφίζει το κόμμα τους.

Γι' αυτό, επειδή σνομπάραμε τα πάρτις γενικά, τα kommatoskyla θα γαυγίζουν για τις επόμενες μέρες πως είμαστε αμερικανάκια, απολιτίκ, ωχαδελφιστές κουλουπού-κουλουπού. Θα θυμηθούν ως και τον Ρήγα Βελενστινλή και τη Μαντώ Μαυρογένους στην προσπάθειά τους να μας υπενθυμίσουν πως για το δικαίωμα του εκλέγειν ανίκανους λωποδύτες έχει χυθεί αίμα.

Όμως, σκυλιά είναι τι να καταλάβουν από τη βαθιά αποστροφή των πολιτών στη ρέπλικα δημοκρατίας. Τι να καταλάβουν και τα εκλογολάγνα party-dogs από τη διαφύλαξη της αξιοπρέπειας με την αποχή από το στημένο κόλπο της οικονομικής ολιγαρχίας. Τι να καταλάβουν και οι φελλοί από το προσωπικό κόστος του καθενός να μην ανήκει στο μαντρί, να μην τρώει τη φόλα, να μη γλείφει το κόκκαλο του κάθε πρόεδρα, να μη τρέφει πια αυταπάτες πως μέσα από τις εκλογές κάτι θα αλλάξει. Στις επόμενες εκλογές θα βγάλει η μισθωτή θείτσα το σπρέυ και θα γράψει με μεγάλα γράμματα στον τοίχο του εκλογικού κέντρου: ΑΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΛΛΑΖΑΝ ΚΑΤΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ, ενώ ο παππούς θα μοιράζει flyers για το πάρτυ στην κατάληψη συνταξιούχων. Άλλο πάρτυ, party dogs.

Μπήκαν στα μπλογκζ μας οι οχτροί

Μπήκαν στα μπλογκζ μας οι οχτροί
μ' αλλοιωμένη IP
κι εμείς μετρούσαμε άλλο ένα χιτ
την πρώτη μέρα.

Μπήκαν στα μπλογκζ μας οι οχτροί
comments μας γράφανε σερί
και εμείς τ' αφήναμε ως άλλο ψιτ
την άλλη μέρα.

Μπήκαν στα μπλογκζ μας οι οχτροί
τα τρόλλ μας είναι οι πιστοί
και μεις ποστάραμε κάνα Προυντόν
την τρίτη μέρα.

Μπήκαν στα μπλόγκζ μας οι οχτροί
κι εμείς postmodern Χριστιανοί
κερνάμε αντίδωρο ωσάν κρουτόν
την άλλη μέρα.

Μπήκαν στα μπλογκζ μας οι οχτροί
είχαν τα δίκια τους κι αυτοί
αυτοί μας μείνανε τώρα λοιπόν
για κάθε μέρα.

say it again, grandad

To be governed is to be watched over, inspected, spied on, directed, legislated, regimented, closed in, indoctrinated, preached at, controlled, assessed, evaluated, censored, commanded; all by creatures that have neither the right, nor wisdom, nor virtue. To be governed means that at every move, operation or transaction one is noted, registered, entered in a census, taxed, stamped, priced, assessed, patented, licensed, authorized, recommended, admonished, prevented, reformed, set right, corrected. Government means to be subjected to tribute, trained, ransomed, exploited, monopolised, extorted, pressured, mystified, robbed; all in the name of public utility and the general good. Then, at the first sign of resistance or complaint, one is repressed, fined, despised, vexed, pursued, hustled, beaten up, garrotted, imprisoned, shot, machine-gunned, judged, sentenced, deported, sacrificed, sold, betrayed, and to cap it all, ridiculed, mocked, outraged and dishonoured. That is government, that is its justice and its morality.

Pierre-Joseph Proudhon

από το βιβλίο "Demanding the impossible: a history of anarchism" του Peter Marshall

Trust

me